Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Τρία ερωτήματα για την απόκτηση πυρηνικής τεχνογνωσίας από την Τουρκία

Δημοσιεύτηκε στις

Ένας σεισμός, δύο εκρήξεις και τρία ερωτήματα για την πυρηνικοποίηση της Τουρκίας

Κλέαρχος Α. Κυριακίδης

Η συνεχιζόμενη νεκρική σιγή της κυβέρνησης της ΚΔ φαίνεται πως είναι παράλογη, περίεργη, ύποπτη και κόντρα στη βασική αρχή ότι η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία. Μάλιστα, αυτή η απαράδεκτη κατάσταση μοιάζει με την αμελητέα νεκρική σιγή τής τότε κυβέρνησης της ΚΔ εν όψει των ολοφάνερων κινδύνων στο Μαρί πριν από τη θανατηφόρο έκρηξη του 2011

Από τις 27 Απριλίου 2019, η «Σημερινή» έχει δημοσιεύσει διάφορα άρθρα μου στα οποία έχω επικεντρωθεί στον πυρηνικό αντιδραστήρα υπό κατασκευήν στο Άκιουγιου της Τουρκίας. Αυτό βρίσκεται σε παραθαλάσσιο σεισμικό σημείο, λιγότερο από 100 χιλιόμετρα από τις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ).

Το τελευταίο μου άρθρο γι’ αυτό το ζήτημα δημοσιεύτηκε από τη «Σημερινή» στις 20 Σεπτέμβριου 2020. Είχε τον τίτλο «Η νεκρική σιγή εν όψει των αναδυόμενων πυρηνικών κινδύνων στο Άκιουγιου». Βασικός στόχος αυτού του άρθρου ήταν να φανερώσει την παράλογη, περίεργη και ύποπτη νεκρική σιωπή της κυβέρνησης της ΚΔ εν όψει των διάφορων αναδυόμενων πυρηνικών κινδύνων που προκύπτουν από το τεράστιο πυρηνικό έργο στο Άκιουγιου. Σχετικός στόχος ήταν να υπογραμμίσει ότι αυτό το έργο αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ρωσο-τουρκικής γεωστρατηγικής συμμαχίας.

Η ουσία του ζητήματος είναι απλή. Από τη στιγμή που θα αρχίσει η ενεργοποίηση του πυρηνικού αντιδραστήρα στο Άκιουγιου το 2023, θα έχει την ενδημική ικανότητα να μολύνει άτομα, ζώα, πουλιά και το περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της ΚΔ.

Ακόμη χειρότερα, σε περίπτωση βιβλικής πυρηνικής καταστροφής στο Άκιουγιου παρόμοιας με εκείνη στο Τσερνομπίλ στην τότε Σοβιετική Ένωση το 1986 ή στη Φουκουσίμα το 2011, μια ανεξέλεγκτη εκτόξευση ακτινοβολίας μπορεί να απειλήσει την ΚΔ, τα δύο διπλανά απομεινάρια της βρετανικής Αποικίας του Στέμματος και άλλες περιοχές στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε τέτοια φρικιαστική περίπτωση, ίσως να χρειαστεί η εκκένωση ολόκληρων τοπίων, όπως της Νήσου Κύπρου.

Πρόκειται για ένα αναπόφευκτο πρόβλημα με ζωτική σημασία για τη δημόσια υγεία, εθνική ασφάλεια, περιβαλλοντική ασφάλεια, άγρια ζωή και, μάλιστα, την επιβίωση της ΚΔ. Τούτου λεχθέντος, το ζήτημα επίσης επηρεάζει τα Δωδεκάνησα, άλλα εδάφη της Ελλάδας, την ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο και, φυσικά, τις σχέσεις Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

(Το προαναφερθέν μου άρθρο βρίσκεται εδώ: https://simerini.sigmalive.com/article/2020/9/20/e-nekrike-sige-en-opsei-ton-anaduomenon-purenikon-kindunon-sto-akiougiou/)

Συνεχιζόμενη νεκρική σιγή

Απ’ ό,τι φαίνεται, στους πέντε μήνες που πέρασαν από τη δημοσίευση του άρθρου μου της 20ής Σεπτεμβρίου 2020, συνεχίστηκε η νεκρική σιωπή της Κυβέρνησης της ΚΔ . Σε αυτήν την πεντάμηνη περίοδο, η Κυβέρνηση εξέδιδε το ένα ανακοινωθέν μετά το άλλο, για το ένα θέμα ή για το άλλο. Ωστόσο, σύμφωνα με τις μηχανές αναζήτησης των ιστότοπων του κρατικού Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών (στο www.pio.gov.cy), του ηλεκτρονικού αρχείου ανακοινωθέντων αυτού του Γραφείου (στο www.piopressreleases.com.cy) και του Υπουργείου Εξωτερικών (στο https://mfa.gov.cy/) της ΚΔ, ούτε ένα ανακοινωθέν αφορούσε το Άκιουγιου. Μάλιστα, ούτε ένα ανέφερε το Άκιουγιου.

Συνολικά, η συνεχιζόμενη νεκρική σιγή της Κυβέρνησης της ΚΔ φαίνεται πως είναι παράλογη, περίεργη, ύποπτη και κόντρα στη βασική αρχή ότι η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία. Μάλιστα, αυτή η απαράδεκτη κατάσταση μοιάζει με την αμελητέα νεκρική σιγή τής τότε Κυβέρνησης της ΚΔ εν όψει των ολοφάνερων κινδύνων στο Μαρί πριν από τη θανατηφόρο έκρηξη του 2011.

Ενώπιον των δραματικών εξελίξεων κατά την περίοδο των πέντε μηνών από τη δημοσίευση του τελευταίου μου άρθρου για το Άκιουγιου στις 20 Σεπτεμβρίου 2020, αυτή η νεκρική σιγή δεν πρέπει να συνεχιστεί, αν θα διασφαλιστεί η ΚΔ και η ευρύτερη περιοχή. Παρακάτω, θα εντοπίσω ορισμένες από αυτές τις εξελίξεις.

Ένας σεισμός

Αρχίζω με το τι έγινε στις 5 Δεκεμβρίου 2020. Εκείνη τη μέρα, η Ανατολική Μεσόγειος ταρακουνήθηκε λόγω σεισμού με δόνηση 5,3 βαθμών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Σεισμικών Κινδύνων της Γεωλογικής Έρευνας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, το επίκεντρο αυτού του σεισμού ήταν 80 χιλιόμετρα κάτω από τη θάλασσα, δυτικά, αλλά αρκετά κοντά του Άκιουγιου, μεταξύ της Αττάλειας στη νότια ακτή της Τουρκίας και του Ακρωτηρίου Κορμακίτη στην τουρκοκρατούμενη βορειοδυτική ακτή της ΚΔ. (Δείτε: https://earthquake.usgs.gov/earthquakes/eventpage/us7000cnf1/executive).

Ο σεισμός πίεσε τον Κώστα Κωνσταντίνου να συντάξει ένα προειδοποιητικό άρθρο με τίτλο «Άκιουγιου: μια βόμβα στην πόρτα μας». Σύμφωνα με τον κ. Κωνσταντίνου, ο οποίος έχει γράψει συχνά γι’ αυτό το θέμα:

«Μια ματιά και μόνο στον χάρτη τρομάζει, αν δει κανείς την απόσταση του επίκεντρου [του σεισμού] από τον υπό ανέγερση σταθμό και εάν αναλογιστεί πως ο σεισμός των 5,3 ρίχτερ έγινε αισθητός μέχρι και το Τελ Αβίβ [στο Ισραήλ]. …».

Ο κ. Κωνσταντίνου πρόσθεσε:

«Η Ρωσία διαβεβαιώνει ότι [ο πυρηνικός αντιδραστήρας στο Άκιουγιου] θα είναι ασφαλής, ωστόσο οι ανησυχίες που διατυπώνονται δεν αφορούν μόνο την τοποθεσία και το σεισμικό ρήγμα, αλλά και σφάλματα όπως η ρωγμή η οποία είχε ανακαλυφθεί τον Μάιο του 2019 στο τσιμεντένιο περίβλημα του πρώτου αντιδραστήρα. Λίγο αργότερα, η Ένωση Επιμελητηρίων των Μηχανικών και Αρχιτεκτόνων της Τουρκίας (TMMOB) είχε αποκαλύψει ότι μια δεύτερη ρωγμή εντοπίστηκε μέρες μόλις μετά την πρώτη, με εκπρόσωπο της ΤΜΜΟΒ να λέει χαρακτηριστικά: «Ανακαλύψαμε ότι οφειλόταν σε μια τρομακτική έλλειψη επιθεωρήσεων. Το εργοτάξιο λειτουργεί με τη λογική των εργολάβων, αντί των μηχανικών». …». (Πηγή: www.in.gr/2020/12/14/world/akougiou-mia-vomva-stin-porta-mas/).

Δύο εκρήξεις

Έρχομαι τώρα στο τι έγινε στις 19 Ιανουαρίου 2021. Εκείνη τη μέρα, το Άκιουγιου κτυπήθηκε από δύο απότομες, θορυβώδεις και μυστηριώδεις εκρήξεις. Ως αποτέλεσμα, πολλά σπίτια υπέστησαν σπασμένα παράθυρα και άλλες ζημίες.

Υπάρχει βίντεο που δείχνει μιαν από τις εκρήξεις. Πρέπει να προειδοποιήσω οιονδήποτε αναγνώστη θέλει να παρακολουθήσει το βίντεο, ότι η έκρηξη ήταν τρομακτική (το βίντεο βρίσκεται εδώ: https://twitter.com/DuvarEnglish/status/1351982834672574464).

Μια μέρα μετά τις εκρήξεις στο Άκιουγιου, στο «Πρώτο Θέμα» της Ελλάδας, ο Βασίλης Γούλας ανέφερε μιαν ανάλυση του Άκη Τσελέντη, Διευθυντή του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου στην Αθήνα και σεισμολόγου, και έγραψε τα εξής:

«Ο κ. Τσελέντης αναφέρει … ότι ο πρόσφατος σεισμός των 5,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ επανέφερε στη συζήτηση το πολύκροτο θέμα του πυρηνικού σταθμού του Άκιουγιου, ενώ επισημαίνει ότι η κατασκευή ενός πυρηνικού αντιδραστήρα στο Άκιουγιου συνεπάγεται την κατακόρυφη αύξηση των περιβαλλοντικών κινδύνων, καθώς η περιοχή που έχει επιλεγεί για την εγκατάσταση του εργοστασίου έχει ιστορικό μεγάλων σεισμών και συνακόλουθων καταστροφών. Παράλληλα, ο διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου αποκαλύπτει ότι το εργοστάσιο θα βρίσκεται μόλις 25 χιλιόμετρα από το ρήγμα του Ετσέμις, το οποίο μπορεί να δώσει σεισμό έως και 8 Ρίχτερ!» (Πηγή: www.protothema.gr/world/article/1086542/akougiou-mia-puriniki-perivadollogiki-vomva-stin-porta-mas-leei-o-akis-tseledis/).

Γι’ αυτούς και για άλλους λόγους, ο υπό κατασκευήν πυρηνικός σταθμός στο Άκιουγιου αποτελεί πραγματική, αναδυόμενη και πιθανόν θανατηφόρο απειλή. Ωστόσο, απ’ ό,τι φαίνεται, η κυβέρνηση της ΚΔ σιωπά – ίσως επειδή κατευνάζει την Τουρκία και δεν θέλει να ενοχλήσει τη Ρωσία. Όποια και να είναι η εξήγηση, η νεκρική σιγή είναι εξωφρενική.

Η Τουρκία αναζητά πυρηνικά όπλα;

Παράλληλα με τις ανησυχητικές πρόσφατες εξελίξεις στο Άκιουγιου, αυξήθηκαν οι φαινομενικά ενημερωμένες εικασίες ότι η Τουρκία επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Παραδείγματα βρίσκονται σε άρθρο στο «The Times of India» της 27ης Ιανουαρίου 2021 υπό τον τίτλο «Αναδυόμενος άξονας Κίνας-Πακιστάν-Βόρειας Κορέας-Τουρκίας για πυρηνική διάδοση». Ο συγγραφέας, S.D. Pradhan, πρώην πρόεδρος της Μεικτής Επιτροπής Πληροφοριών («Joint Intelligence Committee») της Ινδίας και πρώην Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας («Deputy National Security Adviser») της ίδιας χώρας, ισχυρίστηκε ότι η Τουρκία υποστηρίζεται κρυφά από το Πακιστάν, καθώς και από την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα – με στόχο την απόκτηση πυρηνικών όπλων και σχετικών πυραύλων. (Δείτε: https://timesofindia.indiatimes.com/blogs/ChanakyaCode/emerging-sino-pak-north-korea-turkey-nexus-for-nuclear-proliferation/).

Τις τελευταίες εβδομάδες, άλλοι, καλά ενημερωμένοι συγγραφείς, έχουν κάνει παρόμοια σχόλια, ειδικά μετά τη 15η συνάντηση της Ομάδας Στρατιωτικού Διαλόγου Υψηλού Επιπέδου Τουρκίας-Πακιστάν στις 22-23 Δεκεμβρίου 2020. Είναι γνωστόν ότι το Πακιστάν διαθέτει πυρηνικά όπλα. Μήπως βοηθά την Τουρκία να αποκτήσει παρόμοιο οπλοστάσιο; Προς το παρόν, η απάντηση είναι κρυμμένη στη μυστικότητα.

Ρωσο-τουρκική πυρηνική συνεργασία

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι, στο πλαίσιο της πυρηνικής ενέργειας στο Άκιουγιου, η Τουρκία συνεργάζεται στενά με τη Ρωσία. Αυτό επιβεβαιώθηκε εκ νέου στις 10 Φεβρουαρίου 2021. Εκείνη τη μέρα, ο αγγλόφωνος ιστότοπος «World Nuclear News» αναπαρήγαγε αυτά που είχαν ήδη ακουστεί στα τουρκικά δύο μέρες νωρίτερα σε βίντεο του «Bloomberg HT» (στο www.youtube.com/watch?v=9A-1i2-kAeI):

«Οι τέσσερεις μονάδες πυρηνικής ενέργειας που βρίσκονται υπό κατασκευήν στην Τουρκία θα ολοκληρωθούν, μία ετησίως, μεταξύ 2023 και 2026, ανέφερε η Anastasia Zoteeva, Διευθύνουσα Σύμβουλος της εταιρείας έργου Άκιουγιου Nukleer AS, σε τηλεοπτική συνέντευξη με το Bloomberg HT στις 8 Φεβρουαρίου. Η [κ.] Zoteeva είπε επίσης ότι η πλειοψηφική εταιρεία Rosatom ήταν ανοιχτή για συνομιλίες με πιθανούς επενδυτές στο έργο, για το οποίο έχει συνάψει συμφωνία αγοράς ενέργειας για τα πρώτα 15 χρόνια λειτουργίας κάθε μονάδας. … Η Rosatom [ο ρωσικός κρατικός οργανισμός ατομικής ενέργειας] έχει μερίδιο 99,2% στο έργο, το κόστος του οποίου εκτιμάται ότι θα ανέλθει σε 20 δισεκατομμύρια δολάρια» (Δείτε: www.world-nuclear-news.org/Articles/Akkuyu-fully-operational-by-2026,-says-project).

Παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Αν και έμμεσα, οι κίνδυνοι που προκύπτουν από τη ρωσο-τουρκική πυρηνική συμμαχία στο Άκιουγιου επισημάνθηκαν στις 12 Φεβρουαρίου 2021, όταν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) δημοσίευσε επίσημες στατιστικές για το έτος που έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 2020.

Κατά τη διάρκεια του έτος 2020, «σχεδόν οι μισές αποφάσεις [του ΕΔΑΔ] αφορούσαν 3 από τα 47 κράτη μέλη [του Συμβουλίου της Ευρώπης] – τη Ρωσική Ομοσπονδία (185), την Τουρκία (97) και την Ουκρανία (86)». Το ΕΔΑΔ επίσης αποκάλυψε «ότι από τότε που εγκαθιδρύθηκε το Δικαστήριο το 1959, το Δικαστήριο έχει ξεδώσει 23.406 αποφάσεις». Ωστόσο: «Περισσότερο από το ένα τρίτο από αυτές αφορούν 3 κράτη μέλη: την Τουρκία (3.742), τη Ρωσική Ομοσπονδία (2.884) και την Ιταλία (2.427)».

Στις 17 Φεβρουαρίου 2021, το ΕΔΑΔ δημοσίευσε περαιτέρω στατιστικές για την περίοδο από το 1959 ως το 2020. Αυτές καταγράφουν ότι, όσον αφορά τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ που διαπίστωσαν τουλάχιστον μία παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Τουρκία έχει το χειρότερο ρεκόρ με 3.309 τέτοιες αποφάσεις ενάντια στο όνομά της. Η Ρωσία βρίσκεται στη δεύτερη θέση με 2.724 τέτοιες αποφάσεις εναντίον της (Πηγές: www.echr.coe.int/Documents/Facts_Figures_2020_ENG.pdf και www.echr.coe.int/Documents/Overview_19592020_ENG.pdf).

Εφόσον η Τουρκία και η Ρωσία έχουν μακρόχρονη αδιαφορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ανθρώπινη υγεία και την ανθρώπινη ζωή, τι ελπίδα υπάρχει ότι, στο πλαίσιο των ρωσο-τουρκικών πυρηνικών σχεδίων στο Άκιουγιου, θα τα σεβαστούν αυτά, πόσω μάλλον την ευημερία της άγριας ζωής και την ανάγκη για την προστασία του περιβάλλοντος;

«Ένας δελεαστικός στόχος;»

Στις 19 Φεβρουαρίου 2021, τοποθετήθηκε «το κερασάκι στην τούρτα». Εκείνη τη μέρα, το αμερικανικό περιοδικό «The National Interest» δημοσίευσε ένα διορατικό άρθρο των Henry Sokolski και John Spacapan με τίτλο «Turkey’s Nuclear Reactor: A Tempting Target?», δηλαδή «Ο Τουρκικός πυρηνικός αντιδραστήρας: Ένας δελεαστικός στόχος;». Οι συγγραφείς μάς υπενθύμισαν ότι το Άκιουγιου μπορεί να απειληθεί από τρομοκρατικές οργανώσεις και από ανισόρροπα κράτη (Πηγή: https://nationalinterest.org/blog/buzz/turkey%E2%80%99s-nuclear-reactor-tempting-target-178485).

Λόγω όλων αυτών των περιστατικών, εξελίξεων και ισχυρισμών, είναι ιδιαίτερα καχύποπτο το γεγονός ότι η Τουρκία έχει απομακρυνθεί από διάφορα κείμενα του διεθνούς δικαίου για την πυρηνική ασφάλεια και για την περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Για παράδειγμα, η Τουρκία δεν έχει καν υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982), τη Σύμβαση Espoo για την Εκτίμηση των Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων σε Διασυνοριακό Πλαίσιο (1991), την Κοινή Σύμβαση για την Ασφάλεια Διαχείρισης των Αναλώσιμων Καυσίμων και των Ραδιενεργών Αποβλήτων (1997), τη Σύμβαση του Aarhus για την Πρόσβαση σε Πληροφορίες, τη Συμμετοχή του Κοινού στη Λήψη Αποφάσεων και την Πρόσβαση στη Δικαιοσύνη για Περιβαλλοντικά Θέματα (1998) και τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων (2017).

Συμπεραίνω ότι η Τουρκία έχει πράγματα που θέλει να κρύψει.

Τρία ερωτήματα

Με όλα αυτά υπόψη, η Κυβέρνηση της ΚΔ οφείλει μια εξήγηση. Προς αυτήν την κατεύθυνση, εντοπίζω παρακάτω τρία ερωτήματα.

Πρώτον, έχει η Κυβέρνηση της ΚΔ προετοιμάσει στρατηγικό σχέδιο με συγκεκριμένους στόχους (ι) την αποτροπή της ενεργοποίησης του πυρηνικού αντιδραστήρα στο Άκιουγιου, (ιι) τον αποκλεισμό της απόκτησης πυρηνικών όπλων από την Τουρκία, και (ιιι) τον τερματισμό ή τον περιορισμό της ευρύτερης πυρηνικοποίησης της Τουρκίας; Εάν ναι, αυτό το σχέδιο έχει δημοσιευτεί; Εάν όχι, γιατί όχι;

Δεύτερον, λαμβάνοντας τη ρεαλιστική πιθανότητα ότι ο πυρηνικός αντιδραστήρας στο Άκιουγιου θα αρχίσει να ενεργοποιείται το 2023, έχει η κυβέρνηση της ΚΔ λάβει μέτρα, έτσι ώστε (ι) να προετοιμάσει την ΚΔ και τα υπό βρετανική κυριαρχία εδάφη γι’ αυτήν την εξέλιξη, (ιι) να ενημερώσει τους κατοίκους της Νήσου Κύπρου για τους κινδύνους που θα προκαλέσει αυτή η ενεργοποίηση, και (ιιι) να εξηγήσει σε αυτούς τους κατοίκους πως, σε περίπτωση βιβλικής καταστροφής, θα πραγματοποιηθεί άμεση εκκένωση της Νήσου Κύπρου; Εάν ναι, ποια μέτρα έχει λάβει; Εάν όχι, γιατί όχι;

Τρίτον, στο πλαίσιο του λεγόμενου «κυπριακού προβλήματος», η αντιμετώπιση της πυρηνικοποίησης της Τουρκίας αποτελεί μέρος της στρατηγικής της κυβέρνησης της ΚΔ και της ΕΕ; Εάν ναι, πώς; Εάν όχι, γιατί όχι;

Με σεβασμό, καλώ την κυβέρνηση της ΚΔ να δώσει απαντήσεις. Εν τω μεταξύ, η νεκρική της σιωπή συνεχίζεται …

image002.jpg

* Επίκουρος Καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου UCLan Cyprus. Οι απόψεις του είναι προσωπικές

Σημερινή

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Διεθνή

Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Με επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας γίνονται οι διαδηλώσεις στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της ακρίβειας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.

Εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε η αστυνομία, που μέχρι το μεσημέρι προχώρησε σε 166 συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο λόμπι του δημαρχείου της Μασσαλίας, σπάζοντας την πόρτα.

Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μαθητές λυκείου, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα και υποστηρικτές του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων».

166 συλλήψεις και 140 διαδηλώσεις μέχρι το μεσημέρι

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.

Δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν από τις πρωινές ώρες στο Παρίσι, όπου η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως κοντά σε εμβληματικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων και η Αψίδα του Θριάμβου.

Σύμφωνα με την αστυνομία του Παρισιού, περίπου 100 διαδηλωτές επιτέθηκαν στα κεντρικά γραφεία του τηλεοπτικού δικτύου CNews, που ανήκει στον όμιλο του συντηρητικού δισεκατομμυριούχου Βανσέν Μπολορέ, πετώντας αντικείμενα στα παράθυρα του κτιρίου.

Για το συγκεκριμένο περιστατικό οι αρχές ανακοίνωσαν 21 συλλήψεις, ενώ ακόμη 40 άτομα συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα, κυρίως για κατοχή προστατευτικού εξοπλισμού ή απαγορευμένων όπλων.

Συγκρούσεις στη Μασσαλία, δακρυγόνα στη Λυών

Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Μασσαλία, όπου διαδηλωτές εκτόξευσαν αντικείμενα και οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση δακρυγόνων. Στην ίδια πόλη, ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα έγινε στόχος διαδηλωτών.

Νωρίτερα, η κεντρική λεωφόρος Πραντό είχε αποκλειστεί προσωρινά με κάδους απορριμμάτων και πατίνια, προτού η αστυνομία διαλύσει τους συγκεντρωμένους.

Στην πόλη, δεκάδες διαδηλωτές έκαναν έφοδο στο λόμπι του δημαρχείου, στο Παλιό Λιμάνι, σπάζοντας πρώτα την είσοδο και φωνάζοντας «Επανάσταση! Καταλαμβάνουμε τη Βαστίλη!». Οι διαδηλωτές παρέμειναν για λίγη ώρα στον χώρο, προτού απομακρυνθούν από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Στη Λυών, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα για να διαλύσουν περίπου 300 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το AFP.

Παράλληλα, περίπου 40 άτομα επιχείρησαν να διακόψουν την κυκλοφορία σε γέφυρα της πόλης, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να συγκεντρωθούν κοντά σε διυλιστήριο, σύμφωνα με τη νομαρχία.

Στην Τουλούζη, οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αποκλεισμούς τρένων και ενός κυκλικού κόμβου.

Στη Ρεν της Βρετάνης, περίπου 20 άτομα έστησαν αυτοσχέδιο οδόφραγμα με κάδους απορριμμάτων κοντά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο.

Στη Ρουέν της Νορμανδίας, πανεπιστημιακό κτίριο υπέστη ζημιές από φωτιά που εκδηλώθηκε νωρίς το πρωί και πιθανότατα οφείλεται σε εμπρησμό, σύμφωνα με πηγή κοντά στην έρευνα.

Πάντως, δημοσιογράφοι του AFP διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους αποκλεισμούς που είχαν προαναγγελθεί δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως στον σταθμό διοδίων στη γέφυρα Ιλ ντε Ρε, στις ακτές του Ατλαντικού, και στο Μπορντό.

Στους δρόμους ξανά τα «Κίτρινα Γιλέκα»

Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία.

Στο επίκεντρο βρίσκεται και η επιστροφή υποστηρικτών του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που είχε προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το 2018 και το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Εμανουέλ Μακρόν.

Το κίνημα, που είχε ξεκινήσει με αφορμή τις αυξήσεις στους φόρους καυσίμων, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις, με ορισμένες να συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια, ιδιαίτερα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.

Το νέο κάλεσμα για κινητοποιήσεις περιλαμβάνει αποκλεισμούς κυκλικών κόμβων και στρατηγικών σημείων, ενώ συμπίπτει με τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες σπουδών.

Για το Σάββατο είχαν ανακοινωθεί περίπου 1.500 δράσεις, διαδηλώσεις ή αποκλεισμοί σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Εσωτερικών, αναμένονταν περίπου 500 προγραμματισμένες δράσεις και περισσότερες από 90 προγραμματισμένες διαδηλώσεις.

Πριν από την έναρξη των κινητοποιήσεων, αστυνομική πηγή είχε εκτιμήσει ότι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περίπου 150.000 διαδηλωτές εκτός της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και άλλοι 40.000 στην πρωτεύουσα.

Ωστόσο, η πραγματική έκταση των διαδηλώσεων παρέμενε δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς η σημερινή ημέρα συμπίπτει με την έναρξη των σχολικών διακοπών.

Έκκληση Μακρόν για ηρεμία, καταγγελίες για αστυνομική βία

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες, απηύθυνε έκκληση για ηρεμία, υπογραμμίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό, χωρίς προσβολές και βανδαλισμούς.

Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται έπειτα από εβδομάδες κοινωνικών εντάσεων, κατά τις οποίες έχουν καταγραφεί σοβαροί τραυματισμοί διαδηλωτών και αστυνομικών.

Η γαλλική αστυνομία έχει δεχθεί επικρίσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης προηγούμενων διαδηλώσεων, ενώ η αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διερευνά τουλάχιστον 24 περιπτώσεις καταγγελιών για αστυνομική βία.

Μεταξύ των περιστατικών που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις είναι ο τραυματισμός ενός 15χρονου, ο οποίος έχασε το χέρι του όταν εξερράγη στα χέρια του κροτίδα κρότου-λάμψης.

Μετά το περιστατικό, οι αρχές ανέστειλαν τη χρήση των συγκεκριμένων μέσων, ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ξανά εφόσον χρειαστεί.

Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί ανέφερε ότι περισσότεροι από 900 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων.

Πολιτική αντιπαράθεση έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές

Οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται περίπου έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.

Η κυβέρνηση κατηγορεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι υποδαυλίζει τις κινητοποιήσεις. Όμως, το κόμμα αρνείται τις κατηγορίες.

Από την πλευρά του, ο Ζερόμ Ροντρίγκες, μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες των «Κίτρινων Γιλέκων», ο οποίος έχασε το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2019, υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν.

Στο μεταξύ, συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ήδη καλέσει εργαζομένους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε νέα ημέρα διαδηλώσεων και απεργίας στις 5 Νοεμβρίου.

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.

Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.

«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.

Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή27 λεπτά πριν

Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη...

Αναλύσεις58 λεπτά πριν

Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή

Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

FT: Πώς υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!

Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για...

Newsroom2 ώρες πριν

Project Bromo: Η Ευρώπη επιταχύνει τη δημιουργία διαστημικού γίγαντα απέναντι στη SpaceX

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκει να επιταχύνει την αντιμονοπωλιακή αξιολόγηση της συμφωνίας μεταξύ Airbus, Thales και Leonardo. Ο νέος όμιλος, με...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

350 Δισ. Δολάρια στην Αμερική: Η Νότια Κορέα ενεργοποιεί τη μεγαλύτερη στρατηγική επένδυση της συμμαχίας τους

Καθώς στη Σεούλ διατυπώνονται επικρίσεις σχετικά με τους κινδύνους και την εποπτεία των επενδύσεων αυτών, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις...

Δημοφιλή