Η συζήτηση γύρω από το ενδιαφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Γροιλανδία δεν εδράζεται σε κάποια ιδεολογική εμμονή ή σε ένα απλό γεωπολιτικό καπρίτσιο της αμερικανικής ηγεσίας. Αντιθέτως, η νήσος βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος διότι, στον κόσμο των βαλλιστικών απειλών και της σύγχρονης στρατηγικής, η γεωγραφία παραμένει ένας παράγοντας εξόχως κρίσιμης σημασίας. Συγκεκριμένα, όσον αφορά τον επιχειρησιακό σχεδιασμό του «Χρυσού Θόλου», η Γροιλανδία λειτουργεί ως ο απαραίτητος βόρειος ακρογωνιαίος λίθος ενός εξαιρετικά φιλόδοξου —και για πολλούς αναλυτές βαθιά αποσταθεροποιητικού— αμυντικού εγχειρήματος.

Ο «Χρυσός Θόλος» δεν αποτελεί απλώς ένα νέο, αναβαθμισμένο πρόγραμμα αντιπυραυλικής άμυνας. Στην πραγματικότητα, είναι μια απόπειρα ριζικής αλλαγής του αμυντικού δόγματος. Η μετάβαση που επιχειρείται οδηγεί από την παραδοσιακή αποτροπή, σε μια αρχιτεκτονική σχεδόν καθολικής κάλυψης άμυνας, η οποία επεκτείνεται στη διαστημική αναχαίτιση. Μετακινείται από τη λογική της διαχείρισης κινδύνου, στην υπόσχεση μιας σχεδόν απόλυτης ασφάλειας.

Από το «Star Wars» στη νέα εποχή

Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι η ιδέα αυτή δεν είναι καινούργια στα χρονικά της αμερικανικής στρατηγικής. Ήδη από τη δεκαετία του 1980, το Strategic Defense Initiative —το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστό ως το περίφημο «Star Wars»— επιχείρησε να σπάσει το δόγμα της αμοιβαίας καταστροφής. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, η τεχνολογία δεν άντεξε τις φιλοδοξίες των σχεδιαστών. Σήμερα, τα δεδομένα έχουν μεταβληθεί δραματικά: η ύπαρξη μαζικών δορυφορικών αστερισμών, η δυνατότητα φθηνότερων εκτοξεύσεων και η ανάπτυξη προηγμένων αισθητήρων δίνει στο ίδιο όραμα νέα πολιτική ζωή και νέα διάσταση αλλά και ποσοστά επιτυχίας που παλαιότερα θεωρούνταν ανέφικτα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ επαναφέρει αυτή τη λογική χρησιμοποιώντας μια διαφορετική ρητορική. Στις τοποθετήσεις του δεν μιλά για κάποια φιλοσοφική υπέρβαση αλλά για το «ασπίδα», που θα καταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες άτρωτες απέναντι σε εξωτερικές απειλές. Το όνομα «Χρυσός Θόλος» δεν είναι τυχαίο. Παραπέμπει ευθέως σε μια απόλυτη κάλυψη, σε έναν θόλο που κλείνει ερμητικά τον ουρανό, αλλά και στην δική του αντίληψη για την ισχύ —αλλά και το χρήμα που απαιτείται για την υλοποίησή της.

Τι είναι στην πράξη ο «Χρυσός Θόλος»

Στον επιχειρησιακό πυρήνα του, το σχέδιο αυτό είναι πολυδιάστατο και περιλαμβάνει τρία διασυνδεδεμένα επίπεδα λειτουργίας.

Πρώτον, προβλέπεται η ανάπτυξη ενός εκτεταμένου δικτύου δορυφόρων έγκαιρης προειδοποίησης και παρακολούθησης, το οποίο θα είναι ικανό να εντοπίζει εκτοξεύσεις βαλλιστικών και υπερηχητικών όπλων σε πραγματικό χρόνο. Ο στόχος δεν είναι απλώς η προειδοποίηση, αλλά η άμεση καθοδήγηση της αναχαίτισης με εξαιρετική ακρίβεια πυρός.

Δεύτερον, το σχέδιο βασίζεται σε πολλαπλά στρώματα αναχαίτισης —επίγεια, θαλάσσια και, για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα, διαστημικά. Η συζήτηση που έχει ανοίξει για αναχαιτιστές σε τροχιά δεν είναι πλέον θεωρητική. Είναι ο πυρήνας των νέων δυνατοτήτων, ικανά να πλήττουν πυραύλους στα πρώτα λεπτά της πτήσης τους, πριν απελευθερωθούν πολλαπλές κεφαλές ή παραπλανητικά αντίμετρα.

Τρίτον, απαιτείται η πλήρης διασύνδεση με τα υπάρχοντα συστήματα διοίκησης και ελέγχου. Ο «Χρυσός Θόλος» δεν αντικαθιστά το σημερινό πλέγμα αεράμυνας. Το απορροφά και το υπερκαλύπτει, μετατρέποντας την αντιπυραυλική άμυνα σε μια συνεχή, αδιάλειπτη διαδικασία.

Γιατί η Γροιλανδία είναι αναντικατάστατη

Μέσα σε αυτό το περίπλοκο σχέδιο, η Γροιλανδία δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμη κρίκο της αλυσίδας. Είναι ο κεντρικός κόμβος.

Οι περισσότερες βαλλιστικές τροχιές από τη Ρωσία προς τη Βόρεια Αμερική διέρχονται πάνω από την Αρκτική, καθιστώντας την περιοχή το ιδανικό σημείο για την εγκατάσταση ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης, διαστημική επιτήρηση και διασύνδεση δορυφορικών δεδομένων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες το γνωρίζουν αυτό εδώ και δεκαετίες, όταν εγκατέστησαν εκεί κρίσιμες υποδομές.

Στον «Χρυσό Θόλο», η Γροιλανδία λειτουργεί ως το βόρειο μάτι και το βόρειο αυτί του συστήματος. Χωρίς την πλήρη αξιοποίησή της, η αρχιτεκτονική παρουσιάζει τυφλό σημείο. Με αυτήν, η άμυνα αποκτά συνεχή κάλυψη στον πιο ευαίσθητο άξονα απειλής. Εδώ εξηγείται και η ωμότητα με την οποία τίθεται το ζήτημα: η απαίτηση για εκχώρηση ή πλήρη έλεγχο δεν αφορά τη Δανία ως κράτος. Αφορά την επιτακτική ανάγκη των ΗΠΑ να μην εξαρτώνται από τρίτους σε μια περιοχή που θεωρούν πλέον ζωτικό στρατηγικό βάθος.

Το κόστος και η ψευδαίσθηση

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει μιλήσει δημόσια για κόστος που αγγίζει τα 175 δισ. δολάρια. Ωστόσο, οι ανεξάρτητες εκτιμήσεις αναλυτών ανεβάζουν τον λογαριασμό πολύ ψηλότερα, ειδικά αν το πρόγραμμα επεκταθεί σε πλήρη διαστημική αναχαίτιση. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο δημοσιονομικό. Είναι πρωτίστως στρατηγικό.

Κάθε υπόσχεση για καθολική άμυνα παράγει αναπόφευκτα αντίδραση από τους ανταγωνιστές. Αυτό μεταφράζεται σε περισσότερους πυραύλους, πιο σύνθετα αντίμετρα, υπερηχητικά οχήματα και αντιδορυφορικά όπλα. Ο «Χρυσός Θόλος» δεν ακυρώνει την κούρσα εξοπλισμών. Την ανεβάζει σε νέο επίπεδο, μεταφέροντάς την πλέον στο Διάστημα.

Η πολιτική διάσταση – Κυριαρχία, όχι συμμαχία

Η επίμονη απαίτηση για τη Γροιλανδία αποκαλύπτει και κάτι ακόμη για τη νοοτροπία της Ουάσιγκτον. Στο δόγμα Τραμπ, η ασφάλεια δεν οικοδομείται μέσω πολυμερών εγγυήσεων και διπλωματίας. Οικοδομείται μέσω άμεσου ελέγχου. Ό,τι κρίνεται ως κρίσιμο, πρέπει να «ανήκει».

Αυτή η προσέγγιση φέρνει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση παραδοσιακούς συμμάχους, από τη Δανία έως τον Καναδά, και μετατρέπει ένα τεχνικό αμυντικό σχέδιο σε μείζον ζήτημα κυριαρχίας και διεθνούς τάξης. Η Γροιλανδία γίνεται έτσι κάτι παραπάνω από ένα απλό γεωγραφικό σημείο στον χάρτη. Γίνεται το σύμβολο μιας μετάβασης —από τη συμμαχική αρχιτεκτονική ασφαλείας, σε μια πιο ωμή, ιεραρχική αντίληψη ισχύος.

Ο «Χρυσός Θόλος» είναι το όραμα μιας Αμερικής που δεν εμπιστεύεται πια ούτε την αποτροπή ούτε τις συμμαχίες ως επαρκείς εγγυήσεις για την επιβίωσή της. Είναι ένας σχεδιασμός τεχνολογικά φιλόδοξος, οικονομικά βαρύς και στρατηγικά επικίνδυνος. Και η Γροιλανδία βρίσκεται στον πυρήνα του όχι μόνο λόγω Τραμπ, αλλά επειδή το επιβάλλει η φυσική των πυραύλων και η γεωγραφία του πλανήτη.

Αν τελικά υλοποιηθεί, το σχέδιο αυτό δεν θα αλλάξει μόνο τον τρόπο που οι Ηνωμένες Πολιτείες αμύνονται. Θα αλλάξει τον τρόπο που ο κόσμος αντιλαμβάνεται το Διάστημα —όχι ως κοινό πεδίο της ανθρωπότητας, αλλά ως το επόμενο στρατηγικό σύνορο σύγκρουσης.

Η τελική πρόταση του Τομ Μπάρακ προς τις SDF: να ενταχθούν στους Σύρους τρομοκράτες και να επιτεθούν στις PMF στο Ιράκ – Διαφορετικά, οι επιθέσεις της Δαμασκού κατά των Κούρδων θα συνεχιστούν. Ο διοικητής των SDF απέρριψε την πρόταση και δήλωσε: «Είμαστε μαχητές της ελευθερίας, όχι μισθοφόροι». Ακολουθούν περισσότερες λεπτομέρειες:

Η πρόταση του Αμερικανού απεσταλμένου για τη Συρία, Τομ Μπάρακ, προκάλεσε σοκ στους Κούρδους ηγέτες και στον στρατιωτικό διοικητή κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα του Ιρακινού Κουρδιστάν.

Στις 17 Ιανουαρίου 2026, ο Τομ Μπάρακ έφτασε στο Ερμπίλ για να συναντηθεί με τον Κούρδο ηγέτη Μασούντ Μπαρζανί και τον ανώτατο διοικητή των SDF Μαζλούμ Άμπντι, καθώς και με άλλους Κούρδους αξιωματούχους, σχετικά με τις αδιάκοπες επιθέσεις του λεγόμενου συριακού καθεστώτος εναντίον κουρδικών περιοχών στη Συρία.

Όλοι στη συνάντηση ανέμεναν ότι ο Αμερικανός διπλωμάτης θα πρότεινε μια συμφωνία εκεχειρίας που θα ικανοποιούσε όλες τις πλευρές και θα έθετε τέλος στη σύγκρουση. Ωστόσο, ο Τομ Μπάρακ δήλωσε ότι οι βομβαρδισμοί και οι επιθέσεις της Συρίας θα σταματούσαν μόνο υπό έναν όρο:

αν οι Κούρδοι αποδέχονταν να ενταχθούν στον συριακό στρατό και να επιτεθούν στις Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (PMF) στο Ιράκ, σύμφωνα με αμερικανική πηγή στη Συρία.

Οι Λαϊκές Δυνάμεις Κινητοποίησης γνωστές ως Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης ( PMU ), είναι μια σιιτική παραστρατιωτική ομάδα-ομπρέλα που υποστηρίζεται από το Ιράν και λειτουργεί εντός του Ιράκ . Αν και τυπικά και νομικά αποτελούν μέρος των Ιρακινών Ενόπλων Δυνάμεων και αναφέρονται απευθείας στον πρωθυπουργό , οι ηγέτες των PMF ενεργούν ανεξάρτητα από τον κρατικό έλεγχο και, στην πραγματικότητα, λογοδοτούν στον ανώτατο ηγέτη του Ιράν , Αλί Χαμενεΐ .

Αρχικά, ο Μασούντ Μπαρζανί έμεινε άναυδος ακούγοντας αυτή την πρόταση, όπως φαίνεται σε σχετικό φωτογραφικό και οπτικό υλικό. Ο διοικητής των SDF, Μαζλούμ Άμπντι, ήταν εξαιρετικά σοκαρισμένος και εξοργισμένος, προσπαθώντας με δυσκολία να συγκρατήσει την οργή του, όπως φαίνεται στο βίντεο. Τον ακολούθησε ο πρωθυπουργός Μασρούρ Μπαρζανί, ο οποίος εμφανίζεται ιδιαίτερα αναστατωμένος και αποσβολωμένος.

Τελικά, ο διοικητής των SDF απάντησε:

«Λυπάμαι, δεν μπορώ να δεχθώ μια τέτοια πρόταση, γιατί δεν είμαι μισθοφόρος, είμαι μαχητής της ελευθερίας. Οι δυνάμεις μου εργάζονται για την ανθρωπότητα. Πολεμήσαμε την τρομοκρατική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος για να φέρουμε ειρήνη. Δεν μπορώ να πάω να ενταχθώ σε αυτούς τους τρομοκράτες και να πολεμήσω στο Ιράκ».

Ο Τομ Μπάρακ απάντησε: «Εντάξει, τότε δεχτείτε τους βομβαρδισμούς», και η συνάντηση έληξε.

Την ίδια στιγμή, μόλις 30 λεπτά αργότερα, τουρκικά drones επιτέθηκαν στους Κούρδους, μαζί με 10.000 τρομοκράτες στο Ντέιρ εζ-Ζορ. Κατέλαβαν πετρελαϊκά κοιτάσματα στην περιοχή, καθώς και φυλακή κρατουμένων του ISIS, απελευθερώνοντας μέλη του ISIS.

Η συγκεκριμένη ημέρα και η επόμενη ήταν οι πιο αιματηρές για τους Κούρδους στη Συρία, με πολλούς Κούρδους μαχητές να αποκεφαλίζονται. Έγινε σαφές ότι ο Τομ Μπάρακ, ο Ερντογάν και ο Τζολάνι βρίσκονταν σε στενή επικοινωνία σχετικά με τους βομβαρδισμούς κατά των Κούρδων.

Τελικά, χθες, ο Τομ Μπάρακ ανακοίνωσε ότι ο ρόλος των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) ως «κύριας αντι-ISIS δύναμης στο έδαφος» έχει «σε μεγάλο βαθμό εκπνεύσει».

Το σχέδιο επίθεσης τζιχαντιστών από τη Συρία προς τις σουνιτικές περιοχές του Ιράκ και στη συνέχεια προς το Ιράν έχει σχεδιαστεί από τον Ερντογάν και τον Χακάν Φιντάν και μεταφέρθηκε ψιθυριστά στην Ουάσιγκτον από τον Τομ Μπάρακ.

Για να δοθεί ένα στίγμα αυτού του διαρρεύσαντος εγγράφου, παρατίθεται βίντεο που δείχνει πώς οι Σύροι τρομοκράτες κινούνται προς το Ιράκ και προετοιμάζονται για επιθέσεις στο εσωτερικό του.

Ο στόχος του Ερντογάν είναι να «σκοτώσει δύο πουλιά με μία πέτρα». Πρώτον, επιδιώκει να καταστρέψει τη θεωρία του Ισραήλ για τον «Διάδρομο του Δαβίδ», που συνδέει το Ισραήλ με τους Δρούζους και από εκεί με τους Κούρδους στη Συρία, κατόπιν τους Κούρδους στο Ιράκ και στη συνέχεια τους Κούρδους στο Ιράν.

Δεύτερον, ο Ερντογάν θέλει να επεκτείνει την επιρροή του στην περιοχή, ελπίζοντας να εγκαθιδρύσει μια δεύτερη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στη σημερινή Συρία, ο Τζολάνι είναι απλώς μια «καρικατούρα» και όχι ο πραγματικός λήπτης αποφάσεων. Αυτός που λαμβάνει τις αποφάσεις είναι ο Χακάν Φιντάν και ο «σουλτάνος» είναι ο Ερντογάν.

Το λεγόμενο συριακό καθεστώς δεν μπορεί να λάβει καμία απόφαση χωρίς να περάσει από το τουρκικό φίλτρο. Ο Ερντογάν διατηρεί τους Τούρκους και τζιχαντιστές μαχητές του ως ενιαίο μπλοκ εντός του λεγόμενου συριακού στρατού. Περίπου έξι πόλεις και κωμοπόλεις βρίσκονται υπό τον έλεγχο των Hamshat, Hamzat και πέντε ακόμη μη συριακών τρομοκρατικών ομάδων, όπως Ουιγούροι, Τουρκμενιστάν κ.ά., όλες υπό τον έλεγχο της Τουρκίας.

Ο αριθμός των δυνάμεων που λαμβάνουν άμεσες εντολές από την Τουρκία έχει φτάσει πλέον τις 104.000 και αυξάνεται ραγδαία, καθώς οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες συνεχίζουν να μεταφέρουν τρομοκράτες στη Συρία. Η πλειονότητά τους είναι αμόρφωτοι και δεν γνωρίζουν τίποτα περισσότερο από το «Αλλάχου Ακμπάρ». Ο Ερντογάν απλώς τους έφερε, τους εκπαίδευσε και τους χρησιμοποιεί ως πληρεξούσιους στη Συρία.

Αν είμαστε ειλικρινείς, η Συρία βρίσκεται πλήρως υπό τον έλεγχο της Τουρκίας.

Αφού ο Ερντογάν πάρει τον έλεγχο των κουρδικών περιοχών στη Συρία, το επόμενο σχέδιό του είναι να στείλει τους τζιχαντιστές του για να καταλάβουν τη Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Ταλ Αφάρ, το Σιντζάρ και να ολοκληρώσει την κατάληψη του Ιρακινού Κουρδιστάν. Έπειτα, ο τελικός στόχος του Ερντογάν βρίσκεται στο Ιράν· και πάλι, θέλει να καταστρέψει τις κουρδικές περιοχές με τρομοκράτες και να δημιουργήσει ένα «δεύτερο Αζερμπαϊτζάν» στο Ιράν.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, τίθεται το ερώτημα: πώς ο Τραμπ έχει πέσει στο σχέδιο της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» του Ερντογάν, με όλες τις υπηρεσίες CIA, FBI και πληροφοριών που διαθέτει η Αμερική; Πώς η Μοσάντ δεν προειδοποίησε τον Τραμπ ότι το σχέδιο του Ερντογάν στη βόρεια Συρία είναι εξαιρετικά επικίνδυνο;

Ένα ακόμη ερώτημα που θα έπρεπε να θέσει το Αμερικανικό Κογκρέσο: πώς ένας μεσίτης ακινήτων όπως ο Τομ Μπάρακ, με ρατσιστικό εθνικιστικό αραβικό υπόβαθρο, γίνεται Αμερικανός διπλωμάτης στη Μέση Ανατολή, μια περιοχή γεμάτη διαφθορά;

Αν ο Τομ Μπάρακ παραμείνει λίγο ακόμη, δεν θα αφήσει κανέναν Αμερικανό σύμμαχο στη Μέση Ανατολή. Πολλές αναφορές υποστηρίζουν ότι ο Τομ Μπάρακ είναι «τουρκικό περιουσιακό στοιχείο».

Τώρα είναι η στιγμή οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα τηλεοπτικά δίκτυα να ρωτήσουν τον Τομ Μπάρακ τι είδους ανθρωπιά πιστεύει ότι υπηρετεί, όταν συναλλάσσεται με τον Ερντογάν και τον Τζολάνι, βάζει τα κεφάλια Κούρδων μαχητών κάτω από τα μαχαίρια τρομοκρατών και ζητά από τους Κούρδους να γίνουν μισθοφόροι στο Ιράκ — ή να αντιμετωπίσουν τον θάνατο και τους βομβαρδισμούς από την Τουρκία, το Ισλαμικό Κράτος και τις επιθέσεις των τρομοκρατών του Τζολάνι.

#Leaked info with deep details:
Tom Barrack’s final offer to SDF to Join Syrian terrorists and attack PMF in Iraq
Or Damascus attack on Kurds will continue , SDF Commander rejected the offer and said “we are freedom fighter not mercenary” Here are more details as follows:
US… pic.twitter.com/kf73DMn98c

— Botin Kurdistani (@kurdistannews24) January 21, 2026

HANA προς Συμβούλιο ΕΕ: Αίτημα να μπει το IRGC στον ευρωπαϊκό «κατάλογο τρομοκρατίας»

Επιμέλεια: Γιάννης Πεγειώτης

Νομική δήλωση προς το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέθεσε στις 16 Ιανουαρίου 2026 ο κουρδικός Οργανισμός Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Hana (HANA), ζητώντας τον χαρακτηρισμό του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) ως τρομοκρατικής οργάνωσης στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού καθεστώτος καταχώρισης, που βασίζεται στην Κοινή Θέση 2001/931/ΚΕΠΠΑ και στον Κανονισμό (ΕΚ) 2580/2001.

Στην «εκτελεστική σύνοψη» του κειμένου, το HANA υποστηρίζει ότι υπάρχει «σωρευτικό και συγκλίνον» αποδεικτικό υλικό που, όπως αναφέρει, καλύπτει τέσσερις βασικούς άξονες: (1) τον θεσμικό ρόλο του IRGC ως μηχανισμού καταναγκασμού του καθεστώτος, (2) μακροχρόνια εμπλοκή σε εξωεδαφική βία και δομές υποστήριξης ένοπλων επιχειρήσεων, (3) δικαστικά ευρήματα στην Ευρώπη – με ρητή αναφορά στις γερμανικές διαδικασίες «Mykonos» – και (4) τον –κατά το HANA– κεντρικό ρόλο του IRGC και της Basij σε θανατηφόρα καταστολή διαδηλώσεων τον Ιανουάριο του 2026.

Το νομικό «όχημα» της ΕΕ και τι ζητά το HANA

Το αίτημα «πατά» πάνω στον ευρωπαϊκό μηχανισμό καταχώρισης προσώπων/ομάδων/οντοτήτων που εμπλέκονται σε τρομοκρατικές πράξεις, ο οποίος δημιουργήθηκε μετά την Απόφαση 1373 (2001) του ΣΑ/ΟΗΕ και ενσωματώθηκε στην ευρωπαϊκή έννομη τάξη μέσω της Κοινής Θέσης 2001/931/ΚΕΠΠΑ και του Κανονισμού 2580/2001.

Με βάση αυτή τη διαδικασία, το HANA καλεί το Συμβούλιο:

1. να καταχωρίσει το IRGC ως τρομοκρατική οργάνωση,

2. να ενεργοποιήσει πλήρες πακέτο περιοριστικών μέτρων (δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, απαγόρευση διάθεσης κεφαλαίων/πόρων άμεσα ή έμμεσα),

3. να αξιολογήσει ως «σύγχρονη επιβαρυντική βάση» τα γεγονότα καταστολής που περιγράφει για τον Ιανουάριο 2026.

Η αναφορά στη «Mykonos» και η ευρωπαϊκή διάσταση

Στο κείμενο γίνεται ειδική μνεία στη δίκη/υπόθεση Mykonos στη Γερμανία, την οποία το HANA επικαλείται ως παράδειγμα ευρωπαϊκής δικαστικής τεκμηρίωσης εξωεδαφικών επιχειρήσεων που αποδίδονται στον ιρανικό κρατικό μηχανισμό.

Παράλληλα, στο κείμενο παρατίθενται και «διεθνή προηγούμενα» (όπως ο χαρακτηρισμός του IRGC από τις ΗΠΑ), ενώ υποστηρίζεται ότι η ΕΕ διαθέτει ήδη το νομικό πλαίσιο για να προχωρήσει, εφόσον κρίνει ότι πληρούνται οι απαιτήσεις τεκμηρίωσης και διαδικαστικών εγγυήσεων.

Το ευρύτερο πλαίσιο: συζήτηση στην Ευρώπη για την ένταξη του IRGC σε λίστα τρομοκρατίας

Η συζήτηση για πιθανή καταχώριση του IRGC στον ευρωπαϊκό κατάλογο έχει επανέλθει κατά καιρούς στο ευρωπαϊκό επίπεδο, με αναλύσεις να σημειώνουν ότι, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, η ΕΕ δεν έχει προχωρήσει σε συνολικό χαρακτηρισμό του IRGC ως τρομοκρατικής οργάνωσης.