Ένα νέο προπαγανδιστικό συνέδριο στη Σμύρνη επαναφέρει στο προσκήνιο τη Ρόδο και την Κω, εντάσσοντάς τες εκ νέου σε μια τουρκική θεματολογία που αναπαράγεται συστηματικά τα τελευταία χρόνια γύρω από ζητήματα «ταυτότητας», «πολιτιστικής παρουσίας» και «δικαιωμάτων».

Όπως αναφέρεται σε ρεπορτάζ της Μαίρης Φώτη στην εφημερίδα «Δημοκρατική» της Ρόδου, η διοργάνωση προγραμματίζεται για τις 19 Δεκεμβρίου στο Ege Üniversitesi και συγκεντρώνει τη συμμετοχή κρατικών φορέων, πανεπιστημιακών δομών και σωματείων της τουρκικής διασποράς.

Το συνέδριο, με τίτλο «Τα προβλήματα των Τούρκων που ζουν στην Ελλάδα», συνδιοργανώνεται από την Υπηρεσία Τούρκων του Εξωτερικού (YTB), το Ινστιτούτο Ερευνών του Τουρκικού Κόσμου του Ege Üniversitesi, το σωματείο ROİSDER – που εμφανίζεται ως «Σύλλογος Τούρκων Ρόδου, Κω και Δωδεκανήσων» – καθώς και τον Σύλλογο Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης. Η συμμετοχή αυτών των φορέων δίνει στη διοργάνωση χαρακτήρα θεσμικής πρωτοβουλίας, όπου κρατική πολιτική, πανεπιστημιακό περιβάλλον και οργανώσεις της διασποράς συνδυάζονται για την παραγωγή δημόσιου λόγου με σαφή στόχευση τη χειραγώγηση της μουσουλμανικής μειονότητας της Ελλάδας και της εργαλειοποίησής για την εξυπηρέτηση των τουρκικών σχεδίων για την Ελλάδα.

Στο επίσημο πρόγραμμα, η Ρόδος και η Κως κατέχουν ξεχωριστή ενότητα, με εισηγήσεις για «τουρκική ταυτότητα», «εκπαιδευτικό ζήτημα», «βακούφια και αρχιτεκτονικά μνημεία», καθώς και «δικαιώματα από διεθνείς συνθήκες». Η δομή της πρώτης συνεδρίας αναπαράγει ένα σχήμα που επιχειρεί να παρουσιάσει τα Δωδεκάνησα ως χώρο με «μειονοτικό» αντικείμενο, παρά το γεγονός ότι η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει μειονοτικό καθεστώς μόνο για τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης και δεν περιλαμβάνει τα Δωδεκάνησα στις σχετικές διατάξεις.

Το πρόγραμμα συνεχίζεται με θεματικές για τη Δυτική Θράκη, σε μια διάταξη που παρουσιάζει τα δύο πεδία ως παράλληλα, δημιουργώντας εικόνα ενιαίου πλαισίου, παρότι η νομική βάση και οι ιστορικές συνθήκες διαφέρουν πλήρως. Η τρίτη συνεδρία, αφιερωμένη στον «τουρκικό πολιτισμό στην Ελλάδα», κινείται στο ίδιο μοτίβο, εντάσσοντας ζητήματα ιστορίας, Κυπριακού και «τόπων μνήμης» σε ένα ευρύτερο αφήγημα πολιτιστικής συνέχειας.

Η διοργάνωση, μέσα από την ακαδημαϊκή της μορφή και την παρουσία θεσμικών φορέων, δημιουργεί υλικό – εισηγήσεις, πρακτικά, δημοσιεύσεις – που μπορεί να αξιοποιηθεί σε επόμενες παρεμβάσεις της τουρκικής πλευράς. Παράλληλα, κρατά ζωντανό ένα θέμα που δεν έχει διεθνή υπόσταση, αλλά αναπαράγεται συστηματικά στον δημόσιο λόγο της Τουρκίας και σε οργανωμένες εκδηλώσεις τουρκικών φορέων.

Το συνέδριο της 19ης Δεκεμβρίου στη Σμύρνη εντάσσεται σε αυτή τη σταθερή πορεία: μια επικοινωνιακή και πολιτική στρατηγική που τοποθετεί τη Ρόδο και την Κω σε έναν τεχνητό «παραλληλισμό» με τη Δυτική Θράκη, επιχειρώντας να παρουσιάσει ως θεσμικό ζήτημα κάτι που δεν προβλέπεται σε καμία διεθνή συνθήκη. Παρά τις ρητές προβλέψεις της Λωζάνης, η τουρκική πλευρά συνεχίζει να τροφοδοτεί τη συζήτηση, παράγοντας υλικό και αφήγημα που ενσωματώνεται σε δημόσιες παρεμβάσεις και σε διεθνείς εκδηλώσεις.