Διεθνή
Η 70η Επέτειος Ένταξης Ελλάδας (και Τουρκίας) στο ΝΑΤΟ
Μια αποτίμηση της εβδομηντάχρονης παρουσίας της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ
Ιπποκράτης Δασκαλάκης
Καθώς η προσοχή όλων μας είναι σήμερα στραμμένη στις εξελίξεις στην Ουκρανία είναι τελείως φυσικό να περάσει σχετικά απαρατήρητη η 70η επέτειος της ελληνικής (ταυτόχρονα και τουρκικής ένταξης) στην Ατλαντική Συμμαχία. Οι μεταπολεμικές προσπάθειες απόκτησης συμβατικών εγγυήσεων ασφαλείας για την Ελλάδα δρομολογήθηκαν κυρίως από το 1947 και υλοποιήθηκαν με την επικύρωση – με ευρεία πλειοψηφία – του Σχεδίου Νόμου για την ελληνική ένταξη από την Ελληνική Βουλή στις 18 Φεβρουαρίου 1952.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου είχαν να αντιμετωπίσουν τρεις μεγάλες προκλήσεις: την ασφάλεια και άμυνα, την οικονομική επιβίωση και ανασυγκρότηση καθώς και τη σταθερότητα του πολιτικού και κοινωνικού καθεστώτος. Ήταν μια από τις λίγες φορές που σύσσωμος ο αστικός κόσμος έκρινε ότι η επίτευξη αυτών των αλληλένδετων στόχων εξυπηρετείτο από την ένταξη σε πολυμερείς αμυντικές συμμαχίες (Σύμφωνο των Βρυξελλών, Ατλαντική Συμμαχία) ή σε περιφερειακά σύμφωνα (Μεσογειακό, Μεσανατολικό) υπό την εγγύηση των ΗΠΑ. Σύντομα έγινε αντιληπτό ότι η ένταξη στην Ατλαντική Συμμαχία ήταν η προσφορότερη και ρεαλιστικότερη λύση.
Η ελληνική επιθυμία ένταξης δεν έτυχε εξ αρχής της αποδοχής των μεγάλων δυτικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας) αλλά ούτε και των περισσοτέρων ευρωπαϊκών χωρών. Η παραδομένη στα δεινά του εμφυλίου πολέμου χρεοκοπημένη Ελλάδα, μακριά από τα ζωτικά βιομηχανικά και κέντρα της γηραιάς ηπείρου, εθεωρείτο ως μια επικίνδυνη και μη ρεαλιστική ανάληψη υποχρέωσης που θα στερούσε πολύτιμες δυνάμεις και πόρους από τον πρωταρχικό στόχο που ήταν η προστασία της Δυτικής Ευρώπης. Συνάμα ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες αμφέβαλαν για την επιβίωση της χώρας αλλά και την ευθυγράμμιση της με τις «αξίες» του επικαλούμενου βορειοατλαντικού χώρου.
Τους ίδιους ακριβώς στόχους είχε και η Άγκυρα αντιμετωπίζοντας παρεμφερή προβλήματα και παρόμοιες επιφυλάξεις για την εισδοχή της. Ήταν μια από τις λιγοστές φορές που Αθήνα και Άγκυρα κινήθηκαν με ταυτόσημους στόχους και χωρίς η μια να παρεμποδίσει την πορεία της άλλης. Μάλιστα σε κάποιες περιστάσεις προσπάθησαν να συνδυάσουν τον βηματισμό τους. Αξίζει να επισημανθεί ότι από το τέλος της δεκαετίας του 1940 επεκράτησε η δυτική αντίληψη περί του ενιαίου του αμυντικού χώρου Ελλάδος-Τουρκίας για αναχαίτιση του σοβιετικού κινδύνου. Η ενιαία αντιμετώπιση των δύο χωρών είχε ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται από την εποχή του «Δόγματος Truman» (1947) και αποτελεί μέχρι σήμερα βασικό στοιχείο της αμερικανικής πολιτικής.
Απότοκος αυτής της αντίληψης υπήρξε η αμερικανική απόφαση περί της ταυτόχρονης αποδοχής και εισόδου αμφοτέρων των χωρών στην Ατλαντική Συμμαχία. Παρά ταύτα από την εποχή εκείνη διακρίνεται μια δυτική αξιολόγηση της Τουρκίας ως πλέον βαρύνουσας από στρατηγικής σημασίας έναντι της χώρας μας. Η αξιολόγηση αυτή φαίνεται μέσα από τα αρχεία της εποχής εκείνης ενώ έγινε καταφανής όταν ζητήθηκε πρώτα από την Άγκυρα να αποδεχθεί την πρόσκληση συμμετοχής της στις διαδικασίες στρατιωτικού σχεδιασμού της Μεσογείου της Ατλαντικής Συμμαχίας. Μόνο μετά την καταφατική απάντηση της το αντίστοιχο ερώτημα τέθηκε και στην Αθήνα. Βέβαια ο αμερικανικός σχεδιασμός έκανε εξ? αρχής λόγο για ταυτόχρονη ένταξη και των δύο γειτονικών κρατών. Η άποψη αυτή, για βαρύνουσα σημασία της Τουρκίας, για αρκετά κράτη-μέλη και αναλυτές, δυστυχώς συνεχίζεται με διακυμάνσεις μέχρι και σήμερα.
Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι η Άγκυρα και στο ζήτημα της τουρκικής ένταξης στο ΝΑΤΟ, είχε κινηθεί πιο συντονισμένα, πιεστικά ίσως και πιο επιθετικά από την Αθήνα. Η τελευταία εκ θέσεως αδυναμίας -για πολλαπλούς και αντικειμενικούς λόγους- ακολουθούσε τις πρωτοβουλίες της Τουρκίας ενώ εναπόθεσε τις ελπίδες εισδοχής της στις διαβεβαιώσεις της Ουάσινγκτον αποφεύγοντας να πιέσει επίμονα, όπως έκανε η Τουρκία, για την ένταξη της. Ενδεχομένως και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η τακτική αυτή της τήρησης χαμηλών τόνων και αποφυγής υποβολής πιεστικών αιτημάτων ένταξης υπήρξε επιτυχής.
Αμφότερες οι χώρες, συνεισέφεραν σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις, δυσανάλογες με τις δυνατότητες τους και τις απειλές που αντιμετώπιζαν, στην υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών εκστρατεία στην Κορέα. Ανομολόγητος στόχος της διάθεσης των στρατευμάτων στην Κορέα, υπήρξε και η εξασφάλιση εγγυήσεων ασφαλείας για Ελλάδα και Τουρκία με έμφαση στην επιδίωξη ένταξης στην Ατλαντική Συμμαχία. Παρά ταύτα σήμερα εκτιμάται ότι η συνεισφορά των δυνάμεων στην Κορέα δεν υπήρξε ο βασικός παράγοντας για την έγκριση της διπλής εισδοχής. Η εισδοχή των δύο χωρών ήταν το αποτέλεσμα της σταδιακής αναθεώρησης της αμερικανικής στρατηγικής για την Μέση Ανατολή και η προσπάθεια δημιουργίας μιας ικανής στρατιωτικής δυνάμεως (με τη συμμετοχή και της Γιουγκοσλαβίας) που θα απειλούσε το νότιο υπογάστριο του κομμουνιστικού στρατοπέδου. Η αποστολή λοιπόν του Εκστρατευτικού Σώματος της Ελλάδος (ΕΚΣΕ) στη μακρινή Κορέα, καίτοι δε συνέβαλε στην ένταξη στη Συμμαχία (ούτε ακόμη στην επιτάχυνση της) ήταν απαραίτητη για την απόκτηση των ευσήμων της Ελλάδος, ως σταθερά φιλοδυτικής χώρας και πρόθυμης να συμμετάσχει στους κοινούς αγώνες για την αντιμετώπιση του σοβιετικού επεκτατισμού.
Η Ατλαντική Συμμαχία τις δεκαετίες που πέρασαν δημιούργησε το αναγκαίο περιβάλλον ασφάλειας για την ανάπτυξη και πρόοδο της Ελλάδος. Αναμφίβολα δεν κατόρθωσε -για πολλούς λόγους- να επιλύσει τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με την επιθετικότητα της γειτονικής Τουρκίας. Ορθά πολλάκις κατακρίνουμε την τήρηση ίσων αποστάσεων που λαμβάνει μεταξύ των δύο χωρών και η οποία επί της ουσίας ευνοεί την Άγκυρα και την αναθεωρητική της πολιτική. Η Ατλαντική Συμμαχία έχει στοχοποιηθεί για ορισμένες αποτυχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής κατηγορία που ίσως θα έπρεπε να αποδοθεί στη δική μας περισσότερο αδυναμία κατανόησης του τρόπου λειτουργίας της και των ορίων παρέμβασης της.
Ιστορικά όμως αποδείχθηκε ότι η αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας είναι περισσότερο επιτυχής με τα οφέλη που μας δίνει η πλήρης και ενεργός συμμετοχή μας παρά η απουσία μας από βασικά όργανα ή σκέλη της Συμμαχίας. Δεν πρέπει επίσης να λησμονούμε ότι η προώθηση των στόχων μας μέσα από τα όργανα της Συμμαχίας απαιτεί επιμελή σχεδίαση και συνεπή εφαρμογή με ρεαλιστική κατανόηση του διεθνούς περιβάλλοντος και των διεθνών εξελίξεων και ισορροπιών. Αναγκαία επίσης και η ενεργός συμμετοχή μας -με το αντίστοιχο κόστος και κατά περίπτωση- σε αριθμό νατοϊκών δραστηριοτήτων.
Οι αγωνιώδεις σήμερα προσπάθειες της Ουκρανίας (αλλά και αρκετών άλλων ευρωπαϊκόν χωρών προσφάτως) για ένταξη στην Ατλαντική Συμμαχία και για εξασφάλιση εγγυήσεων ασφαλείας έναντι ενός αναθεωρητικού γείτονα, δείχνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις αντίστοιχες ελληνικές ανησυχίες μετά τη λήξη του Β? Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και την ορθότητα των αποφάσεων εκείνης της εποχής και των διαδοχικών προσπαθειών ένταξης. Χρειάζεται επίσης να επισημάνουμε ότι η επιτυχία της ένταξης στην Ατλαντική Συμμαχία, όπως αργότερα και η αντίστοιχη εισδοχή στην τότε ΕΟΚ -σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση- επετεύχθησαν χάρη και στην συναντίληψη της πλειονότητας του πολιτικού κόσμου και στην πλειοψηφική λαϊκή αποδοχή.
ΥΓ: Το κείμενο βασίζεται σε θέσεις που παρατίθενται στη διδακτορική διατριβή του Ιπποκράτη Δασκαλάκη με τίτλο «Εκστρατευτικό Σώμα της Ελλάδος (ΕΚΣΕ) στην Κορέα: Η λήψη της απόφασης, η προετοιμασία και η συμβολή στην ελληνική ένταξη στην Ατλαντική Συμμαχία».
* Ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Αντιστράτηγος (εα), Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
liberal.gr
Διεθνή
Ένοπλος Αζέρος πέρασε στην Αρμενία και πυροβόλησε μητέρα μπροστά στα παιδιά της! Σε πόλη αδελφοποιημένη με τη Νέα Σμύρνη το περιστατικό
Απαγγέλθηκαν συνολικά πέντε κατηγορίες, μεταξύ των οποίων παράνομη διέλευση των κρατικών συνόρων της Αρμενίας, λαθρεμπόριο στρατιωτικού υλικού, πυροβόλων όπλων και πυρομαχικών, παράνομη διακίνηση όπλων και πυρομαχικών, παράνομη είσοδος σε κατοικία παρά τη θέληση του ιδιοκτήτη και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης υπό επιβαρυντικές περιστάσεις, μεταξύ άλλων με τη χρήση πυροβόλου όπλου.
Αρμενικό δικαστήριο διέταξε την προφυλάκιση, για διάστημα δύο μηνών, του Αζέρου στρατιωτικού Νασίμ Ογλού Ραχίμ Μουσάγιεβ, ο οποίος κατηγορείται ότι πέρασε παράνομα στην Αρμενία και πυροβόλησε μια γυναίκα μέσα στο σπίτι της, στον οικισμό Σάκι της επαρχίας Σιουνίκ. Η πόλη απέχει 15 χιλιόμετρα από τα σύνορα και 3 χιλιόμετρα από την πόλη Σισιάν που είναι πόλη αδελφοποιημένη με την Νέα Σμύρνη.
Σε βάρος του Μουσάγιεβ έχουν απαγγελθεί συνολικά πέντε κατηγορίες, μεταξύ των οποίων παράνομη διέλευση των κρατικών συνόρων της Αρμενίας, λαθρεμπόριο στρατιωτικού υλικού, πυροβόλων όπλων και πυρομαχικών, παράνομη διακίνηση όπλων και πυρομαχικών, παράνομη είσοδος σε κατοικία παρά τη θέληση του ιδιοκτήτη και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης υπό επιβαρυντικές περιστάσεις, μεταξύ άλλων με τη χρήση πυροβόλου όπλου.
Δύο από τις κατηγορίες προστέθηκαν την Παρασκευή. Αρχικά, η Γενική Εισαγγελία είχε ανακοινώσει κατηγορίες για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης με τη χρήση όπλου, παράνομη κατοχή πυροβόλου όπλου και παραβίαση του απαραβίαστου της κατοικίας. Η παράνομη διέλευση των συνόρων δεν περιλαμβανόταν αρχικά, παρά το γεγονός ότι το ίδιο το Αζερμπαϊτζάν είχε επιβεβαιώσει πως ο στρατιωτικός είχε περάσει στην Αρμενία.
Την Παρασκευή οι εισαγγελικές αρχές ξεκίνησαν ξεχωριστή ποινική διαδικασία για την παράνομη διέλευση των συνόρων και το λαθρεμπόριο όπλων, η οποία στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με την κύρια υπόθεση.
Σύμφωνα με τις αρμενικές αρχές, ο Μουσάγιεβ πέρασε παράνομα τα σύνορα και εισήλθε σε κατοικία στον οικισμό Σάκι την Πέμπτη 1η Οκτωβρίου. Όταν έγινε αντιληπτός, άνοιξε πυρ. Η 39χρονη ιδιοκτήτρια του σπιτιού τραυματίστηκε από σφαίρα στο πόδι, μπροστά στα τρία παιδιά της. Η γυναίκα διακομίστηκε αρχικά στο Ιατρικό Κέντρο Σισιάν και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Γερεβάν. Η κατάστασή της είναι σταθερή και η ζωή της δεν διατρέχει κίνδυνο.
Κατά τη διάρκεια του περιστατικού τραυματίστηκαν επίσης δύο από τα παιδιά της. Σύμφωνα με το Armenpress, πρόκειται για ένα 15χρονο παιδί, το οποίο υπέστη κάταγμα στον δεξιό καρπό, και ένα 12χρονο, που υπέστη κάκωση μαλακών μορίων. Η κατάσταση της υγείας τους χαρακτηρίζεται ικανοποιητική, ενώ τα παιδιά έλαβαν ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη.
Μετά το περιστατικό, ο Μουσάγιεβ διέφυγε από το σπίτι. Εντοπίστηκε αργότερα σε άλλη διεύθυνση στον ίδιο οικισμό και συνελήφθη. Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, όταν εντοπίστηκε δεν φορούσε στρατιωτική στολή. Οι αστυνομικοί ακολούθησαν ίχνη αίματος που είχε αφήσει πίσω του, καθώς και ο ίδιος είχε τραυματιστεί. Μετά τη σύλληψή του μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο υπό αστυνομική φρουρά.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι το περιστατικό σημειώθηκε μόλις δύο ημέρες μετά την επίσημη ενημέρωση της αρμενικής πλευράς από την Υπηρεσία Κρατικής Ασφάλειας του Αζερμπαϊτζάν. Στις 29 Σεπτεμβρίου, το Μπακού είχε ενημερώσει την Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας της Αρμενίας ότι ένας στρατιώτης είχε εγκαταλείψει τη μονάδα του υπό άγνωστες συνθήκες και ότι δεν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να είχε περάσει στην Αρμενία.
Μετά την ενημέρωση αυτή, αρμενικές και αζερικές υπηρεσίες ξεκίνησαν επιχειρήσεις για τον εντοπισμό του. Ωστόσο, ο Μουσάγιεβ κατάφερε να φτάσει σε κατοικημένη περιοχή του Σιουνίκ και να εισέλθει σε σπίτι, όπου άνοιξε πυρ εναντίον μιας οικογένειας.
Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί ερωτήματα για το πώς ένας ένοπλος στρατιωτικός, για την παρουσία του οποίου είχε ήδη ενημερωθεί το Γερεβάν, κατάφερε να φτάσει μέχρι κατοικημένη περιοχή χωρίς να εντοπιστεί. Παραμένει επίσης άγνωστο εάν οι κάτοικοι του Σάκι και των γειτονικών κοινοτήτων είχαν ενημερωθεί για την πιθανή παρουσία ένοπλου Αζέρου στρατιωτικού στην περιοχή.
Η υπόθεση έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Αρμενία. Την Παρασκευή, η νεολαία της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (ARF) πραγματοποίησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το κτίριο της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλειας στο Γερεβάν. Οι διαδηλωτές ζήτησαν να μην παραδοθεί ο Μουσάγιεβ στο Αζερμπαϊτζάν χωρίς όρους και προϋποθέσεις και να εξεταστεί το ενδεχόμενο ανταλλαγής του με Αρμένιους που κρατούνται στο Αζερμπαϊτζάν.
Η Γενική Εισαγγελία του Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσε το βράδυ της Πέμπτης ότι ξεκίνησε δική της ποινική έρευνα σχετικά με την παράνομη είσοδο του στρατιωτικού στην Αρμενία. Το υπουργείο Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν, ωστόσο, δεν έχει μέχρι στιγμής προβεί σε επίσημη δήλωση για την υπόθεση.
Το περιστατικό θυμίζει ανάλογη υπόθεση που σημειώθηκε στο Σιουνίκ τον Απρίλιο του 2023, όταν δύο Αζέροι στρατιωτικοί εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και πέρασαν στην Αρμενία. Ο ένας, ο Χουσεΐν Αχούντοφ, καταδικάστηκε αργότερα σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία Αρμένιου φρουρού ασφαλείας, ενώ ο δεύτερος καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκισης. Τον Δεκέμβριο του 2023, και οι δύο επέστρεψαν στο Αζερμπαϊτζάν στο πλαίσιο ανταλλαγής κρατουμένων, κατά την οποία το Μπακού απελευθέρωσε 32 Αρμένιους κρατουμένους.
Πηγή: Εφημερίδα Αζάτ Ορ
GEOPOLITICO
Ο Αλίγιεφ αποκαλεί τους πρώην ηγέτες της Αρμενίας και του Αρτσάχ «εγκληματίες πολέμου» και δηλώνει ότι το Αζερμπαϊτζάν πρέπει να είναι «δέκα φορές ισχυρότερο»
Ο Αλίγιεφ έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Αζερμπαϊτζάν. Δεν έχει, όμως, το δικαίωμα να μετατρέπει την ισχύ των όπλων σε μέτρο δικαιοσύνης, να αποδίδει συλλογική ενοχή σε έναν ολόκληρο λαό και ταυτόχρονα να ζητά από τον κόσμο να πιστέψει ότι η στρατιωτική υπεροχή αποτελεί εγγύηση ειρήνης.
του Αρντασές Γιαγουπιάν
Ενώ στην Αθήνα πραγματοποιούνταν η 6η Σύνοδος της Μικτής Διυπουργικής Επιτροπής Ελλάδας–Αζερμπαϊτζάν και το Επιχειρηματικό Συνέδριο Ελλάδας–Αζερμπαϊτζάν, με τη συμμετοχή του Χάρη Θεοχάρη και του Αζέρου υπουργού Ενέργειας για την διεύρυνση της διμερούς συνεργασίας, ο Αλίγιεφ την ίδια ημέρα εκφωνούσε μια ιδιαίτερα σκληρή ομιλία για την Αρμενία, μιλώντας για στρατιωτική υπεροχή «δέκα φορές μεγαλύτερη»

Σε μια ακόμη επιθετική και αποκαλυπτική ομιλία του, στις 2 Οκτωβρίου στο Μπακού, ο Ιλχάμ Αλίγιεφ αποκάλεσε συλλήβδην τους πρώην ηγέτες της Αρμενίας «εγκληματίες πολέμου» και δήλωσε ότι «πρέπει να εκτίσουν τις ποινές τους», χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένες δικαστικές καταδίκες ή να εξετάζει ατομικές ευθύνες.
Παράλληλα, παρουσίασε τον πόλεμο του 2020 και την επίθεση του Αζερμπαϊτζάν στο Αρτσάχ τον Σεπτέμβριο του 2023 ως «στρατιωτικές νίκες» και ως αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας του. Ωστόσο, στην ίδια ομιλία παραδέχθηκε ότι το Μπακού πραγματοποίησε ενδιάμεσες στρατιωτικές επιχειρήσεις προκειμένου να αλλάξει τις συνθήκες επί του πεδίου και να προετοιμάσει την τελική επίθεση του 2023.
Η επίθεση της 19ης Σεπτεμβρίου 2023, μετά από εννέα μήνες αποκλεισμού του Αρτσάχ, κατέληξε στην κατάλυση της de facto αρμενικής διοίκησης και στη μαζική εκτόπιση του αρμενικού πληθυσμού. Ο Αλίγιεφ εξακολουθεί να την αποκαλεί «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» και να πανηγυρίζει την έκβασή της.
Την ίδια στιγμή, ενώ δηλώνει ότι «δεν υπάρχει πλέον σύγκρουση» και ότι υπάρχει ειρήνη στα σύνορα, ανακοινώνει ότι το Αζερμπαϊτζάν πρέπει «πάντα να είναι δέκα φορές ισχυρότερο» από την Αρμενία. Περίπου 9 δισεκατομμύρια μανάτ, σύμφωνα με τον ίδιο, θα κατευθυνθούν σε ζητήματα άμυνας και ασφάλειας.
Ο Αλίγιεφ δεν περιορίστηκε στην αναφορά του παρελθόντος. Καθιέρωσε ουσιαστικά την 8η Νοεμβρίου 2020 και την 20ή Σεπτεμβρίου 2023 ως δύο κεντρικές ημερομηνίες της κρατικής αφήγησης του Αζερμπαϊτζάν. Την πρώτη ως «ημέρα νίκης» του πολέμου των 44 ημερών και τη δεύτερη ως την ημέρα κατά την οποία, σύμφωνα με την επίσημη αζερική αφήγηση, αποκαταστάθηκε πλήρως η κυριαρχία του Μπακού στο Αρτσάχ. Και ενώ μιλά για ειρήνη, ο ίδιος ο Αλίγιεφ δηλώνει ότι η χώρα του πρέπει να είναι «δέκα φορές ισχυρότερη» από την Αρμενία και αφήνει να εννοηθεί ότι, αν το Αζερμπαϊτζάν δεν είχε «σταματήσει εγκαίρως», μια τρίτη Αψίδα του Θριάμβου θα μπορούσε να βρίσκεται σήμερα στο κέντρο του Γερεβάν. Πρόκειται για μια ευθεία υπενθύμιση ότι, πίσω από τη σημερινή ρητορική περί ειρήνης, το Μπακού εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τη στρατιωτική ισχύ και την επιβολή ως βασικά εργαλεία της πολιτικής του. Παράλληλα, κατηγόρησε τους Αρμενίους για «αχαριστία» και υποστήριξε ότι «μας μαχαίρωσαν πισώπλατα», επαναφέροντας γνωστά μοτίβα της τουρκοαζερικής ρητορικής περί αρμενικής «προδοσίας».
Οι δηλώσεις αυτές αποκαλύπτουν μια σοβαρή αντίφαση. Από τη μία πλευρά το Μπακού μιλά για ειρήνη, εμπόριο και τέλος της σύγκρουσης και από την άλλη, ο πρόεδρός του μιλά για μόνιμη στρατιωτική υπεροχή, χαρακτηρίζει ολόκληρες πολιτικές ηγεσίες «εγκληματίες πολέμου» και αφήνει ανοιχτές απειλητικές αναφορές ακόμη και για το Γερεβάν.
Η ειρήνη δεν οικοδομείται με το «να είμαστε δέκα φορές ισχυρότεροι», ούτε με απειλές, ιστορικούς συμψηφισμούς και συλλογικές κατηγορίες. Και ασφαλώς δεν οικοδομείται όταν η στρατιωτική κατάκτηση μιας περιοχής και η εκδίωξη του γηγενούς πληθυσμού παρουσιάζονται ως λόγος εθνικής υπερηφάνειας.
Ο Αλίγιεφ έχει δικαίωμα να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Αζερμπαϊτζάν. Δεν έχει, όμως, το δικαίωμα να μετατρέπει την ισχύ των όπλων σε μέτρο δικαιοσύνης, να αποδίδει συλλογική ενοχή σε έναν ολόκληρο λαό και ταυτόχρονα να ζητά από τον κόσμο να πιστέψει ότι η στρατιωτική υπεροχή αποτελεί εγγύηση ειρήνης.
Η πραγματική ειρήνη δεν χρειάζεται δέκα φορές περισσότερα όπλα. Χρειάζεται σεβασμό, αυτοσυγκράτηση, δικαιοσύνη και κυρίως εγκατάλειψη της λογικής ότι ο ισχυρότερος έχει πάντα δίκιο.
Και η Ελλάδα δεν πρέπει να είναι συμμέτοχη σε αυτή την λογική.
Διεθνή
Οι πρέσβεις των χωρών της ΕΕ στο Σουνίκ της Αρμενίας
Σύμφωνα με την πρεσβεία της Ολλανδίας στην Αρμενία, «αυτές οι συναντήσεις αποτελούν μια σημαντική πλατφόρμα όχι μόνο για την αποτίμηση των αποτελεσμάτων, αλλά και για τον από κοινού καθορισμό των μελλοντικών κατευθύνσεων της συνεργασίας μας.
Από την Αρμενική εφημερίδα Αζάτ Ορ
Οι πρέσβεις των κρατών μελών της ΕΕ με τον πρέσβη της ΕΕ στη Αρμενία Βασίλη Μαραγκό συνόψισαν τα αποτελέσματα του έργου που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Βιώσιμο Σουνίκ — Ομάδα της Ευρώπης» και συζήτησαν τις μελλοντικές προτεραιότητες της διοίκησης της περιφέρειας Σουνίκ.
Σύμφωνα με την πρεσβεία της Ολλανδίας στην Αρμενία, «αυτές οι συναντήσεις αποτελούν μια σημαντική πλατφόρμα όχι μόνο για την αποτίμηση των αποτελεσμάτων, αλλά και για τον από κοινού καθορισμό των μελλοντικών κατευθύνσεων της συνεργασίας μας.
Ήταν ιδιαίτερα πολύτιμο να ακούσουμε την άποψη της περιφερειακής διοίκησης σχετικά με αυτό το θέμα», σημείωσε η πρέσβης της Ολλανδίας Μαρίκε ΜονρόιΒίντερ.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, τα μέλη της αντιπροσωπείας επισκέφθηκαν γαλακτοκομείο στο Καπάν, ενημερώθηκαν για τις εργασίες βελτίωσης της πρόσβασης σε πόσιμο νερό στο Λεχβάζ και επισκέφθηκαν την εταιρεία MeghriFruits.
Με την υποστήριξη του οργανισμού «Ομάδα Ευρώπη», η εταιρεία MeghriFruits επέκτεινε την παραγωγή της, δημιούργησε νέες θέσεις εργασίας και εισήλθε σε νέες εξαγωγικές αγορές.
Διαβάστε τα υπόλοιπα άρθρα της εφημερίδας στο PDF
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας