Διεθνή
Τα ελληνοτουρκικά και ο Διάλογος των Μηλίων
Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης
Εδώ και πολύ καιρό καλλιεργείται η εντύπωση, ότι ο διάλογος με κράτη που έχουν αντίθετα συμφέροντα με τα δικά μας, όπως η Τουρκία, ισοδυναμεί με ενδοτισμό, ή στην καλύτερη περίπτωση, με κάποιου είδους αδιέξοδο κατευνασμό.
Πιθανότατα, αυτό συμβαίνει όχι τόσο διότι ο διάλογος με τη γειτονική χώρα φαίνεται πραγματικά απρόσφορος, αλλά γιατί υιοθετείται συνολικά μια ιδιαίτερα στρεβλωτική αντίληψη για τη λειτουργία και το περιεχόμενο της διαδικασίας του διαλόγου στη σύγχρονη διπλωματική πρακτική.
Μάλιστα, εμπλουτίζεται με μια απλουστευτική ερμηνεία που άκριτα υιοθετείται, σχετικά με έναν διαφορετικό διάλογο που έλαβε χώρα το 416 π.Χ. μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων και περιγράφει ο Θουκυδίδης στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Πιο συγκεκριμένα, η εμπόλεμη Αθήνα ανάγκασε τους ουδέτερους Μήλιους να προσέλθουν σε διαπραγμάτευση με τις στρατιωτικές δυνάμεις της έτοιμες να ξεκινήσουν την πολιορκία της Μήλου σε περίπτωση που η τελευταία επέμενε στην άρνησή της να συνταχθεί με εκείνους. Με αφορμή αυτό το γεγονός, ο Θουκυδίδης κατάστρωσε αριστοτεχνικά ένα εξαιρετικό ζεύγος δημηγοριών ανάμεσα στους πρέσβεις των Αθηναίων και τους πρόκριτους των Μηλίων, που είναι ευρύτερα γνωστός ως Διάλογος των Μηλίων. Προφανώς, ο Διάλογος των Μηλίων δεν είναι σε καμία περίπτωση διάλογος με την τεχνική έννοια που έχει σήμερα στη διπλωματία. Ουσιαστικά, επρόκειτο για διαπραγμάτευση ανάμεσα σε ένα ισχυρό κι ένα αδύναμο μέρος, δηλαδή, ήταν μια μορφή εξαναγκαστικής διπλωματίας που σε νεότερες εποχές περιγράφεται ως διπλωματία των κανονιοφόρων.
.jpg)
Αντίθετα, στη σύγχρονη πρακτική η διπλωματική επαφή που χαρακτηρίζεται ως διάλογος, δεν περιλαμβάνει δομημένη ατζέντα, δεν παράγει έννομα αποτελέσματα, δεν έχει επίσημο χαρακτήρα και περιορίζεται σε διερευνητικές συναντήσεις με αναγνωριστικό περιεχόμενο που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαπραγματεύσεις για την επίλυση μιας νομικής διαφοράς, όπως η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Τέτοιες επαφές λοιπόν, όπως ο διάλογος μεταξύ διπλωματικών αξιωματούχων, δεν συνιστούν διαπραγμάτευση ούτε και μυστική διπλωματία. Το ίδιο ισχύει και για τη διαμόρφωση ανεπίσημων καναλιών επικοινωνίας, ακόμα και σε υψηλόβαθμο επίπεδο (π.χ. Σουρανή-Καλίν).
Περαιτέρω, η στρεβλωτική χρήση του Διαλόγου των Μηλίων αφορά στην παραδοχή, πως ο ισχυρός προχωρά όσο του επιτρέπει η ισχύς του και αντίστοιχα ο αδύναμος υποχωρεί στο μέτρο που του επιβάλει η αδυναμία του, σε συνδυασμό με την πονηρή συμπαραδήλωση πως η συμμετοχή σε διάλογο σε καθιστά αυτόματα αδύναμο, ειδικά όταν επιμένεις στην επίκληση της διεθνούς νομιμότητας.
Ωστόσο, ο Διάλογος των Μηλίων δεν αφορά στη νομιμότητα ή τη δικαιοσύνη, αλλά σε μια πρώτη και επιφανειακή ανάγνωση περιστρέφεται γύρω από την ισχύ και τη διευθέτηση του συμφέροντος ανάμεσα στον ισχυρό και τον αδύναμο. Άλλωστε, κανείς, και φυσικά ούτε ο Θουκυδίδης, δεν αμφισβητεί το αυτονόητο, δηλαδή την κρίσιμη και αποφασιστική σημασία της ισχύος στις σχέσεις μεταξύ των πολιτειών. Ούτε βέβαια ο Διάλογος των Μηλίων αποτελεί κάποια απόδειξη της επικράτησης της ισχύος σε βάρος της δικαιοσύνης, διότι απλά δεν μπορούμε να ταυτίσουμε την ισχύ με την αδικία.
Αντίθετα, μια πιο προσεκτική ανάγνωση μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο Διάλογος των Μηλίων είναι μια αριστουργηματική αντιπαράθεση επιχειρημάτων ανάμεσα στους εκπροσώπους μιας παρηκμασμένης δημοκρατικής πολιτείας και τους εκπροσώπους μιας αδύναμης πολιτείας που μοναδικό καταφύγιο στα επιχειρήματά τους είχαν την ελευθερία και τις αξίες τους.
Οι Αθηναίοι, δεν προσήλθαν καλόπιστα, επέβαλαν τους όρους της διαπραγμάτευσης και αναζήτησαν πιεστικά τον ανέξοδο και άκοπο εξαναγκαστικό διπλωματικό αυτοματισμό που θα επιβεβαίωνε την ηγεμονία τους. Ο Θουκυδίδης λοιπόν, έχει ηθικοπλαστικό κίνητρο, και επιτυγχάνει να αναδείξει την ύβρι που διαπράττουν οι Αθηναίοι και τη μετάπτωση της πολιτείας τους στη θέση της Περσίας την εποχή των Μηδικών Πολέμων.
Επιπλέον, πρόκειται για την ίδια παρηκμασμένη αθηναϊκή πολιτεία, έρμαιο των δημαγωγών και λαοπλάνων πολιτικών, η οποία το επόμενο έτος εκστράτευσε στη Σικελία εναντίον των Συρακουσών χωρίς καμιά προηγούμενη διαπραγμάτευση, με εφιαλτική κατάληξη για την ισχυρή Αθήνα.
Με άλλα λόγια, ο Διάλογος των Μηλίων δεν πρέπει να διαβάζεται αποσπασματικά και αποκομμένος από τη συνέχεια της Ιστορίας του Θουκυδίδη, δηλαδή τη Σικελική Εκστρατεία και την καταστροφή της δημοκρατικής πολιτείας που οι Αθηναίοι κάποτε είχαν δημιουργήσει, αλλά απώλεσαν εξαιτίας της αλαζονείας της ηγεμονίας τους και της εκφυλιστικής φύσης του πολέμου.
.jpg)
Αν όλα τα παραπάνω, μπορούν σήμερα με κάποιον τρόπο να νοηματοδοτήσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και να κινητροδοτήσουν έναν πραγματικό και επωφελή διάλογο μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας, αυτό είναι ασφαλώς ζήτημα επιλογών στο υψηλότερο επίπεδο λήψης αποφάσεων και φυσικά προϋποθέτει δύο μέρη.
Αναμφίβολα, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος εργαλειοποίησης της διαδικασίας του διαλόγου, προκειμένου ένα μέρος να κερδίσει χρόνο ή να συγκαλύψει τις απειλές του και να πιέσει περισσότερο αποτελεσματικά, ώστε να βρεθεί σε πιο πλεονεκτική θέση και τελικά να μεγιστοποιήσει τα συμφέροντά του.
Όταν λοιπόν το ένα μέρος προσέρχεται σε διάλογο προσχηματικά, κακόπιστα και με πρόθεση να επιβάλει τους όρους του, ακριβώς όπως η Αθήνα στη Μήλο, και το άλλο μέρος είναι πρόθυμο να συμμετέχει, τότε προφανώς μόνο δυσάρεστες συνέπειες μπορεί να προκύψουν. Ωστόσο, ακόμα και οι Μήλιοι, αν και εξαναγκάσθηκαν σε διαπραγμάτευση, τελικά αγωνίστηκαν για να υπερασπιστούν την ελευθερία και τις αξίες τους ενάντια σε κάθε πιθανότητα να υπερισχύσουν.
Σε κάθε περίπτωση, είναι απαραίτητο να υπάρχουν ανοιχτοί διπλωματικοί δίαυλοι ανάμεσα σε δύο κράτη που έχουν αντίθετα συμφέροντα, ειδικά όταν οδηγούνται σε κλιμάκωση της αντιπαράθεσής τους, ακόμα και σε σύγκρουση.
Πρόκειται για στοιχειώδεις αρχές στη διαχείριση κρίσεων, τις οποίες ακολουθούν κράτη με πολύ μεγαλύτερο αποτύπωμα ισχύος σε σχέση με το δικό μας. Αυτό που συνέβη την τραγική νύχτα των Ιμίων ελλείψει επικοινωνίας με την άλλη πλευρά, και οδήγησε στη διαμεσολάβηση τρίτων που νομιμοποίησαν πολιτικά το τουρκικό γκριζάρισμα και τα αρνητικά τετελεσμένα για τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο στο όνομα της περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας, δεν πρέπει να επαναληφθεί.
Η έλλειψη επικοινωνίας ωφελεί μόνο εκείνη την πλευρά που πρόθυμα αναλαμβάνει την πρωτοβουλία των διεκδικήσεων και το κόστος του αναθεωρητισμού, δηλαδή την Τουρκία. Αντίθετα, όσο υπάρχει διαδικασία διαλόγου και δυνατότητα επικοινωνίας σε υψηλό επίπεδο, τόσο ενισχύεται το διπλωματικό προφίλ της χώρας μας, ενώ η Τουρκία αναλαμβάνει μεγαλύτερο κόστος από την αναθεωρητική προβολή και προώθηση των συμφερόντων της.
Δεν υπάρχει δίλημμα αναφορικά με το αν θα συμμετέχουμε σε διάλογο. Πρόκειται για διπλωματικό μονόδρομο –διαφορετικά εμείς θα εκτεθούμε– ακόμα κι αν βάσιμα δεν έχουμε προσδοκίες από ένα κράτος που συστηματικά προσέρχεται κακόπιστα σε συνομιλίες από την εποχή του ανακοινωθέντος Καραμανλή-Ντεμιρέλ.
Ούτε πρέπει να μας διακατέχουν φοβικά σύνδρομα για τα διπλωματικά ολισθήματα του παρελθόντος, ώστε να αποφύγουμε την απευθείας επαφή με εκείνον που ούτως ή άλλως μας απειλεί ανοιχτά. Κυρίως όμως, δεν πρέπει να μας απασχολεί τόσο το καθεστώς της Άγκυρας, όταν φιλάρεσκα αυτοπροσδιορίζεται ως ισχυρός που προχωρά όσο του επιτρέπει η ισχύς του, όσο το αν αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας και προετοιμαζόμαστε ως Μήλος ή ως Συρακούσες.
Εννοείται, πως με κριτήριο την έκβασή της η πρώτη περίπτωση δεν συνιστά επιλογή. Στη δεύτερη περίπτωση, επιλέγεις τη Σικελική Άμυνα στη σκακιέρα, και μεταφέρεις την αντιπαράθεση στα μέτρα σου, ξεκινώντας με συμμετοχή σε διάλογο, ακόμα κι αν αυτό εξυπηρετήσει τελικά μόνο τα διπλωματικά προσχήματα. Αρκεί, το φιλειρηνικό διπλωματικό προφίλ της χώρας μας να υποστηρίζεται αποτελεσματικά με επαρκή ισχύ και αξιόπιστη προβολή της αποτρεπτικής ισχύος, όπως συνέβη πρόσφατα σε Έβρο και Καστελλόριζο.
*Ο κ. Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης είναι Επίκουρος Καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου της Νομική Σχολή ΑΠΘ.
liberal.gr
Διεθνή
Ένοπλος Αζέρος πέρασε στην Αρμενία και πυροβόλησε μητέρα μπροστά στα παιδιά της! Σε πόλη αδελφοποιημένη με τη Νέα Σμύρνη το περιστατικό
Απαγγέλθηκαν συνολικά πέντε κατηγορίες, μεταξύ των οποίων παράνομη διέλευση των κρατικών συνόρων της Αρμενίας, λαθρεμπόριο στρατιωτικού υλικού, πυροβόλων όπλων και πυρομαχικών, παράνομη διακίνηση όπλων και πυρομαχικών, παράνομη είσοδος σε κατοικία παρά τη θέληση του ιδιοκτήτη και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης υπό επιβαρυντικές περιστάσεις, μεταξύ άλλων με τη χρήση πυροβόλου όπλου.
Αρμενικό δικαστήριο διέταξε την προφυλάκιση, για διάστημα δύο μηνών, του Αζέρου στρατιωτικού Νασίμ Ογλού Ραχίμ Μουσάγιεβ, ο οποίος κατηγορείται ότι πέρασε παράνομα στην Αρμενία και πυροβόλησε μια γυναίκα μέσα στο σπίτι της, στον οικισμό Σάκι της επαρχίας Σιουνίκ. Η πόλη απέχει 15 χιλιόμετρα από τα σύνορα και 3 χιλιόμετρα από την πόλη Σισιάν που είναι πόλη αδελφοποιημένη με την Νέα Σμύρνη.
Σε βάρος του Μουσάγιεβ έχουν απαγγελθεί συνολικά πέντε κατηγορίες, μεταξύ των οποίων παράνομη διέλευση των κρατικών συνόρων της Αρμενίας, λαθρεμπόριο στρατιωτικού υλικού, πυροβόλων όπλων και πυρομαχικών, παράνομη διακίνηση όπλων και πυρομαχικών, παράνομη είσοδος σε κατοικία παρά τη θέληση του ιδιοκτήτη και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης υπό επιβαρυντικές περιστάσεις, μεταξύ άλλων με τη χρήση πυροβόλου όπλου.
Δύο από τις κατηγορίες προστέθηκαν την Παρασκευή. Αρχικά, η Γενική Εισαγγελία είχε ανακοινώσει κατηγορίες για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης με τη χρήση όπλου, παράνομη κατοχή πυροβόλου όπλου και παραβίαση του απαραβίαστου της κατοικίας. Η παράνομη διέλευση των συνόρων δεν περιλαμβανόταν αρχικά, παρά το γεγονός ότι το ίδιο το Αζερμπαϊτζάν είχε επιβεβαιώσει πως ο στρατιωτικός είχε περάσει στην Αρμενία.
Την Παρασκευή οι εισαγγελικές αρχές ξεκίνησαν ξεχωριστή ποινική διαδικασία για την παράνομη διέλευση των συνόρων και το λαθρεμπόριο όπλων, η οποία στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με την κύρια υπόθεση.
Σύμφωνα με τις αρμενικές αρχές, ο Μουσάγιεβ πέρασε παράνομα τα σύνορα και εισήλθε σε κατοικία στον οικισμό Σάκι την Πέμπτη 1η Οκτωβρίου. Όταν έγινε αντιληπτός, άνοιξε πυρ. Η 39χρονη ιδιοκτήτρια του σπιτιού τραυματίστηκε από σφαίρα στο πόδι, μπροστά στα τρία παιδιά της. Η γυναίκα διακομίστηκε αρχικά στο Ιατρικό Κέντρο Σισιάν και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Γερεβάν. Η κατάστασή της είναι σταθερή και η ζωή της δεν διατρέχει κίνδυνο.
Κατά τη διάρκεια του περιστατικού τραυματίστηκαν επίσης δύο από τα παιδιά της. Σύμφωνα με το Armenpress, πρόκειται για ένα 15χρονο παιδί, το οποίο υπέστη κάταγμα στον δεξιό καρπό, και ένα 12χρονο, που υπέστη κάκωση μαλακών μορίων. Η κατάσταση της υγείας τους χαρακτηρίζεται ικανοποιητική, ενώ τα παιδιά έλαβαν ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη.
Μετά το περιστατικό, ο Μουσάγιεβ διέφυγε από το σπίτι. Εντοπίστηκε αργότερα σε άλλη διεύθυνση στον ίδιο οικισμό και συνελήφθη. Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, όταν εντοπίστηκε δεν φορούσε στρατιωτική στολή. Οι αστυνομικοί ακολούθησαν ίχνη αίματος που είχε αφήσει πίσω του, καθώς και ο ίδιος είχε τραυματιστεί. Μετά τη σύλληψή του μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο υπό αστυνομική φρουρά.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι το περιστατικό σημειώθηκε μόλις δύο ημέρες μετά την επίσημη ενημέρωση της αρμενικής πλευράς από την Υπηρεσία Κρατικής Ασφάλειας του Αζερμπαϊτζάν. Στις 29 Σεπτεμβρίου, το Μπακού είχε ενημερώσει την Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας της Αρμενίας ότι ένας στρατιώτης είχε εγκαταλείψει τη μονάδα του υπό άγνωστες συνθήκες και ότι δεν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να είχε περάσει στην Αρμενία.
Μετά την ενημέρωση αυτή, αρμενικές και αζερικές υπηρεσίες ξεκίνησαν επιχειρήσεις για τον εντοπισμό του. Ωστόσο, ο Μουσάγιεβ κατάφερε να φτάσει σε κατοικημένη περιοχή του Σιουνίκ και να εισέλθει σε σπίτι, όπου άνοιξε πυρ εναντίον μιας οικογένειας.
Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί ερωτήματα για το πώς ένας ένοπλος στρατιωτικός, για την παρουσία του οποίου είχε ήδη ενημερωθεί το Γερεβάν, κατάφερε να φτάσει μέχρι κατοικημένη περιοχή χωρίς να εντοπιστεί. Παραμένει επίσης άγνωστο εάν οι κάτοικοι του Σάκι και των γειτονικών κοινοτήτων είχαν ενημερωθεί για την πιθανή παρουσία ένοπλου Αζέρου στρατιωτικού στην περιοχή.
Η υπόθεση έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Αρμενία. Την Παρασκευή, η νεολαία της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (ARF) πραγματοποίησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το κτίριο της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλειας στο Γερεβάν. Οι διαδηλωτές ζήτησαν να μην παραδοθεί ο Μουσάγιεβ στο Αζερμπαϊτζάν χωρίς όρους και προϋποθέσεις και να εξεταστεί το ενδεχόμενο ανταλλαγής του με Αρμένιους που κρατούνται στο Αζερμπαϊτζάν.
Η Γενική Εισαγγελία του Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσε το βράδυ της Πέμπτης ότι ξεκίνησε δική της ποινική έρευνα σχετικά με την παράνομη είσοδο του στρατιωτικού στην Αρμενία. Το υπουργείο Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν, ωστόσο, δεν έχει μέχρι στιγμής προβεί σε επίσημη δήλωση για την υπόθεση.
Το περιστατικό θυμίζει ανάλογη υπόθεση που σημειώθηκε στο Σιουνίκ τον Απρίλιο του 2023, όταν δύο Αζέροι στρατιωτικοί εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και πέρασαν στην Αρμενία. Ο ένας, ο Χουσεΐν Αχούντοφ, καταδικάστηκε αργότερα σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία Αρμένιου φρουρού ασφαλείας, ενώ ο δεύτερος καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκισης. Τον Δεκέμβριο του 2023, και οι δύο επέστρεψαν στο Αζερμπαϊτζάν στο πλαίσιο ανταλλαγής κρατουμένων, κατά την οποία το Μπακού απελευθέρωσε 32 Αρμένιους κρατουμένους.
Πηγή: Εφημερίδα Αζάτ Ορ
GEOPOLITICO
Ο Αλίγιεφ αποκαλεί τους πρώην ηγέτες της Αρμενίας και του Αρτσάχ «εγκληματίες πολέμου» και δηλώνει ότι το Αζερμπαϊτζάν πρέπει να είναι «δέκα φορές ισχυρότερο»
Ο Αλίγιεφ έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Αζερμπαϊτζάν. Δεν έχει, όμως, το δικαίωμα να μετατρέπει την ισχύ των όπλων σε μέτρο δικαιοσύνης, να αποδίδει συλλογική ενοχή σε έναν ολόκληρο λαό και ταυτόχρονα να ζητά από τον κόσμο να πιστέψει ότι η στρατιωτική υπεροχή αποτελεί εγγύηση ειρήνης.
του Αρντασές Γιαγουπιάν
Ενώ στην Αθήνα πραγματοποιούνταν η 6η Σύνοδος της Μικτής Διυπουργικής Επιτροπής Ελλάδας–Αζερμπαϊτζάν και το Επιχειρηματικό Συνέδριο Ελλάδας–Αζερμπαϊτζάν, με τη συμμετοχή του Χάρη Θεοχάρη και του Αζέρου υπουργού Ενέργειας για την διεύρυνση της διμερούς συνεργασίας, ο Αλίγιεφ την ίδια ημέρα εκφωνούσε μια ιδιαίτερα σκληρή ομιλία για την Αρμενία, μιλώντας για στρατιωτική υπεροχή «δέκα φορές μεγαλύτερη»

Σε μια ακόμη επιθετική και αποκαλυπτική ομιλία του, στις 2 Οκτωβρίου στο Μπακού, ο Ιλχάμ Αλίγιεφ αποκάλεσε συλλήβδην τους πρώην ηγέτες της Αρμενίας «εγκληματίες πολέμου» και δήλωσε ότι «πρέπει να εκτίσουν τις ποινές τους», χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένες δικαστικές καταδίκες ή να εξετάζει ατομικές ευθύνες.
Παράλληλα, παρουσίασε τον πόλεμο του 2020 και την επίθεση του Αζερμπαϊτζάν στο Αρτσάχ τον Σεπτέμβριο του 2023 ως «στρατιωτικές νίκες» και ως αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας του. Ωστόσο, στην ίδια ομιλία παραδέχθηκε ότι το Μπακού πραγματοποίησε ενδιάμεσες στρατιωτικές επιχειρήσεις προκειμένου να αλλάξει τις συνθήκες επί του πεδίου και να προετοιμάσει την τελική επίθεση του 2023.
Η επίθεση της 19ης Σεπτεμβρίου 2023, μετά από εννέα μήνες αποκλεισμού του Αρτσάχ, κατέληξε στην κατάλυση της de facto αρμενικής διοίκησης και στη μαζική εκτόπιση του αρμενικού πληθυσμού. Ο Αλίγιεφ εξακολουθεί να την αποκαλεί «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» και να πανηγυρίζει την έκβασή της.
Την ίδια στιγμή, ενώ δηλώνει ότι «δεν υπάρχει πλέον σύγκρουση» και ότι υπάρχει ειρήνη στα σύνορα, ανακοινώνει ότι το Αζερμπαϊτζάν πρέπει «πάντα να είναι δέκα φορές ισχυρότερο» από την Αρμενία. Περίπου 9 δισεκατομμύρια μανάτ, σύμφωνα με τον ίδιο, θα κατευθυνθούν σε ζητήματα άμυνας και ασφάλειας.
Ο Αλίγιεφ δεν περιορίστηκε στην αναφορά του παρελθόντος. Καθιέρωσε ουσιαστικά την 8η Νοεμβρίου 2020 και την 20ή Σεπτεμβρίου 2023 ως δύο κεντρικές ημερομηνίες της κρατικής αφήγησης του Αζερμπαϊτζάν. Την πρώτη ως «ημέρα νίκης» του πολέμου των 44 ημερών και τη δεύτερη ως την ημέρα κατά την οποία, σύμφωνα με την επίσημη αζερική αφήγηση, αποκαταστάθηκε πλήρως η κυριαρχία του Μπακού στο Αρτσάχ. Και ενώ μιλά για ειρήνη, ο ίδιος ο Αλίγιεφ δηλώνει ότι η χώρα του πρέπει να είναι «δέκα φορές ισχυρότερη» από την Αρμενία και αφήνει να εννοηθεί ότι, αν το Αζερμπαϊτζάν δεν είχε «σταματήσει εγκαίρως», μια τρίτη Αψίδα του Θριάμβου θα μπορούσε να βρίσκεται σήμερα στο κέντρο του Γερεβάν. Πρόκειται για μια ευθεία υπενθύμιση ότι, πίσω από τη σημερινή ρητορική περί ειρήνης, το Μπακού εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τη στρατιωτική ισχύ και την επιβολή ως βασικά εργαλεία της πολιτικής του. Παράλληλα, κατηγόρησε τους Αρμενίους για «αχαριστία» και υποστήριξε ότι «μας μαχαίρωσαν πισώπλατα», επαναφέροντας γνωστά μοτίβα της τουρκοαζερικής ρητορικής περί αρμενικής «προδοσίας».
Οι δηλώσεις αυτές αποκαλύπτουν μια σοβαρή αντίφαση. Από τη μία πλευρά το Μπακού μιλά για ειρήνη, εμπόριο και τέλος της σύγκρουσης και από την άλλη, ο πρόεδρός του μιλά για μόνιμη στρατιωτική υπεροχή, χαρακτηρίζει ολόκληρες πολιτικές ηγεσίες «εγκληματίες πολέμου» και αφήνει ανοιχτές απειλητικές αναφορές ακόμη και για το Γερεβάν.
Η ειρήνη δεν οικοδομείται με το «να είμαστε δέκα φορές ισχυρότεροι», ούτε με απειλές, ιστορικούς συμψηφισμούς και συλλογικές κατηγορίες. Και ασφαλώς δεν οικοδομείται όταν η στρατιωτική κατάκτηση μιας περιοχής και η εκδίωξη του γηγενούς πληθυσμού παρουσιάζονται ως λόγος εθνικής υπερηφάνειας.
Ο Αλίγιεφ έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Αζερμπαϊτζάν. Δεν έχει, όμως, το δικαίωμα να μετατρέπει την ισχύ των όπλων σε μέτρο δικαιοσύνης, να αποδίδει συλλογική ενοχή σε έναν ολόκληρο λαό και ταυτόχρονα να ζητά από τον κόσμο να πιστέψει ότι η στρατιωτική υπεροχή αποτελεί εγγύηση ειρήνης.
Η πραγματική ειρήνη δεν χρειάζεται δέκα φορές περισσότερα όπλα. Χρειάζεται σεβασμό, αυτοσυγκράτηση, δικαιοσύνη και κυρίως εγκατάλειψη της λογικής ότι ο ισχυρότερος έχει πάντα δίκιο.
Και η Ελλάδα δεν πρέπει να είναι συμμέτοχη σε αυτή την λογική.
Διεθνή
Οι πρέσβεις των χωρών της ΕΕ στο Σουνίκ της Αρμενίας
Σύμφωνα με την πρεσβεία της Ολλανδίας στην Αρμενία, «αυτές οι συναντήσεις αποτελούν μια σημαντική πλατφόρμα όχι μόνο για την αποτίμηση των αποτελεσμάτων, αλλά και για τον από κοινού καθορισμό των μελλοντικών κατευθύνσεων της συνεργασίας μας.
Από την Αρμενική εφημερίδα Αζάτ Ορ
Οι πρέσβεις των κρατών μελών της ΕΕ με τον πρέσβη της ΕΕ στη Αρμενία Βασίλη Μαραγκό συνόψισαν τα αποτελέσματα του έργου που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Βιώσιμο Σουνίκ — Ομάδα της Ευρώπης» και συζήτησαν τις μελλοντικές προτεραιότητες της διοίκησης της περιφέρειας Σουνίκ.
Σύμφωνα με την πρεσβεία της Ολλανδίας στην Αρμενία, «αυτές οι συναντήσεις αποτελούν μια σημαντική πλατφόρμα όχι μόνο για την αποτίμηση των αποτελεσμάτων, αλλά και για τον από κοινού καθορισμό των μελλοντικών κατευθύνσεων της συνεργασίας μας.
Ήταν ιδιαίτερα πολύτιμο να ακούσουμε την άποψη της περιφερειακής διοίκησης σχετικά με αυτό το θέμα», σημείωσε η πρέσβης της Ολλανδίας Μαρίκε ΜονρόιΒίντερ.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, τα μέλη της αντιπροσωπείας επισκέφθηκαν γαλακτοκομείο στο Καπάν, ενημερώθηκαν για τις εργασίες βελτίωσης της πρόσβασης σε πόσιμο νερό στο Λεχβάζ και επισκέφθηκαν την εταιρεία MeghriFruits.
Με την υποστήριξη του οργανισμού «Ομάδα Ευρώπη», η εταιρεία MeghriFruits επέκτεινε την παραγωγή της, δημιούργησε νέες θέσεις εργασίας και εισήλθε σε νέες εξαγωγικές αγορές.
Διαβάστε τα υπόλοιπα άρθρα της εφημερίδας στο PDF
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας