Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Pope Leo XIV in Turkey: A Moment of Historic Moral Responsibility

As the Apostle says “do not be deceived, God is not mocked; for whatever a man sows, that he will also reap” (Gal. 6,7).

Δημοσιεύτηκε στις

Dr. Vasileios Th. Meichanetsidis

At the end of this month, the new Roman Pontiff, Pope Leo XIV, will travel to Turkey to join the Ecumenical Patriarch—the Archbishop of Constantinople–New Rome, Bartholomew—in commemorating the 1700th anniversary of the First Ecumenical Council of Nicaea. That council, convened in 325 by Emperor Constantine the Great, was one of the defining moments in Christian history. Tradition holds that Constantine was encouraged in this great endeavor by his mother, Saint Helena, the devout Christian Augusta who came from Drepanon in Bithynia, the very region where the city of Nicaea is found.

For those who may not know—understandably, since we now live in deeply secular times—the First Council of Nicaea holds a central place in both Church and world history. It is famous for many legitimate reasons, but above all for defining the biblical foundation of the Christian faith regarding the divinity of Jesus Christ.

Nicaea was only the beginning. That first council was followed by six more Ecumenical Councils, all convened in Constantinople and Asia Minor. For centuries, this region served as one of the great theological, cultural, and spiritual heartlands of the early Christian world—truly, a “matrix Ecclesiae,” a birthplace of the Church.

Asia Minor was once the most deeply Christian land of the Greco-Roman world. For nearly two thousand years it was home to apostles, saints, councils, monasteries, and flourishing Christian communities.

All of this changed after the Muslim Ottoman Turks conquered the region. Through a long and often brutal process—what many historians describe as a sustained Islamic jihad—Asia Minor was gradually transformed, from the 11th to the 20th century, into a predominantly Muslim land.

This transformation was not accidental. It unfolded through a wide range of methods:

• recurring massacres of Christian populations,

• enslavement and large-scale slave trading of Christian captives (centuries before the colonial slave trade),

• campaigns of forced conversion into Islam, including the mass abduction of Christian children,

• the imposition of dhimmitude with its heavy taxes and daily humiliations of various kinds,

• waves of deportations, and

• finally, outright genocide—the systematic extermination of the remaining Armenians, Assyrians/Arameans, and Greeks in the early 20th century.

This systematic destruction of ancient Christian societies took place in what many historians now describe as “the century of genocide,” shaped by violent secular ideologies—fascism, Nazism, and communism. At their roots lay Kemalism, an extreme ethnonationalism that became, in many ways, the mother ideology of modern genocidal nationalism.

To grasp the sheer scale of this long, often unimaginable, centuries-long process of destruction, it helps to look at just a few numbers. In the 11th century, when the Muslim Turks first entered Asia Minor and secured victory at the Battle of Manzikert (1071), the region was home to roughly 13 million Byzantine Christians. After nearly nine centuries of Ottoman Islamic rule, barely one million were still alive by the early 20th century. And even that last remnant was not permitted to remain in its own millennia-old homeland. In 1922–23, during the final push to create a “Turkey for the Turks,” as envisioned by the Young Turks and later completed by the Kemalists, this remaining population was forcibly expelled to Greece—one of the most brutal population removals in modern history.

In this long process directed against the Eastern Christian population, the Muslim Turks did not act alone. At several key moments they were, paradoxically and unchristianly, assisted—directly or indirectly—by the Western Christian powers. I will mention only three examples.

First, in 1204, the Latin Crusaders—who were supposed to help Byzantium defend itself against the expanding Muslim jihad—inflicted a catastrophic blow instead. Rather than protecting Constantinople, they captured and looted it during the Fourth Crusade, and divided the lands among themselves, fatally weakening the Byzantine Empire. When Constantinople faced the final Ottoman assault in 1453, the West again failed to support it, and the Royal City fell to the Ottoman Turks. For more than four centuries thereafter, the Christian populations of the region lived in subjugation until the Greeks, rising again and again, finally won their independence through the life-and-death Revolution of the 1820s, signaling in the years to come the gradual disintegration of the once mighty Ottoman Empire.

Second, in the 19th century, the great European powers repeatedly intervened to save the Ottoman Empire from collapse—at least five times—whether from implosion or external threats. These interventions prolonged the empire’s life long after it might otherwise have fallen.

Third, in the 20th century, France and Italy, joined by Britain and even the United States and of course USSR, chose to support the creation of a new Turkish nationalist state under Mustafa Kemal Atatürk. This state was built without its historic Christian communities, which were slaughtered or expelled. Even the 120,000 Greeks legally protected under the 1923 Lausanne agreements have now dwindled to fewer than 1,000—while the Muslim population in Greece, originally 120,000, has grown to around 140,000. In other words: today there are approximately 140,000 Muslims in Greek Thrace and fewer than 1,000 Greeks in Constantinople/Istanbul.

This long and painful history, unsettling as it may be, is a necessary introduction—especially in our age of widespread historical amnesia and the uncritical glorification of certain people and ideologies.

Against this historical backdrop, the Pope’s visit to the Ecumenical Patriarchate of Constantinople—a Church that has suffered greatly and remains constrained under Kemalist, officially Muslim, Turkish rule—is genuinely welcome. As the traditional leader of the Western Christian world, the Pope carries a special moral and political authority (auctoritas moralis et politica, meaning a recognized power to influence through moral standing rather than force*). His presence can be seen as a fraternal gesture of solidarity towards Orthodox Christians and their supreme spiritual leader residing in Constantinople/Istanbul. However, such a visit should not be unconditional, nor should the Roman Catholic Church and the Holy See accept the political terms set by Ankara. This becomes clear when we consider one scheduled event: during his stop in Ankara, the Pope is expected to lay a wreath at the tomb of Mustafa Kemal Atatürk—the Turkish nationalist leader and co-perpetrator of genocidal policies, admired in his time by Mussolini, Hitler, and several other fascist figures of the interwar period for successfully cleansing his nationalist “New Turkey.”

As established by extensive historical research, Mustafa Kemal Pasha—likely of mixed Albanian and Turkish heritage and a freemason—completed the genocidal campaigns already begun under Sultan Abdulhamid II and the Young Turks. These earlier regimes had targeted the Eastern Christian populations of the region: Armenians, Assyrians/Arameans, and Greeks. Kemal brought successfully this process to its final stage. Under the banner of the so-called “Turkish War of Independence,” he oversaw the extermination, elimination, and ultimately the expulsion of the last surviving Armenian and Greek Christian communities after World War I. His aim was to fully realize the extreme nationalist slogan “Türkiye Türklerindir”—“Turkey for the Turks”, a motto shared by both the Young Turks and the later Kemalist state. His genocidal methodology included intentional, deliberate and premeditated, organized mass massacres of civilians, genocidal deportations, forced labor, indescribable sexual violence, abduction and Islamization of orphans and women, destruction of Christian communities as well as other genocide and ethnic cleansing measures. During Kemalist rule, Pontic Greeks went through unfathomable sufferings. For what were seen as religious victories against Christian “infidels,” the Turkish National Assembly awarded Mustafa Kemal the Islamic Ottoman title ghazi, meaning “holy warrior” or “champion of jihad.” This was effectively his public “family name” until he adopted the surname Atatürk. Between 1913 and 1923, approximately three million Christians—Armenians, Assyrians/Arameans, and Greeks—were intentionally and premeditatedly systematically killed by the Young Turks and the Kemalists, in one of the gravest genocides of the twentieth century, a source or evil inspiration for so many other genocides, the Nazi-perpetrated Jewish genocide included.

As a result of these events, Christians disappeared from Asia Minor after nearly two thousand years of continuous presence and even more millennia as indigenous peoples of that land. Winston Churchill captured the tragedy succinctly when he wrote that “Turkey became once again the sole master of Asia Minor by burning Smyrna to ashes and by a vast massacre of its Christian population.”

The ancient apostolic churches of Pontus and Asia—Christian communities dating back to the earliest centuries of Christianity, the Seven Apostolic Churches of the Revelation Ephesus, Smyrna, Pergamum, Thyatira, Sardis, Philadelphia, and Laodicea and those of the Ecumenical Councils, Nicaea, Ephesus—were completely destroyed. In this way, Turkey finally achieved the total Islamization and Turkification of Asia Minor, more than eight centuries after the decisive Battle of Manzikert, when Turkish forces first entered the region.

Thus, Mustafa Kemal Pasha—celebrated in Turkey as a ghazi, or holy warrior—completed the full population “homogenization” of the former Ottoman Empire. In practice, this meant the Islamization and Turkification of the region and the fulfilment of the slogan “Turkey for the Turks.” His “New Turkey,” built on an extreme form of ethnic nationalism, became a model admired by several authoritarian regimes of the interwar period, including the Nazis, the Soviets, and other fascist or aggressively secular nationalist states, which imitated many of his bloody policies.

So, as the American church historian Arthur Warren Johnson argues, the so-called “Christian powers of the West” — Christian in name more than in action, one might add — played a decisive role in sealing the fate of the ancient Christian Churches of Asia Minor and in enabling the destruction of the Greek people there. By repeatedly supporting Turkey at critical moments, Johnson contends, these Western powers became co-perpetrators in that destruction.

Against that background—and even in an age marked by moral confusion, cultural decline, and widespread historical amnesia—I am certain that people who still possess both historical knowledge and moral integrity will inevitably ask themselves:

Will Robert Francis Prevost—American-born and now Pope Leo XIV—show the historical understanding, moral clarity, and courage expected of the Pope of the Roman Catholic Church and of a major Christian leader? Will he refuse to lay a wreath at the tomb of Mustafa Kemal Pasha (Atatürk), one of the principal architects of the genocide carried out against the indigenous Armenian, Assyrian/Aramean, and Greek Christians of the Ottoman Empire and emerging Turkish state between 1913 and 1923?

The years 1913–1923 mark the transition from the Ottoman Empire to the new Turkish national(ist) state. This decade coincides exactly with the genocide of the indigenous Christian peoples of the Ottoman Empire and Anatolia. That genocide was the conditio sine qua non—the essential precondition—for the birth of the new Turkish Muslim state. The Christian populations had to be eliminated: those who were not killed were driven out, clearing the way for the creation of a homogenized, Muslim, Turkish nation-state. It was a state forged in blood, shaped by Kemal and the political movements that came before him.

I hope—and pray—that the Pope will choose to refuse taking this immoral action of laying a wreath. Such a refusal would protect his own moral standing, the dignity of his papacy, and the reputation of the papacy as a whole. It would also serve the broader cause of civilization and humanity setting an example for the generations to come. Even if declining to lay the wreath ultimately leads to the cancellation of the visit, that would be far better than compromising the memory of the Christian genocide—one of the gravest genocides of the twentieth century.

In matters like this, the visit itself is secondary. What matters most is preserving historical truth and refusing to honor those who should be consigned to infamia (public disgrace) and to damnatio memoriae—a Latin term meaning the deliberate condemnation and erasure of a person’s memory because of their crimes.

The Pope could also simply decline to travel to Ankara at all, thereby sidestepping this immoral, though unofficial, “expectation” that he honor a man responsible for mass atrocities, genocide. Mustafa Kemal was not only a dictator and a chief architect of genocide; he also became a model admired by other destructive regimes. Hitler himself called Kemal “his teacher” in extermination, and Kemal’s ideology and methods undeniably helped shape aspects of Nazi thinking.

In other words, it is up to the Pope—recognized around the world as a moral spiritual authority (auctoritas moralis)—to demonstrate the ethical example expected of him. He has the opportunity, and the responsibility, to express clear historical disapproval of Mustafa Kemal’s genocidal legacy against the Eastern Christian peoples: Armenians, Assyrians/Arameans, and Greeks.

Many leaders of that era—driven more by political expediency and economic interests than by moral principles—chose to praise Atatürk as an “enlightened dictator.” They did so despite his extreme nationalist-fascist ideology, his aggressively secularist and anti-Christian policies, his hostility toward the West, and the grave crimes committed during his rule (1919–1938) against numerous ethnic and religious communities, including Christians, Alevis, Kurds, and others.

What is striking, in hindsight, is that many of these same leaders across Europe would soon lead their nations into the catastrophe of the Second World War, with all the destruction that followed.

But will Pope Leo XIV — in 2025 — choose silence? Will he pass over the genocidal legacy of Mustafa Kemal Pasha with indifference? And even more troubling: will he appear to approve that legacy by laying a wreath at the dictator’s tomb and signing the visitor’s book? A wreath and a written message are not neutral gestures; they honor the person and, inevitably, cast a shadow of approval over his deeds — including, in this case, his crimes.

Will the Pope take that path?

Or will he choose the opposite course? By refusing to lay a wreath at Kemal’s tomb — as several courageous leaders have done for moral, historical, or political reasons — Pope Leo XIV would immediately affirm his moral authority (auctoritas moralis) through action rather than words.

If he does otherwise, he risks appearing no different from the worldly authorities who place political convenience above moral truth. And here the biblical warning applies to any leader: “No one can serve two masters. Either you will hate the one and love the other, or you will be devoted to the one and despise the other” (Matthew 6:24).

In other words, what truly separates the Pope from the godless and morally bankrupt governments of this world? If he cannot raise a “prophetic voice” when faced with the legacy of one of the twentieth century’s greatest crimes, then when will he speak? And what, then, is the value of his moral authority?

The crimes of the past do not stay in the past. They shape the wounds of the present and the dangers of the future. Let Pope Leo XIV remember that Nicaea—the birthplace of the First Ecumenical Council and a cornerstone of Christian history—is today a city without Christians. It was emptied by the very policies and actions carried out under Mustafa Kemal Pasha. Will the Pope now lend the weight of his office to those policies by laying a wreath at Kemal’s tomb?
Will he, even unintentionally, place the papal seal of approval upon a legacy of extermination and erasure? These are not symbolic gestures. They are moral choices. And history will remember them.

The “biblical spiritual laws” will avenge our hypocrisy, lack of courage, political expediency etc., for as the Apostle says “do not be deceived, God is not mocked; for whatever a man sows, that he will also reap” (Gal. 6,7).

Dr. Vasileios Th. Meichanetsidis is a Greek Genocide scholar, co-editor of the “The Genocide of the Ottoman Greeks” (2011), and other articles on the genocide of the Greeks in the Ottoman Empire, 1913-1923. Thanks are due to Eleni Phufas-Jousma for precious editing assistance.

Έχει σπουδάσει Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Θεολογία και Θρησκειολογία, Δίκαιο και Διεθνές Δίκαιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Βυζαντινές και Ανατολικές Σπουδές, Σπουδές Πολέμου και Οικοδόμησης Ειρήνης, Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία σε διάφορα Πανεπιστήμια σε Φιλλανδία, Σουηδία, Ελβετία, Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία και Ελλάδα. Είναι διδάκτωρ του Λατερανού Πανεπιστημίου. Υπήρξε εκπρόσωπος του Πανεπιστημιακού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας στην Επιτροπή Βιαίων Εξαφανίσεων του Ο.Η.Ε. στη Γενεύη, Ειδικός Σύμβουλος της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αγία Έδρα (Βατικανό) και στους Διεθνείς Οργανισμούς του Ο.Η.Ε. στη Ρώμη, Ειδικός Διερμηνέας του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, των Προέδρων της Δημοκρατίας Κων. Στεφανόπουλου και Δημήτρη Χριστόφια καθώς και πολλών άλλων κρατικών αξιωματούχων, επικεφαλής της Γραμματείας της Πολιτικής Διοικήσεως του Αγίου Όρους Άθω (2018-2019). Δίδαξε στα Ευρωπαϊκά Σχολεία Βρυξελλών και στα Βελγικά Σχολεία∙ ως Εντεταλμένος Διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ως επισκέπτης Διδάσκων στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Είναι Μεταδιδακτορικός Ερευνητής του ΕΚΠΑ και Προγραμματικός Συνεργάτης του Κέντρου Έρευνας Ιστορίας του Ελληνικού Δικαίου της Ακαδημίας Αθηνών «Πρόγραμμα Νομοκάνων Μανουήλ Μαλαξού». Είναι συνεπιμελητής του τόμου «Η Γενοκτονία των Ελλήνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, 1912-1923», (The Genocide of the Ottoman Greeks, 2011) ο οποίος αποτελεί την πρώτη περιεκτική γενοκτονολογική θεώρηση της ελληνικής γενοκτονικής περίπτωσης στο σύνολό της. Έχει δημοσιεύσει άρθρα αναφορικά με τη Γενοκτονία των Ελλήνων στα ελληνικά και στα αγγλικά με έμφαση την τεκμηρίωση της «γενοκτονικής πρόθεσης» (genocidal intent, animus) και γενικότερα της γενοκτονικής διαδικασίας (genocidal process), την πολιτισμική γενοκτονία/πολιτισμοκτονία (culturocide), την μνημοκτονία (mnemocide), τον ιστορικό αρνητισμό και αναθεωρητισμό (historical negationism/denialism and revisionism) και την σημασία της αναγνώρισης και της μνήμης και άλλα συναφή θέματα. Υπήρξε σύμβουλος παραγωγής του διεθνούς ντοκυμαντέρ "Lethal Nationalism: Genocide of The Greeks 1913-1923:https://www.lethalnationalism.com/.

GEOPOLITICO

Το καλωσόρισμα της Γκίλφοϊλ στον Ρούμπιο και το like στην παρέμβαση Σαμαρά

Η Αμερικανίδα πρέσβης προβάλλει άμυνα, ενέργεια και επενδύσεις ως προτεραιότητες της επίσκεψης Ρούμπιο. Εντύπωση προκάλεσε η διαδικτυακή αντίδρασή της σε ανάρτηση με την κριτική του πρώην πρωθυπουργού.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Τη στρατηγική σημασία της επίσκεψης του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα υπογράμμισε η πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, συνδέοντας τον 6ο Στρατηγικό Διάλογο των δύο χωρών με την αμυντική συνεργασία, την ενέργεια, το εμπόριο και τις επενδύσεις.

Σε ανάρτησή της το βράδυ της Τρίτης 6 Οκτωβρίου, η Αμερικανίδα πρέσβης καλωσόρισε τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο οποίος ηγείται της αμερικανικής αντιπροσωπείας, και χαρακτήρισε την επίσκεψη ένδειξη της ισχύος της διμερούς συμμαχίας.

«Η εταιρική σχέση ΗΠΑ–Ελλάδας δεν ήταν ποτέ ισχυρότερη», ανέφερε, τονίζοντας ότι οι δύο χώρες εργάζονται για ένα ασφαλέστερο και ευημερούν μέλλον, τόσο για τις ίδιες όσο και για την περιοχή.

Οι προτεραιότητες της Ουάσιγκτον

Η Γκιλφόιλ ενέταξε την επίσκεψη Ρούμπιο στην προώθηση των προτεραιοτήτων του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, κατονομάζοντας τρεις βασικούς τομείς: την αμυντική συνεργασία, το εμπόριο και τις επενδύσεις, καθώς και την ενεργειακή συνεργασία.

Η αναφορά της αποτυπώνει το εύρος της ατζέντας του Στρατηγικού Διαλόγου. Πέρα από τις διπλωματικές επαφές, η αμερικανική πλευρά δίνει έμφαση στις οικονομικές και ενεργειακές σχέσεις, παράλληλα με τη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας.

Η ίδια σημείωσε ότι η παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών υπογραμμίζει τη δύναμη της συμμαχίας και την κοινή δέσμευση για την περαιτέρω ανάπτυξή της.

Το like στην ανάρτηση για τον Σαμαρά

Παράλληλα, ενδιαφέρον προκάλεσε μια διαφορετική κίνηση της πρέσβεως στα κοινωνικά δίκτυα: το like σε ανάρτηση που παρουσίαζε την κριτική του Αντώνη Σαμαρά για τη Βόρεια Μακεδονία και τις ελληνοβουλγαρικές σχέσεις.

Στην ανάρτηση περιλαμβάνονταν οι θέσεις του πρώην πρωθυπουργού για τις δηλώσεις της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σχετικά με την ταυτότητα, τη γλώσσα και τον πολιτισμό της Βόρειας Μακεδονίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς είχε επίσης επικρίνει τη συμφωνία που συνέδεσε την επιστροφή 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων στην Ελλάδα με την παράδοση των λειψάνων του τσάρου Σαμουήλ στη Βουλγαρία. Υποστήριξε ότι η Αθήνα όφειλε να διεκδικήσει το σύνολο των θρησκευτικών θησαυρών που αφαιρέθηκαν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κάνοντας λόγο για υποχώρηση της ελληνικής πλευράς.

Η Γκιλφόιλ ακολουθεί, μεταξύ άλλων πολιτικών προσώπων, και τον λογαριασμό του πρώην πρωθυπουργού. Ο λόγος του συγκεκριμένου like, ωστόσο, δεν έχει διευκρινιστεί. Η διαδικτυακή αντίδραση δεν αρκεί για να συναχθεί ότι η πρέσβης υιοθετεί το σύνολο των θέσεων της ανάρτησης ή ότι αυτές εκφράζουν την επίσημη αμερικανική πολιτική.

Το σαφές δημόσιο μήνυμά της αφορά την ενίσχυση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας. Η επίσκεψη Ρούμπιο και οι εργασίες του Στρατηγικού Διαλόγου αποτελούν το πεδίο στο οποίο αυτό το μήνυμα καλείται να αποκτήσει συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Μη Χακάρετε το Λογισμικό του Θεού! 

Η αγωγή της Φλόριντας κατά της Pfizer επαναφέρει στο προσκήνιο κρίσιμα ερωτήματα για τη διαφάνεια των επιστημονικών δεδομένων, την ενημερωμένη συναίνεση και τον έλεγχο της φαρμακοβιομηχανίας. Ο καθηγητής Αλέξιος Παναγόπουλος εξετάζει τις βιοηθικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις της υπόθεσης, θέτοντας στο επίκεντρο την προστασία του πολίτη και την ανεξάρτητη διερεύνηση των καταγγελιών.

Δημοσιεύτηκε

στις

Βιοασφάλεια, Βιοηθική και γεωπολιτική της υγείας – Η υπόθεση Pfizer στην Πολιτεία Φλόριντα !!

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος 

Η αγωγή που κατέθεσε την 1η Οκτωβρίου 2026 ο Γενικός Εισαγγελέας της Φλόριντας James Uthmeier κατά της Pfizer και του διευθύνοντος συμβούλου της Albert Bourla ανοίγει ένα παγκόσμιο πολύπλοκο νομικό ζήτημα πολύ ευρύτερο από μια δικαστική διαφορά μεταξύ μιας πολιτείας και μιας φαρμακευτικής εταιρείας. Άραγε περνά απαρατήρητο; Άραγε μήπως όλη αυτή η κατάσταση έρχεται σε συνδυασμό με τα αποκαλυπτικά λόγια που είχε πει ο έντονα σοκαρισμένος μακαριστός Νομπελίστας ιολόγος Luc Montagnier: Μη Χακάρετε το Λογισμικό του Θεού!

Που τελικά αφορά την ίδια την αρχιτεκτονική της εμπιστοσύνης μεταξύ επιστήμης, κράτους δικαίου, φαρμακοβιομηχανίας, της παγκόσμιας κοινωνίας και της προστασίας του πολίτη, που κάποιοι θέλουν να τον κάνουν άνθρωπο-ρομποκόπ ή ζόμπι; Ενόσω η Πολιτεία της Φλόριντας υποστηρίζει ότι η Pfizer παραπλάνησε τους καταναλωτές, σχετικά με την ασφάλεια, βιοασφάλεια και την αποτελεσματικότητα του εμβολίου COVID-19, υποβαθμίζοντας, κατά την αγωγή, γνωστούς ή πιθανούς κινδύνους και προβάλλοντας ισχυρισμούς για την αναστολή της μετάδοσης που, σύμφωνα με το νομικό κατηγορητήριο της Πολιτείας, δεν είχαν τεκμηριωθεί επαρκώς από τις αρχικές δοκιμές. Η Pfizer απορρίπτει τις κατηγορίες. Μήπως τελικά ζούμε στην κοινωνία της Ωκεανίας Όργουελ και οδηγούμαστε στο λεγόμενο εκ του Κλάους Σβάμπ “δεν θα έχεις τίποτα και θασε ευτυχισμένος”; Αλλά πόσο ευτυχισμένος ως Ζόμπι;

Αυτό είναι το νομικό σημείο από το οποίο πρέπει να αρχίσει ένας σοβαρός βιοηθικός διάλογος: όχι από την προκαταβολική καταδίκη οποιουδήποτε, αλλά από την απαίτηση για πλήρη νομική διαφάνεια και αποδεικτική διερεύνηση, για τη βιοασφάλεια της κοινωνίας και κατά της οποιασδήποτε σύγχρονης Ωκεανίας Όργουελ και υβριδικής μορφής αντισυνταγματικής Υποχρεωτικότητας.

Η αρχή της βιοηθικής προστασίας και βιοασφάλειας.

Η ιατρική δεοντολογία στηρίζεται σε θεμελιώδεις νομικές αρχές: αυτονομία, ενημερωμένη συναίνεση, μη βλάβη, ευεργεσία και δικαιοσύνη. Η ενημερωμένη συναίνεση όμως δεν θα μπορεί να είναι πραγματικά ενημερωμένη όταν ο πολίτης θα λαμβάνει μόνο ένα σχετικό μέρος των διαθέσιμων δεδομένων που του επιτρέπει να λάβει γνώση.

Επομένως, το θεμελιώδες συνταγματικό και νομικό ερώτημα δεν είναι αν ένα εμβόλιο είναι «καλό» ή «κακό». Το επιστημονικά ορθό ερώτημα είναι: Ποια νομικά δεδομένα ήταν γνωστά σε κάθε χρονική στιγμή και πορεία της επιδημίας ή πανδημίας, ποιος τα γνώριζε, πότε τα γνώριζε, πώς αξιολογήθηκαν και τι ακριβώς γνωστοποιήθηκε στους πολίτες; Αυτή η αλληλουχία είναι αποφασιστικής σημασίας για τη βιοηθική και Βιοασφάλεια.

Μυοκαρδίτιδα: ένας υπαρκτός πλέον κίνδυνος που άραγε δεν θα πρέπει να συζητείται με ακρίβεια και στην Ελλάδα; Δεν αποτελεί πλέον ζήτημα εικασίας ότι η μυοκαρδίτιδα και περικαρδίτιδα έχουν αναγνωριστεί ως σπάνιες σοβαρές και ανεπιθύμητες ενέργειες μετά τον εμβολιασμό κατά της COVID-19. Το CDC αναφέρει ότι έχουν παρατηρηθεί συχνότερα σε εφήβους και νεαρούς άνδρες, ιδιαίτερα μετά τη δεύτερη δόση του εμβολίου mRNA.

Αυτό δεν σημαίνει επιστημονικά ότι κάθε καρδιακό επεισόδιο μετά τον εμβολιασμό mRNA θα προκλήθηκε από το εμβόλιο αυτό. Η νομική διάκριση μεταξύ χρονικής συσχέτισης και αιτιότητας είναι θεμελιώδης στην επιδημιολογία. Ακριβώς γι’ αυτό η βιοηθική και Βιοασφάλεια απαιτεί κάτι περισσότερο από γενικές διαβεβαιώσεις περί «ασφάλειας». Απαιτεί ενημέρωση για τη συχνότητα, την ηλικιακή ομάδα, το φύλο, τους παράγοντες κινδύνου και τη σχέση ευρύτερα κινδύνου – οφέλους.

Εγκυμοσύνη: εκεί απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη επιστημονική και νομική αυστηρότητα. Η αγωγή της Φλόριντας υποστηρίζει ότι η Pfizer είχε λόγους να γνωρίζει για πιθανούς κινδύνους κατά την εγκυμοσύνη και αναφέρεται ειδικά σε αποβολές πρώτου τριμήνου!

Αυτό αποτελεί νομικό ισχυρισμό της αγωγής και όχι δικαστικά αποδεδειγμένο γεγονός. Παράλληλα, το CDC αναφέρει ότι μελέτες σε περισσότερες από ένα εκατομμύριο εγκύους δεν έδειξαν αυξημένο κίνδυνο αποβολής, πρόωρου τοκετού, θνησιγένειας ή συγγενών ανωμαλιών από τον εμβολιασμό κατά την εγκυμοσύνη.

Αλλά ούτε και το αντίστροφο είναι αποδεκτό: η επίκληση μιας γενικής στατιστικής εικόνας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να απορρίπτεται εκ των προτέρων κάθε συγκεκριμένη περίπτωση της βλάβης. Η πραγματική βιοηθική και Βιοασφάλεια βρίσκεται ανάμεσα στις δύο αυτές υπερβολές.

Από την ιατρική ασφάλεια στη γεωπολιτική βιοασφάλεια. Η πανδημία απέδειξε ότι η υγεία δεν είναι πλέον αποκλειστικά και μόνο ένα παραδοσιακό ιατρικό ζήτημα.

Τα εμβόλια, τα φάρμακα, οι πρώτες ύλες, οι αλυσίδες εφοδιασμού, οι πατέντες, οι διεθνείς οργανισμοί, οι κρατικές συμβάσεις και η πρόσβαση σε βιοϊατρική τεχνολογία συναποτελούν στοιχεία της γεωπολιτικής βιοασφάλειας.

Η πανδημία δημιούργησε ένα νέο πεδίο: τη γεωπολιτική της βιοϊατρικής εξάρτησης και εθνικής Βιοασφάλειας. Όταν λίγες πολυεθνικές επιχειρήσεις κατέχουν κρίσιμη τεχνογνωσία και όταν τα κράτη εξαρτώνται από περιορισμένο αριθμό παραγωγών για προϊόντα ζωτικής σημασίας, η υγειονομική βιοπολιτική αποκτά αναπόφευκτα επίκαιρη στρατηγική διάσταση.

Το ερώτημα επομένως για την Ελλάδα και την Ευρώπη είναι ευρύτερο: Μπορεί μια δημοκρατική κοινωνία και ένα ισχυρό κράτος δικαίου να διασφαλίσει την υγειονομική της αυτονομία χωρίς να απομονωθεί από τη διεθνή επιστημονική συνεργασία;

Η απάντηση προϋποθέτει ευρωπαϊκή και εθνική επένδυση στην έρευνα, στην παραγωγή φαρμακευτικών, βιοχημικών και βιοτεχνολογικών προϊόντων, στην ανεξάρτητη αξιολόγηση των κινδύνων και του οφέλους και στη διαφάνεια των δεδομένων.

Η ασφάλεια και Βιοασφάλεια δεν μπορεί να σημαίνει σιωπή. Η μεγαλύτερη βιοηθική πρόκληση της πανδημίας ίσως δεν ήταν μόνο η διαχείριση ενός νέου ιού, αλλά η ανακάλυψη των κενών.

Ήταν η σκληρή διαχείριση της αβεβαιότητας. Σε μια νέα υγειονομική κρίση, η επιστημονική γνώση θα  εξελίσσεται. Οι οδηγίες μπορεί να μεταβάλλονται. Νέα δεδομένα θα εμφανίζονται. Αυτό είναι το φυσιολογικό. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν η προσωρινή επιστημονική γνώση και τα πειραματικά σκευάσματα παρουσιάζονται ως μια απόλυτη βεβαιότητα των λεγόμενων Ειδικών. Η επιστήμη δεν χάνει την αξιοπιστία της επειδή παραδέχεται την αβεβαιότητα. Την χάνει όταν η αβεβαιότητα αποκρύπτεται και δημιουργεί το κενό της Βιοασφάλειας. Γι’ αυτό η νομική αρχή της διαφάνειας πρέπει να αφορά όχι μόνο τις φαρμακευτικές εταιρείες, αλλά και όλα τα σύγχρονα κράτη, τους ρυθμιστικούς οργανισμούς, τα πανεπιστήμια, τους λεγόμενους Ειδικούς και τους διεθνείς οργανισμούς που ενεργούν για ένα αληθινό κράτος δικαίου.

Το πραγματικό διακύβευμα. Η υπόθεση της Φλόριντας δεν έχει ακόμη κριθεί δικαστικά. Οι ισχυρισμοί της Πολιτείας θα πρέπει να εξεταστούν με βάση τα έγγραφα, τα επιστημονικά δεδομένα, τις εσωτερικές επικοινωνίες, τις κλινικές μελέτες και τα επιδημιολογικά στοιχεία.

Αλλά ανεξάρτητα από την τελική έκβαση της συγκεκριμένης δίκης, ένα θεμελιώδες παγκόσμιο μάθημα έχει ήδη αναδειχθεί: Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην εμπιστοσύνη σε θεσμούς και σε λεγόμενους Ειδικούς. Πρέπει να στηρίζεται σε συνταγματικούς θεσμούς που είναι άξιοι της εμπιστοσύνης τών πολιτών. Κι εδώ είναι άξιο απορίας πως οι Έλληνες διακεκριμένοι επιστήμονες δεν μίλησαν όσο θα έπρεπε ή δεν τους δόθηκε βήμα!!

Αυτό σημαίνει ότι είναι αναγκαίος ο ανεξάρτητος έλεγχος. Σημαίνει πλήρη δημοσιοποίηση των δεδομένων. Σημαίνει διαφανή αξιολόγηση κινδύνου. Σημαίνει προστασία των ευάλωτων ομάδων. Σημαίνει και οικονομική αποζημίωση όταν αποδεικνύεται η συγκεκριμένη βλάβη. Και σημαίνει, πάνω απ’ όλα, σεβασμό στην αυτονομία του κάθε ανθρώπου.

Η βιοηθική δεν είναι αντίπαλος της επιστήμης, ούτε της βιοχημείας, ούτε της Βιοασφάλειας. Είναι ο θεσμικός μηχανισμός που υπενθυμίζει στην επιστήμη ότι στο κέντρο της βρίσκεται ο κάθε άνθρωπος. Και η γεωπολιτική ασφάλεια δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην προστασία των γεωγραφικών συνόρων. Στον 21ο αιώνα περιλαμβάνει και την ασφάλεια της υγείας, την επιστημονική ανεξαρτησία, τη βιοτεχνολογική κυριαρχία και το δικαίωμα των κοινωνιών να γνωρίζουν την αλήθεια για τους κινδύνους που τους αφορούν και τη βιοασφάλεια.

Η υπόθεση Pfizer, επομένως, πρέπει νομικά να εξεταστεί όχι ως αφορμή για νέο χάσμα ή διχασμό, αλλά ως ευκαιρία για μια βαθύτερη θεσμική συζήτηση: Ποιος ελέγχει τη βιοϊατρική εξουσία, ποιος ελέγχει αυτούς που την ελέγχουν και ποιος τελικά προστατεύει τον πολίτη; Ποιες Ελίτ κρύβονται πίσω από αυτό; Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα της βιοηθικής, της ασφάλειας, της Βιοασφάλειας και της γεωπολιτικής της υγείας. Ενώ οι αναφορές σε αποβολές, σε θανάτους, σε Ξαφνικιτιδες και σε «εκατομμύρια θύματα» ως ισχυρισμούς της Πολιτείας της Φλόριντας, είναι πράγματι ένα πολύπλοκο νομικό αντικείμενο, για τη δικαστική διερεύνηση, που οφείλει να ανησυχήσει και την ελληνική έννομη τάξη!!

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Νικολοβγένης: Στρατηγικός διάλογος με τις ΗΠΑ σημαίνει ανταλλάγματα – Η Κύπρος δείχνει τον δρόμο

Η αποτρεπτική ισχύς της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και η ανάγκη η Αθήνα να αξιοποιήσει τη στρατηγική αξία των υποδομών της βρέθηκαν στο επίκεντρο της παρέμβασης του γεωπολιτικού αναλυτή στον Πελοπόννησος FM.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Ελλάδα οφείλει να προσέρχεται στον στρατηγικό διάλογο με τις Ηνωμένες Πολιτείες με συγκεκριμένες απαιτήσεις και να εξασφαλίζει οφέλη αντίστοιχα της γεωπολιτικής αξίας της. Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα του Θεόδωρου Νικολοβγένη, ο οποίος, μιλώντας στον Πελοπόννησος FM, συνέδεσε την ενίσχυση της κυπριακής άμυνας με την ανάγκη συνολικότερης στρατηγικής για τον Ελληνισμό στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με αφετηρία τη στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο αναλυτής στάθηκε τόσο στη διεθνή παρουσία όσο και στα οπλικά συστήματα που παρουσιάστηκαν. Η συμμετοχή ξένων αντιπροσωπειών, κατά την εκτίμησή του, αποτυπώνει τη διπλωματική αναβάθμιση της Λευκωσίας. Ωστόσο, έδωσε προτεραιότητα στις δυνατότητες της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας να υπερασπίζεται την κυριαρχία της.

Τα όπλα και το φρόνημα της Κύπρου

«Πιο σημαντικό απ’ όλα […] είναι τα δικά μας όπλα», υπογράμμισε, αναφερόμενος σε αντιαεροπορικά συστήματα Barak, πολλαπλούς εκτοξευτές ρουκετών Tamnava, πυραύλους Exocet και Spike.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η ενίσχυση αυτών των δυνατοτήτων διαμορφώνει συνθήκες αποτροπής και δυσχεραίνει την επιχειρησιακή ελευθερία της Τουρκίας γύρω από το νησί. Ιδιαίτερα για τους Exocet, στάθηκε στη δυνατότητα δημιουργίας ζωνών αντιπρόσβασης για το τουρκικό ναυτικό.

Εξίσου σημαντικό χαρακτήρισε το ηθικό των πεζοπόρων τμημάτων. Όπως επισήμανε, πίσω από τα οπλικά συστήματα βρίσκονται οι άνθρωποι που τα χειρίζονται, ενώ η διατήρηση του εθνικού φρονήματος αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της αμυντικής ισχύος.

Αναφέρθηκε επίσης στην παρουσία ελληνικών F-16 και πολεμικού πλοίου στην περιοχή, την οποία ενέταξε στη λογική ενός ενιαίου στρατηγικού άξονα από τον Έβρο και το Αιγαίο μέχρι την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο, με προέκταση προς το Ισραήλ. Κατά την προσέγγισή του, η ασφάλεια Ελλάδας και Κύπρου πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσα σε αυτό το ευρύτερο γεωγραφικό πλαίσιο.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ως πυλώνας του Ελληνισμού

Ο Νικολοβγένης χαρακτήρισε την Κυπριακή Δημοκρατία σημαντικό πυλώνα του Ελληνισμού, δίνοντας έμφαση στη διεθνή αναγνώριση του κράτους, στην ευρωπαϊκή του θέση και στην άσκηση ενεργού διπλωματίας.

Στάθηκε στις συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ που άρχισε να υπογράφει η Λευκωσία από το 2003, υποστηρίζοντας ότι συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας ουσιαστικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε στην απόρριψη του Σχεδίου Ανάν. Κατά την εκτίμησή του, η σημερινή διεθνής σημασία της Κύπρου διαψεύδει τις προειδοποιήσεις περί απομόνωσης και απουσίας προοπτικής που είχαν διατυπωθεί τότε. Η προσέλευση ξένων αντιπροσωπειών στην παρέλαση αποτέλεσε, για τον ίδιο, χαρακτηριστική εικόνα αυτής της εξέλιξης.

Παράλληλα, επέμεινε στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και του ελληνικού χαρακτήρα της Κύπρου. Υπενθύμισε ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ είχε ως στόχο την Ένωση με την Ελλάδα και παρουσίασε τη δημιουργία του κυπριακού κράτους ως απότοκο εκείνου του αγώνα.

Τι πρέπει να διεκδικήσει η Αθήνα από τις ΗΠΑ

Στο δεύτερο σκέλος της παρέμβασής του, με αφορμή την επίσκεψη Μάρκο Ρούμπιο που συζητήθηκε ως επικείμενη, ο αναλυτής έθεσε το ζήτημα της αμοιβαιότητας στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

Υποστήριξε ότι η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη και οι υπόλοιπες υποδομές που παρέχει η Ελλάδα έχουν μεγάλη σημασία για τον αμερικανικό σχεδιασμό. Πρόσθεσε ότι και η Κύπρος αποτελεί κρίσιμο σημείο στήριξης στην περιοχή.

Ακριβώς γι’ αυτό, άσκησε κριτική στα ανταλλάγματα που, κατά την αποτίμησή του, έχει εξασφαλίσει η Αθήνα. Αναφέρθηκε σε παραχωρήσεις θωρακισμένων οχημάτων και σε παλαιότερες εξαγγελίες στρατιωτικής βοήθειας, υποστηρίζοντας ότι δεν ανταποκρίνονται στη σημασία των ελληνικών διευκολύνσεων.

«Αν θέλουμε να μιλάμε για στρατηγικό διάλογο, θα πρέπει να σκεφτόμαστε στρατηγικά», τόνισε. Απέρριψε επίσης τη λογική της «στρατηγικής και διπλωματικής ανιδιοτέλειας», υπογραμμίζοντας ότι η συμμαχική σχέση πρέπει να παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα για τα ελληνικά συμφέροντα.

Ο Νικολοβγένης τάχθηκε υπέρ της στρατηγικής σύμπλευσης με τις ΗΠΑ στην παρούσα συγκυρία, αλλά ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση να αναδείξει το βάρος της χώρας και να το αξιοποιήσει διαπραγματευτικά. Όπως είπε, η Κύπρος έχει δείξει την αξία της και το ίδιο πρέπει να πράξει η Αθήνα, ώστε η συνεργασία να αποφέρει ουσιαστικό όφελος και να μην περιορίζεται στην αναγνώριση της Ελλάδας ως καλού συμμάχου.

Κλείνοντας, συνέδεσε τη σημερινή ανάγκη αυτοπεποίθησης με την ιστορική μνήμη, κάνοντας αναφορές στον Μέγα Αλέξανδρο και στους Βαλκανικούς Πολέμους. Το μήνυμα της παρέμβασής του ήταν ότι η διπλωματία, η αμυντική ισχύς και το εθνικό φρόνημα πρέπει να υπηρετούν κοινό στρατηγικό σκοπό.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Παρουσίαση του βιβλίου «Στέλιος Καζαντζίδης: Δεν με σβήνει κανένας» στη Βέροια την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στη Σκηνή «Οδυσσέας Γωνιάδης», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου

Πολιτική4 ώρες πριν

Η αναφορά του Γεραπετρίτη στην Κύπρο μπροστά στον Ρούμπιο! “Αναγκαία η λύση επανένωσης”

Ο κ. Γεραπετρίτης υπογράμμισε ιδιαίτερα τη σημασία της Κύπρου για την περιφερειακή ασφάλεια, τονίζοντας την ανάγκη επανένωσης της νήσου με...

Πολιτική5 ώρες πριν

Συγκρατημένος ο Ρούμπιο! Δεν πήρε θέση δημοσίως για το θέμα του καλωδίου

Ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ ρωτήθηκε ειδικότερα κατά πόσον η Ελλάδα μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη των ΗΠΑ σε σημαντικά για...

Οικονομία5 ώρες πριν

Τουρκία: Η υπόθεση των επενδυτικών κεφαλαίων αγγίζει τον λαλίστατο και προκλητικότατο κατά της Ελλάδας Τσελίκ – Πολιτικό δίλημμα για τον Ερντογάν

Καταγγελίες για δισεκατομμύρια λίρες, ερωτήματα για σχέσεις κυβερνητικών στελεχών και πληροφορίες για λίστες δικαιούχων εντείνουν την πίεση στο AKP.

Δημοφιλή