Γενικά θέματα
Π. Ήφαιστος, ΕΥΡΩΠΗ-EE, ΣΤΡΕΒΛΩΤΙΚΕΣ ΙΔΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ
Ο ιδεαλισμός, συμπέρανα στο «Αμερικανική εξωτερική
πολιτική από την ιδεαλιστική αθωότητα στο πεπρωμένο του έθνους
1776-1917» (Εκδ. Οδυσσέας, 1994 εξαντλημένο και υπό επεξεργασία για
συμπληρωμένη έκδοση που θα συμπεριλάβει την περίοδο μετά το 1917 μέχρι
σήμερα), συνηγορώντας και με πολλούς άλλους πολιτικούς επιστήμονες της
Παραδειγματικής Θουκυδίδειας παράδοσης, είναι ο στρεβλωτικός φακός του πολιτικού ορθολογισμού και ο καταστροφέας του πολιτικού πολιτισμού εν γένει.
Η διαχρονία είναι γεμάτη μεγάλα νεκροταφεία ιδεαλιστικά κτισμένα.
Στις λογικές του απολήξεις, ο ιδεαλισμός είναι το άλλο όνομα του
φασισμού ή καλύτερα ο φασισμός μεταμφιεσμένος με μεταφυσικές
σαπουνόφουσκες. Ιδεαλιστές ήταν όλοι όσοι επιχειρώντας να συμμορφώσουν
τους άλλους στα δικά τους φαντασιόπληκτα φιλοσοφήματα ή στα ηγεμονικά
συμφέροντά τους προκαλώντας εκατόμβες.
Πολλά δεινά των Ελλήνων των τελευταίων χρόνων (και πολλά επέρχονται τους επόμενους μήνες και χρόνια) οφείλονται στην λανθασμένη ανάλυση της διεθνούς και ευρωπαϊκής πολιτικής που έκαναν αναρίθμητοι αναλυτές, εγχώριοι ή μεταφρασμένοι από άλλες γλώσσες.
Την ιδεαλιστική πολιτική θεολογία την συναντάς σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και σε όλο ανεξαιρέτως το αριστεροδεξιό πολιτικό φάσμα.
Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις τηλεοράσεις, στις πολιτικές
συζητήσεις μέσα στην δημόσια σφαίρα ή ακόμη και σε διαμάχες μέσα σε
καφενέδες. Η Ελλάδα είναι πολιτικά ανορθολογική (χρειάζεται ποια
απόδειξη για κάτι που καταμαρτυρείται καθημερινά;) επειδή είναι
ιδεαλιστικά πλημμυρισμένη.
Πολλοί Έλληνες απλά δεν ξέρουν ότι τα διεθνιστικά και κοσμοπολίτικα δόγματα
όλων των εποχών, όλων των ειδών και όλων των αποχρώσεων αποτελούσαν
οικουμενικίστικες μεταμφιέσεις των ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος. Ο Edward
H. Carr το θεμελίωσε μιας και δια παντός στο κλασικό έργο του «Η
Εικοσαετής κρίση» (βλ. αποσπάσματα στο παράρτημα 2).
Συχνά με αβάστακτη ημιμάθεια και επιδιδόμενοι σε
μεταφυσικά κινούμενη πολιτική θεολογία, εγχώριοι φορείς επιστημονικών
τίτλων αλλά και πολλοί άλλοι αυτόκλητοι «σοφοί των παραθύρων και των
επιφυλλίδων», μετέδιδαν στους άτυχους Έλληνες που διψούσαν για μάθηση
ιδεαλιστικά παραμύθια εκατοστής τάξης. «Ο πόλεμος τελείωσε στην σύγχρονη
εποχή» αποφάνθηκε με θράσος χιλίων πιθήκων –μιας και γύρω του την ίδια
στιγμή λάμβαναν χώρα δεκάδες πόλεμοι– κάποιος εθελοτυφλών «Γιάννης» (από
τους πολλούς που υπάρχουν) των δελτίων και των επιφυλλίδων. Όταν δε
μετά τα Ίμια υπενθυμίζαμε ότι παραμελήσαμε την αποτρεπτική μας
στρατηγική και τα εθνικά συμφέροντα ο ίδιος αποφάνθηκε σε περισπούδαστη
επιφυλλίδα γεμάτη ειρωνείας ότι πρόκειται για «το εθνικό συμφέρον της Μαριορής».
Ακόμη πιο φρικτά –διαστρέφοντας παντελώς την πραγματικότητα όσον
αφορά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση–, όλες οι προαναφερθείσες και πολλές
άλλες ασυναρτησίες επισκίαζαν το αναντίλεκτο γεγονός ότι η ιδεαλιστική συζήτηση για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εξαντλήθηκε ήδη την δεκαετία του 1960.
Το 1966-7 Πρόεδρος Ντε Γκολ επέβαλε τον «Συμβιβασμό του Λουξεμβούργου»
που η καθαυτό πρακτική στην συνέχεια οδήγησε στις ομόφωνες-συναινετικές
αποφάσεις –κύριο χαρακτηριστικό ενός κρατοκεντρικού συστήματος– που
αποτελούσε μέχρι και την δεκαετία του 1990 το κύριο φυσιογνωμικό και
λειτουργικό χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Το ότι αυτή η αξονική κρατοκεντρική δομή συνυπήρχε και συνυπάρχει με μια παράλληλη ημί-ανεξάρτητη υπερεθνική δομή
(και λογικότατα συχνά καταχρηστικά άνομα αυτονομημένη, πχ το Eurogroup)
είναι ζήτημα άλλης τάξης που δεν είναι του παρόντος. Λέμε μόνο ότι αυτή
η διόγκωση της τεχνόσφαιρας παράλληλα με την κύρια
εθνοκρατοκεντρική δομή της ΕΕ αποτέλεσε μεγάλη παθογένεια που ποτέ δεν
διορθώθηκε και τις συνέπειες της οποίας μόλις τώρα αρχίσαμε να γευόμαστε.
Για τα λιγότερο ισχυρά μέλη, πάντως, αυτές οι ιδιομορφίες είναι εξόχως
σημαντικές και γι’ αυτό συχνά τις περιγράψαμε και τις ερμηνεύσαμε ως
πολύ σημαντικές για την Ελλάδα. Η αποχρώσεις, σε αυτές τις περιπτώσεις,
είναι η ειδοποιός διαφορά και η κατανόησή τους προϋπόθεση αποκόμισης
οφελών και όχι ζημιών.
Σε γενικές γραμμές, πάντως, μέχρι τουλάχιστον και το 1992, παρακάμφθηκαν οι ιδεαλισμοί και ο
χαρακτήρας της ΕΕ είναι εθνοκρατοκεντρικός συμπεριλαμβανομένων όλων των
ιδιομορφιών, των παθογενιών και ειδοποιών διαφορών που απαιτείται να
γνωρίζουμε [βλ. Η Ευρώπη σε Σταυροδρόμι: Οι προϋποθέσεις μιας Εθνοκρατοκεντρικής ΕΕ http://wp.me/p3OlPy-uy, Ευρωπαϊκή ένωση: Εθνοκρατοκεντρική δημοκρατία ή υπερκρατική δεσποτεία; http://wp.me/p3OlPy-RD και Περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη; Απάντηση: Όση πρέπει σύμφωνα με την εθνοκρατοκεντρική της φύση http://wp.me/p3OlPy-PI].
Σε μια σύντομη εισαγωγή σε πρόσφατη ανάρτηση στο διαδίκτυο https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/) που αναπαράγαγε άρθρο με τίτλο «Η Μπουμπουλίνα η … «Ερωτιάρα» (http://wp.me/p3OlPy-X4)
που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 2002 ως «απάντηση» στην τότε όξυνση
των εθνομηδενιστικών δραστηριοτήτων, έκανα σύντομη αναφορά στον
κρατοκεντρικό χαρακτήρα της ΕΕ.
Πολλά μηνύματα και λίγα σχόλια με έπεισαν για αυτό που πάντα θεωρούσα ατυχές γεγονός. Ότι στην Ελλάδα καλλιεργήθηκε μια φρικτά λανθασμένη εικόνα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης,
η οποία, μπορεί να βόλεψε όσα εξουσιαστικά συστήματα εξουσίας
εξυπηρετούνταν με τον λήθαργο της κοινωνίας μπροστά στον διεθνή και
ευρωπαϊκό ανταγωνισμό, πλην προκάλεσε πολιτικό ανορθολογισμό και
ανορθολογικές αποφάσεις στα πεδία της οικονομίας, της πολιτικής και της
διπλωματίας.
Για να εξυπηρετηθούν οι σκόπιμες ή αφελείς ιδεαλιστικές παρακρούσεις επισκιάστηκε το γεγονός ότι η
ΕΕ είναι εξαρτημένη μεταβλητή συγκεκριμένων παραγόντων –πρωτίστως
στρατηγικού χαρακτήρα–,οι οποίοι και δημιουργούν παλινδρομήσεις
καθιστώντας την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εύθραυστη και επισφαλή.
Η
ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ποτέ δεν ήταν ένα κοσμοπολίτικο λιμάνι μέσα στο
οποίο επιτεύχθηκε επιτέλους το πολυπόθητο για κάθε αιθεροβάμονα τέλος
της ιστορίας. Η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ήταν, είναι και μάλλον θα είναι όσο υπάρχει μια επίπλαστη πολιτικοοικονομική κατασκευή
(βλ. Bull πιο κάτω) εξαρτημένη από πλήθος ρευστών στρατηγικών κριτηρίων
και παραγόντων. Ο δε «πατέρας» των λειτουργιστών David Mitrany
προειδοποίησε έγκαιρα να μην εισέλθουν σε πεδία υψηλής πολιτικής γιατί
τότε αυτός ο επίπλαστος χαρακτήρας θα αναδυθεί στην επιφάνεια.
Ο ωφελιμισμός, η χρησιμοθηρία, η κερδοσκοπία και όλα τα άλλα υλικά
κριτήρια και παράγοντες ποτέ δεν θα μπορούσαν να ολοκληρώσουν
αδιαφοροποίητα φέρνοντας, όπως μερικοί κήρυτταν, ένα ευρωπαϊκό έθνος ή
όπως μερικοί –στηριγμένοι πάνω σε παρωχημένα αρχαϊκά φιλελεύθερα
ιδεολογήματα– αφελώς πρόβλεπαν, μια οικονομικίστικη υπερεθνική ευρωπαϊκή
πολιτική ανθρωπολογία που θα ακύρωνε τα εθνοκράτη και θα ήταν εθνικά
αδιάφορη.
Λέω μόνο κάτι που είναι εκτενώς και πολλές φορές αναλυμένο, ότι αυτές
οι συζητήσεις που έγιναν τις πρώτες δεκαετίες μετά τον Πόλεμο
εξαντλήθηκαν την δεκαετία του 1960 όταν όπως λέμε σε άλλο σημείο ο
Πρόεδρος σταθεροποίησε ένα κρατοκεντρικό μοντέλο ομόφωνων-συναινετικών
αποφάσεων.
Το γεγονός της διαιώνισης του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης
επί πολλές δεκαετίες ερμηνεύεται πλήρως, ουσιωδώς, τεκμηριωμένα και με
συμπεράσματα βαθύτατων προεκτάσεων τα οποία εάν η πολιτική παραβλέψει οι
ζημιές είναι αβάστακτες.
Αυτό βασικά έπαθε η Ελλάδα με αποτέλεσμα να βλέπει ασφαλή
λιμάνια, ισχυρούς πυρήνες, ζώνες σταθερότητας μέσα στις οποίες το τέλος
της ιστορίας επέτρεπε εφησυχασμό εάν όχι μακάριο ύπνο.
Η
Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση για να στηρίζεται σε πολιτικά ορθολογιστικά
κριτήρια απαιτείται να εκτιμάται υπό το πρίσμα πολλών κριτηρίων και
παραγόντων, μεταξύ των οποίων
α) η στρατηγική σταθερότητα στην Δυτική Ευρώπη και η μη αλλαγή συνόρων οφειλόταν στην στρατηγική παρουσία των ΗΠΑ και στην αποτροπή του πολέμου με πυρηνικά όπλα,
β) οι ανακατανομές ισχύος που αποτελούν κύριο αίτιο
διλημμάτων ασφαλείας και πολέμου στις σχέσεις των κρατών ελέγχονταν από
αυτή την στρατηγική παρουσία των ΗΠΑ (οι οποίες, ΗΠΑ, όποιοι
έχουν στρατηγική θέαση, γνώριζαν ήδη εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα
σταδιακά μετατοπίζει το κέντρο βάρους της στρατηγικής της) και
γ) το γεγονός ότι το μεγαλύτερο ιστορικό ζήτημα της σύγχρονης Ευρώπης, δηλαδή το «Γερμανικό ζήτημα» [Το Γερμανικό ζήτημα και η κρίση http://www.ifestosedu.gr/111GermanikoEE.htm]
αντιμετωπίστηκε προσωρινά, αφενός με την προαναφερθείσα Αμερικανική
στρατηγική παρουσία και αφετέρου με τον ασφυκτικό έλεγχο της Γερμανίας
στους δυτικούς οικονομικούς και αμυντικούς θεσμούς (Και ενδο-ευρωπαϊκά ω
ασφαλιστική δικλείδα με την απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Γαλλία).
Αυτά λέγοντας, θα πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη αυτό και που ο
Hedley Bull υπαινίσσεται στο απόσπασμα στο παράρτημα 1 στο τέλος του
παρόντος, ότι δηλαδή η Ευρώπη πριν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν ήταν ανθόσπαρτη αλλά ένα επί αιώνες ένα αιματοκυλισμένο πεδίο.
Ακόμη και αν αφήσουμε κατά μέρος τα στρατηγικά ζητήματα, είναι
πολιτικά επικίνδυνο ακόμη και να ισχυριστεί κανείς ότι αυτά τα γεγονότα
είτε εξαλείφονται από τις μνήμες είτε εξαφανίζονται επειδή επιτεύχθηκαν
οικονομικές ανταλλαγές και ολοκλήρωση στα εμπορικά και καταναλωτικά
ζητήματα (που επικινδύνως συνοδεύονταν από αφελείς ή υποκριτικές
ιδεαλιστικές διακηρύξεις).
Στην Ευρώπη, σημειώνουμε, η βίαιη ομογενοποίηση των μετά-Μεσαιωνικών «μαζών»
(οι περισσότεροι ήσαν απόγονοι των δουλοπαροίκων) οι οποίες –«μάζες»–
για πρώτη φορά στην ιστορία ήταν πλέον «μαντρωμένες» μέσα σε εδαφικά
οριοθετημένα κράτη, είχε ως αποτέλεσμα μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες όλων των εποχών.
Η αδυναμία επίσης αυτόματου μετασχηματισμού των μετά-Μεσαιωνικών ανθρώπων σε πολίτες γέννησε τα κατασκευαστικά ιδεολογικά δόγματα στα οποία τόσοι πολλοί προσκολλήθηκαν. Ιδεολογικά δόγματα προγραμματικά υλιστικά (αφαίρεση του πνεύματος από την δημόσια σφαίρα) και εγγενώς διεθνιστικά (μιας και μπορούμε να κατασκευάσουμε εθνική ανθρωπολογία με αυτό τον τρόπο εντός ενός κράτους γιατί όχι και πλανητικά).
Η διαχρονική Αριστοτελική οδός Πολιτικής συγκρότησης με διεξαγωγή
δημοκρατικού κατ’ αλήθειαν βίου και με σύμμειξη πνευματικών και αισθητών
για την παραγωγή πολιτικής ηθικής που νομιμοποιεί την εκάστοτε ανακλητή
πολιτειακή εξουσία, παρακάμφθηκε.
Βασικά άγνωστος ήταν ο Αριστοτέλης (αντίθετα πολλοί
μικροί πλάτωνες πιθήκιζαν κα συνεχίζουν να πιθηκίζουν τον Πλάτωνα) και
από σύμμειξη και μέθεξη πνευματικών και αισθητών κατάντησαν σε πεζό
ωφελιμισμό και χρησιμοθηρία ως τρόπο (μονοσήμαντα υλιστικής κοινωνικής
συγκρότησης). [TΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗΣ [Με απόσπασμα 10 σελίδων από το
«ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΊΑ ΤΩΝ ΕΘΝΏΝ[http://wp.me/p3OlPy-No]
Όλα τα μοντερνιστικά ιδεολογικά δόγματα ως προς τούτο, θα μας πει ο Κονδύλης, είναι μορφικά πανομοιότυπα
(παρά το ότι τραγικά οι δεξιοί, αριστεροί, συντηρητικοί, προοδευτικοί
και φιλελεύθεροι κομμουνιστές ή φασιστές νομίζουν ότι διαφέρουν). Η
Γαλλική Επανάσταση πάντως, η οποία σταθεροποίησε αυτά τα κατασκευαστικά
δόγματα (που απευθύνονταν στις «μάζες» που τώρα έγιναν «λαός») τα
ονόμασε έμμεση αντιπροσώπευση και έμμεση δημοκρατία.
Εκεί είμαστε, στάσιμοι και συχνά σε ταχύρρυθμη οπισθοδρόμηση: Έμμεση αντιπροσώπευση
των μετά-Μεσαιωνικών ολιγαρχών που δίνει δικαιώματα (τα οποία παίρνει
πίσω όποτε της δοθεί ευκαιρία με επίκληση κάποιας έκτακτης ή τεχνητής
ανάγκης) και που καταχρηστικά ονομάζεται έμμεση «δημοκρατία»
(συνοδευτικά και το ακατανίκητο «επιχείρημα» ότι δεν υπάρχει καλύτερη
δημοκρατία – πχ ο αποικιοκράτης, φορέας φασιστοειδών παραδοχών περί
αγγλοσαξονισμού και «πατέρας της Νίκης» Τσόρτσιλ).
Η αδυναμία πάντως δημοκρατικής ανθρωποκεντρικά νοηματοδοτημένης
εθνικής συγκρότησης που ατυχώς οφειλόταν στην μετά-μεσαιωνική
ανθρωπολογία, είχε ως αποτέλεσμα την γένεση του μοντερνιστικού
ρατσιστικού εθνικισμού-φασισμού περί κοινωνικής συνοχής. Επιδιώκοντας
σταθεροποίηση μιας πολιτικής ανθρωπολογίας οδηγήθηκαν στις εθνοκαθάρσεις
και στην ενοποίηση των κρατών με φωτιά, τσεκούρι και γενοκτονίες.
Τα προαναφερθέντα ιδεολογικά δόγματα στις ποικίλες εκδοχές τους γέμισαν την Ευρώπη νεκροταφεία. Ή μήπως όχι; Ελεύθεροι είναι όσοι επιμένουν να φορούν ιδεολογικοπολιτικούς ζουρλομανδύες.
Στο σημείο αυτό, βέβαια, δεν αναμένω να συμφωνήσουν πολλοί. Θέση μου
από καιρό είναι ότι η πολιτική θεωρία που εξηγεί την μετά-ιδεολογική
εποχή θα πρέπει να περιμένει μερικές δεκαετίες πριν τύχει αναγνώρισης
γιατί οι οπαδοί είναι πολλοί όπως και οι επωφελούμενοι από τους
ιδεολογικοπολιτικούς ζουρλομανδύες.
Πιο ευγενικά ονομάζεται «soft power» και ενώ ως ιδεολογήματα και
θεωρήματα παράγονται στα ισχυρά κράτη τους ζουρλομανδύες τους φορούν
ιθαγενείς κρατών-υποψήφιων θυμάτων. Εκτός βέβαια και εάν ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος ή κάποιος άλλος εμφύλιος πόλεμος εξυπηρέτησε κατιτί πέραν εκατέρωθεν ηγεμονικών συμφερόντων.
Τώρα, αν λάβουμε υπόψη και την αποικιοκρατία που αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες πολιτικοανθρωπολογικές καταστροφές
(συνάμα και την μεγαλύτερη καταλήστευση όλων των εθνών και την σκόπιμη
πρόκληση διαίρει και βασίλευε που καλά κρατάει) και τους δύο παγκοσμίους
πολέμους σταθεροποιείται μια αληθινή εικόνα του πως ήταν η Ευρώπη πριν
μερικές δεκαετίες (αλλά επειδή θαύματα δεν υπάρχουν και το πώς κατά βάση
είναι τώρα).
Η απομυθοποίηση της ΕΕ κα η καθαρή θέαση του
εγχειρήματος με όρους πολιτικής, οικονομικής και στρατηγικής αλήθειας,
επιμένουμε, ήταν προϋπόθεση να μην επέλθει η συμφορά από την οποία όλοι
οι Έλληνες πάσχουν μετά το 2010. Σήμερα, είναι προϋπόθεση εξόδου από την
παγίδα στην οποία ριχθήκαμε [βλ. Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΕ ΕΙΝΑΙ
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΉΣ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑΣ http://wp.me/p3OqMa-11B].
Παραμένει γεγονός ότι η εθνική-κρατική συνοχή που το μοντερνιστικό κίνημα των Νέων Χρόνων έτσι αντιλήφθηκε ότι επιτυγχάνεται, βοηθούσης και της αποικιοκρατίας, οδήγησε στην μετατροπή των μετά-Μεσαιωνικών ηγεμονικών διοικητικών μηχανισμών σε πανίσχυρα κράτη.
Κράτη σιδερένια οργανωμένα και αποτελεσματικά διοικούμενα. Τα οποία
στην συνέχεια οικειοποιήθηκαν οι Αστοί και οι εθνικοί καπιταλιστικοί
συντελεστές για να δημιουργηθεί έτσι ο πρώτος πυρήνας του κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος
το οποίο στην συνέχεια επεκτάθηκε μορφικά πανομοιότυπα έχοντας πλέον
και ιστορικά για πρώτη φορά οριοθετήσει τον πλανήτη με αυστηρούς όρους
εδαφικής κυριαρχίας. Εξέλιξη βαθύτατων προεκτάσεων που αναλύσαμε αλλού
και πολλές φορές.
Όταν τα εθνικοαπελυθερωτικά κινήματα του 19ου και 20ου αιώνα μαχόμενα
κατά της αποικιοκρατίας για να κατακτήσουν την Ελευθερία τους, η
κρατική κυριαρχία που αφετηρία έχει την Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648
ήταν ήδη εδραιωμένη ως το καθεστώς του διεθνούς συστήματος.
Παρενθετικά, αναφέρεται ότι αυτή η επισήμανση αποτελεί ζωτικής σημασίας ζήτημα για να καταλάβουμε τις αφετηριακές
παθολογίες του νεοελληνικού κράτους μετά την Ελληνική Επανάσταση και
τις αντιθέσεις μεταξύ των συντελεστών του Έθνους (κοινότητες,
διασπορά, αστική τάξη της διασποράς, έμποροι και νοικοκύρηδες και
υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι ακόμη και αυτοκρατοριών). Μια τέτοια κατανόηση
αφορά ζωτικά το σήμερα και το μέλλον.
Επανερχόμενοι στην Ευρώπη, για να στηρίξουν την εξουσία τους, οι αστικοί και καπιταλιστικοί συντελεστές συγκρότησαν και ένα κρατικό εθνικισμό
(ωραιοποιημένα: «πατριωτισμός του συντάγματος» στον οποίο βρίσκουν
καταφύγιο τα εθνομηδενιστικά κινήματα ως δήθεν μεταβατικό στάδιο πριν
την έλευση του ανθόσπαρτου κόσμου των φαντασιώσεών τους). Σκοπός ήταν η
πολύπαθη κοινωνική συνοχή.
Ο εθνικισμός αυτός αποτέλεσε και αποτελεί στρέβλωση του πατριωτισμού
και βρίσκεται μερικά δισεκατομμύρια έτη φωτός πίσω από την υψηλή και
αμάχητη φιλοπατρία των πολιτικών παραδόσεων της Ελληνικότητας. Γι’ αυτό
και αποτελεί ύβρη όταν η ελληνική φιλοπατρία ταυτίζεται συχνά με τους
σοβινιστικούς εθνικισμούς του μοντερνισμού ή αντίστροφα όταν κατ’
εξαίρεση μερικοί Έλληνες πιθηκίζουν εθνικιστικά-σοβινιστικά σε αντίθεση
με την ημέτερη πολιτική παράδοση της Ελληνικότητας.
Ο κρατοκεντρικός χαρακτήρας της ΕΕ
όσο και να αμφισβητήθηκε από ιδεαλιστικά ιδεολογήματα κάθε είδους είναι
το κύριο χαρακτηριστικό του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος. Συναφώς, ο
Hedley Bull (παράρτημα 1), είπε το αυτονόητο όταν σε ένα συνέδριο εν
μέσω ιδεαλιστικής κακοφωνίας υπέδειξε ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν
αναίρεσε τον κρατοκεντρικό χαρακτήρα στην Ευρώπη .
Όπως το έθεσε «Ακόμη και η απλή σκέψη ότι τα ευρωπαϊκά κράτη
συνιστούν μια “κοινότητα ασφαλείας” ή μια “περιοχή ειρήνης” είναι
ευσεβής πόθος, εάν αυτό σημαίνει ότι πόλεμος μεταξύ τους δεν θα υπάρξει
ξανά, και όχι ότι δεν υπήρξε τα τελευταία χρόνια και ότι είναι εκτός
λογικής εάν υπάρξει ξανά».
Τα διλήμματα ασφαλείας είναι εγγενές χαρακτηριστικό
κάθε κρατοκεντρικού συστήματος και αποτελεί έσχατο πολιτικό παραλογισμό
εάν κανείς νεφελοβατώντας το παραγνωρίσει. Βαδίζει όπως είπαμε μέσα σε
ναρκοπέδιο με δεμένα τα μάτια.
Για να το πούμε διαφορετικά, η ύπαρξη εντολοδόχων υπερεθνικών θεσμών ή επιτροπών όπως το Eurogroup που
αυτονομούνται καταχρηστικά από κάθε κοινωνικοπολιτικό έλεγχο και
γίνονται έρμαιο τεχνοκρατών και ηγεμονικών κρατών, δεν αναιρούν την
κρατοκεντρική λογική στην Ευρώπη. Την καθιστούν απλά, σε κάποιο τουλάχιστον βαθμό μέχρι στιγμής ελεγχόμενη, πολιτικά ανορθολογική.
Εκεί είμαστε, πάντως, εις αναζήτηση διεξόδου ή καλύτερα διαφυγής από την φυλακή της ΟΝΕ. Η επισήμανση αυτή αφορά την Ευρώπη συνολικότερα.
Η Ελλάδα με το να οδηγήσει τον εαυτό της εθελούσια μέσα στο αθέσπιστο
πολιτικοοικονομικό πεδίο της ΟΝΕ το 2002 έχει ως αποτέλεσμα μια διπλή φυλακή.
Από την μια είναι ο αβάστακτος ανταγωνισμός της ΟΝΕ και η παρατεταμένη
ύφεση την οποία δεν θα αναιρέσουν χαρούμενες κραυγές του ενός ή άλλου
νικητή των προηγούμενων, των τωρινών ή των επόμενων εκλογών.
Από την άλλη είναι όχι μόνο η συμμετοχή στην ΕΕ με ανταγωνιστικούς
όρους αλλά, εάν η ύφεση συνεχιστεί, είναι και η δυνατότητα της χώρας να
συμμετέχει ως πολιτικοοικονομικός και διπλωματικός δρών της διεθνούς
πολιτικής. Ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο κράτος θα είμαστε το οποίο
εάν μη γένοιτο συρροή λαθών το υποβαθμίσει ανεπίστροφα στις διεθνείς
ιεραρχίες. Πάντως κοντέψαμε.
Για να μην υπάρξουν παρανοήσεις τα πιο πάνω είναι μια περιγραφή μιας πασίδηλης κατάστασης
που απορρέει από ασκητική μελέτη αυτών των φαινομένων και όχι μια
διατύπωση αξιολογικής γνώμης (οι αξιολογικές θεωρήσεις είναι είτε
στρεβλωτικοί φακοί είτε μέσο προπαγάνδας). Δεν είναι σοφίες. Είναι
σχεδόν αυτονόητα πράγματα και η αλήθεια καταμαρτυρείται καθημερινά.
Με το να περιγράφουμε τον κρατοκεντρικό χαρακτήρα ερμηνεύουμε
τις στάσεις και συμπεριφορές οι οποίες εδράζονται πάνω στα εκάστοτε
εθνικά συμφέροντα. Πάνω επίσης σε πολιτικά προσδιορισμένες συλλογικές ηθικές επιταγές της κοινωνίας κάθε κράτους-μέλους της ΕΕ.
Αποστολή της πολιτικής ηθικής όπως αυτή συγκροτείται
εντός κάθε κυρίαρχου κράτους είναι αφενός να νομιμοποιεί τις
πολιτειακές δομές στο εσωτερικό («σύστημα» διανεμητικής δικαιοσύνης,
κοινωνικές ιεραρχίες, οικονομικές δραστηριότητες) και αφετέρου να
αιτιολογεί και δικαιολογεί τις αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής στο
ανταγωνιστικό διεθνές και ευρωπαϊκό πεδίο.
Εάν κανείς δεν κατανοεί αυτή την πραγματικότητα και
βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις όπου οι άλλοι μιλούν με όρους δικών τους
ηθικών κριτηρίων και δικών τους εθνικών συμφερόντων και αυτός απορεί
γιατί το κάνουν, οι άλλοι τον υποτιμούν και στο τέλος οι ζημιές
αναπόφευκτες. Έτσι, έχουμε το φαινόμενο ιδεαλιστικά συνεπαρμένοι
αριστεροδεξιοί πολιτικοί αντιπρόσωποι του Ελληνικού κράτους είτε να
είναι περιδεείς, αμήχανοι και υποκλινόμενοι υπογράφοντας ότι τους δίνουν
χωρίς να το βλέπουν είτε να αφήνουν την τύχη της Ελλάδας στους άλλους
υποχωρώντας άτακτα και εκφράζοντας παράπονα ότι τους εκβιάζουν. Μα τι
περίμεναν τέλος πάντων σε μιας σκληρή διακρατική διαπραγμάτευση!
Για δε τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη οι στάσεις και
συμπεριφορές εδράζονται επίσης πάνω σε στρατηγικές εκτιμήσεις για την
επιβίωσή τους σε αναφορά με τις ανακατανομές ισχύος όπως τις εκτιμούν
ανά πάσα στιγμή [Οι στρατηγικές σεισμικές πλάκες στα θεμέλια της ΕΕ, η Βρετανία και η παράκρουση της «κοινής» δημοσιονομικής πολιτικής – http://www.ifestosedu.gr/111SEUstrategicIssues.htm].
Αυτές οι στάσεις των κρατών της Ευρώπης δεν είναι «ορθές» ή «λάθος» αλλά ορθολογιστικά συνεπείς (ή μη συνεπείς)
με τον κρατοκεντρικό χαρακτήρα της Ευρώπης, δομή η οποία εδώ στην
πλημμυρισμένη από ιδεαλισμούς, διεθνισμούς, κοσμοπολιτισμούς και
ουτοπίες Ελλάδα, αγνοείται.
Στα προαναφερθέντα επίσης εντοπίζεται το αίτιο για το γεγονός ότι εδώ στην Ελλάδα συχνά ακούμε περίεργες και ανυπόστατες γνώμες περί «λαού» αντί Έθνους, «εξέγερσης» αντί Επανάστασης και «μαζών» αντί κοινωνίας.
Επειδή δηλαδή τα ευρωπαϊκά κράτη ατύχησαν και η δύσμοιρη μετά-Μεσαιωνική ανθρωπολογία ήταν «μάζα ανθρώπων» οι Ελληνες εθνομηδενιστές ή υποδεέστερες αποχρώσεις τους πρωτοτυπώντας –και σίγουρα υπερφαλαγγίζοντας με ερασιτεχνικό ιδεολογικό ζήλο τους ομοϊδεάτες τους «κριτικούς κονστρουκτιβιστές» στην Δύση–σβήνουν την έννοια έθνος και τα μακραίωνα οντολογικά θεμελιωμένα έθνη και τα ευφάνταστα τα μετατρέπουν σε ανθρωπολογικά εκμηδενισμένα όντα.
Τα εξομοιώνουν με την Μεσαιωνικής μάζας των δουλοπαροίκων ή με τον μετά-Μεσαιωνικό μοντερνιστικό «λαό».
Παρωχημένα βέβαια, καθότι και στην Δύση οι κοινωνίες εξελίχθηκαν, τα
μέλη τους ονομάζουν τους εαυτούς τους έθνος και την Διεθνή Αμφικτιονία
δεν την ονόμασαν «Οργανισμό Ηνωμένων Μαζών» ή «Οργανισμό Ηνωμένων Λαών»
αλλά «Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών». Τι ατυχία, γι’ αυτούς.
Πρόσφατα, μάλιστα, Έλληνας υψηλός αξιωματούχος με πολιτική
τοποθέτηση και περιώνυμο επίθετο, μίλησε περί «μάζας» και «λαού» και
«κόσμου» αναφερόμενος στην Ελληνική κοινωνία. Για να δικαιολογήσει την
–στην καλύτερη περίπτωση– κίβδηλη νομιμοποίηση των μνημονίων με
εκβιαστικά διλήμματα και την εφαρμογή μιας οικονομικής πολιτικής που
ομολογημένα είναι προϊόν εκβιασμού στις συναντήσεις κορυφής της ΕΕ.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πολιτικό δηλητήριο από το να
αρχίσουν τα μέλη μιας διακυβέρνησης να δικαιολογούν την εξουσία τους και
αντί-κοινωνικές αποφάσεις με άθλιες διατυπώσεις όπως: «ότι είναι νόμιμο
είναι και ηθικό». Ηθικό είναι ότι είναι προϊόν πολιτικής και όχι
εκβιαστικών διλημμάτων καθολικά εκβιασμένων πολιτικών ηγετών (που και οι
ίδιοι λένε δημόσια).
Ο αυταρχισμος, γράψαμε πρόσφατα, καραδοκεί στην Ελλάδα των μνημονίων,
ιδιαίτερα εάν την εφαρμογή τους αναλάβουν νεοφώτιστοι και ημιμαθείς
μοντερνιστές [Π. Ήφαιστος, αντικειμενικά δεδομένα της νέας αφετηρίας, η
ανάγκη μιας νέας διαπραγματευτικής στρατηγικής και ο κίνδυνος δεσποτικών
καταστάσεων http://wp.me/p3OqMa-127].
Μιλώντας για την πολιτική συγκυρία που άρχισε τον Σεπτέμβριο 2015 και για να μην υπάρξουν χειρότερα, θα λέγαμε ότι νουνεχείς προσωπικότητες των συγκυβερνώντων τάσεων απαιτείται να αποθαρρύνουν κάθε διολίσθηση προς τον αυταρχισμό, την δεσποτεία και τον κατεξουσιασμό.
Τώρα, λίγα λόγια για την ΟΝΕ. Πως μια χώρα να μην
πάθει μεγάλες ζημιές όταν αγνοείται αυτό που ξέρουν και τα νήπια, ότι
δηλαδή η ΟΝΕ που αποφασίστηκε το 1992 αφενός αποτέλεσε στρατηγικό εκβιασμό της Γαλλίας επί της Γερμανίας (που τώρα «εκδικείται» πολλαπλάσια) και αφετέρου πολιτικοοικονομικά θανατηφόρα απόφαση καθότι επέβαλλε μια τεχνοκρατικά διοικούμενη αθέσμιστη χρηματοοικονομική ισχύ όπου ισχύει κυριολεκτικά η αρχή της αυτοβοήθειας.
Πολλά άλλα επίσης δρομολογήθηκαν, όπως η δημιουργία αμφιλεγόμενων
«θεσμών», το ροκάνισμα του κυριότερου πολιτικού ερείσματος της ΕΕ δηλαδή
των συναινετικών αποφάσεων και η επάνοδος σε σκληρές ιεραρχήσεις ισχύος
όπως σε κάθε άλλο κρατοκεντρικό σύστημα (κάτι βεβαίως που αντιβαίνει
στην έννοια της «κοινότητας» με οποιονδήποτε τρόπο και αν οριστεί).
Αυτά ήταν βέβαια πολύ γνωστά εκτός Ελλάδας. Εδώ, γνωστική έρημος,
κάτι που το 1990 όταν επαναπατρίστηκα και εντάχθηκα στο πανεπιστήμιο
απλά επί πολλά χρόνια δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν αληθές. Οι
αντιπάθειες που δημιουργήθηκαν και οι δολοφονίες χαρακτήρα λόγω
ανένδοτης επιστημονικής στάσης είναι μεγάλη τιμή. Βασικά η μόνη
ανταπόδοση
Γνωστική ανεπάρκεια και άλλες σκοπιμότητες οδήγησαν έτσι στην
άσκοπη, άκαιρη, απροετοίμαστη και προγραμματικά θανατηφόρα ένταξη της
Ελλάδας στην ΟΝΕ [προειδοποιήσαμε αλλά μέσα σε μια γνωστική
έρημο αυτά όχι μόνο δεν μετράνε αλλά και ελκύουν δολοφονικά βέλη
ετοιμοπόλεμων δολοφόνων χαρακτήρων: ΟΝΕ: Ο μηχανισμός της καταστροφής
και έγκαιρες προειδοποιήσεις .http://wp.me/p3OlPy-CS. Πολύ περισσότερα υπάρχουν σε εκτενείς μονογραφίες από τις οποίες και αντλούν τα μικρά κείμενα].
Ακόμη πιο τραγικό, το ευρωλάγνο παραμύθι συνεχίστηκε
και μετά την συμφορά μας το 2010. Εντάθηκε αντί να προκαλέσει αφορμή
αυτοκριτικής για τον τρόπο συμμετοχής μας την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο
φόβος, η άγνοια και η αμηχανία των δραστών ενίσχυσε και συνεχίζει να
ενισχύει τους χείμαρρους ανορθολογισμού [Η διαπραγματευτική στρατηγική
της Ελλάδας ως κράτος-μέλος της ΕΕ: Προϋπόθεση η ειρηνική πολιτική
επανάσταση http://wp.me/p3OlPy-O1 και Η ΕΕ σε μετάβαση και η Ελληνική προεδρία – γελοιοποιημένος καβαλάρης στο http://www.ifestosedu.gr/132EUGrPresident.htm].
Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα μπροστά μας για το οποίο δεν θα επεκταθώ εδώ γιατί αποτελεί αντικείμενο μιας αβάστακτα χαμηλού επιπέδου συζήτησης μέσα στην δημόσια σφαίρα. Δεν
μιλώ για τα οικονομικά δεδομένα τα οποία αν και στοιχειώδη υπάρχουν
καλύτεροι από εμένα πλην ελάχιστοι και συνήθως σιωπηλοί γιατί δικαίως
δεν θέλουν να εισέρχονται στην διελκυστίνδα των πολιτικών συγκρούσεων.
Αφορά την δραχμή. Σε αρθρογραφία μου εξήγησα ότι το
ζήτημα ήταν να μην εισέλθουμε στην ΟΝΕ αλλά από την στιγμή που έγινε
αυτό το κολοσσιαίο λάθος θα ήταν λάθος η καταστροφική έξοδος.
Χωρίς να επεκταθώ, μια σοβαρή συζήτηση που δεν έγινε και στην οποία
θα επανέλθω, αφορά μεταξύ άλλων, α) την εκτίμηση ότι η ΟΝΕ ως
διανεμητικός μηχανισμός πάνω σε ένα διαφοροποιημένο εθνοκρατικό
περιβάλλον δεν επιβιώνει (ή δεν επιβιώνει όπως είναι), β) το γεγονός ότι
η ΟΝΕ ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο ήδη
εύθραυστο εγχείρημα της ολοκλήρωσης και γ) ότι απαιτείται να
συνεκτιμούνται σωστά οι στρατηγικές εξελίξεις των οποίων όλα τα πιο πάνω
είναι εξαρτημένες μεταβλητές. Αυτά και μερικά άλλα επαναλαμβάνω θα τα
δούμε το συντομότερο δυνατό.
Όμως, πέραν επιστημονικών αναλύσεων, για να γίνει σωστή ανάλυση,
στάθμιση και εκτίμηση των πραγμάτων με τρόπο που θα οδηγεί σε
πολιτικοοικονομικά σωστές κρατικές αποφάσεις, απαιτείται εθνική
στρατηγική και ορθολογικά συγκροτημένο κράτος. Κράτος όπου οι κρατικοί
λειτουργοί θα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάλυση και εκτίμηση
των πραγμάτων σε όλα τα επίπεδα ούτως ώστε η εκάστοτε πολιτική ηγεσία να
επιλέγει την βέλτιστη μεταξύ πιθανών εναλλακτικών αποφάσεων. Αποφάσεις
που παίρνονται μέσα σε ένα ζωντανό διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον η
άγνοια των προϋποθέσεων του οποίου είναι ανεπίτρεπτη.
Παράρτημα 1
κεντρικά ζητήματα που διερευνώνται σε όλα σχεδόν τα βιβλία του
διδάσκοντος για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ο πίνακας από το Ευρωατλαντικές σχέσεις
Stanley Hoffman, 1966: «παράδοξο Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης »
«Για τρεις λόγους, η ενοποιητική διαδικασία υπήρξε το θύμα και το
αποτέλεσμά της η επιβίωση του έθνους – κράτους. Ο ένας λόγος
χαρακτηρίζει κάθε διεθνές σύστημα και οι άλλοι δύο μόνο το Ευρωπαϊκό
σύστημα. Η εσωτερική λογική και ο τρόπος εξέλιξης κάθε διεθνούς
συστήματος βρίσκεται στην διαφορά των εσωτερικών του συντελεστών, στις
γεωϊστορικές συνθήκες που το χαρακτηρίζουν και τις εξωτερικές επιδιώξεις
των μονάδων που το συνθέτουν. Κάθε σύστημα χαρακτηριζόμενο από
κατατεμαχισμό [σημείωση: δηλαδή οργανωμένο σε ανεξάρτητες, ετερογενείς,
ανομοιογενείς και κυρίαρχες μονάδες], τείνει, με την δυναμική που
αναπτύσσει η ενυπάρχουσα ανισότητα να αναπαραγάγει την ετερότητα».
Δηλαδή, -Διαιωνίστηκε και ενισχήθηκε το έθνος-κράτος, -Ενισχύθηκε η
κρατική κυριαρχία, οι θεσμοί, ο πολιτισμός, η οικονομία των κρατών μελών
καθώς και η θέση τους στο διεθνές σύστημα. -Η ετερότητα αναπαράγεται
και αυξάνεται
Hedley Bull, 1982: Μορφή Χαρακτήρας του Ευρωπαϊκού Πολιτικού Συστήματος
«Δεν υπάρχει υπερεθνική κοινότητα στην Δυτική Ευρώπη. Υπάρχει μια
ομάδα κρατών (επιπλέον, εάν υπήρχε μια υπερεθνική εξουσία στη Δυτική
Ευρώπη θα ήταν πηγή αδυναμίας και όχι ισχύος ως προς την αμυντική
πολιτική. Αυτό που είναι πηγή ισχύος στην Ευρώπη είναι το έθνος-κράτος –
δηλαδή η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία – και η ικανότητά τους να
εμπνεύσουν πίστη και νομιμοφροσύνη στα θέματα του πολέμου). Υπάρχει ένα
κονσέρτο κρατών, των οποίων η βάση είναι μια περιοχή ως προς την οποία
πιστεύεται πως υπάρχουν κοινά συμφέροντα μεταξύ των μεγαλυτέρων
δυνάμεων. Η ιστορία των Ευρωπαίων είναι μια ιστορία εγγενούς-ενδημικής
σύγκρουσης. Εάν πρόσφατα απέκτησαν τη συνήθεια της συνεργασίας
(σημείωση: στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης), αυτό έγινε υπό την
ομπρέλα των ΗΠΑ και υπό την απειλή εξ ανατολών. Ακόμη και η απλή σκέψη
ότι τα ευρωπαϊκά κράτη συνιστούν μια “κοινότητα ασφαλείας” ή μια
“περιοχή ειρήνης” είναι ευσεβής πόθος, εάν αυτό σημαίνει ότι πόλεμος
μεταξύ τους δεν θα υπάρξει ξανά, και όχι ότι δεν υπήρξε τα τελευταία
χρόνια και ότι είναι εκτός λογικής εάν υπάρξει ξανά».
Δηλαδή: Αμφισβητήθηκε η βιωσιμότητα της ολοκλήρωσης στη βάση
ωφελιμιστικών κριτηρίων, -έθεσε ερωτηματικά για τον χαρακτήρα των
συγκλίσεων, επειδή αυτές, πρωτίστως, στηρίζονται στην (εφήμερη) συμφωνία
των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, -έθεσε ερωτήματα για το κατά πόσον το
ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι τρωτό στις διεθνείς διακυμάνσεις και ευάλωτο
σε ενδοευρωπαϊκές ανακατατάξεις. – έθεσε ερωτήματα για την σχέση της
σταθερότητας της Ευρώπης σε αναφορά με την διεθνή κατανομή ισχύος και
τις στρατηγικές δομές. -άφησε ανοικτό το θέμα των διλημμάτων ασφαλείας
και των ηγεμονικών συμπεριφορών.
Kenneth Waltz, 1979: Η σημασία της κατανομής ισχύος και των στρατηγικών δομών
Πριν τον πόλεμο, το βασικό αίτιο πολέμου ήταν τα διλήμματα ασφαλείας.
Η συνεργασία ήταν δύσκολη λόγω της ανησυχίας μεγαλύτερων σχετικών
κερδών από την άλλη πλευρά. Ο διπολισμός εξάλειψε ή αποδυνάμωσε μερικούς
από αυτούς τους παράγοντες και έκανε τα κράτη της δυτικής Ευρώπης
«καταναλωτές ασφαλείας».
Για πρώτη φορά οι καθοριστικοί παράγοντες της Ευρωπαϊκής άμυνας και
ασφάλειας βρίσκονταν εκτός Δυτικής Ευρώπης. τα θέματα πολέμου και
ειρήνης συνδέονταν με την διπολική αντιπαράθεση των δύο υπερδυνάμεων και
την κατανομή ισχύος που αυτή δημιουργούσε και η οποία ευνοούσε την
διαδικασία ολοκλήρωσης: « Η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία
και η Ιταλία, υπό την σκιά των υπερδυνάμεων, διαπίστωσαν γρήγορα πως ο
πόλεμος μεταξύ τους είναι αντιπαραγωγικός και σύντομα άρχισαν να
πιστεύουν πως είναι, επίσης, αδύνατος. Επειδή η ασφάλεια όλων βασιζόταν
στις επιλογές λλων και όχι στις δικές τους, ήταν εφικτό να γίνουν
ενοποιητικά βήματα »
Josef Joffe το 1984: «Οι αμερικανοί σώζουν τους ευρωπαίους από τους εαυτούς τους».
«η θεωρία των συμμαχιών υποστηρίζει, τα κράτη συνασπίζονται για
να εξασφαλίσουν την ασφάλειά τους. Στην περίπτωση του ΝΑΤΟ, όμως, τα
κράτη μέλη συνασπίσθηκαν επειδή η ασφάλειά τους εξασφαλιζόταν από έναν
ισχυρό εξωτερικό συντελεστή ο οποίος πρόσφερε αξιόπιστα εσωτερική και
εξωτερική τάξη και ασφάλεια στην Δυτική Ευρώπη. … χωρίς τις Ηνωμένες
Πολιτείες, η Δυτική Ευρώπη μπορεί να επιστρέψει σε εξισορροπητικές
διαδικασίες της προπολεμικής περιόδου αντί να προχωρήσει στην
ενοποιητική διαδικασία. Ο αδύναμος θα αισθανθεί ξανά ανησυχία για τις
προθέσεις του ισχυρού και ο ισχυρός – όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία
και η Γερμανία – θα αρχίσουν, για ακόμη μια φορά, να ανησυχούν για τις
προθέσεις αλλήλων. … Η επαγωγική συνέπεια μιας Δυτικής Ευρώπης πλην τις
Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια πυρηνική Γερμανία με άλλα Ευρωπαϊκά κράτη
να ακολουθούν … Οι Ηνωμένες Πολιτείες, απαλλάσσοντας τους Ευρωπαίους από
την ανάγκη μιας αυτόνομης άμυνας απομάκρυνε τα συστημικά αίτια των
συγκρούσεων στα οποία οφείλονται τόσοι πολλοί Ευρωπαϊκοί πόλεμοι στο
παρελθόν. Με το ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ
ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ»
Δηλαδή, τονίστηκαν: -η σημασία των δομικών και στρατηγικών
παραμέτρων, -ο σταθεροποιητικός ρόλος των ΗΠΑ, -Οι υποβόσκουσες τάσεις
όσον αφορά το Γερμανικό ζήτημα, -Ο ευάλωτος χαρακτήρας των
ενδοευρωπαϊκών ισορροπιών και της ενδοευρωπαϊκής κατανομής ισχύος
————————————————————————————————
[Αναφορικά με αφηρημένες, διεθνιστικές, κοσμοπολίτικες ή άλλες
οικουμενικές αρχές που πολλοί επικαλούνται κατά καιρούς] … αυτό που έχει
σημασία είναι ότι αυτές οι δήθεν απόλυτες και οικουμενικές αρχές δεν
συνιστούσαν καν αρχές αλλά υποσυνείδητες σκέψεις μιας εθνικής πολιτικής,
η οποία βασιζόταν σε μια συγκεκριμένη ερμηνεία του εθνικού συμφέροντος
σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. … Μόλις όμως γίνει προσπάθεια να
εφαρμοστούν αυτές οι αρχές σε μια συγκεκριμένη πολιτική κατάσταση,
αποδεικνύονται ότι είναι τα διαφανή προσωπεία των εγωιστικών κεκτημένων
συμφερόντων. Η χρεοκοπία της ουτοπικής θεωρίας έγκειται όχι στην
αποτυχία της να ανταποκριθεί στις αρχές της, αλλά στην αποκάλυψη της
ανικανότητάς της να παράσχει κάποιο απόλυτο και ανιδιοτελές κριτήριο για
τον χειρισμό των διεθνών υποθέσεων» … «όταν ο Woodrow Wilson δήλωνε πως
τα αμερικανικά συμφέροντα ήταν οι αρχές της ανθρωπότητας, ή ο καθηγητής
Toynbee ότι η ασφάλεια της Βρετανικής αυτοκρατορίας ήταν το “ανώτατο
συμφέρον όλου του κόσμου”, ουσιαστικά διεκδικούσαν το ίδιο πράγμα με τον
Χίτλερ, ότι δηλαδή η χώρα τους είναι “η έκφραση του υψηλότερου ήθους”.
(…) Σε κάθε προσπάθεια κατανόησης της διεθνούς ηθικής αμφότερες οι
προσεγγίσεις αποδεικνύονται μοιραίες. (…) «Στην εθνική τάξη πραγμάτων η
αρμονία επιτυγχάνεται με ένα μίγμα ηθικής και ισχύος. Στην διεθνή τάξη, ο
ρόλος της δυνάμεως είναι μεγαλύτερος και αυτός της ηθικής μικρότερος.
(…) Κάθε έννοια διεθνούς ηθικής τάξης εξ ανάγκης εδράζεται σε κάποιου
είδους ηγεμονική δύναμη. Αλλά αυτή η ηγεμονική θέση, όπως η υπεροχή της
άρχουσας τάξης εντός των κρατών, είναι πρόκληση γι’ αυτούς που δεν την
κατέχουν. Για να επιβιώσει [αυτή η ηθική και κανονιστική τάξη] στον
διεθνή χώρο, πρέπει να υπάρχουν [αντίστοιχα και ανάλογα με την
ενδοκρατική τάξη] τα στοιχεία του πάρε-δώσε και της αυτοθυσίας εκ μέρους
αυτών που υπερέχουν, γεγονός που θα καθιστά την υπεροχή τους ανεκτή στα
υπόλοιπα μέλη της παγκόσμιας κοινότητας. (…) Αλλά είναι αναγκαίο να
ξεκαθαρίσουμε ένα ακόμη σημείο το οποίο προκαλεί μεγάλες αυταπάτες. Στην
εθνική κοινωνία, υποθέτουμε πως στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας
αυτοθυσίας και πάρε-δώσε το παρεχόμενο πρέπει να προέρχεται από τους
αυτούς οι οποίοι κερδίζουν τα περισσότερα από την κρατούσα τάξη. Στην
διεθνή κοινότητα, ο ισχυρισμός γίνεται εκ μέρους των πολιτικών των
ικανοποιημένων δυνάμεων [των οποίων οι θέσεις δεν υποδηλώνουν κάτι
τέτοιο, γεγονός που καθιστά αναγκαία την εξέταση θεμάτων δικαίου και
προϋποθέσεων αλλαγής στην διεθνή πολιτική]» (Edward H. Carr, Η εικοσαετής κρίση (Ποιότητα 2000)
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού
Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου
Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας