Ακολουθήστε μας

Πολιτική

Πολεμικό Ναυτικό: Πολιτικές αποφάσεις καθορίζουν επιχειρησιακές απαιτήσεις; Ποιοι υπομονεύουν το μέλλον της ναυτικής μας ισχύος;

Δημοσιεύτηκε στις

Γιάννης Νικήτας

Οι εξελίξεις στο Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) είναι ραγδαίες. Όπως σημειώσαμε χθες το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού (ΓΕΝ) έπειτα από το τελευταίο Ανώτατο Ναυτικό Συμβούλιο (ΑΝΣ) κινείται στη διαδικασία για την αποστολή Letter Of Request (LoR) για την απόκτηση συνολικώς τεσσάρων πλοίων τύπου MMSC καθώς και τον εκσυγχρονισμό των φρεγατών ΜΕΚΟ 200ΗΝ.

Η υπόθεση δρομολογείται με άμεσες διαδικασίες και όπως αντιλαμβάνεστε σεβόμενοι τη δεοντολογία μας και το αναγνωστικό κοινό μας, χρειάζεται επιπρόσθετο σχολιασμό και ανάλυση. Η άποψη μας βασισμένη σε επιχειρήματα και τεκμηρίωση με στοιχεία των ίδιων των Αμερικανών παραμένει η ίδια.

Tα πλοία MMSC δεν έχουν θέση στο ΠΝ. Υπονομεύουν και υποθηκεύουν το ΠΝ και την εθνική ναυτική ισχύ. Είναι πλοία με σωρεία τεχνικών προβλημάτων που παραδέχονται οι ίδιοι οι Αμερικανοί, με υπερκατασκευή από αλουμίνιο που είναι άκρως προβληματικό υλικό όπως έχει δείξει η εμπειρία του ΠΝ από τα Zubr και παλαιότερα από τα τύπου «ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ», με τεράστιο κόστος απόκτησης τηρουμένων των δυνατοτήτων που προσφέρουν, με ελλιπή εξοπλισμό που δεν καλύπτουν τις επιχειρησιακές ανάγκες του ΠΝ.

Τα πλοία έχουν αντιμετωπίσει πληθώρα προβλημάτων και τεχνικών αστοχιών.

Το ΠΝ ζητά πολεμικά πλοία με σύγχρονες δυνατότητες αεράμυνας περιοχής και ανθυποβρυχιακών επιχειρήσεων. Δεν ζητά πλοία επίδειξης σημαίας ή ενισχυμένες κανιοφόρους που θα αντιμετωπίζουν δουλέμπορους ή ασύμμετρες απειλές όπως το Ναυτικό των ΗΠΑ που επιχειρεί με αυτά τα πλοία στον κόλπο του Μεξικού. ή εγγύς των αμερικανικών ακτών. Τα MMSC δεν προορίζονται για ναυμαχίες υψηλής έντασης. Αυτό είναι κάτι παραπάνω από σαφές και ξεκάθαρο. Σας το έχουμε επισημάνει πολλάκις και ναι θα το επαναλαμβάνουμε συνέχεια.

Το ίδιο το ΠΝ όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε με στοιχεία, έχει εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για το αλουμίνιο και το σύστημα πρόωσης των MMSC. Το μεν αλουμίνιο όπως τονίσαμε παραπάνω, έχει αποδειχθεί προβληματικό υλικό για το ΠΝ. Πλοία του ΠΝ που είχαν ως υλικό της υπερκατασκευής του αλουμίνιο παρουσίαζαν διαρκείς ρωγμές έπειτα από πλου με δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Το σύστημα πρόωσης με υδροπροωθητές είναι άγνωστο για το ΠΝ και πολλοί μηχανικοί έχουν εγείρει τεράστιες επιφυλάξεις και προβληματισμούς σχετικά με την αξιοπιστία αυτών των συστημάτων. Επιχειρησιακά τα MMSC διαθέτουν περιορισμένες δυνατότητες ανθυποβρυχιακού πολέμου (έλλειψη σόναρ τρόπιδας) ενω το ραντάρ των πλοίων είναι πολύ υποδεέστερο έναντι άλλων επιλογών.

Τα πλοια MMSC σε καμία περίπτωση δεν καλύπτουν τη πάγια επιχειρησιακή απαίτηση φρεγάτα γενικών καθηκόντων με ενισχυμένη ικανότητα για αεράμυνα περιοχής. Το ΠΝ πάντα με τις εξοπλιστικές του επιλογές ήταν πρωτοπόρο και διατηρούσε το ποιοτικό προβάδισμα απόρροια της επιλογής τεχνολογιών αιχμής. Όπως έγινε τη δεκαετία του 1970 με τις γαλλικές πυραυκαλάτους «Combattante» και τα γερμανικά υποβρύχια «209». Όπως έγινε με τις φρεγάτες τύπου ΜΕΚΟ 200ΗΝ και τα «214». Ακόμη και οι πυραύκαλατοι Super Vita μολονότι ήταν πολιτική επιλογή, εντούτοις έχουν αξιόλογες επιχειρησιακές δυνατότητες. Όμως τα τελευταία χρόνια τα πράγματα άλλαξαν.

Το ΠΝ έδωσε βάση στην Αεροπορία Ναυτικού αλλά παραμέλησε τον Στόλο, τις μονάδες κρούσης είτε με ελλιπείς αποφάσεις έγκαιρου εκσυγχρονισμού είτε με αργοπορημένη απόκτηση νέων πλοίων. Και έτσι φτάνουμε σήμερα στα MMSC. Στη πλέον ακατάλληλη επιλογή νέου πλοίου συγκριτικά όχι μόνον με τις Belharra αλλά έναντι ευρωπαϊκών σχεδιάσεων.

Η κυβέρνηση μέχρι την άνοιξη και τα τέλη Ιουλίου διατυμπάνιζε πως η επιλογή των γαλλικών Belharra ήταν σίγουρη και δεδομένη. Ως εκ τούτων, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα υπέγραφε στα τέλη Ιουλίου την επίσημη συμφωνία στη γαλλική πρωτεύουσα. Τι άλλαξε ξαφνικά; Ήταν τα αναδρομικά των συνταξιούχων; Μάλλον όχι…

Belharra HN το ιδανικό πλοίο για το ΠΝ

Ήρθε η κρίση του Oruc Reis με τον ανεπαρκή χειρισμό της υπόθεσης και τη διαρκή ελληνική υποχωρητικότητα για να φτάσει η ίδια η κυβέρνηση να διατυμπανίζει τη περίφημη ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία. Που είναι σήμερα η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία; Γιατί δεν έχει ακόμη υπογραφεί όταν η ίδια η σημερινή ελληνική κυβέρνηση το διαφήμιζε;

Με πολιτική απόφαση αποφασίζεται να προμηθευτεί η ΠΑ τα μαχητικά Rafale. Θα πουν πολλοί «μα τα Rafale δεν ήταν πολιτική απόφαση»;

Η απάντηση είναι προφανώς και ήταν με τη διαφορά πως τα Rafale είναι ένα οπλικό σύστημα που καλύπτει τις ελληνικές επιχειρησιακές απαιτήσεις της ΠΑ. Είναι ένα μαχητικό ολοκληρωμένο, αξιόπιστο, το οποίο έχει αποδείξει τη μαχητική του αξία στις σύγχρονες αεροπορικές επιχειρήσεις. Και κυρίως με όπλα που κάνουν τη διαφορά.

Πως όμως φτάσαμε στην απόφαση του τελευταίου ΑΝΣ;

Σύμφωνα με πληροφορίες από τον Μάιο, οι Αμερικανοί προσπαθούσαν εναγωνίως να μεταπείσουν το ΠΝ υπέρ των MMSC που το ίδιο το Ναυτικό τους έχει αναφέρει ενδελεχώς τα προβλήματά τους. Οι επισκέψεις του Αμερικανού Ακολούθου Άμυνας και της βοηθού του, ήταν συνεχείς στον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας.

Έπρεπε να μεταπειστούν οι ανώτεροι αξιωματικοί του ΠΝ που έγειραν αμφιβολίες και ήταν κατά των MMSC.

Πως γίνεται η απόφαση του ΑΝΣ υπέρ των Belharra να αλλάζει σε LoR για τις MMSC; Μα προφανώς με πολιτικές πιέσεις και παρεμβάσεις ώστε να καμφθούν οι όποιες ενστάσεις. Αξίζει να σημειωθεί πως το ΑΝΣ στη τελευταία σύσκεψη σημειώνει αυτολεξεί: «ζητάμε πλοία με ικανότητα αεράμυνας περιοχής».

Φυσικά οι ευθύνες δεν βαραίνουν τους Αμερικανούς αλλά την ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Η κυβέρνηση είναι προφανές ότι έχει αποφασίσει να μοιράσει την εξοπλιστική πίτα. Αυτή όμως η εξοπλιστική πίτα πρέπει να μοιραστεί ώστε αφενός να καλύπτει πολιτικά γραμμάτια και αφετέρου να ικανοποιεί πάγιες επιχειρησιακές απαιτήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων.

Τα Rafale πράγματι συνιστούν μια πολιτική επιλογή. Καλύπτουν όμως τις πάγιες επιχειρησιακές ανάγκες της ΠΑ με ένα σύγχρονο και αξιόπιστο μαχητικό 4,5 γενιάς.

Η Ελλάδα έχει προσφέρει στις ΗΠΑ και στη Lockheed Martin τα τελευταία χρόνια πάρα πολλά όπως η διευρυμένη αμυντική συμφωνία και τα προγράμματα P-3B Orion, F-16V και MH-60R. Τρια στα τρια προγράμματα στις ΗΠΑ και τη Lockheed Martin.

Και τώρα οι MMSC;

Τι ανταλλάγματα πήρε η Ελλάδα;

Μήπως υπάρχει εθνικός προμηθευτής;

Οι ευθύνες φυσικά δεν είναι των Αμερικανών. Είναι του διαχρονικού και διακομματικού πολιτικού προσωπικού της χώρας. Η ελληνική κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται σοβαρά. Όπως δεν διαπραγματεύτηκε σοβαρά ανταλλάγματα από τους Αμερικανούς. Και σε αυτό δεν φταίνε καθόλου οι Αμερικανοί. Η ελληνική κυβέρνηση φέρει στο ακέραιο την ευθύνη.

Εαν η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να δώσει προγράμματα στους Αμερικανούς υπήρχε πλειάδα επιλογών με κυριότερη το F-35, όπλα για τα F-16V, MLRS, Apache, Blackhawk ή άλλα.

Γιατί λοιπόν επιλέγεται το πλέον ακατάλληλο πλοίο; Από τη μια μεριά είχαν βγάλει ακριβές τις γαλλικές Belharra και από την άλλη θεωρούνται φτηνές οι MMSC. Μήπως οι MMSC είναι φτηνές και δεν το ξέρουμε; Ακριβότερες είναι και με υποδεέστερες δυνατότητες (διαμόρφωση που προσφέρεται στο ΠΝ με βάση την επιλογή της Σαουδικής Αραβίας). Γιατί το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν ζήτησε τέσσερις Belharra που το τίμημα θα ήταν 20% λιγότερο και με ναυπήγηση στην Ελλάδα δεδομένου πως θα ήταν τέσσερα πλοία και όχι δυο; Γιατί δεν γίνεται δημόσιος διεθνής διαγωνισμός;

Υπενθυμίζεται, ότι η τιμή για δυο Belharra ήταν στα 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ με πλήρες πακέτο όπλων και τεχνικής υποστήριξης. Το είχαμε γράψει και το είχαμε αναλύσει. Υπήρχε και η λύση της Belharra γαλλικής διαμόρφωση φτηνότερη του παραπάνω κόστους.

Στις 24 Αυγούστου γράφουμε αναλυτικώς (https://defencereview.gr/belharra-oi-galloi-epanilthan-me-nea-protasi/) τη νέα γαλλική πρόταση στο ΠΝ. Η τελευταία οικονομική προσφορά των Γάλλων σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του γράφοντα περιλαμβάνουν πλοία γαλλικής διαμόρφωσης στη τιμή των 2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ακόμα και έτσι είναι επιλογή ανώτερη των MMSC.

Τα δύο πλοία διαμόρφωσης Γαλλικού Ναυτικού με 16 και όχι 32 βλήματα (δύο εκτοξευτές Α50 αντί των τριών Α50 και του ενός Α70 που αναφέρουν τα τελευταία δεδομένα) και χωρίς Close In Weapon System (CIWS). Υπάρχει βέβαια η πρόβλεψη και ο χώρος για την εγκατάσταση άλλων 16 κελιών καθώς και του RAM σε δεύτερο χρόνο. Αυτές είναι οι δύο βασικές διαφορές συγκριτικά με την προηγούμενη ελληνική διαμόρφωση των 32 βλημάτων (24 Aster 30 και 8 MdCN) καθώς και του RAM. Κάλλιστα βέβαια το ΠΝ μπορούσε να εγκαταστήσε το RAM στο πλοίο με μια μικρή αύξηση του κόστους.

Που είναι η περιβόητη αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία που περιμένουμε από τη σύσκεψη της Κορσικής;

To κόστος για τα δύο πλοία σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες θα κυμανθεί στα 700 με 750 εκατομμύρια ευρώ (κόστος ναυπήγησης δίχως όπλα) ανά μονάδα ενώ το κόστος για τα όπλα θα είναι περί τα 200 εκατομμύρια ευρώ συν το κόστος 200 εκατομμύρια ευρώ για το αρχικό πακέτο τεχνικής υποστήριξης. Σύνολο τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ που γράψαμε στη προηγούμενη παράγραφο. Στον αντίποδα το κόστος των Belharra ελληνικής διαμόρφωση όπως ακριβώς τις ήθελε και τις θέλει το ΠΝ.

Στις 21 Ιουλίου 2020 το DefenceReview.gr γράφει:
Σύμφωνα με τα τελευταία και πρόσφατα αποκλειστικά στοιχεία που έχει στη διάθεση του ο γράφων:

Κόστος ναυπήγησης πλοίων: 1,670 δις ευρώ με 32 θέσεις εκτόξευσης βλημάτων

FOS για τρία χρόνια: 250 εκατομμύρια ευρώ

Οπλικά συστήματα: 500 εκατομμύρια ευρώ        

Εκπαίδευση, Υποδομές: 60 εκατομμύρια ευρώ

Έρευνα & Ανάπτυξη: 200 εκατομμύρια ευρώ

Εγκατάσταση RAM: 90 εκατομμύρια ευρώ

Παρακολούθηση προγράμματος: 60 εκατομμύρια ευρώ

Συνολικό κόστος: 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ για δύο φρεγάτες ελληνικής διαμόρφωσης όπως ακριβώς τις θέλει το ΠΝ.

Φυσικά ποτέ δεν ζητήθηκε προσφορά για τέσσερις Belharra ελληνικής διαμόρφωσης όπου θα υπήρχε κατακόρυφη μείωση του κόστους και οικονομιές κλίμακας. Εκεί που απαιτούνταν σκληρή και ουσιαστική διαπραγμάτευση ήταν ώστε να μειωθούν τα γαλλικά κόστη έρευνας και ανάπτυξης και παρακολούθησης του προγράμματος που είναι 260 εκατομμύρια ευρώ! Κάτι τέτοιο δεν έγινε με ευθύνες του ΥΠΕΘΑ.

Τα κόστη των MMSC

Παρά τα προβλήματα, το LCS γνώρισε την πρώτη του εμπορική επιτυχία στη Σαουδική Αραβία, η οποία αποφάσισε την προμήθεια τεσσάρων (4) MMSC (Multi-Mission Surface Combatant), ενός πλοίου βασισμένο στα πλοία «Freedom». Σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού τύπου το κόστος του προγράμματος θα ανέλθει στα $ 6 δισεκατομμύρια ή 5,39 δις ευρώ (πλοία, όπλα, υποστήριξη, εκπαίδευση). Κάθε πλοίο κόστισε € 1,34 δις μαζί με όπλα και πρόγραμμα υποστήριξης. Η Αμερικανική P&A (Price and Availability) του Νοεμβρίου 2019 η οποία εστάλει στο ΠΝ έχει την τιμή των 4,4 δις δολαρίων για τέσσερα πλοία τύπου MMSC ή αλλιώς 3,971 δις ευρώ για τέσσερα πλοία. Σε αυτό το ποσό πράγματι συμπεριλαμβάνονται όπλα και FOS. Μένει να δούμε την απάντηση στην ελληνική LoR ώστε να έχουμε ακριβή εικόνα των τιμών.

Η διαμόρφωση είναι γνωστή. Βασίζεται στις MMSC της Σαουδικής Αραβίας και για να το πούμε απλά και κατανοητά θέμα σύγκρισης μεταξύ MMSC και Belharra προφανώς δεν τίθεται. Ακόμη και η γαλλικής διαμόρφωση είναι ανώτερη και οικονομικότερη των MMSC. Μην τρέφετε αυταπάτες και ψευδεσθαίσεις πως η σχεδίαση των MMSC μπορεί να δεχθεί εύκολα τεχνικές παρεμβάσεις δίχως κατακόρυφη αύξηση του ήδη μεγάλου κόστους.

Αδιαμφίσβητητα, η καλύτερη λύση θα ήταν ο δημόσιος διεθνής διαγωνισμός με πρόβλεψη για εγχώρια συμμετοχή της αμυντικής μας βιομηχανίας σε ποσοστό άνω του 20% και αξιόλογες ενδιάμεσες λύσεις.

Πως συνδέεται το FFG(X) με την επιλογή των MMSC;

Οι Αμερικανοί άριστοι γνώστες των πωλήσεων και του μάρκετιγνκ επιλέγουν να συνδέσουν την Ελλάδα με τα FFG(X) με μια μικρή ελληνική βιομηχανική συμμετοχή. Και γιατί λοιπόν το ΠΝ δεν στρέφεται ευθύς εξ αρχής εκεί;Διότι το πλοίο αυτό θα καθυστερήσει αρκετά (ορίζοντας παράδοσης το 2026) και η τιμή του αναμένεται να είναι ιδιαίτερα αλμυρή.

Σίγουρα όμως καλύπτει τις ανάγκες του ΠΝ. Όμως τα FFG(X) είναι όνερο για το ΠΝ. Τουλάχιστον προς το παρόν. Στη τελική αν το ΠΝ καίγεται για τα FFG(X) υπάρχουν λύσεις δοκιμασμένες και αξιόλογες: γαλλικές και ιταλικές FREMM. Πάμε στην λεγόμενη ενδιάμεση λύση.

Τι ανταλλάγματα πήρε η χώρα μας για τις αμερικανικές διευκολύνσεις και τη διευρυμένη αμερικανική αμυντική συμφωνία;

Σοβαρή ενδιάμεση λύση προφανώς και δεν εξασφαλίζεται. Τα Arleigh Burke και τα Ticonderoga είναι στα αζήτητα και το ΓΕΝ το γνωρίζει από πρώτο χέρι. Η όποια ενδιάμεση λύση ακούει στο όνομα LCS. Ουσιώδη ενδιάμεση λύση θα έπρεπε να είχε διαπραγματεύτει η κυβέρνηση από τη περίοδο υπογραφής της περιβόητης αμυντικής συμφωνίας. Τώρα είναι αργά. Θα κλείσουμε με το εξής ζητούμενο.

Ελπίζουμε να μην αποδειχθει πως η χώρα θέλει να είναι μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και η ελληνική πολιτική ελίτ να επιζητά τρόπους ώστε να της διασφαλίζει άλλοθι απέναντι σε μια δυνατότητα στρατιωτικής αντίδρασης προς τη Τουρκία εάν αυτό απαιτηθεί στο εγγύς μέλλον υλοποιώντας τις λάθος εξοπλιστικές επιλογές που μειώνουν την αμυντική ισχύ. Μήπως κάποιοι δεν θέλουν η Ελλάδα να αποκτήσει οπλικά συστήματα που κάνουν τη διαφορά;

Είμαστε εν αναμονή για περισσότερα στοιχεία στην ελληνική LoR.

Η ηγεσία του ΠΝ και των Ενόπλων Δυνάμεων οφείλει να σταθεί αντάξια των περιστάσεων. Το έχουμε ξανά γράψει: οι εξοπλισμοί διαμορφώνουν εξωτερική πολιτική. Διαφορετικά υπάρχει ο δρόμος της παραίτησης και όχι της υποταγής στις πολιτικές παρεμβάσεις και πιέσεις.

www.defencereview.gr

Σχετικά θέματα
Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Φαραντούρης: Ναυάγιο IMEC όπως EastMed; Η απάντηση της Κομισιόν

Δημοσιεύτηκε

38 λεπτά πριν

στις

8 Οκτωβρίου 2026

από τον

Προειδοποίηση για τον κίνδυνο να ναυαγήσει το πρότζεκτ εμπορικής σύνδεσης Ινδίας – Ευρώπης μέσω Ελλάδας (ΙΜΕC), απηύθυνε σήμερα απ’ το Στρασβούργο ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νικόλας Φαραντούρης, μετά την απάντηση της Κομισιόν σε ερώτησή που είχε καταθέσει τον περασμένο Ιούνιο και στον απόηχο της ενεργοποίησης της Συμφωνίας της Μέκκα μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν.

Τι είναι ο ΙMEC

«Ο διάδρομος IMEC αποτελεί ένα στρατηγικής σημασίας έργο συνδεσιμότητας, το οποίο υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, την Ινδία, τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, με στόχο την ενίσχυση των εμπορικών, ενεργειακών και μεταφορικών δικτύων μεταξύ Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Ινδο-Ειρηνικού», τονίζει ο Νικόλας Φαραντούρης.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει, Τουρκία και Σαουδική Αραβία αποφάσισαν πρόσφατα να αναπτύξουν μία ανταγωνιστική προς τον IMEC σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ τους, δημιουργώντας νέα δεδομένα ως προς τη στρατηγική αρχιτεκτονική των διαδρόμων συνδεσιμότητας στην ευρύτερη περιοχή.


Η γραπτή ερώτηση Φαραντούρη

Στις 15 Ιουνίου 2026 ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ κατέθεσε γραπτή ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητώντας της να τοποθετηθεί επισήμως εάν ξακολουθεί να θεωρεί τον IMEC στρατηγικά και οικονομικά βιώσιμο υπό το φως της πρωτοβουλίας Άγκυρας-Ριάντ.

Ίσες αποστάσεις από την Κομισιόν

Στην απάντησή της η Κομισιόν δηλώνει ότι συνεχίζει μεν να στηρίζει το πρότζεκτ του IMEC, στηρίζει ωστόσο και την ανταγωνιστική πρωτοβουλία Άγκυρας-Ριάντ!

Ειδικότερα, η Επιτροπή θεωρεί ότι ο οικονομικός διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) αποτελεί «πρωτοβουλία στρατηγικής σημασίας στους τομείς των μεταφορών, της ενέργειας και των ψηφιακών υποδομών» και επισημαίνει ότι πρόσφατα γεγονότα και το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ έχουν καταστήσει τον διάδρομο IMEC πιο σημαντικό από ποτέ και έχουν κάνει εντονότερη την ανάγκη για διαφοροποιημένες οδούς εφοδιασμού».

Ωστόσο, Η Επιτροπή σπεύδει να προσθέσει ότι αντιμετωπίζει τον IMEC ως μέρος ενός συνόλου ποικίλων αλλά διασυνδεδεμένων πρωτοβουλιών που βελτιώνουν τη συνδεσιμότητα μεταξύ της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολήςκαι της Ινδίας περιλαμβανομένης της πρωτοβουλίας Άγκυρας-Ριάντ.

Σε δηλώσεις του σήμερα από το Στρασβούργο ο Νικόλας Φαραντούρης κάνει λόγο για «πράδοξα και αντιφατικά μηνύματα της Κομισιόν που υπονομεύουν, παρά στηρίζουν, το σημαντικό αυτό εμπορικό και γεωπολιτικό προτζεκτ».

Όπως σημειώνει ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ «δεν είναι δυνατόν να στηρίζεται ταυτόχρονα ένα ευρωπαϊκό έργο, και ένα μη-ευρωπαϊκό, ανταγωνιστικό έργο, που δεν περιλαμβάνει καμία ευρωπαϊκή χώρα ή ευρωπαϊκά συμφέροντα».

Και καταλήγει:

«Όσοι γνωρίζουμε από τέτοια πρότζεκτ αντιλαμβανόμαστε το προφανές: ή το ένα θα υλοποιηθεί ή το άλλο. Γι’ αυτό καλώ την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να σταματήσει την ατελέσφορη πολιτική ίσων αποστάσεων. Καλούμε επίσης την ελληνική κυβέρνηση να ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα ώστε το πρότζεκ του IMEC να μην έχει την τύχη του υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου East Med, ο οποίος μπήκε στο συρτάρι κατ’ απαίτηση της Τουρκίας το 2022».

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Μαυρίδης προς ΕΕ: Επιβολή κυρώσεων στον επιδρομέα αντί για “θετική ατζέντα”

Παρέμβαση του Ευρωβουλευτή Κώστα Μαυρίδη ενώπιον του Ραφαέλε Φίτο, Ειδικού Εκπροσώπου της Ευρ. Επιτροπής για το Κυπριακό και Εκτελεστικού Αντιπροέδρου της Επιτροπής, στο πλαίσιο της συζήτησης με θέμα «Περιστατικά κλιμάκωσης στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο κατόπιν επίμονων τουρκικών προκλήσεων» στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο.

Δημοσιεύτηκε

1 ώρα πριν

στις

8 Οκτωβρίου 2026

από τον

Την ανάγκη επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία, αντί της συνέχισης της πολιτικής κατευνασμού και της λεγόμενης «θετικής ατζέντας», ανέδειξε ο Ευρωβουλευτής Κώστας Μαυρίδης (ΔΗΚΟ – S&D), με παρέμβασή του ενώπιον του Ραφαέλε Φίτο, Ειδικού Εκπροσώπου της Ευρ. Επιτροπής για το Κυπριακό και Εκτελεστικού Αντιπροέδρου της Επιτροπής, στο πλαίσιο της συζήτησης με θέμα «Περιστατικά κλιμάκωσης στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο κατόπιν επίμονων τουρκικών προκλήσεων» στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο.

Στην παρέμβασή του ο κ. Κ. Μαυρίδης ανέφερε τα εξής:

«Η σημερινή συζήτηση είναι ξεκάθαρη: Η κλιμάκωση της έντασης τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και στο Αιγαίο εξαιτίας των επίμονων τουρκικών προκλήσεων, με πιο πρόσφατη, τη λεγόμενη νεο-οθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση». Κύριε Επίτροπε, δεν την αποκαλώ «Γαλάζια Πατρίδα», γιατί η γαλάζια πατρίδα είναι δική μας. Επιπλέον, συνεχίζεται, όπως όλοι γνωρίζετε, η κατοχή εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κύπρο, καθώς και η παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων δύο κρατών μελών (Ελλάδας και Κύπρου) στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο.

Ωστόσο, η πολιτική του κατευνασμού δεν αποδίδει. Οι ήπιες παραινέσεις και η λεγόμενη «θετική ατζέντα» προς την Τουρκία δεν αποδίδουν.»

Καταλήγοντας, ο Κύπριος Ευρωβουλευτής έθεσε προς τον Ευρωπαίο Επίτροπο το ζήτημα της διαφορετικής αντιμετώπισης της Ρωσίας και της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αναφέροντας χαρακτηριστικά:

«Τι είναι, λοιπόν, αυτό που αποδίδει; Όπως και στην περίπτωση της Ρωσίας, οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις εναντίον του Τούρκου εισβολέα και κατακτητή.

Κύριε Επίτροπε, μπορείτε να εξηγήσετε στους Ευρωπαίους πολίτες, όχι μόνο της Κύπρου και της Ελλάδας, αλλά σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες, γιατί επιβάλλουμε κυρώσεις στη Ρωσία, ως εισβολέα, και ορθώς πράττουμε, αλλά όχι στην Τουρκία, η οποία είναι επίσης εισβολέας, κατοχική δύναμη και παραβιάζει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τόσους άλλους διεθνείς κανόνες;»

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Κεραυνοί Παυλόπουλου για Ρούμπιο: Ύμνοι στην Ελλάδα, σιωπή για casus belli και κατοχή της Κύπρου

Αιχμηρή κριτική του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών για την ομιλία του στην Πνύκα. Ο Προκόπης Παυλόπουλος αναγνώρισε τους υψηλούς συμβολισμούς για τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά κατήγγειλε την απουσία αναφορών στο Διεθνές Δίκαιο, στο τουρκικό casus belli και στη συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου.

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

8 Οκτωβρίου 2026

από τον

Σφοδρή κριτική στην ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα άσκησε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Ακαδημαϊκός Προκόπης Παυλόπουλος, υποστηρίζοντας ότι πίσω από την επίκληση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και των αξιών του δυτικού πολιτισμού βρίσκεται μια προσπάθεια διεθνούς νομιμοποίησης του δόγματος Τραμπ για την παγκόσμια επικυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μιλώντας την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026 στην εκπομπή «Τέρμα στο Γκάζι» του Αθήνα 9.84 FM, με τον δημοσιογράφο Νίκο Φελέκη, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέλυσε τόσο τους ιστορικούς συμβολισμούς όσο και τις γεωπολιτικές προεκτάσεις της αμερικανικής παρέμβασης.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στη στάση του Ρούμπιο απέναντι στην Τουρκία, επισημαίνοντας ότι ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας απέφυγε να καταδικάσει τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από την Άγκυρα στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

«Ύμνος στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό» με βαθύτερες πολιτικές επιδιώξεις

Ο Προκόπης Παυλόπουλος αναγνώρισε ότι, σε επίπεδο συμβολισμών, η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο αποτέλεσε έναν ύμνο στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα και στην ιστορική συμβολή της Ελλάδας στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού.

Η επιλογή της Πνύκας, με φόντο τον Παρθενώνα, έχει κατά τον ίδιο ιδιαίτερη σημασία, καθώς προσφέρει στην Ελλάδα ένα επιπλέον επιχείρημα στον αγώνα για την επιστροφή και επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Παραλλήλισε μάλιστα την ομιλία με την ιστορική παρέμβαση του Γάλλου υπουργού Πολιτισμού Αντρέ Μαλρό, στις 28 Μαΐου 1959, κατά την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, όταν είχε διακηρύξει ότι «από εδώ αρχίζει ο Παγκόσμιος Πολιτισμός».

Ο πρώην Πρόεδρος επικαλέστηκε επίσης το δοκίμιο του Πολ Βαλερί «Ο Ευρωπαίος», όπου ο ευρωπαϊκός πολιτισμός οριοθετείται μέσα από το τρίγωνο Αθήνα, Ρώμη και Ιερουσαλήμ.

Η Αθήνα εκφράζει τη γέννηση της επιστήμης σε συνθήκες ελευθερίας και δημοκρατίας, η Ρώμη την ανάδυση του κράτους και του νόμου, ενώ η Ιερουσαλήμ τις αρχές του χριστιανικού ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ωστόσο, κατά τον Προκόπη Παυλόπουλο, η επίκληση αυτών των ιστορικών θεμελίων εξυπηρέτησε μια διαφορετική πολιτική στόχευση.

«Ένα ΝΑΤΟ υποχείριο των ΗΠΑ και μια Ευρωπαϊκή Ένωση περιθωριοποιημένη»

Στην ουσία της κριτικής του, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποστήριξε ότι ο Μάρκο Ρούμπιο χρησιμοποίησε την ιστορία και τις αξίες του δυτικού πολιτισμού προκειμένου να παρουσιάσει ως αναγκαία και ορθή την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ.

Σύμφωνα με την ερμηνεία του, η αμερικανική κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο αποκλειστικός υπερασπιστής της Δύσης, επιδιώκοντας παράλληλα τη διατήρηση της ηγεμονικής θέσης των ΗΠΑ έναντι των συμμάχων τους.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος περιέγραψε ένα μοντέλο διεθνών σχέσεων στο οποίο το ΝΑΤΟ θα λειτουργεί ως όργανο της αμερικανικής στρατηγικής, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση θα περιορίζεται στον ρόλο μιας περιφερειακής δύναμης υπό την επιρροή της Ουάσιγκτον.

Συνέδεσε μάλιστα αυτή την αντίληψη με τις γεωστρατηγικές προσεγγίσεις του Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι στο έργο «Η Μεγάλη Σκακιέρα».

Κατά τον πρώην Πρόεδρο, ιδιαίτερα αποκαλυπτική ήταν η κριτική του Ρούμπιο προς τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, καθώς και η απουσία αναφορών στους θεσμούς που συγκροτούν το σύγχρονο δημοκρατικό κράτος.

Όπως σημείωσε, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών δεν έκανε ουσιαστική αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο, στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία και στις θεσμικές εγγυήσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Η απόσταση που, κατά την εκτίμησή του, λαμβάνει η σημερινή αμερικανική πολιτική από το Διεθνές Δίκαιο παραπέμπει ακόμη και στην περίοδο πριν από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648, η οποία αποτελεί ιστορικό ορόσημο για τη διαμόρφωση του σύγχρονου συστήματος κυρίαρχων κρατών.

Γιατί δεν αναφέρθηκε στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας;

Ένα ακόμη σημείο που προκάλεσε την κριτική του Προκόπη Παυλόπουλου ήταν η ιστορική προσέγγιση του Μάρκο Ρούμπιο.

Ο πρώην Πρόεδρος επισήμανε ότι ο Αμερικανός υπουργός αναφέρθηκε στην υπεράσπιση της Ακρόπολης από τους Αθηναίους απέναντι στους Πέρσες το 480 π.Χ., αλλά παρέλειψε οποιαδήποτε αναφορά στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Για τον Προκόπη Παυλόπουλο, η Σαλαμίνα αποτελεί ιστορικό ορόσημο, όχι όμως ως σύμβολο ενός αδιαπέραστου διαχωρισμού ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.

Αντιθέτως, υπογράμμισε ότι ο δυτικός πολιτισμός οφείλει να λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας, διαλόγου και ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ διαφορετικών λαών και πολιτισμών.

Στο πλαίσιο αυτό, απέδωσε στην ομιλία Ρούμπιο μια προσπάθεια προβολής της υπεροχής του δυτικού πολιτισμού έναντι όλων των άλλων, κάτι που, σύμφωνα με τη δική του ανάλυση, αντιβαίνει στην ουσία της πολιτισμικής ισοτιμίας και του αμοιβαίου εμπλουτισμού.

Αιχμές για τη Δημοκρατία στις ΗΠΑ και την οικονομική παγκοσμιοποίηση

Η κριτική του πρώην Προέδρου επεκτάθηκε στην εσωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αμφισβήτησε την εικόνα της κυβέρνησης Τραμπ ως υπερασπιστή της Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι οι πολιτικές της αποδυναμώνουν τα θεσμικά αντίβαρα, τη διάκριση των εξουσιών και τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι η αμερικανική στρατηγική παραβιάζει την κυριαρχία ανεξάρτητων κρατών, επιδιώκοντας την υπαγωγή τους σε συνθήκες εξάρτησης από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η αναφορά του στη σχέση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης με τη δημοκρατική νομιμοποίηση.

Κατά τον Προκόπη Παυλόπουλο, η τεχνολογική επανάσταση και η ενίσχυση της δύναμης των αγορών δημιουργούν τον κίνδυνο υποκατάστασης των κανόνων δικαίου που θεσπίζονται δημοκρατικά από κανόνες που διαμορφώνονται μέσα από ανεξέλεγκτους οικονομικούς μηχανισμούς.

Με αυτόν τον τρόπο, υποστήριξε, το οικονομικό αποκτά επικυριαρχία έναντι του θεσμικού, επηρεάζοντας την εθνική κυριαρχία και εντείνοντας τις κοινωνικές και διεθνείς ανισότητες.

Ηχηρή επισήμανση για την Τουρκία: Καμία καταδίκη για το casus belli και τις παραβιάσεις στο Αιγαίο

Το πλέον άμεσα συνδεδεμένο με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα τμήμα της παρέμβασης αφορούσε την απουσία καταδίκης της τουρκικής πολιτικής από τον Μάρκο Ρούμπιο.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος υπογράμμισε ότι ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών απέφυγε να θίξει το ζήτημα των παραβιάσεων της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας από την Τουρκία.

Επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1982, γνωστή ως UNCLOS, επισημαίνοντας τη σημασία της για την αιγιαλίτιδα ζώνη, την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Στο επίκεντρο βρέθηκε η τουρκική απειλή πολέμου, το γνωστό casus belli, απέναντι στο ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.

Κατά τον πρώην Πρόεδρο, η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ανεξάρτητα από τις γενικότερες διακηρύξεις της Ουάσιγκτον περί υπεράσπισης της Δημοκρατίας και του δυτικού πολιτισμού.

Το ερώτημα που προκύπτει από την παρέμβασή του είναι σαφές: πώς μπορεί η αμερικανική διπλωματία να επικαλείται τις αξίες της ελευθερίας και της διεθνούς ασφάλειας, χωρίς ταυτόχρονα να τοποθετείται απέναντι στην απειλή χρήσης βίας μεταξύ δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ;

«Σιωπή» και για την τουρκική κατοχή της Κύπρου

Ακόμη μεγαλύτερη σημασία απέδωσε ο Προκόπης Παυλόπουλος στην απουσία αναφοράς του Μάρκο Ρούμπιο στη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπενθύμισε ότι η κατοχή, η οποία άρχισε το 1974, συνεχίζεται για περισσότερο από μισό αιώνα, παρά τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Ο πρώην Πρόεδρος αναφέρθηκε επίσης στη στάση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος προβάλλει τη λύση δύο κρατών ως διέξοδο για το Κυπριακό.

Κατά τον Προκόπη Παυλόπουλο, μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε στην εκ των πραγμάτων και νομική διχοτόμηση της Κύπρου, μέσω της αναγνώρισης του αποσχιστικού μορφώματος στο κατεχόμενο τμήμα του νησιού.

Η παράλειψη καταδίκης της τουρκικής κατοχής από τον Ρούμπιο αποτέλεσε, σύμφωνα με την ανάλυσή του, ακόμη μία ένδειξη της αντίφασης μεταξύ της αμερικανικής ρητορικής περί υπεράσπισης του δυτικού πολιτισμού και της πραγματικής άσκησης της εξωτερικής πολιτικής.

Το συμπέρασμα της παρέμβασης Παυλόπουλου

Η ανάλυση του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας διαχωρίζει δύο βασικές διαστάσεις της ομιλίας Ρούμπιο στην Πνύκα.

Η πρώτη αφορά τον υψηλό συμβολισμό της αναγνώρισης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού ως θεμελίου της δυτικής πολιτιστικής παράδοσης.

Η δεύτερη, στην οποία επικεντρώθηκε η κριτική του, αφορά την αξιοποίηση αυτού του συμβολισμού για την προβολή της σημερινής αμερικανικής στρατηγικής και του δόγματος MAGA.

Για τον Προκόπη Παυλόπουλο, η υπεράσπιση του δυτικού πολιτισμού δεν μπορεί να αποσυνδέεται από τον σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, στην εθνική κυριαρχία, στη δημοκρατική νομιμοποίηση και στα θεμελιώδη δικαιώματα.

Και στο επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, η παρέμβασή του θέτει ένα συγκεκριμένο ζήτημα: η αναγνώριση της ιστορικής και στρατηγικής σημασίας της Ελλάδας δεν ταυτίζεται αυτομάτως με την έμπρακτη υποστήριξη των ελληνικών και κυπριακών θέσεων απέναντι στην τουρκική πολιτική.

Η δημόσια συζήτηση, επομένως, δεν περιορίζεται στον εντυπωσιακό συμβολισμό της Πνύκας, αλλά επεκτείνεται στο κατά πόσον οι διακηρύξεις της Ουάσιγκτον συνοδεύονται από συγκεκριμένες θέσεις για την ασφάλεια, την κυριαρχία και την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO38 λεπτά πριν

Φαραντούρης: Ναυάγιο IMEC όπως EastMed; Η απάντηση της Κομισιόν

Προειδοποίηση για τον κίνδυνο να ναυαγήσει το πρότζεκτ εμπορικής σύνδεσης Ινδίας – Ευρώπης μέσω Ελλάδας (ΙΜΕC), απηύθυνε σήμερα απ’ το...
GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Μαυρίδης προς ΕΕ: Επιβολή κυρώσεων στον επιδρομέα αντί για “θετική ατζέντα”

Παρέμβαση του Ευρωβουλευτή Κώστα Μαυρίδη ενώπιον του Ραφαέλε Φίτο, Ειδικού Εκπροσώπου της Ευρ. Επιτροπής για το Κυπριακό και Εκτελεστικού Αντιπροέδρου...
GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Κεραυνοί Παυλόπουλου για Ρούμπιο: Ύμνοι στην Ελλάδα, σιωπή για casus belli και κατοχή της Κύπρου

Αιχμηρή κριτική του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών για την ομιλία του στην Πνύκα. Ο Προκόπης Παυλόπουλος...
GEOPOLITICO3 ώρες πριν

«Ελευθερία» Λονδίνου: Ισχυρό μήνυμα Ρούμπιο για την Ελλάδα, τιμή στην Κυπριακή Ανεξαρτησία και δυναμική παρουσία της ομογένειας

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ιστορικής ελληνικής εφημερίδας του Λονδίνου οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου, η...
GEOPOLITICO3 ώρες πριν

«Ρωμαίων Νόστος»: Ένα ταξίδι στις αλησμόνητες πατρίδες του Πόντου – Το νέο βιβλίο του Μιχάλη Αδαμίδη

Μια λογοτεχνική επιστροφή στις πατρογονικές εστίες, εκεί όπου οι μύθοι συναντούν την ιστορία και οι μνήμες των ξεριζωμένων Ελλήνων παραμένουν...

Δημοφιλή