Στις “Αντιθέσεις” μια μεγάλη συζήτηση για την ” Χώρα των Θαυμάτων σε ένα Κόσμο σε διαρκή αστάθεια και αναταραχή»

Με αφορμή το νέο βιβλίο -έρευνα «Χώρα Θαυμάτων» της Ελπίδας Τσαμπουράκη και του Κώστα Πικραμένου , αλλά και με βαθιά ανάλυση των πιο καυτών θεμάτων της επικαιρότητας που διαμορφώνουν τη διεθνή και την ελληνική πολιτική σκηνή.

-Η κατάσταση του διεθνούς δικαίου και οι αντιδράσεις μετά την πρόσφατη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο — με αντιδράσεις από άλλες χώρες και αναταράξεις σε Λατινική Αμερική και διεθνή διπλωματία.

Οι πολιτικές και οικονομικές αναταράξεις με επίκεντρο την πλήρη αποδόμηση του διεθνούς δικαίου, με ανοιχτά όλα τα πεδία από το δυτικό ημισφαίριο στην Ευρώπη και από την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία έως την Κίνα

Οι προσπάθειες αναδιάταξης συμμαχιών, στρατιωτικών δομών και διεθνών σχέσεων στην Ευρώπη και πέρα από αυτή

Η σύνδεση αυτών των εξελίξεων με εσωτερικές πολιτικές, τα εθνικά θέματα, από τις υποκλοπές και τα Τέμπη, έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την δικαιοσύνη και τα ζητήματα εθνικής ασφάλειας και στρατηγικής.

Στο στούντιο των “Αντιθέσεων” η συγγραφέας Ελπίδα Τσαμπουράκη με διδακτορικό περιβαλλοντολογίας, συντονίστρια περιηγητικών διαδρομών ανά την Ελλάδα, με ειδική έρευνα πάνω στον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, τα Θαλάσσια Πάρκα και την νέα Σύμβαση για την Ανοιχτή Θάλασσα

Τα στοιχειώδη για τα σύνορα

Ας ξεκινήσουμε από τα στοιχειώδη. Τα σύνορα υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Και αν υπάρχουν, φυλάσσονται. Δεν «επιτηρούνται», δεν «παρακολουθούνται», δεν «σχολιάζονται» – φυλάσσονται. Αν όμως φυλάσσονται, τότε όσοι επιχειρούν να τα παραβιάσουν δεν είναι απλώς “παράτυποι”. Είναι παράνομοι.

Η έννοια παράνομος μετανάστης (#illegal_immigrant) υπάρχει στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και είναι διαφορετική από τον “παράτυπο” (#irregular). Παράτυπος είναι αυτός που μπήκε νόμιμα, για παράδειγμα με τουριστική βίζα, και παρέμεινε αφού έληξε η άδειά του ή εργάζεται χωρίς άδεια. Αυτός που μπήκε παράνομα δεν είναι παράτυπος· είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ. Παραβίασε τον σκληρό πυρήνα του ποινικού δικαίου: την παράνομη είσοδο σε κυρίαρχο κράτος. Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, εγκληματίας, τρομοκράτης, κατάσκοπος. Αν ένα κράτος δεν μπορεί να ελέγχει ποιοι μπαίνουν, χάνει κάθε μέσο προστασίας των πολιτών του και παύει να είναι κυρίαρχο. Η παράνομη είσοδος δεν είναι διοικητική παρατυπία αλλά σοβαρό ποινικό αδίκημα. Από αυτή τη θεμελιώδη διαπίστωση ξεκινούν όλα, και από την άρνησή της ξεκινά το χάος.

Χίος: άλλη μία τραγωδία

Πύλος: η απόλυτη νομική σχιζοφρένεια

Το κρίσιμο σημείο

Αν το Λιμενικό δεν έχει δικαίωμα απώθησης, σύλληψης και κράτησης, αν μετά τη «διάσωση» οι παράνομοι αποβιβάζονται και χάνονται στο σύστημα, τότε η φύλαξη συνόρων δεν έχει νόημα. Το Λιμενικό δεν φυλά σύνορα· λειτουργεί ως πλωτό ΕΚΑΒ. Όμως οι συνοριοφύλακες έχουν ως βασικό έργο τη φύλαξη. Η διάσωση είναι παράγωγο της φύλαξης, όχι υποκατάστατό της.

Αν κάποιοι πλησιάζουν νύχτα για να αποβιβάσουν ναρκωτικά ή τρομοκρατικούς πυρήνες, το Λιμενικό οφείλει να τους καταδιώξει και να τους συλλάβει. Αν όμως πρόκειται για δουλεμπορικά, καλείται να παρακολουθεί, να συνοδεύει, να συνδράμει. Το αποτέλεσμα είναι να λειτουργεί όχι ως φύλακας των θαλασσίων συνόρων αλλά ως τροχονόμος των διακινητών.

Ο μόνος τρόπος

Ο μόνος τρόπος να σωθούν ανθρώπινες ζωές χωρίς να καταλυθούν τα σύνορα είναι συγκεκριμένος: διάσωση όπου υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, σύλληψη, κράτηση, επιστροφή. Χωρίς αυτό το πακέτο, κάθε διάσωση λειτουργεί ως πρόσκληση για την επόμενη τραγωδία. Όσοι μπαίνουν παράνομα πρέπει να συλλαμβάνονται και να κρατούνται μέχρι να αποχωρήσουν, είτε εντοπιστούν στη θάλασσα είτε στις ακτές. Όσοι εμφανίζονται ως «κυβερνήτες» των σκαφών πρέπει να αντιμετωπίζονται ως διακινητές, με εξάντληση της αυστηρότητας του Ποινικού Δικαίου. Αν δεν επανέλθει η κράτηση τύπου «Αμυγδαλέζας», είτε δεν θα υπάρχουν σύνορα είτε θα υπάρχουν αλλεπάλληλες ναυτικές τραγωδίες.

Διακινητές, ΜΚΟ και η ιταλική επιλογή

Το τελικό συμπέρασμα

Χωρίς σύλληψη και κράτηση δεν υπάρχουν σύνορα. Χωρίς επιστροφή δεν υπάρχει αποτροπή. Χωρίς αποτροπή οι διακινητές θα συνεχίσουν να σκοτώνουν. Όσο βαφτίζουμε την παρανομία «παρατυπία», όσο μετατρέπουμε τους συνοριοφύλακες σε διασώστες και θεωρούμε αυτονόητο δικαίωμα την παραβίαση συνόρων, οι τραγωδίες θα επαναλαμβάνονται και το κράτος θα συρρικνώνεται. Αυτό δεν είναι ανθρωπισμός· είναι παραίτηση.

ΥΓ. Η Ελλάδα είχε υιοθετήσει το σύστημα σύλληψης και φύλαξης των παρανόμως εισελθόντων σε δομές τύπου «Αμυγδαλέζα» επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, με αισθητή μείωση ροών την περίοδο 2012-14. Η πολιτική αυτή εγκαταλείφθηκε το 2014 από τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν αποκαταστάθηκε μετά το 2019.

Η Ελλάδα καταδικάστηκε για push back για ένα περιστατικό του Μαΐου 2019 (A.R.A. vs Greece). Παράλληλα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση N.T. and N.D. v. Spain έκρινε ότι όποιος εισέρχεται παράνομα από ασφαλή χώρα δεν δικαιούται άσυλο εφόσον υπάρχει πρακτικά προσβάσιμη νόμιμη πύλη εισόδου. Ωστόσο, ο δημόσιος διάλογος παραμένει εστιασμένος στις ευθύνες του Λιμενικού. Θλιβερή κατάντια αυτοπαραίτησης και αυτοδιάλυσης.

Θανάσης Κ.

Οι Τούρκοι δεν μας σέβονται! Η δήλωση Μητσοτάκη περί συνυποσχετικού για να πάμε σε δικαιοδοτικό όργανο, μου δείχνει, ότι κάτι συμβαίνει και συζητιέται υπογείως. Είναι δυνατόν να μας τα λέει όλα αυτά ο Μητσοτάκης; Δεν μπορώ να καταλάβω αυτά που είπε ο Μητσοτάκης. Πριν τον έβαλαν να κάνει αυτές τις δηλώσεις; Τι συμφέροντα εξυπηρετούν; Το να φαίνεται ότι η Ελλάδα πάει ενάντια στον στρατηγικό της σύμμαχο, το Ισραήλ; Αυτά είναι παράλογα.