Γενικά θέματα
Συνέντευξη του Σάββα Καλεντερίδη στο rethemnosnews: «Απαραίτητη η εθνική συναίνεση»
![]() |
| Ο Σάββας Καλεντερίδης με τον συγγραφέα του βιβλίου- λευκώματος Αιμίλιο Γάσπαρη, στην παρουσίαση που έγινε στο Ατσιπόπουλο Ρεθύμνου. |
Με την ευκαιρία αυτή, το «Ρέθεμνος» συνάντησε τον πρώην στρατιωτικό και νυν εκδότη αναλυτή και συγγραφέα, ο οποίος μίλησε τόσο για τις σημερινές πολιτικές εξελίξεις όσο και για την εποχή που ως πράκτορας συνόδευσε τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν μέχρι την Κένυα, όπου πέρασε στα χέρια των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.
Ο Έλληνας πράκτορας, εκφράζοντας τη διαφωνία του για το χειρισμό του ελληνικού κράτους στην υπόθεση του Κούρδου ηγέτη, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, περίπου ένα χρόνο αργότερα.
Σήμερα, ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή βιβλίων, ενώ έχει ιδρύσει τον εκδοτικό οίκο «Ινφογνώμων» εκδίδοντας τόσο ιστορικά και ταξιδιωτικά βιβλία όσο και χάρτες.
Συνέντευξη στην Αθηνά Πετρακάκη
Ποιος ήταν στο παρελθόν και ποιος είναι σήμερα ο Σάββας Καλεντερίδης;
Στη συνέχεια, επειδή ήμουν νέος σε ηλικία αποφάσισα να ασχοληθώ με τις εκδόσεις και έτσι ιδρύσαμε τον εκδοτικό οίκο «ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ» και έκτοτε η κύρια δραστηριότητα μου είναι οι εκδόσεις και η συγγραφή ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών αλλά και βιβλίων που σχετίζονται με την πολιτική, την γεωπολιτική, την ιστορία ακόμα και λογοτεχνικά βιβλία, όπως το βιβλίο που παρουσιάσαμε στο Ατσιπόπουλο για τον τόπο και την ιστορία του χωριού. Επίσης, εκτός από αυτό, εκδίδουμε τα τελευταία 7 χρόνια μια μηνιαία εφημερίδα, την «Ποντιακή γνώμη». Επίσης διαχειριζόμαστε τον ιστότοπο «Ινφογνώμων-πολιτικά», και προσπαθούμε να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας αλλά και να διαφωτίσουμε την ελληνική κοινή γνώμη για μείζονα γεωπολιτικά ζητήματα που είναι σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Δίνω βαρύτητα σε αυτή τη δραστηριότητα μας γιατί πιστεύω ότι πέρα από την εθνική συνείδηση και τον πατριωτισμό, οι Έλληνες πρέπει να αποκτήσουμε, αν είναι δόκιμος ο όρος, και «γεωπολιτική συνείδηση» ή, για την ακρίβεια να μάθουμε, τι σημαίνει να είσαι Έλληνας και να κατοικείς σε αυτόν τον κρίσιμο από πλευράς γεωπολιτικής αξίας χώρο».
«Καταρχήν θα πρέπει να υπογραμμίσουμε, ότι ούτε η Διεθνής Κοινότητα ούτε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα – Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια κοινωνία αγγέλων, όπως δεν είναι κοινωνία αγγέλων και η κοινωνία που ζούμε. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί πιστεύω, ότι ως αποτέλεσμα αυτού του ελλείμματος που είπα πριν από λίγο, ότι δεν έχουμε γεωπολιτική συνείδηση, συνήθως εμείς οι Έλληνες σε οτιδήποτε στραβό συμβαίνει σε εμάς και στην πατρίδα μας προσπαθούμε να αναζητήσουμε τους εξωτερικούς εχθρούς ή αυτούς που φταίνε, που πάντα φταίνε κάποιοι άλλοι εκτός από εμάς.
Το αναφέρω αυτό γιατί, στη διεθνή κοινότητα, ακόμα και σε συμμαχίες ή και σε οργανισμούς όπως είναι η ΕΕ όλα κινούνται με βάση το συμφέρον. Όταν δηλαδή εσύ ο ίδιος, η δικιά σου κυβέρνηση, το δικό σου κράτος δεν φροντίζει να υπερασπιστεί και να προασπίσει τα δικά του συμφέροντα, τότε ασφαλώς εμφανίζονται και αυτοί οι οποίοι ευκαιρία ζητούν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα και όταν προωθεί κάποιος τα δικά του συμφέροντα τις περισσότερες φορές τα προωθεί εις βάρος κάποιας άλλης χώρας ή κάποιου άλλου παράγοντα».
«Εγώ πιστεύω ότι δεν έγιναν καν διαπραγματεύσεις. Ιδιαίτερα στη συμφωνία της 12ης Ιουλίου δεν έγινε διαπραγμάτευση. Διαπραγμάτευση σημαίνει ότι υπάρχουν δύο πλευρές, όπου η κάθε πλευρά έχει ένα σχέδιο με βάση το οποίο γίνονται οι διαπραγματεύσεις και εκεί, ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας που ονομάζεται διαπραγμάτευση, φτάνουμε κάποια στιγμή σε ένα σημείο και συμφωνούμε σε κάτι. Η Ελλάδα δεν είχε κανένα διαπραγματευτικό χαρτί, γιατί απαραίτητο στοιχείο της διαπραγμάτευσης είναι να έχεις κάποια χαρτιά στα χέρια σου. Δεν υπήρχε ούτε καν plan A πιστεύω. Δεν θέλω να το προσωποποιήσω, είναι εθνικό το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Η Ελλάδα, ήταν χωρίς σχέδιο και τους προηγούμενους 5 μήνες και φυσικά ήταν χωρίς σχέδιο και στην τελευταία διαπραγμάτευση, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι».
«Εάν δε γνωρίζει κανείς επακριβώς τι ήταν σχεδιασμένο ή προγραμματισμένο, δεν μπορεί να ισχυριστεί κάτι, μπορούμε όμως να δούμε τη ροή των γεγονότων. Από τη στιγμή που η Ελλάδα στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου με δικιά της υπογραφή, με υπογραφή του υπουργού οικονομικών κ. Βαρουφάκη , έδιωξε 11,5 δις ευρώ, δεν φρόντισε με κάποιο τρόπο να πάρουμε τα 7,5 δις που ήταν ένα υπόλοιπο του προηγούμενου προγράμματος, δεν φρόντισε καν να ζητήσει λεφτά, λέγοντας ότι εμείς δεν χρειαζόμαστε λεφτά και όλο αυτό το διάστημα φρόντισε να αδειάσει τα ταμεία του κράτους πληρώνοντας υποχρεώσεις της χώρας, είτε στο ΔΝΤ είτε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τότε και φτάνοντας έτσι στη τελική φάση, εντελώς αποδυναμωμένη, αναγκάστηκε να υπογράψει τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου.
Νομίζω ότι δε δικαιούμαστε να πούμε ότι είχαμε plan, ούτε Α ούτε Β. Αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι είχαμε μια επιδίωξη, να οδηγηθεί η Ελλάδα σε ένα σχεδιασμένο, πλήρες αδιέξοδο, να υποχρεώσει τους Ευρωπαίους να μας εκδιώξουν από την ΕΕ και από το ευρώ και έτσι να επιτευχθεί ο σκοπός που ήταν να περάσει η Ελλάδα σε εθνικό νόμισμα και αυτό να χρεωθεί στους «κακούς» Ευρωπαίους και όχι την ελληνική κυβέρνηση καθώς δεν είχε τέτοια λαϊκή εντολή.Δεν μιλάμε για σχέδιο, για επιδίωξη μιλάμε που δεν πραγματοποιήθηκε, γιατί κατά την άποψη μου τις τελευταίες μέρες, αμέσως μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματός, νομίζω ότι ο πρωθυπουργός είτε προειδοποιήθηκε, είτε διαπίστωσε ο ίδιος ότι μιλάμε για μια εθνική καταστροφή, που πιστεύω ιστορικά μπορεί να συγκριθεί με την Μικρασιατική καταστροφή. Ίσως του επεσήμαναν ότι αυτό θα επισύρει και σοβαρότατες ποινικές ευθύνες και είχαμε την αλλαγή πολιτικής και την υπογραφή της συμφωνίας της 12ης Ιουλίου που επαναλαμβάνω, εκεί δεν έγινε διαπραγμάτευση. Απλά η Ελλάδα μετά το δημοψήφισμα πήγε όντας σε εξαιρετικά μειονεκτική θέση να καθίσει στο τραπέζι των συζητήσεων και εκεί απλά δεχθήκαμε αυτά που μας προσφέρθηκαν και προσπαθήσαμε να αποφύγουμε κάποια μείζονα ζητήματα τα οποία ήταν και απολύτως εξευτελιστικά, όπως για παράδειγμα η έδρα του ταμείου για τα 50 δις να είναι στο Λουξεμβούργο».
«Το μόνο θετικό που διακρίνω είναι το εξής: Επειδή η Ελλάδα έφτασε στο χείλος μιας «πυρηνικής» καταστροφής, είδαμε τους πολιτικούς ηγέτες να συνεγείρονται και να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι για να αντιμετωπιστεί αυτή η τραγική κατάσταση που περιήλθε η χώρα. Νομίζω ότι αυτό είναι το μόνο θετικό, που μπορεί να καταγράψει κανείς την τελευταία περίοδο που βασανίζεται η πατρίδα μας με αυτό τον τρόπο. Θα έλεγα ότι σε περίπτωση που η πολιτική ηγεσία του τόπου συνεχίσει να πορεύεται για ένα διάστημα σε αυτή τη λογική της εθνικής συναίνεσης , τότε ναι, μπορούμε να ελπίζουμε ότι, ασχέτως του τι περιλαμβάνει η συμφωνία, η χώρα τελικά θα μπορέσει να ξεπεράσει αυτό το τραγικό αδιέξοδο και σε 2-3 χρόνια θα περάσουμε σε μια φάση σχετικής ομαλότητας».
«Υπάρχουν αντικειμενικά προβλήματα. Κατά την άποψη μου θα πρέπει να βρεθεί τρόπος, δε θέλω να αναφερθώ στα εσωτερικά κομμάτων, μια ευχή εκφράζω, με βάση τις υφιστάμενες πολιτικές ισορροπίες. Η πατρίδα μας πιστεύω ότι θα πρέπει να βαδίζει τα επόμενα 2 χρόνια διατηρώντας και προφυλάσσοντας αυτό το κλίμα εθνικής συναίνεσης. Είναι υποχρεωμένοι οι πολιτικοί να βρουν τον πρακτικό τρόπο να το κάνουν. Πιστεύω, ότι μετά από 2 σκληρά χρόνια και αφού υποστούμε, επαναλαμβάνω μια μεγάλη ταλαιπωρία σαν κοινωνία, η χώρα τον τρίτο χρόνο θα βγει στο ίσιωμα και τότε, με βάση αυτές τις εμπειρίες, πολίτες και πολιτικοί θα επαναχαράξουν το μέλλον της πατρίδας μας.
Οφείλουμε όλοι οι Έλληνες, ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας και τοποθέτησης, να στηρίξουμε την κυβέρνηση παρά τα εγκληματικά λάθη που έκανε στο παρελθόν. Να τη στηρίξουμε στη λογική της εθνικής συναίνεσης για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε αυτό το τραγικό αδιέξοδο».
«Όσον αφορά στην Εθνική Ασφάλεια και την Εθνική Άμυνα, ασφαλώς και υπάρχουν προβλήματα. Η άμυνα είναι συνάρτηση πολλών πραγμάτων, τα δύο βασικότερα είναι το ηθικό των Ελλήνων αλλά και η δυνατότητα να εξυπηρετήσουμε τους μηχανισμούς και τα συστήματα στα οποία υποστηρίζεται η εθνική άμυνα, εννοώ τα οπλικά και τα τεχνικά. Θα έλεγα ότι το πιο κρίσιμο είναι να δούμε τι θα παθαίναμε αν η Ελλάδα περνούσε με άτακτο τρόπο στο εθνικό νόμισμα και όχι τι έχουμε πάθει τώρα. Καταρχάς, να πω ότι δεν είμαι «ερωτευμένος» ούτε με την Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε με το ευρώ. Αν το Εθνικό Συμφέρον επιβάλλει η Ελλάδα να περάσει σ’ ένα δικό της νόμισμα, να γίνει, αλλά να γίνει, αφού ο ελληνικός λαός συζητήσει επί μακρόν. Να γίνει δηλαδή το 2021 που είναι 200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης και 40 χρόνια από την είσοδο στην ΕΕ. Να κηρυχθεί το 2021 ως έτος εθνικού προβληματισμού και διαλόγου για τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας και αυτά τα 5 χρόνια να συζητήσουν οι πολίτες πού βρίσκεται η Ελλάδα, τι έχασε και τι κέρδισε από τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Κι αν τελικώς οι πολίτες καταλήξουν ότι υπάρχει λόγος να τεθεί και σε ένα δημοψήφισμα το ζήτημα αυτό, τότε με πρωτοβουλία των πολιτών (και όχι των πολιτικών και των κομμάτων) να γίνει ένα δημοψήφισμα και με ψυχραιμία να αποφασίσει ο κόσμος αν πρέπει να είμαστε στην Ευρώπη και στο ευρώ ή όχι.
Εάν η Ελλάδα έβγαινε από το ευρώ με αυτές τις συνθήκες που επιχειρήθηκε να γίνει, όπως είπε και ο πρωθυπουργός, τα 800 ευρώ των συνταξιούχων θα γίνονταν 800 δρχ και θα έφταναν για 3 μέρες. Δεν το είπε τυχαία, γιατί τότε η αγοραστική δύναμη του Έλληνα θα υποδεκαπλασιαζόταν , δηλαδή τα 800 ευρώ ίσως να είχαν αγοραστική δύναμη 80 ευρώ ή και λιγότερο. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα, και δεν κινδυνολογώ καθόλου, θα είχε πλήρη αδυναμία να υποστηρίξει τα οπλικά συστήματα με τα οποία εξασφαλίζεται και υπηρετείται η Εθνική μας Άμυνα. Στην ουσία θα είχε καταρρεύσει η Εθνική Άμυνα και ο χώρος σε Ελλάδα και Κύπρο και θα κινδύνευε με λεηλασία, όχι μόνο από την Τουρκία. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί, όπως είπα και πριν από λίγο, η διεθνής πολιτική σκηνή αλλά και ο χάρτης των κρατών, είναι κάτι δυναμικό, δεν είναι κάτι στατικό. Σε περίπτωση που κάποιος πέφτει ή και αυτοδιαλύεται, γιατί μιλάμε για αυτοκτονία, κάποιος πρέπει να καλύψει το κενό που αφήνεις εσύ και έτσι θα βλέπαμε όλες τις γειτονικές χώρες και όχι μόνο, να προσπαθούν να διεκδικήσουν με κάποιο τρόπο, κάτι από τον ελληνικό χώρο. Σε αυτό το χείλος της καταστροφής φτάσαμε πριν ένα μήνα περίπου και ακριβώς αυτόν τον κίνδυνο πρέπει να αποφύγουμε. Και γι’ αυτό το λόγο πιστεύω ότι είναι απαραίτητη και η εθνική συναίνεση και σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας και σε επίπεδο πολιτών, λαού».
«Όχι, καταρχάς δεν πιστεύω ότι ο Έλληνας φοβάται κανέναν. Παρόλα τα προβλήματα που έχουμε, πιστεύω ακράδαντα ότι είμαστε ένας γενναίος λαός. Δε φοβόμαστε, ασχέτως και αν δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει σε σχέση με τα του οίκου μας. Η τουρκική απειλή είναι υπαρκτή, τη βλέπουμε στην Κύπρο, συνεχιζόμενη κατοχή στο 40% της Κύπρου, τη βλέπουμε κάθε μέρα στο Αιγαίο, είτε στη θάλασσα είτε στον αέρα. Με κάθε τρόπο ο Τούρκοι φροντίζουν να μας θυμίζουν την απειλή και τις διεκδικήσεις τους, άρα δεν υπάρχει «τουρκοφοβία», υπάρχει μια υπαρκτή τουρκική απειλή και είμαστε υποχρεωμένοι να μην κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε, γιατί και η στρουθοκάμηλος όταν βάζει το κεφάλι της στην άμμο για να αποφύγει τον κίνδυνο, δεν σημαίνει ότι τον αποφεύγει με αυτόν τον τρόπο. Θα πρέπει να πάψουν να στρουθοκαμηλίζουν όσοι το κάνουν. Να δούμε την αλήθεια κατάματα, και στις πραγματικές της διαστάσεις και να κάνουμε ό,τι πρέπει για να αντιμετωπίσουμε αυτή την απειλή».
«Οι Τούρκοι πολίτες έχουν τα εξής χαρακτηριστικά, πιστεύουν πολύ στο δικό τους κράτος, πιστεύουν στην ηγεσία τους, ακριβώς το αντίθετο με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, και με αυτόν τον τρόπο είναι εύκολα χειραγωγήσιμοι στην κρατική προπαγάνδα».
«Όταν το κράτος τους θέλει να έχουν εχθρική συμπεριφορά και εχθρικά αισθήματα απέναντι στους Έλληνες, τότε γίνονται εχθρικοί. Όταν το τουρκικό κράτος δώσει αλλά μηνύματα μέσα από τους μηχανισμούς προπαγάνδας, τότε οι Τούρκοι έχουν καλά αισθήματα για τους Έλληνες. Όπως γίνεται και τώρα, τα τελευταία χρόνια με την κυβέρνηση Ερντογάν, η τουρκική κοινωνία πραγματικά έχει μια θετική στάση απέναντι στην Ελλάδα. Όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό το στοιχείο είναι ευμετάβλητο. Σήμερα μπορεί να είμαστε στις γλύκες, αύριο μπορεί να έρθουν οι πίκρες. Αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνάμε εμείς οι Έλληνες».
«Όλες οι υπηρεσίες του κόσμου δρουν σχεδόν με τον ίδιο τρόπο. Απλά ορισμένα κράτη και ορισμένες κυβερνήσεις δίνουν αυξημένο ρόλο και στις δυνάμεις ασφαλείας, και στον στρατό και στις υπηρεσίες πληροφοριών, ενώ άλλες χώρες τον έχουν οριοθετημένο αναλόγως με τις ανάγκες της χώρας. Στην Τουρκία η υπηρεσία πληροφοριών έχει αναβαθμισμένο ρόλο, γι’ αυτό και έχει και πολύ προσωπικό και μεγάλους προϋπολογισμούς.
Στην Ελλάδα, είναι αυτό που ξέρετε. Ό,τι και να πεις για μια υπηρεσία πληροφοριών είναι σημαντικό και είναι πληροφορία για τους ξένους. Δεν θα ήθελα να μιλήσω για την υπηρεσία πληροφοριών της Ελλάδας , μιλούν τα έργα. Πάντως, θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι οι πολίτες θα πρέπει να ξεχάσουν τις παλιές πικρές στιγμές όπου το κράτος και οι υπηρεσίες παρακολουθούσαν Έλληνες πολίτες και εμπλεκόταν στα εσωτερικά πράγματα. Η υπηρεσία πληροφοριών είναι εθνική και ασχολείται μόνο με τα εθνικά θέματα».
«Από τη στιγμή που ήταν υπουργός και είχε την εντύπωση ότι παρακολουθείται, θα έπρεπε το ζήτημα να το θέσει στο υπουργικό συμβούλιο ενώπιον του αρμόδιου υπουργού και του πρωθυπουργού που εποπτεύει την Υπηρεσία Πληροφοριών, και εκεί να λυθούν τα ζητήματα. Όταν τέτοια ζητήματα τίθενται στα ΜΜΕ με τον τρόπο που έγινε, τότε δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να επιδεινώνουμε την κατάσταση της χώρας και να τη βάζουμε στην πορεία των απαξιωμένων χωρών που συμβαίνουν τέτοια αστεία πράγματα. Υπουργοί να κατηγορούν την ίδια την κυβέρνηση και το ίδιο το ελληνικό κράτος για πράγματα που υποτίθεται ότι γίνονται. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μια στο εκατομμύριο να συμβεί κάτι τέτοιο. Δεν έχει τη δύναμη κανείς υπηρεσιακός παράγοντας να κάνει κάτι τέτοιο, να αντέξει υπό το βάρος μια τέτοιας ενέργειας, και πιστεύω ότι η κίνηση αυτή της πρώην υπουργού σχετίζεται με την συνήθεια που έχουν στελέχη της αριστεράς στην Ελλάδα να παρουσιάζουν τον εαυτό τους συνεχώς ως θύμα. Αυτή η λογική της θυματοποίησης δυστυχώς γίνεται μια συνήθεια από την οποία δεν μπορούν να απαλλαγούν ακόμα και όταν οι ίδιοι χειρίζονται την εξουσία».
«Ήμουν διπλωμάτης στην Τουρκία, αυτός είναι ο σωστός όρος, είχε ανασταλεί η στρατιωτική μου ιδιότητα και υπηρέτησα ως διπλωμάτης σε διπλωματική αρχή στην Τουρκία για αρκετά χρόνια».
«Δεν είναι βαρύς, την πατρίδα μου υπηρετούσα. Το σωστό που πρέπει να πω είναι αυτό. Ήμουν με διπλωματική ιδιότητα στη Τουρκία για 5,5 χρόνια και τα χρόνια αυτά είχε ανασταλεί η στρατιωτική μου ιδιότητα».
«Το διάβασα κι εγώ το άρθρο. Θα έχουν τους λόγους τους οι Τούρκοι να διαρρέουν αυτά τα πράγματα. Εγώ δεν έχω να κάνω σχόλια, ούτε επιβεβαιώνω, ούτε διαψεύδω».
«Ένας άνθρωπος που είναι σε μια ξένη χώρα, εξ’ αντικειμένου εχθρική, ειδικά τη δεκαετία του ’90 που οι σχέσεις μας ήταν τεταμένες και είναι στο στόχαστρο των υπηρεσιών της ξένης χώρας, θα πρέπει να προσέχει τα πάντα, όλο το 24ωρο. Τί κάνει, πώς κινείται, τον τρόπο που κινείται, να μη δώσει δικαίωμα στην ξένη χώρα γιατί βρίσκεται εκεί με διπλωματική ιδιότητα και ανοχή. Υπάρχουν κανόνες σε αυτό το παιχνίδι, θα πρέπει να φροντίσει ανά πάσα στιγμή να μην παραβιάσει τους κανόνες και ταυτόχρονα να εκτελέσει και την αποστολή του, για να υπηρετήσει την πατρίδα του και ταυτόχρονα να εξυπηρετήσει και τα εθνικά συμφέροντα.
Είναι μια δύσκολη διαδικασία, που όμως δεν σε υποχρεώνει κανείς να την ακολουθήσεις. Είναι δικιά σου επιλογή. Από κει και μετά είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις, επειδή αυτό επιβάλλει το εθνικό συμφέρον και το καθήκον».
Στο βιβλίο που έχετε εκδώσει με τίτλο «Παράδοση Οτζαλάν: Η Ώρα της Αλήθειας» περιγράφετε με λεπτομέρειες, όσες μπορείτε φαντάζομαι, το τι έγινε, αλλά και τη διαφωνία σας για την παράδοση. Αλήθεια, σας πέρασε καθόλου από το μυαλό να βοηθήσετε τον Οτζαλάν να διαφύγει; Εσείς, ως Σάββας, παρακούοντας τις εντολές;
Αυτό όμως που έκανα πάντα στη ζωή μου ήταν να λέω την άποψη μου με θάρρος, ασχέτως και αν αυτή δυσαρεστούσε τους προϊσταμένους. Και αυτό δεν το έκανα γιατί πιστεύω ότι πρέπει να είναι κανείς αιρετικός, αλλά γιατί πιστεύω βαθύτατα ότι ο υπηρεσιακός παράγοντας θα πρέπει να λέει αυτό που αισθάνεται ότι είναι καλό για το εθνικό συμφέρον και όχι αυτό που ενδεχομένως αντιλαμβάνεται ότι ήθελε να ακούσει ο προϊστάμενος του. Είτε αυτός είναι πολιτικός είτε υπηρεσιακός. Τότε λοιπόν, ναι, έκανα προτάσεις με τις οποίες θα μπορούσε να διαφύγει και διασωθεί αυτός ο άνθρωπος, οι οποίες δεν εισακούστηκαν».
«Κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να μην εμπλακούμε, γιατί ήταν τόσο επιβαρυμένες οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις και ήταν τέτοιος ο χαρακτήρας αυτής της υπόθεσης του Οτζαλάν, γνωστός σε όλη τη διεθνή κοινότητα, που δεν μπορούσαμε να τη διαχειριστούμε ή τέλος πάντων ήταν εξαιρετικά δύσκολο να τη διαχειριστούμε. Από τη στιγμή όμως που κατέληξε η Ελλάδα να διαχειριστεί αυτή την υπόθεση, υπήρχαν τρόποι να έχουμε καλύτερη κατάληξη από το να χαρακτηριστούμε ως η χώρα που έπαιξε αυτόν τον συγκεκριμένο ρόλο στην παράδοση».
«Δεν πίστεψε ποτέ ότι η Ελλάδα θα συναινέσει στην παράδοσή του στους Τούρκους. Δυστυχώς, το κατάλαβε την τελευταία μέρα».
«Είχαμε κάποιες επαφές, έγραψα το βιβλίο, το οποίο έχω μεταφράσει στα τουρκικά και του το έστειλα. Το διάβασε και η άποψη τόσο του ίδιου, όσο και του Κουρδικού Κινήματος, είναι ότι στο βιβλίο γράφεται η αλήθεια. Είναι χρήσιμο που γράφτηκε για να ενημερωθεί ο κόσμος και στην Ελλάδα και στην Τουρκία και πιστεύω ότι και ο ίδιος και η κουρδική πλευρά περιμένουν μία συγγνώμη από την Ελλάδα για να μπορέσουμε να ξαναχτίσουμε αυτό το γεφύρι που ενώνει τους δύο λαούς και λέγεται ελληνοκουρδικές σχέσεις».
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας