Αναλύσεις
Τί είπαν ένας κορυφαίος Υπουργός και ένας διπλωμάτης στον Μανώλη Κοττάκη περί στρατηγικής;
Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης
ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ὅτι στίς προσεχεῖς ἡμέρες καί πάντως πρίν ἀπό τήν ἀνάπαυλα τῶν Χριστουγέννων θά συνεδριάσει τό ΚΥΣΕΑ ὑπό τήν ἡγεσία τοῦ Πρωθυπουργοῦ γιά νά ἐγκρίνει τό νέο ἐπιθετικό «ἀμυντικό» δόγμα Δένδια στό Αἰγαῖο, πού προβλέπει καί ἐγκατάσταση ἀντιπυραυλικοῦ τείχους προστασίας τῶν νησιῶν μας, μέ σκοπό τήν θωράκιση τῆς ἄμυνάς τους.
Κανονικά τό ΚΥΣΕΑ θά ἔπρεπε νά εἶχε συνεδριάσει ἀμέσως μετά τίς δραματικές ἐξελίξεις στήν Συρία πού ἀναβαθμίζουν κατά δραματικά τρόπο τήν γεωπολιτική θέση τῆς Τουρκίας στήν παγκόσμια σκακιέρα.
Δεδομένου μάλιστα ὅτι ἡ γείτων ἔχει ρίξει «ἄγκυρα» στήν Λιβύη, τήν Ἀρμενία, τήν Ἀλβανία καί τήν Συρία, στόν περίγυρό μας δηλαδή, θά ἀρκοῦσε ἀπό μόνο του γιά τήν ἔκτακτη σύγκληση τοῦ Ἀνωτάτου Ὀργάνου Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας τῆς χώρας.
Εἴτε ὅμως συνεδριάσει σήμερα, εἴτε αὔριο, εἴτε μεθαύριο, ἐπείγει ἡ ἀναγνώριση τῆς νέας πραγματικότητας. Ἡ στρατηγική τῆς Kυβερνήσεως τήν διετία 2023-2024 κατέρρευσε σέ λίγες μέρες σάν χάρτινος πύργος ἀπό τραπουλόχαρτα. Εἴμαστε ἡ ἐμπροσθοφυλακή τοῦ ΝΑΤΟ στήν Οὐκρανία ἐδῶ καί δύο χρόνια καί στέλνουμε διαρκῶς ὅπλα ἀδυνατίζοντας τήν ἄμυνά μας, ἀλλά αἴφνης ὁ Πρόεδρος Τράμπ ἀνακοινώνει ὅτι οἱ ΗΠΑ μᾶλλον ἀποχωροῦν ἀπό τό ΝΑΤΟ!
Πάει ἡ χρησιμότης τοῦ «προβλέψιμου συμμάχου» πού τά κάνει ὅλα καί συμφέρει. Εἴμαστε ἡ αἰχμή τοῦ δόρατος τῆς πολεμικῆς τῆς Δύσεως ἐναντίον τοῦ Πούτιν, μέχρι καί τόν …πόλεμό τους κηρύξαμε, ἀλλά κατά τά φαινόμενα ὁ Πούτιν εἶναι ἕτοιμος νά τά βρεῖ μέ τόν Τράμπ. «Πάει» καί ἡ χρησιμότης μας ὡς «ἀντικομμουνιστικῆς» χώρας. Ἐπενδύσαμε στόν ἀπ’ εὐθείας διάλογο μέ τούς Τούρκους χωρίς ἐνδιαμέσους συζητῶντας ὅλα τά θέματα πού θέτουν οἱ γείτονες στό τραπέζι, ἀλλά τώρα οἱ γείτονες εἶναι παντοῦ στά δυτικά σύνορά μας, στά ἀνατολικά σύνορά μας, στά βόρεια σύνορά μας. Μᾶς κυκλώνουν. Καί μάλιστα μέ τά ὅπλα. Τί γίνεται τώρα λοιπόν;
Ρώτησα χθές ἕναν κορυφαῖο Ὑπουργό καί ἕναν σημαντικό διπλωμάτη μας. Ὁ διπλωμάτης μοῦ περιέγραψε τήν κατάσταση: «Οἱ Ἰσραηλινοί προτιμοῦν νά ἔχουν σύνορα μέ τήν Τουρκία τοῦ Ἐρντογάν παρά μέ τήν Συρία τοῦ Ἄσσαντ, ἡ ὁποία μαζί μέ τό Ἰράν συντηροῦσαν τήν Χαμάς καί τήν Χεζμπολλάχ. Οἱ Ρῶσσοι προτιμοῦν νά ἔχουν στά πόδια τους τόν χωροφύλακα τῶν Ἀμερικανῶν Τουρκία παρά τήν ἴδια τήν Ἀμερική.
Κάπως ἔτσι ἡ Ρωσσία ἀποχωρεῖ ἀπό τήν Συρία πού δέν εἶναι τώρα προτεραιότητας, καί ἡ Ἀμερική ἑτοιμάζεται νά ἀποχωρήσει ἀπό τήν Οὐκρανία. Μοῦ θυμίζει τήν Εἰρήνη τῆς Βεστφαλίας».
Ὁ κορυφαῖος Ὑπουργός πού ὡς ἐκ τῆς θέσεώς του ἔχει πανοραμική εἰκόνα γιά τίς ἐξελίξεις ἦταν εὔστοχος καί συνοπτικός: «Τώρα χρειαζόμαστε νέα στρατηγική». Πράγματι, τήν χρειαζόμαστε αὐτήν τήν στρατηγική. Ἀλλά τό βασικό ἐρώτημα εἶναι ποιός ἔχει ἀξιοπιστία γιά νά χαράξει αὐτήν τήν στρατηγική μετά τήν αὐτοχειρία τῆς ἑλληνικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, εἰδικῶς τήν τελευταία διετία.
Κάπου ἐδῶ διασταυρώνονται οἱ ἐσωτερικές μέ τίς διεθνεῖς ἐξελίξεις. Στόν κύριο Μητσοτάκη δέν ἀρέσει ὁ κύριος Καραμανλῆς καί ὁ κύριος Σαμαρᾶς. Δικαίωμά του, ἄς ποῦμε, γιά τήν οἰκονομία τοῦ χρόνου.
Τοὐλάχιστον ἄς διαβάσει πολύ προσεκτικά τί λέει ὁ κύριος Καραμανλῆς. Τί λένε οἱ δύο πρώην Πρωθυπουργοί. Χρήσιμο θά τοῦ εἶναι γιά νά πάρει καμμιά ἰδέα. Τό νά ἀσχολεῖται μέ τό πῶς θά ἐξαφανίσει ἀπό τά Μέσα ἤ πῶς θά περιορίσει τήν ἀναμετάδοση ὅλων ὅσων εἶπε τήν Κυριακή ὁ Καραμανλῆς ἤ αὐτῶν πού θά πεῖ τήν Πέμπτη ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, δέν εἶναι λύση, καί πάντως ἀποτελεῖ ἀσυγχώρητο πταῖσμα.
Εἴπαμε! Τά πρόσωπα διαγράφονται, γεγονότα δέν διαγράφονται. Ἤ ὅπως θά τό ἔλεγε ὁ Πρόεδρος Μιττερράν, τά γεγονότα εἶναι «ξεροκέφαλα».
Ποιός λατρεύει τίς Κασσάνδρες;
Ο ΦΙΛΟΣ μου, ὁ Κώστας Γεωργίου, συνηθίζει νά λέει μέ τήν γνωστή δηκτικότητά του ὅτι κάποιος πρέπει νά μένει στήν ἄκρη καί νά σκέφτεται σ’ αὐτή τήν χώρα. Δέν μπορεῖ νά εἶναι ὅλοι στήν πρώτη γραμμή!
Ὑποτίθεται ὅτι στό παρελθόν κυβερνοῦσε ἡ Δεξιά καί σκεφτόταν ἡ Ἀριστερά, ἀλλά μετά τήν ὀδυνηρή ἐμπειρία τῆς διακυβερνήσεως τῆς δεύτερης, κάθε …σκέψη ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπό αὐτήν.
Διαβάζω αὐτές τίς μέρες τό νέο βιβλίο τοῦ ἀγαπημένου Μίμη Ἀνδρουλάκη, τό ὁποῖο φέρει τόν τίτλο «Ποιός τό ξέρει» (ἐκδόσεις «Πατάκη»). Θά γράψω σέ ἄλλο σημείωμα γιά τίς ἀποκαλύψεις πού κάνει γιά τό πόσο τραγικά λίγος καί ἀπαράσκευος ἦταν ὁ Παπανδρέου γιά τήν διαχείριση τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως τοῦ 2009, ὅταν ἐξελέγη Πρωθυπουργός (ἐπιβεβαιώνει πλήρως τήν Μέρκελ), γιατί τό ἐνδιαφέρον τοῦ βιβλίου, ἐπί τῆς ἀρχῆς, εἶναι ἡ ἐπικέντρωσή του στίς …Κασσάνδρες.
Ὁ ἴδιος ὁ Ἀνδρουλάκης ἐπεφύλαξε αὐτόν τόν ρόλο στόν ἑαυτό του σέ μία πολύ κρίσιμη περίοδο γιά τήν χώρα καί τό ΠΑΣΟΚ, τοῦ ὁποίου ἦταν βουλευτής τήν ἐποχή ἐκείνη. Καί παρά τό γεγονός ὅτι προειδοποίησε μέ βιβλία ὅτι ἡ πατρίδα μας ἦταν ἀπό τό 2008 χαμένη στήν δίνη μιᾶς φοβερῆς ἐσωστρέφειας πού δέν παρακολουθοῦσε τί συνέβαινε στόν περίπλοκο κόσμο πού ζοῦμε μετά τήν πτώση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, στήν περίμετρό της, κανείς δέν τόν πίστεψε. Κανείς δέν τόν πῆρε στά σοβαρά. Κανείς δέν ἐπωφελήθηκε ἀπό τήν διορατικότητα τῆς Κασσάνδρας. Μᾶλλον ἐνόχλησε τό κόμμα του, πάρα εἰσακούστηκε.
Ζοῦμε αὐτήν τήν περίοδο, μετά ἀπό ἕνα μεγάλο διάλειμμα ἠρεμίας σέ ἀντίστοιχους καιρούς. Τό 2009 ὁ Μίμης μέ τό βιβλίο του «Ἔ, πρόεδρε» προειδοποιοῦσε τόν ἀρχηγό του, τήν ὥρα πού ἔκανε σέρφ στόν λαϊκισμό, πώς ἡ πατρίδα μας θά πληρώσει ἀκριβά ὅσα συνέβαιναν στόν ὑπόλοιπο κόσμο ἄν δέν ἐλάμβανε ἀμέσως τολμηρές ἀποφάσεις. Ὁ κατακλυσμός τοῦ 2008, ἀπό τήν πρώτη κρίση τοῦ ἀμερικανικοῦ καπιταλισμοῦ τοῦ 2008, προκάλεσε τεράστια προβλήματα στόν τραπεζικό τομέα στήν Εὐρώπη. Μεταδιδόμενα. Ἀλλά ἐμεῖς τότε ἀσχολούμασταν μέ τό Βατοπέδι, τόν Ζαχόπουλο, καί ἄλλες ἀσήμαντες παραπολιτικές, ὅπως ἀπεδείχθη, στό πέρας τοῦ χρόνου, ἱστορίες. Ποῦ καιρός γιά σκέψη!
Παρατηρῶ ὅλα ὅσα συμβαίνουν στόν κόσμο τήν τελευταία ἑβδομάδα μέ ἀποκορύφωμα αὐτό τό Σαββατοκύριακο καί διαπιστώνω ὅτι ζοῦμε μέσα στίς ἴδιες αὐταπάτες καί μέσα στίς ἴδιες ἐσωστρέφειες. Ὁ νέος κόσμος τό 2025 θά εἶναι πιό περίπλοκος παρά ποτέ, γιατί ἡ κρίση κτυπᾶ σέ πολλά μέτωπα. Κτυπᾶ τήν ἴδια τήν δημοκρατία στήν Δύση. Στήν καρδιά της (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία) ἀλλά καί στήν περιφέρειά της.
Ἡ κρίση ἀναβιώνει θρησκευτικούς φανατισμούς στήν Μέση Ἀνατολή, οἱ ὁποῖοι κινοῦνται γιά νά φτιάξουν κράτη. Ξεσκεπάζει καί ἀπογυμνώνει τίς χριστιανικές ἡγεσίες στήν Δύση, τήν ὥρα πού ἴδιος ὁ Χριστιανισμός, καί ἰδιαίτερα ἡ σφριγηλή Ὀρθοδοξία, εἶναι σέ ἀνοδική πορεία σέ ἀντίθεση μέ τόν καθολικισμό (στίς ΗΠΑ οἱ πιστοί ἀπογοητεύτηκαν ἀπό τήν ταύτιση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας μέ τίς φαρμακευτικές στήν πανδημία καί κάνουν στροφή.) Καί βεβαίως ἡ κρίση αὐτή φέρνει στήν πρώτη γραμμή τῆς ἐπικαιρότητας τό ζήτημα τοῦ χρέους, παγκοσμίως.
Ἀναλυτικώτερα: ἡ δυτική δημοκρατία ἀπειλεῖται πολύ σοβαρά. Ὁ ἐν ἐνεργείᾳ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ἔκανε χρήση τῆς ἐξαιρετικῆς προνομίας πού τοῦ δίνει τό Σύνταγμα καί ἀπένειμε χάρη στόν ὑπόδικο γυιό του. Ὁ ἀρχηγός τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας κατήργησε μέ μία ὑπογραφή του τήν δικαστική ἐξουσία. Στήν ἀνήκουσα στήν Δύση καί τό ΝΑΤΟ Ρουμανία ἔγινε τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Ἡ δικαστική ἐξουσία μέ μία ἀπόφασή της κατήργησε τήν λαϊκή κυριαρχία, τήν δημοκρατία καί τήν ἐπερχόμενη ἐκτελεστική ἐξουσία. Ἀκύρωσε τόν πρῶτο γῦρο τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν. Στήν νότιο Κορέα ἡ δημοκρατία ἔφερε τόν στρατιωτικό νόμο, τό κοινοβούλιο τόν κατήργησε καί τό ἴδιο κοινοβούλιο κράτησε τόν …δικτάτορα στήν ἐξουσία. Εἶναι προφανές ὅτι ἡ δυτική δημοκρατία –ὑπό προϋποθέσεις– ἐπιδεικνύει ἰσχυρότατες τάσεις ὁλοκληρωτισμοῦ. Τό παμπάλαιο «ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα» βρίσκει ἐφαρμογή κάθε μέρα στήν Δύση τοῦ Διαφωτισμοῦ καί τοῦ Ὀρθολογισμοῦ. Ἡ δημοκρατία ἔχει ἀξία στήν Δύση μόνον ὅταν ἐξυπηρετεῖ καί στεφανώνει τήν σκοπιμότητα. Σέ διαφορετική περίπτωση, ἡ δημοκρατία ἀποτάσσεται στό ὄνομα τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν.
Τήν ἴδια ὥρα, ὁ ριζοσπαστικός ἰσλαμισμός προελαύνει καί θέτει σέ κίνδυνο τόσο τήν περιφερειακή σταθερότητα ὅσο καί τίς χριστιανικές κοινότητες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Στήν ὁποία εἶναι ἐγκατεστημένα αἰῶνες τώρα τά Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα τῶν Ἱεροσολύμων καί τῆς Ἀντιόχειας. Εἶναι τέτοιος ὁ φανατισμός πού ἐπικρατεῖ, ὥστε σήμερα γίνεται ἀντιληπτό τί ἐνδεχομένως ὑποκρύπτεται μετά τήν μετατροπή τῆς Ἁγίας Σοφίας καί τῆς Μονῆς Χώρας σέ τέμενος. Ἡ Ἁγία Σοφία ἦταν ἡ ἀρχή.
Ἡ προοπτική νά ἀποκτήσει ἡ Κύπρος καί ἡ πατρίδα μας ἰσλαμικό χαλιφᾶτο μιά ἀνάσα ἀπό τά σύνορά τους εἶναι πλέον πάρα πολύ ἰσχυρή. Ἄλλο τόσο ἰσχυρή εἶναι ἡ πιθανότητα ὅπως κάποιοι σήμερα νοσταλγοῦν τούς… δικτάτορες στίς χῶρες πού ἔγινε ἡ ἀραβική ἄνοιξη καί ἀντικαταστάθηκαν ἀπό φανατικούς ἰσλαμιστές, νά τούς νοσταλγήσουν καί στό μέλλον. Ὁ κίνδυνος αὐτός ὅμως ἀντί νά κινητοποιεῖ τόν χριστιανισμό καί τήν ὀρθοδοξία, τούς κρατᾶ σέ ὕπνωση. Τά ἐγκαίνια τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων ἀποκάλυψαν ἕνα καθολικό ἱερατικό προσωπικό, ἐνδεδυμένο μέ ἄμφια, πού δέν εἶχε τίποτε τό ἱερό, ἀλλά ἦταν κοσμικά δημιουργήματα μόδιστρων. Μετέτρεψαν τήν Παναγία σέ πασσαρέλλα.
Ὡστόσο, τήν ὥρα πού ὁ καθολικισμός χάνει ἐρείσματα σέ ὅλον τόν κόσμο καί οἱ ἐκκλησίες του ἄδειες ἀπό πιστούς πωλοῦνται στήν Γερμανία καί μετατρέπονται σέ μπάρ, ἡ Ὀρθοδοξία ἐπιλέγει μέ τήν παρότρυνση τῆς πολιτικῆς τόν δρόμο τῆς διασπάσεως καί τοῦ ὑλικοῦ συμφέροντος. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος θεώρησε εὔλογη τήν συγκυρία νά στραφεῖ εὐθέως κατά τοῦ ἡγέτη μίας μεγάλης ὀρθόδοξης χώρας, ὅπως ἡ Ρωσσία τοῦ Προέδρου Πούτιν, καί νά διακηρύξει τόν πόθο του γιά τήν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν μέσῳ τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα. Σέ κάποιους ἔδινε ἐξετάσεις!
Ἐνῷ στήν Ἑλλάδα ἡ ἡγεσία τῆς ἐκκλησίας ἔχει στόν νοῦ της πῶς νά πιέζει ἀνώτατους δικαστές τοῦ ΣτΕ, γιά νά βάλει χέρι στά ἀμόλυντα μοναστήρια ἡσυχαστήρια πού δημιούργησαν οἱ Ἅγιοι μέ τίς διαθῆκες τους, μακριά ἀπό τήν ἐπιρροή αὐτῆς τῆς πατροκτόνου ἐκκλησίας. Τό ἐνδιαφέρον της ἀντί νά δεῖ τί γίνεται πραγματικά στόν κόσμο μέ τίς διώξεις χριστιανῶν στήν Συρία, εἶναι τί θά ἀπογίνουν τά …13 ἑκατομμύρια εὐρώ τοῦ ταμείου τῆς ὀρφανῆς Κιβωτοῦ. Τό πλέον συγκλονιστικό εἶναι ὅτι τό πλήρωμα τῆς ὀρθοδοξίας, σέ καιρούς δύσκολους, ξεμακραίνει ἀπό τήν ἡγεσία ἐνῷ θά ἔπρεπε ἐκείνη νά κάνει τά πάντα γιά νά τό κρατήσει κοντά του.
Στήν Ρουμανία ὁ ἄσημος ἀκροδεξιός Πρόεδρος κέρδισε σχεδόν τό 25% τῶν ψήφων μιλῶντας γιά τήν ὀρθοδοξία. Στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν Ἱερές Μονές, οἱ ὁποῖες κατακλύζονται ὅλον τόν χρόνο ἀπό Βαλκάνιους ὀρθοδόξους, ὅπως Σέρβους, Μαυροβούνιους, Ρουμάνους, Σκοπιανούς, Βουλγάρους ἀλλά καί Ρώσσους, πού ἀφήνουν στήν ἄκρη τήν γεωπολιτική τῆς Δύσεως, κάνουν χιλιόμετρα καί προσεύχονται ὅλοι μαζί μέ τούς Ἕλληνες, στόν κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Μακριά ἀπό ἐθνικές διαφορές.
Ἀλλά ἡ θρησκευτική ἡγεσία μας, οἰκουμενική καί ἑλλαδική, ἀντί νά ἀξιοποιήσει αὐτήν τήν πρωτοφανῆ ἑνότητα πού συντελεῖται στήν βάση τῶν ὀρθοδόξων αὐτήν τήν περίοδο καί νά κηρύξει συναγερμό γιά τήν προστασία τῶν ὁμοδόξων τῆς Μέσης Ἀνατολῆς …τυρβάζει. Ἡ συσπείρωση, ὅμως, ἐπείγει μπροστά στόν ριζοσπαστικό θρησκευτικό ἰσλαμικό φονταμενταλισμό. Τί θά πρέπει νά συμβεῖ γιά νά καταλάβουμε ὅτι τρίτες δυνάμεις χρησιμοποιοῦν καιροσκοπικά τόν χριστιανισμό γιά νά πλήξουν τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας στόν Βορρᾶ καί τό ἴδιο καιροσκοπικά τό ριζοσπαστικό Ἰσλάμ γιά νά ἐλέγξουν τίς ἐξελίξεις στήν Μέση Ἀνατολή; Αὐτή ἡ ἀμοραλιστική Δύση χρησιμοποιεῖ ταυτόχρονα τούς φανατικούς τζιχαντιστές καί γιά νά διώξει τόν δικτάτορα Ἄσσαντ καί τούς φιλειρηνικούς Ὀρθοδόξους γιά νά ἐλέγξει τίς ἐξελίξεις στόν Βορρᾶ καί τά Βαλκάνια! Χωρίς νά γνωρίζει καί ἡ ἴδια ὅτι σπέρνει μέ ἀνέμους θυελλώδεις.
Καί βεβαίως ἐκτός τήν δημοκρατία καί ἀπό τίς θρησκεῖες τῶν ὁποίων οἱ ἡγεσίες καθίστανται ἀθύρματα γεωπολιτικῶν παιγνίων, ὑπάρχει καί τό χρέος. Ἡ Οἰκονομία. Ἐμεῖς ἐδῶ καί καιρό ζοῦμε τόν μῦθο μας καί δέν καταλαβαίνουμε τόν συνδυασμό τῆς περιπλοκῆς τῶν κινδύνων πού φέρνουν ἡ ὑπονόμευση τῆς Δημοκρατίας, ὁ θρησκευτικός φανατισμός, ὁ κατ’ ἐπέκτασιν ἀναθεωρητισμός καί ἡ ἐπιδείνωση τοῦ οἰκονομικοῦ κλίματος στήν Εὐρώπη. Εἶναι τό τέλειο κοκταίηλ γιά μεγάλες ἱστορικές ἐξεγέρσεις. 15 χρόνια μετά τό 2008 ὅλα εἶναι ὥριμα γιά νά καταστεῖ ἡ Εὐρώπη παρανάλωμα τοῦ πυρός. Εἴτε μέ τήν κρίση χρέους πού πυροδοτεῖ τό γαλλικό πρόβλημα εἴτε μέ τήν παράταση τοῦ πολέμου πού ἐπιδιώκουν κάποιοι στήν Οὐκρανία, καί ἐκτοξεύει τό ἐνεργειακό κόστος εἴτε μέ νέο προσφυγικό κῦμα ἀπό τήν Μέση Ἀνατολή.
Οἱ Κασσάνδρες, πού τά λένε αὐτά, δέν ἀρέσουν. Διότι χαλοῦν τόν μῦθο. Διότι ἐδῶ ὅλα πᾶνε καλά. Ἔχουμε σταθερότητα. Ἔχουμε 95 δισ. γιά τό Ταμεῖο Ἀνακάμψεως, ἀσχέτως ἄν τό μετατρέπουμε σέ ἐπιδόματα, σέ παροχές καί σέ ἔργα γιά τήν οἰκονομική ὀλιγαρχία. Ἔχουμε 22 δισ. εὐρώ ἔσοδα ἀπό τόν ὑπερτουρισμό, ἔστω καί ἐάν ἡ συντριπτική πλειοψηφία ἀπό αὐτά πάει στίς τσέπες πολύ λίγων καί ὄχι στήν ἀνάπτυξη.
Καί βεβαίως στό μέλλον θά ἔχουν κι ἄφθονο φυσικό ἀέριο ἄν μᾶς ἀφήσουν οἱ γείτονες νά κάνουμε γεωτρήσεις νοτίως τῆς Κρήτης. Γενικῶς, ὅπως ἔλεγε παλαιά καί ἡ διαφήμιση, ζοῦμε στόν κόσμο τοῦ Μάλμπορο! Θέλουμε σταθερότητα καί δέν ξέρουμε πόσο ἐπισφαλής εἶναι λόγῳ τῆς διεθνοῦς ρευστότητας. Αἰσθάνομαι καμμιά φορά σάν τόν Μίμη. Βλέπω τά μερομήνια ὅπως καί κάθε σκεπτόμενος ἄνθρωπος, δέν πρωτοτυπῶ, ἀλλά αἰσθάνομαι καί πολύ μόνος. Ὅπως καί πολλοί ἄλλοι, πού τά βλέπουν. Διότι διαταράσσουμε τό πάρτυ. Οἱ Κασσάνδρες δέν ἀρέσουν. Διότι ἔχουν ἄδικο, ἐπειδή ἔχουν δίκιο πολύ νωρίς. Δικαιώνονται ὅμως. Πολύ ἀργά, καί συνήθως πάνω στά συντρίμμια. Εὐχόμαστε αὐτήν τήν φορά, ὄχι!
GEOPOLITICO
Γρίβας: Τα τρωτά σημεία της Τουρκίας
Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, στη συνέντευξή του στον Χρήστο Μουρτζούκου, προειδοποιεί για τη στρατηγική της Άγκυρας στο Αιγαίο, απορρίπτει την εικόνα μιας ανίκητης Τουρκίας και ζητά αποτροπή, συνολική εθνική στρατηγική και προστασία των κρίσιμων ελληνικών οπλικών συστημάτων.
Το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης, οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, η δραστηριότητα των αλιευτικών και οι κινήσεις γύρω από τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γρίβα, διαφορετικές εκφάνσεις μιας ενιαίας στρατηγικής: της σταδιακής αποδόμησης της ελληνικής κυριαρχίας και της επιβολής τουρκικού ελέγχου στον θαλάσσιο χώρο.
Στη συνέντευξή του στον Χρήστο Μουρτζούκου, στην εκπομπή «Με τη ματιά του απόδημου», ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών άσκησε έντονη κριτική στην ελληνική διαχείριση των ελληνοτουρκικών. Υποστήριξε ότι το αφήγημα των «ήρεμων υδάτων» συγκαλύπτει την εξέλιξη μιας ευρύτερης τουρκικής εκστρατείας, ενώ επέμεινε ότι η αποφυγή του πολέμου προϋποθέτει αξιόπιστη αποτροπή.
Το καλώδιο και η στρατηγική της «σαλαμοποίησης»
Αφετηρία της συζήτησης αποτέλεσε το έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και το ερώτημα εάν η αποδοχή τουρκικών απαιτήσεων για προηγούμενη ενημέρωση μπορεί να δημιουργήσει προηγούμενο για άλλες ελληνικές δραστηριότητες.
Ο Κωνσταντίνος Γρίβας ενέταξε την υπόθεση στη λογική της «σαλαμοποίησης»: της απόσπασης μικρών, διαδοχικών υποχωρήσεων, χωρίς να απαιτείται κάθε φορά μια μεγάλη στρατιωτική αντιπαράθεση.
Κατά την εκτίμησή του, η Άγκυρα επιδιώκει να καθιερώσει στην πράξη την αντίληψη ότι η Ελλάδα οφείλει να συνεννοείται μαζί της για τις κινήσεις της στο Αιγαίο. Εάν αυτή η λογική γίνει αποδεκτή, προειδοποίησε, θα προστεθεί ακόμη ένα βήμα στην υπονόμευση της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Το διακύβευμα, όπως το περιέγραψε, υπερβαίνει την οικονομική αξία ενός ενεργειακού έργου ή την εκμετάλλευση θαλάσσιων πόρων. Αφορά τη δυνατότητα της χώρας να ασκεί τα δικαιώματά της χωρίς να υπόκειται σε εξωτερική επιτήρηση.
Το Αιγαίο ως συνδετικός ιστός της χώρας
Κεντρικό σημείο της ανάλυσής του ήταν η γεωγραφική και στρατηγική σημασία του Αιγαίου για την ελληνική συνοχή.
Ο καθηγητής υποστήριξε ότι η συζήτηση συχνά παραγνωρίζει την παρουσία των ελληνικών νησιών και παρουσιάζει το Αιγαίο σαν έναν θαλάσσιο χώρο που απλώς παρεμβάλλεται μεταξύ δύο κρατών. Στη δική του γεωπολιτική προσέγγιση, οι θαλάσσιες επικοινωνίες μεταξύ των νησιών και της ηπειρωτικής χώρας αποτελούν θεμελιώδες στοιχείο της εθνικής υπόστασης.
Με αυτό το σκεπτικό ερμήνευσε και τη «Γαλάζια Πατρίδα». Κατά τον ίδιο, η τουρκική επιδίωξη είναι να αντιμετωπίζονται ελληνικά νησιά ως θύλακες περιορισμένης κυριαρχίας μέσα σε έναν χώρο στον οποίο η Άγκυρα αξιώνει καθοριστικό έλεγχο.
Πρόκειται, όπως υποστήριξε, για απειλή που πρέπει να αντιμετωπιστεί συνολικά και να εξηγηθεί με σαφήνεια στους συμμάχους της Ελλάδας.
«Ήρεμα ύδατα» και αντιφατικά μηνύματα προς τους συμμάχους
Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε απέναντι στην αντίληψη ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε μια ουσιαστικά ομαλή περίοδο.
Κατά τον Γρίβα, η Τουρκία συνεχίζει να ασκεί πίεση με στρατιωτικά, πολιτικά και επικοινωνιακά μέσα, ενώ στην Ελλάδα υποβαθμίζεται η σημασία αυτών των κινήσεων. Υποστήριξε ότι αυτή η απόσταση μεταξύ πραγματικότητας και δημόσιας παρουσίασης δυσκολεύει και τη διεκδίκηση διεθνούς υποστήριξης.
Το ερώτημα που έθεσε ήταν συγκεκριμένο: πώς μπορεί η Αθήνα να περιμένει ουσιαστική κινητοποίηση τρίτων, εάν η ίδια εκπέμπει το μήνυμα ότι δεν αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με την Άγκυρα;
Στο ίδιο πλαίσιο διατύπωσε βαριές πολιτικές καταγγελίες για τμήματα του ελληνικού συστήματος εξουσίας, τα οποία, κατά την άποψή του, διευκολύνουν την τουρκική στρατηγική μέσω της υποβάθμισης της απειλής και της καλλιέργειας αντιλήψεων παραίτησης.
Η Τουρκία έχει τρωτά σημεία – Η αποτροπή αποσκοπεί στην αποφυγή του πολέμου
Ο καθηγητής απέρριψε την εικόνα ότι μια ελληνοτουρκική σύγκρουση θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ελληνική ήττα.
Αναγνώρισε ότι η Τουρκία διαθέτει πλεονεκτήματα, επέμεινε όμως ότι διαθέτει και σοβαρές τρωτότητες. Αντίστοιχα, υποστήριξε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει σημαντικά στρατιωτικά πλεονεκτήματα, τα οποία δεν πρέπει να παραγνωρίζονται.
Στην ανάλυσή του έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην εσωτερική πολιτική και κοινωνική κατάσταση της Τουρκίας, καθώς και στην εξάρτηση της ηγεσίας της από την εικόνα μιας ισχυρής, ανερχόμενης δύναμης. Εκτίμησε ότι ένα πλήγμα σε αυτή την εικόνα θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρούς εσωτερικούς κραδασμούς.
Παράλληλα, προειδοποίησε ότι μια ένοπλη σύγκρουση μπορεί να εξελιχθεί ανεξέλεγκτα και να αποδειχθεί καταστρεπτική και για τις δύο χώρες. Απέρριψε, μάλιστα, ως παρανοϊκή τη λογική ενός δήθεν προσυμφωνημένου και ελεγχόμενου μικρού επεισοδίου.
«Πρέπει να το αποφύγουμε. Όντως πρέπει να το αποφύγουμε. Γι’ αυτό υπάρχει αποτροπή», τόνισε.
Το πρώτο πλήγμα και ο έλεγχος της κλιμάκωσης
Στη συζήτηση για το προληπτικό πλήγμα, ο Γρίβας υποστήριξε ότι η σχετική δυνατότητα πρέπει να εξετάζεται ως στοιχείο της στρατηγικής εργαλειοθήκης και της αποτροπής.
Η θέση του ήταν ότι ο αντίπαλος δεν πρέπει να θεωρεί δεδομένο πως μπορεί να επιλέγει κάθε φορά τον τόπο, τον χρόνο και την ένταση μιας κρίσης, εξασφαλίζοντας προβλέψιμες και περιορισμένες ελληνικές αντιδράσεις.
Έδωσε έμφαση στον έλεγχο της κλιμάκωσης: στη δυνατότητα της Ελλάδας να μην εγκλωβίζεται σε ένα παιχνίδι διαδοχικών μικρών πιέσεων που οργανώνει η άλλη πλευρά.
Ταυτόχρονα, διευκρίνισε ότι η αναφορά σε αυτή τη δυνατότητα δεν αποτελεί προτροπή για άμεση επίθεση. Την ενέταξε στη λογική αποτροπής μιας σύγκρουσης, επιμένοντας στους μεγάλους κινδύνους που θα συνεπαγόταν ο πόλεμος.
Τα αλιευτικά και τα θαλάσσια πάρκα στο ίδιο στρατηγικό πλαίσιο
Η συζήτηση επεκτάθηκε στη δραστηριότητα τουρκικών αλιευτικών κοντά σε ελληνικές ακτές και στις επιπτώσεις για τους Έλληνες ψαράδες.
Ο καθηγητής υποστήριξε ότι τέτοιες κινήσεις πρέπει να αξιολογούνται και υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας. Κατά την εκτίμησή του, η παρουσία αλιευτικών μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέσο εμπέδωσης τουρκικής παρουσίας και αμφισβήτησης του ελληνικού ελέγχου.
Παρέπεμψε στο κινεζικό μοντέλο αξιοποίησης πολιτικών θαλάσσιων μέσων για στρατηγικούς σκοπούς, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία ακολουθεί ανάλογες μεθόδους.
Αλιευτικά, NAVTEX, θαλάσσια πάρκα και παρεμβάσεις στις έρευνες για το καλώδιο συνθέτουν, στη δική του ανάγνωση, ένα ολοκληρωμένο σύστημα πίεσης. Γι’ αυτό και ζήτησε συνολική ελληνική στρατηγική, αντί για αποσπασματική αντιμετώπιση κάθε περιστατικού.
Ουκρανία: Αντίθετος στην παραχώρηση κρίσιμων ελληνικών όπλων
Στο σκέλος της συνέντευξης για την Ουκρανία, ο Γρίβας εξέφρασε κατηγορηματική αντίθεση σε ενδεχόμενη παραχώρηση κρίσιμων ελληνικών οπλικών συστημάτων.
Χαρακτήρισε ένα τέτοιο ενδεχόμενο «εθνικό έγκλημα», υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει δικές της σοβαρές ανάγκες ασφαλείας και δεν μπορεί να διακινδυνεύσει κενά στην άμυνά της.
Αμφισβήτησε επίσης τη διαβεβαίωση ότι τα συστήματα που θα παραχωρούνταν θα μπορούσαν να αντικατασταθούν εύκολα και γρήγορα. Επικαλέστηκε τις πιέσεις στην παραγωγή και στην αναπλήρωση στρατιωτικών αποθεμάτων, συνδέοντας το ζήτημα με τις ευρύτερες αλλαγές στον σύγχρονο πόλεμο.
Η ευρωπαϊκή προσέγγιση στην Τουρκία και η ενεργειακή πίεση
Ο καθηγητής άσκησε κριτική και σε ευρωπαϊκές προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως αναγκαίο στήριγμα της ευρωπαϊκής άμυνας απέναντι στη Ρωσία.
Κατά την άποψή του, αυτή η λογική παραγνωρίζει τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα και δημιουργεί περιθώρια στην τουρκική ηγεσία να αξιοποιεί τη στρατιωτική της ισχύ ως διπλωματικό διαπραγματευτικό χαρτί.
Παράλληλα, συνέδεσε τις κρίσεις στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή με την ενεργειακή πίεση στην Ευρώπη. Εκτίμησε ότι το αυξημένο κόστος ενέργειας υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και ενισχύει τη θέση άλλων μεγάλων οικονομικών δυνάμεων.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι το διεθνές περιβάλλον παραμένει εξαιρετικά ρευστό και ότι ασφαλείς προβλέψεις για τις επόμενες τουρκικές κινήσεις δεν μπορούν να γίνουν. Το ζητούμενο για την Ελλάδα, όπως το έθεσε, είναι να αναγνωρίσει τη φύση της απειλής, να προστατεύσει την αμυντική της επάρκεια και να αποκτήσει συνεκτική στρατηγική.
GEOPOLITICO
Όσα είπε ο Ρούμπιο στην Αθήνα αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού
Ο επικεφαλής της Αμερικανικής Διπλωματίας είπε μεγάλες κουβέντες στην Πνύκα: Από το Κάλλος στην Ισχύ και το Χρέος του Ελληνισμού, ο Μάρκο Ρούμπιο δεν έκρυψε τα λόγια του…
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΥΛΟΥ, Hellas Journal – Όσλο
Δεν χωρά αμφιβολία το γεγονός ότι κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έλαβε από την Ελλάδα ένα ανεκτίμητο δώρο: να μιλήσει μπρος στην Ακρόπολη απευθυνόμενος στην ανθρωπότητα από την Πνύκα.
Και είναι προσωπική γνώμη του γράφοντος ότι ο ίδιος το άξιζε αυτό. Διότι δεν ήρθε στην Ελλάδα με το θράσος του προκατόχου του Άντονι Μπλίνκεν και την αξίωση για δηλητηριώδη παρέμβαση στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. Ο οποίος Μπλίνκεν στις αρχές του 2024 είχε ζητήσει από τον Έλληνα Πρωθυπουργό στο πατρικό του στην Κρήτη την εφαρμογή της νεοταξικής ατζέντας κατάλυσης του ιστορικού θεσμού της οικογένειας που προωθούσαν οι Δημοκρατικοί.
Κάτι το οποίο πέτυχαν στην Ελλάδα, με την ψήφιση του γάμου ομοφυλοφίλων. Ένα νόμο τον οποίο η τότε αμερικανική κυβέρνηση είχε, δια του Μπλίνκεν, δεσμεύσει την Αθήνα να ψηφίσει με τέτοιο τρόπο, ώστε αργότερα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη στην Ελλάδα να αναγκάζονται να δικαιολογούνται, διατυμπανίζοντας πως πρόκειται δήθεν για ζήτημα γεωπολιτικό και θέμα εθνικής ασφαλείας.
- Σαφώς, η ατζέντα του Μάρκο Ρούμπιο είχε διαφορετικό πρόσημο. Αν μη τι άλλο, ήταν συνεπής με τη ρεπουμπλικανική πεποίθηση, η οποία διασφάλισε στον Πρόεδρό του δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο, ότι η κοινωνική συνοχή, μαζί με την έννοια του έθνους, οφείλει να είναι προτεραιότητα κάθε κράτους που σέβεται την υπόστασή του.
Γι᾽ αυτό και στην Πνύκα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ δεν περιορίστηκε να μιλήσει θετικά για την Ελλάδα και να την εγκωμιάσει απλώς ως στρατηγικό σύμμαχο. Αλλά προέβη σε ρητή αναφορά στον λαό της, τον ελληνικό λαό, αναγνωρίζοντας ότι: «Ο λαός αυτού του έθνους έχει αποδείξει για άλλη μια φορά ότι είναι ένας απαραίτητος φίλος τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Βεβαίως, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα, μολονότι καλοδουλεμένη, δεν ήταν απαλλαγμένη από αδυναμίες τόσο στη συνολική θέαση του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού όσο και σε επιμέρους σημεία της. Όπως, παραδείγματος χάριν, κάτι από το οποίο πάσχει η Δύση, το γεγονός ότι η αξία των Ελλήνων εντοπίζεται στην κλασική αρχαιότητα, από την οποία μεταφερόμαστε απευθείας στη σημερινή παροχή γεωστρατηγικών διευκολύνσεων προς την Υπερδύναμη. Ή, η υφέρπουσα αντίληψη ότι τα θεμέλια του «φυσικού νόμου» της Δύσης βρίσκονται στην Ελλάδα.
- Ωστόσο, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα δείχνει στον σύγχρονο Ελληνισμό, τόσο δια των καίριων επισημάνσεών της όσο και δια των παραλείψεών της, τον δρόμο για την παγκόσμια ελληνική στρατηγική παρουσία. Εξηγούμαι.
Μπορεί ο Αμερικανός ΥΠΕΞ να αναγνώρισε το μεγαλείο της Ακρόπολης που στέκει πίσω του ακάθεκτη στον χρόνο. Και μπορεί στον λόγο του να αναφέρθηκε δύο φορές στην ομορφιά (beauty, beautiful), δίχως να εντοπίσει το βάθος της ελληνικής μεταφυσικής την οποία έχει απωλέσει η Δύση για την ανόρθωση της οποίας ο ίδιος όντως και ειλικρινώς νοιάζεται. Οι Έλληνες όμως έγιναν υπόδειγμα της παγκόσμιας ιστορίας διότι αναγνώρισαν στον κόσμο το κάλλος ως ιδίωμα του Θεού.
Ως πιστός Καθολικός ο Αμερικανός ΥΠΕΞ αντιλαμβάνεται τη σημασία του Χριστιανισμού. Τόλμησε μάλιστα ο κ. Ρούμπιο να αναφέρει το όνομα του Ιησού Χριστού μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον Άρειο Πάγο, όπου ο Απόστολος Παύλος κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Αθηναίους, έστω κι αν η ομιλία του δεν θεμελίωσε ενιαίο το κλασικό και χριστιανικό πολιτισμικό πλαίσιο, το οποίο θαυμαστά προσδιόρισε τη σχέση ανθρώπου και Θεού όπως μόνον οι Έλληνες κατόρθωσαν να βιώσουν και να αναδείξουν.
- Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι, μολονότι η ομιλία του κ. Ρούμπιο κινήθηκε στη νοητή γραμμή: «κόσμος, λογική τάξη του κόσμου, φυσικοί νόμοι, ανθρώπινος νους, φυσική τάξη, αλήθεια-αγαθό-κάλλος, αντικειμενικά πρότυπα, Χριστιανισμός-φυσικός νόμος», και μολονότι ο ίδιος Χριστιανός, δεν μπόρεσε να δει στην Ακρόπολη την προεξαγγελία της χριστιανικής μεταφυσικής περί της Δημιουργίας του Θεού την οποία το ίδιο το κάλλος του κόσμου μαρτυρά.
Μίλησε για τον κόσμο, αλλά δεν τον είδε ως έργο του Θεού. Μίλησε για το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και τη Χριστιανική Θεολογία του Αυγουστίνου και του Ακινάτη, αλλά δεν διείδε τον φυσικό νόμο που επικαλέστηκε ως προϊόν ελευθερίας του Θεού Λόγου, εντός της κτίσεως. Αυτά μπορεί σε κάποιους αναγνώστες και αναλυτές να ακουστούν ως ψιλή θεολογία, αλλά είναι ακριβώς το κομβικό σημείο στο οποίο η δυτική μεταφυσική παύει πλέον να ακολουθεί την Ελλάδα ως κατάφαση του κάλλους και διαστρέφεται σε θεολογία και μεταφυσική της ισχύος με συνέπειες οδυνηρές για όλη την ανθρωπότητα.
Κάπου εδώ αρχίζει η ευθύνη του Ελληνισμού, και ιδίως εν προκειμένω του ομογενειακού Ελληνισμού στις ΗΠΑ, την οποία η εμπνευσμένη ομιλία Ρούμπιο άρρητα υπογραμμίζει. Τόσο η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οποία οφείλει να επανάγει εις βάθος αντί να κινείται απλώς πολιτικά, όσο και το ίδιο το ελληνικό κράτος, δια της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον (εδώ θα πρέπει να επισημανθεί η σεμνή και στιβαρή παρουσία του Πρέσβεώς μας στις ΗΠΑ Αντώνη Αλεξανδρίδη κατά την επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα) έχουν ένα μεγάλο χρέος και καθήκον.
- Να λειτουργήσουν όχι απλώς ως μονάδες εκκλησιαστικής και κρατικής ισχύος, αλλά ως ιεραπόστολοι και πρέσβεις της Ελληνορθοδοξίας αντιστοίχως.
- Να διαμορφώσουν δομές διάδοσης του ελληνικού και Ορθόδοξου πολιτισμού μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, προς όφελος και των Ελλήνων τέταρτης γενιάς, που ίσως δεν υποψιάζονται καν την ισχύ του ελληνικού πνεύματος και της ελληνικής γλώσσας, αλλά και κάθε ευαίσθητου Αμερικανού πολίτη για τον οποίο το αμερικανικό όνειρο της ενθαδικότητας μοιάζει μικρό μπρος στην αθανασία.
Τα όσα είπε και δεν είπε ο κ. Ρούμπιο στην Αθήνα, αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού στον 21ο αιώνα και φανερώνουν τις τιτάνιες διαστάσεις του έργου που και η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ελληνική Πολιτεία, αλλά και οι φορείς της Ομογένειας καλούνται να επιτελέσουν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα ανέκαθεν, από τον Όμηρο και τους Προσωκρατικούς μέχρι τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Άγιο Πορφύριο και τον Άγιο Παΐσιο, είναι ο μυητής της ανθρωπότητας στο Κάλλος, την Αλήθεια και την Αιωνιότητα. Αυτά είναι, εκτιμώ, που κατά βάθος επιδιώκει και ο ίδιος ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, αυτά είναι που αποζητά ο κάθε άνθρωπος όπου γης. Το momentum είναι ιδανικό για τον Ελληνισμό και για τις ΗΠΑ.
* Παναγιώτης Παύλος
Ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο
GEOPOLITICO
Ενώ το τέρας βρυχάται, οι δύο ΥΠΕΞ, ούτε το πως ονομάζεται, ψελλίσατε!
Χρήστος Κηπουρός: Η λέξη Τουρκία έλαμψε δια της απουσίας της. Οι αιτίες; Από τη μια, τα νέα τουρκικά γυαλιά του Ρούμπιο. Από την άλλη το σιγοντάρισμα και κυρίως η διαχρονικά συμπλεγματική πολιτική των Αθηνών.
Ιδού πέντε θέματα που όφειλε να θέσει στον ομόλογό του, ο Έλληνας ΥΠΕΞ αλλά δεν το έπραξε. Εκτός από ένα, και κείνο, μισό και ανάλατο. Όπως μισό είναι και το “Φίλος της Ελλάδας”. Γιατί άλλο αυτό και άλλο το “Φίλος της Αρχαίας Ελλάδας”, όπως τονίστηκε από το Ρούμπιο στην πνύκα.
1. Ο Τούρκος ομόλογός τους στο “Σουνιτικό ΝΑΤΟ”, έκανε μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα. Ο λόγος για την Ελληνική πυροβολαρχία patriot, στη Σαουδική Αραβία. Παρεμπιπτόντως η καυχησιολογία για την προστασία της Σούδας, που ούτε κατά διάνοια απαιτούνταν, πέραν του αδυνατίσματος της αμυντικής μας κάλυψης, θίγει και την καταγωγή του ίδιου, ως Καρπάθιου.
2. Όφειλε να επιδώσει στον Ρούμπιο, το χάρτη της ΙΜΜΑ, {βλέπετε εικόνα}, με την Ελληνική Τάφρο, προσθέτοντας δυο μόνο λόγια: “Επειδή στα Ανατολικά φτάνει έως το Καστελόριζο, πως είναι δυνατόν μέσα στην Ελληνική Τάφρο να εξαγγέλλεται Τουρκικό θαλάσσιο πάρκο; Όχι μόνο λόγω του ονόματος “Ελληνική” αλλά και λόγω της οικολογίας, με την αναγκαία υψηλή θαλάσσια προστασία”; Δεν είναι ακυρώσιμο;
Επιπλέον να του πει για τον καθορισμό της Ελληνικής τάφρου, αυτό το φαλαινάριο του Θεού, ως συνορεύουσας ζώνης 24 μιλίων, στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα 12 μίλια να αφορούν και το καθέτως και το οριζοντίως, και άρα δημιουργία έξι νομικών Ελλήσποντων, μεταξύ των θαλασσίων στενών, Δυτικά και Ανατολικά της Πελαγόεσσας Κρήτης. Και να τον ρωτήσει το πως βλέπει την ανάληψη από Ελλάδα και Κύπρο, της θαλάσσιας τηλεδιοίκησης για την Ανατολική Μεσόγειο.
3. Επίσης να του εγχειρήσει το χάρτη του οικολογικού τομέα του ΟΗΕ, της 20/12/19, για τις ΑΟΖ, στην Ανατολική Μεσόγειο, ρωτώντας τη γνώμη του Ρούμπιο, 1. Για τις όμορες ες αεί ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου που έχουν κοινή γραμμή επαφής μήκους 24 μιλίων! Όνομα και πράγμα συνορεύουσα δηλαδή ζώνη. Και 2. Ως προς το παράνομο μνημόνιο Τουρκίας Λιβύης που είχε υπογραφεί στις 27/11/19. Ο συγκεκριμένος χάρτης του ΟΗΕ, που είναι copy paste του χάρτη της Σεβίλλης, βάσει της UNCLOS, ως επίσημο έγγραφο, αποτελεί ή όχι πράξη ακύρωσης του μνημονίου;
4. Η ιερή Λέξη επανένωση έχει τη μέγιστη αξία για το θαλάσσιο Ελληνισμό, με κλειδί τις δυο ΑΟΖ, Ελλάδας και Κύπρου, εν όψει και της υποδοχής των δυο θαλάσσιων διαδρόμων, BRI και IMEC, ο οποίος μάλιστα εν πολλοίς είναι και made in USA. Πόσο μάλλον όταν μαζί με το καλώδιο GSI, η χώρα προχωράει στην ανάδειξή της σε κεντρική πλατεία του πλανήτη! Με κοινό τόπο όλων των διαδρόμων, το bypass της Τουρκίας! Εξ ων και το προερχόμενο από την Ιστορία και τη Γεωγραφία νεότερο Ανατολικό Ζήτημα.
Οπότε η δήλωση Ρούμπιο περί ιδιωτικής Διπλωματίας, επιζητούσε να του πει μια παλιά ατάκα: “Φίλοι και σύμμαχοι είμαστε, όμως δεν είμαστε Αμερικανάκια”.
Κατά τα άλλα, καλή είναι και η λέξη επανένωση της Κύπρου, αρκεί να μην την λες για να την πεις. Γιατί ούτε Ομοσπονδίες χρειάζεται η Κύπρος, ούτε νέα σχέδια Ανάν, ούτε ψευδοκράτη και παρακράτη. Ούτε αυτές τις άτυπες διασκέψεις «5+1», σαν αυτή που ξαναείπε ο απερχόμενος από την Κύπρο και τον ΟΗΕ Γενικός Γραμματέας. Ο Ελληνισμός καρτερεί την Κυπριακή Δημοκρατία, με μια δημοκρατική κοινωνία πλήρως ισότιμων πολιτών. Οι οποίοι εύκολα πλέον θα ξαναβρούν τη χαρά της συνύπαρξης του ειρηνισμού με τον ανθρωπισμό και την ευμάρεια.
5. Και τέλος το πως βλέπουν οι ΗΠΑ τη θαλάσσια Διώρυγα Αλεξανδρούπολης Μπουργκάς, μια και κάποιο think tank στην πατρίδα του μελετά τη συγκεκριμένη ιδέα εδώ και καιρό. Και επειδή θα αλλάξει το χάρτη της Γεωγραφίας και της Ιστορίας, όσο και της Γεωπολιτικής και Γεωοικονομίας. Με τον ενεργειακό διάδρομο και τα Στεριανά Δαρδανέλια να γίνονται ολόκληρη δέσμη. Θέματα για τα οποία γράφω σαράντα χρόνια, προτείνοντας τελευταία να πάρει το όνομα: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”. Άλλο τώρα που οι εν Αθήναις άνωθεν καμώνονται ότι ανακάλυψαν την Αμερική. Στα μυαλά είναι πολύ κάτωθεν. Άλλωστε ένας πρέσβης των ΗΠΑ στη γειτονική Τουρκία, ονόματι Μοργκεντάου, είχε πει ακόμη από το έτος 1920, ότι τα Δαρδανέλια της ξηράς είναι στον Έβρο!
Τέτοιοι Αμερικανοί και τέτοιοι Ισπανοί σαν τον Ανδαλουσιανό καθηγητή της Σεβίλλης Vivero, συντάκτη του ομώνυμου χάρτη, επιβεβαιώνουν τον Ισοκράτη, για τους μετέχοντες της ημετέρας παιδείας.
_______________
Διδυμότειχο, Οκτώβριος 2026,
Κεραυνοί Παυλόπουλου για Ρούμπιο: Ύμνοι στην Ελλάδα, σιωπή για casus belli και κατοχή της Κύπρου
Αιχμηρή κριτική του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών για την ομιλία του στην Πνύκα. Ο Προκόπης Παυλόπουλος...
«Ελευθερία» Λονδίνου: Ισχυρό μήνυμα Ρούμπιο για την Ελλάδα, τιμή στην Κυπριακή Ανεξαρτησία και δυναμική παρουσία της ομογένειας
Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ιστορικής ελληνικής εφημερίδας του Λονδίνου οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου, η...
«Ρωμαίων Νόστος»: Ένα ταξίδι στις αλησμόνητες πατρίδες του Πόντου – Το νέο βιβλίο του Μιχάλη Αδαμίδη
Μια λογοτεχνική επιστροφή στις πατρογονικές εστίες, εκεί όπου οι μύθοι συναντούν την ιστορία και οι μνήμες των ξεριζωμένων Ελλήνων παραμένουν...
Γρίβας: Τα τρωτά σημεία της Τουρκίας
Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, στη συνέντευξή του στον Χρήστο Μουρτζούκου, προειδοποιεί για τη στρατηγική της Άγκυρας στο...
Όσα είπε ο Ρούμπιο στην Αθήνα αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού
Ο επικεφαλής της Αμερικανικής Διπλωματίας είπε μεγάλες κουβέντες στην Πνύκα: Από το Κάλλος στην Ισχύ και το Χρέος του Ελληνισμού,...
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας