Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι απίθανο να εξαπολύσουν άμεσα στρατιωτικό πλήγμα κατά του Ιράν στο άμεσο μέλλον.

Όχι επειδή δεν έχουν δυνατότητα, αλλά επειδή δεν έχουν τις στρατηγικές προϋποθέσεις.

Η Ουάσινγκτον κατανοεί ότι ένα άμεσο πλήγμα στο Ιράν, υπό τις τρέχουσες περιφερειακές ευθυγραμμίσεις, δεν θα παρέμενε διμερής αντιπαράθεση.
Το Ιράν το έχει καταστήσει σαφές: κάθε επίθεση θα πυροδοτούσε έναν περιφερειακό πόλεμο, ενεργοποιώντας πολλαπλά μέτωπα ταυτόχρονα και καταρρίπτοντας τον έλεγχο της κλιμάκωσης.

Η αμερικανική απάντηση σε αυτήν την πραγματικότητα δεν είναι αυτοσυγκράτηση, αλλά αλληλουχία κινήσεων.

Αντί να αντιμετωπίσει το Ιράν στο κέντρο, η στρατηγική στοχεύει να υποβαθμίσει την περιφέρεια, να ραγίσει το περιφερειακό βάθος του Ιράν και να απομονώσει την Τεχεράνη πριν καταστεί νοητή οποιαδήποτε άμεση αντιπαράθεση.

Δεν πρόκειται για σχέδιο άμεσης νίκης, αλλά για «προπολεμική διαμόρφωση» συνθηκών.

📌 Η ΒΑΣΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ: ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΝΙΞΕΙΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

Η ισχύς του Ιράν δεν στηρίζεται σε μεμονωμένη δύναμη.
Στηρίζεται σε δικτυωμένη αποτροπή.

Η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, οι δυνάμεις «αντίστασης» στο Ιράκ και η Ανσάρ Αλλάχ στην Υεμένη συγκροτούν μαζί ένα ολοκληρωμένο σύστημα που:

• Επεκτείνει το στρατηγικό βάθος του Ιράν

• Πολλαπλασιάζει τις οδούς αντιποίνων

• Ανεβάζει το κόστος της άμεσης σύγκρουσης

Όσο αυτό το σύστημα παραμένει ακέραιο, το Ιράν δεν μπορεί να πληγεί χωρίς ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.

Γι’ αυτό η αμερικανική στρατηγική δεν στοχεύει πρώτα το Ιράν.
Στοχεύει το σύστημα που προστατεύει το Ιράν.

📌 ΣΥΡΙΑ: ΠΟΛΥΧΡΗΣΙΜΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΠΙΕΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΓΜΑΤΩΝ

Η Συρία δεν αντιμετωπίζεται ως πόλεμος που πρέπει να λυθεί, αλλά ως μόνιμο στρατηγικό εργαλείο.
Η λειτουργία της είναι τριπλή: πλατφόρμα πίεσης απέναντι στους συμμάχους του Ιράν σε Ιράκ και Λίβανο, διάδρομος αποσταθεροποίησης μέσω ελεγχόμενης ανασφάλειας και γεωγραφική δίοδος που επιτρέπει στο Ισραήλ να προσεγγίζει επιχειρησιακά το Ιράν.

Διατηρώντας τη Συρία σε κατακερματισμένη και «διαπερατή» κατάσταση, οι ΗΠΑ διατηρούν ένα προωθημένο περιβάλλον επιχειρήσεων, από το οποίο μπορεί να ασκηθεί πίεση ανατολικά προς το δυτικό Ιράκ, διαταράσσοντας τη λογιστική υποστήριξη και τη συνοχή της «αντίστασης», και δυτικά προς τα ανατολικά σύνορα του Λιβάνου, αναγκάζοντας τη Χεζμπολάχ σε διαρκή αμυντική διάχυση δυνάμεων.
Υπολειμματικοί εξτρεμιστικοί σχηματισμοί δεν εξαλείφονται, αλλά «διαχειρίζονται» και ανακυκλώνονται ως κινητά εργαλεία τριβής που παράγουν αστάθεια χωρίς να απαιτούν επίσημη κλιμάκωση.

Ταυτόχρονα, ο συριακός εναέριος χώρος και το έδαφος προσφέρουν στο Ισραήλ επιχειρησιακό βάθος και ευελιξία δρομολόγησης, μειώνοντας τη στρατηγική απόσταση προς το Ιράν και εντάσσοντας τη Συρία στη συνολική «γεωμετρία» των πληγμάτων.

Σε αυτήν τη διαμόρφωση, η Συρία λειτουργεί ταυτόχρονα ως σημείο «πνιγμού», ως βαλβίδα πίεσης και ως διάδρομος εκκίνησης—όχι ως πεδίο μάχης που ολοκληρώνεται, αλλά ως μοχλός που μένει μόνιμα ενεργός.

📌 ΛΙΒΑΝΟΣ: ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟ

Η Χεζμπολάχ αποτελεί την πιο άμεση και αξιόπιστη αποτρεπτική δύναμη απέναντι στο Ισραήλ και, κατ’ επέκταση, απέναντι σε ένα άμεσο πλήγμα στο Ιράν.
Ο στόχος στον Λίβανο, λοιπόν, δεν είναι η ολοκληρωτική ήττα—που θα απαιτούσε καταστροφικό πόλεμο—αλλά η προοδευτική εξάντληση.

Αυτό επιδιώκεται μέσω:

• Διαρκούς ισραηλινής στρατιωτικής πίεσης κάτω από τα όρια πλήρους πολέμου

• Οικονομικής ασφυξίας του λιβανικού κρατικού περιβάλλοντος

• Αποσταθεροποίησης των ανατολικών συνόρων, συνδεδεμένης με το συριακό θέατρο

• Ψυχολογικού πολέμου που στοχεύει να «τεντώσει» τη Χεζμπολάχ σε πολλαπλούς άξονες

Ο στόχος είναι να εξαναγκαστεί η Χεζμπολάχ σε κατάσταση στρατηγικού κορεσμού: πάντα κινητοποιημένη, πάντα αντιδραστική, ποτέ πλήρως συγκροτημένη.
Μια Χεζμπολάχ που αμύνεται συνεχώς σε έδαφος, σύνορα και εσωτερική σταθερότητα, είναι λιγότερο ικανή να εκπληρώσει τον ρόλο της ως κεντρικός πυλώνας της περιφερειακής αρχιτεκτονικής αποτροπής του Ιράν.

📌 ΙΡΑΚ: ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΑΡΟΥΣ

Το Ιράκ είναι το πιο κρίσιμο κομμάτι του παζλ.

Γεωγραφικά, συνδέει το Ιράν με τη Συρία και τον Λίβανο.
Οικονομικά, κάθεται πάνω σε τεράστιους ενεργειακούς πόρους.
Στρατηγικά, φιλοξενεί τόσο αμερικανική στρατιωτική παρουσία όσο και ισχυρές δυνάμεις «αντίστασης».

Για τις ΗΠΑ, το Ιράκ πρέπει να παραμείνει αδύναμο, διαιρεμένο και εξαρτημένο.

Ένα ισχυρό, κυρίαρχο Ιράκ ευθυγραμμισμένο με το Ιράν θα:

• Διασφάλιζε χερσαίους διαδρόμους

• Υπονόμευε την αμερικανική στρατιωτική τοποθέτηση

• Αφαιρούσε μοχλούς πίεσης στις αγορές ενέργειας

• Παρείχε στο Ιράν στρατηγικό βάθος προς δυσμάς

Γι’ αυτό η αμερικανική πολιτική εστιάζει σε:

• Περιορισμό και κατακερματισμό των δυνάμεων «αντίστασης»

• Αποτροπή πλήρους πολιτικής ενοποίησης

• Διατήρηση εξάρτησης ασφάλειας από την αμερικανική παρουσία

• Διατήρηση ελέγχου πάνω σε ενεργειακά και χρηματοοικονομικά κανάλια

Το Ιράκ δεν είναι απλώς θέατρο επιχειρήσεων· είναι ο μεντεσές πάνω στον οποίο γυρίζει ολόκληρη η περιφερειακή ισορροπία.

📌 ΥΕΜΕΝΗ: ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΝΙΓΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ

Η Υεμένη καταλαμβάνει έναν διαφορετικό αλλά εξίσου κρίσιμο χώρο: τη θάλασσα.

Ο έλεγχος του Μπαμπ αλ-Μαντάμπ σημαίνει έλεγχο μιας από τις πιο ζωτικές θαλάσσιες αρτηρίες του κόσμου.
Η ικανότητα της Ανσάρ Αλλάχ να απειλεί αυτό το πέρασμα μετατρέπει την Υεμένη από περιφερειακή σύγκρουση σε παγκόσμιο σημείο πίεσης.

Η στρατηγική απάντηση δεν είναι η ολοκληρωτική ήττα, αλλά ο διχασμός.

Με ώθηση προς τη δημιουργία οντότητας «Νότιας Υεμένης» και με προώθηση της αναγνώρισης της Σομαλιλάνδης, η Ουάσινγκτον και οι εταίροι της επιδιώκουν να:

• Ελέγξουν το Μπαμπ αλ-Μαντάμπ από δύο πλευρές

• Περικυκλώσουν και απομονώσουν γεωγραφικά την Ανσάρ Αλλάχ

• Μειώσουν την ικανότητα της Υεμένης να λειτουργεί ως ενιαίος θαλάσσιος δρώντας

• Εξουδετερώσουν ένα από τα πιο διαταρακτικά έμμεσα «εργαλεία» του Ιράν

Αυτό είναι θαλάσσιος περιορισμός μεταμφιεσμένος σε πολιτική λύση.

📌 ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ: ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Μόνο όταν οι σύμμαχοι του Ιράν έχουν αποδυναμωθεί, εξαντληθεί και «διαμεριστεί», γίνεται νοητή η τελική φάση.

Τότε το Ιράν αντιμετωπίζει:

• Μειωμένη ικανότητα αντιποίνων

• Κατακερματισμένη περιφερειακή στήριξη

• Περιορισμένες οδούς κλιμάκωσης

• Αυξημένη ευαλωτότητα σε αεροπορικές και πυραυλικές εκστρατείες

Το πλήγμα στο Ιράν, αν έρθει, προορίζεται να είναι αποφασιστικό ακριβώς επειδή καθυστερεί.

📌 ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ: Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΙΣΧΥΡΗ “ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ”

Αυτή η στρατηγική θυμίζει στο Ιράν αυτό που υπαινίχθηκε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ: η επανάσταση πρέπει να εξαχθεί, αλλιώς η Αμερική θα καταστρέψει κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης από την ηγεμονία της.

Με τις αμερικανικές ενέργειες να στοχεύουν πλέον ανοιχτά δυνάμεις «απελευθέρωσης», η πιο αποτελεσματική άμυνα για το Ιράν είναι ισχυρότεροι σύμμαχοι σε όλη την περιοχή, πολιτικά και στρατιωτικά. Η αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ ή άλλων περιφερειακών εταίρων υπονομεύει την ασφάλεια του Ιράν και επιβεβαιώνει την αρχή ότι η «αντίσταση» πρέπει να παραμένει ισχυρή παντού.

Κατά συνέπεια, περιφερειακές πολιτικές δομές ενδέχεται να αλλάξουν υπό την υπαρξιακή αναγκαιότητα της αντιμετώπισης της αμερικανικής πίεσης.
Η σημερινή μορφή ορισμένων κρατών, όπως τα ΗΑΕ ή η Ιορδανία ή το Μπαχρέιν, μπορεί να μην παραμείνει αποδεκτή για το Ιράν ή τους συμμάχους του μετά την εξέλιξη αυτής της διαδικασίας.

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ “BLOWBACK”

Αυτή η στρατηγική προϋποθέτει ότι ο κατακερματισμός μπορεί να ελεγχθεί, ότι η αστάθεια μπορεί να εντοπιστεί και ότι η κλιμάκωση μπορεί να διαχειρίζεται επ’ αόριστον.

Η Ιστορία δείχνει το αντίθετο.

Οι εμφύλιοι/σεχταριστικοί πόλεμοι δεν μένουν περιορισμένοι.
Οι δυνάμεις-αντιπρόσωποι αποκτούν αυτονομία. Οι θαλάσσιες διαταραχές διαχέονται παγκόσμια.
Τα κατακερματισμένα κράτη γεννούν απρόβλεπτους δρώντες.

Προσπαθώντας να αποδυναμώσουν το Ιράν μέσω έμμεσων περιφερειακών «πυρκαγιών», οι ΗΠΑ και το Ισραήλ διακινδυνεύουν να ανάψουν μια διαμόρφωση σύγκρουσης υπερβολικά σύνθετη για να κυριαρχηθεί και υπερβολικά διάσπαρτη για να σβήσει.

Αυτό που κατασκευάζεται ίσως να μην είναι δρόμος προς τον έλεγχο, αλλά ένα σύστημα μόνιμης περιφερειακής αστάθειας.

Και τα συστήματα, όταν απελευθερωθούν, δεν υπακούν στους αρχιτέκτονές τους.

Γράφει ο Ιμπραχίμ Ματζέντ

Οι τελευταίες «Epstein Files» προκάλεσαν πολιτικό σεισμό στην Τουρκία, με την υπόθεση να παίρνει και εσωτερικές διαστάσεις: το Κόμμα του Μέλλοντος (Future Party) του Αχμέτ Νταβούτογλου συνέδεσε την αναφορά στο όνομά του με κινήσεις κατά του αρμενικού λόμπι στις ΗΠΑ στο θέμα της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας, αφού αλληλογραφία που μνημονεύει τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον πρώην ΥΠΕΞ Νταβούτογλου περιλαμβάνεται στη δημοσιοποίηση. Ο καταδικασμένος για σεξουαλικά εγκλήματα και διακίνηση προσώπων Τζέφρι Έπσταϊν φέρεται να μετέφερε ανήλικα κορίτσια από την Τουρκία στο ιδιωτικό του νησί, σύμφωνα με ισχυρισμό που περιλαμβάνεται σε δικογραφίες αμερικανικών δικαστηρίων, ενώ Τούρκοι εισαγγελείς εξετάζουν περίπου 3.000.000 αρχεία που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, σύμφωνα με την τουρκόφωνη υπηρεσία της Deutsche Welle (DW Turkish).

Οι ισχυρισμοί εντείνουν την πολιτική πίεση στην Άγκυρα για ευρύτερη διερεύνηση των καταγγελιών ότι τουρκικά παιδιά μπορεί να διακινήθηκαν προς το «Epstein Island». Οι εισαγγελείς αναφέρουν ότι ο έλεγχος των νέων αρχείων εντάσσεται σε έρευνα για αυτούς τους ισχυρισμούς, συμπεριλαμβανομένων καταγγελιών που αφορούν Τούρκους ανηλίκους.

Ο Έπσταϊν διατηρούσε ένα εκτεταμένο δίκτυο κακοποίησης και διακίνησης που επί χρόνια κακοποίησε πολλές νεαρές γυναίκες και παιδιά, και ο καταδικασμένος δράστης βρέθηκε νεκρός στο κελί του το 2019, σε ηλικία 66 ετών, σε αυτό που οι αρχές έκριναν ως αυτοκτονία.

Η υπόθεση συνεχίζει να προσελκύει έντονο παγκόσμιο ενδιαφέρον λόγω των στενών δεσμών του Έπσταϊν με πλούσιες, ισχυρές και υψηλού προφίλ προσωπικότητες από την πολιτική, την οικονομία, τον πολιτισμό, την τέχνη και την τεχνολογία – δεσμοί που τροφοδότησαν εικασίες για την πραγματική κλίμακα του σκανδάλου.

Η τελευταία δημοσιοποίηση των «Epstein Files» στις 30 Ιανουαρίου προκάλεσε αναστάτωση στην Τουρκία, αναζωπυρώνοντας τη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση και οδηγώντας σε επίσημο έλεγχο από εισαγγελείς, εν μέσω καταγγελιών για πιθανή διακίνηση τουρκικών παιδιών και για εμφάνιση ονομάτων Τούρκων αξιωματούχων στην αλληλογραφία του Έπσταϊν.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα αρχεία περιλαμβάνουν αναφορές στον πρόεδρο της Τουρκίας και στον πρώην υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου σε αλληλογραφία του Έπσταϊν.

Emails του Αμερικανού επιχειρηματία και δισεκατομμυριούχου Τομ Πρίτζκερ φέρονται να δείχνουν ότι ο ίδιος κανόνιζε το 2010 μια συνάντηση μεταξύ του Έπσταϊν και του τότε υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, λίγο μετά την αποφυλάκιση του Έπσταϊν.

Σε email που έστειλε ο Πρίτζκερ στον Έπσταϊν το 2010, λίγο μετά την έξοδό του από τη φυλακή, έγραψε: «Μόλις έλαβα απάντηση από τον Νταβούτογλου. Ζητά να τον αναζητήσεις. Θα μείνει μόνο έως το μεσημέρι».

Το Κόμμα του Μέλλοντος του Αχμέτ Νταβούτογλου απάντησε για την εμφάνιση του ονόματός του στα Epstein Files, με τον αναπληρωτή πρόεδρο Μουσταφά Γκοζέλ να συνδέει τη συνάντηση με τον δισεκατομμυριούχο με προσπάθειες κατά της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας.

«Οι σημειώσεις του 2010 που έστειλε ο δισεκατομμυριούχος Τομ Πρίτζκερ στον Τζέφρι Έπσταϊν αναφέρουν συνάντηση με τον κ. Νταβούτογλου. Ο αρχηγός του κόμματος διευκρίνισε ότι η συνάντηση έγινε χαλαρά, ως τυχαία συνάντηση, και αφορούσε το έργο του Υπουργείου Εξωτερικών για τη στήριξη ενεργειών κατά του αρμενικού λόμπι στις ΗΠΑ σχετικά με τους ισχυρισμούς περί Γενοκτονίας. Τόνισε επίσης ότι δεν υπήρξε συνάντηση με τον Έπσταϊν, ούτε αίτημα για συνάντηση με τον Έπσταϊν», έγραψε ο Γκοζέλ στο X.

Ένα έγγραφο που περιλαμβάνεται στη δημοσιοποίηση και χρονολογείται από το 2009 αναφέρει: «Βάσει πληροφοριών και πεποίθησης, ο εναγόμενος [Τζέφρι Έπσταϊν] μετέφερε ανήλικα κορίτσια από την Τουρκία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Ασία και πολλές άλλες χώρες, πολλά από τα οποία δεν μιλούσαν καθόλου αγγλικά».

Η δημοσιοποίηση αναζωπύρωσε τη συζήτηση για το αν το δίκτυο του Έπσταϊν διακίνησε ανηλίκους από την Τουρκία, ιδίως παιδιά που εξαφανίστηκαν μετά τους σεισμούς του 1999 στη βορειοδυτική Τουρκία, οι οποίοι σκότωσαν περισσότερους από 17.000 ανθρώπους.

Σύμφωνα με πληροφορίες που εξασφάλισε η τουρκόφωνη υπηρεσία της Deutsche Welle (DW Turkish), η Εισαγγελία της Άγκυρας ξεκίνησε έρευνα στις 23 Δεκεμβρίου 2025, μετά από ανάρτηση που έγινε μία ημέρα νωρίτερα από τον αναπληρωτή πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του Καλού Κόμματος (İyi Parti), Τουρχάν Τσομέζ.

Στην ανάρτησή του στις 22 Δεκεμβρίου στο X, ο Τσομέζ ανέφερε ότι αρχεία που δημοσιοποίησε το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ υποστήριζαν πως νεαρά κορίτσια από την Τουρκία είχαν μεταφερθεί στο ιδιωτικό νησί του Έπσταϊν και υποβλήθηκαν σε κακοποίηση, σημειώνοντας ότι τα παιδιά δυσκολεύονταν επειδή δεν μιλούσαν αγγλικά.

«Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα φρικτό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», έγραψε ο Τσομέζ. «Πριν από χρόνια, είχα δώσει έναν φάκελο για παγκόσμια κυκλώματα κακοποίησης παιδιών στον τότε υπουργό Εσωτερικών, κ. Ακσού, και κάποιοι εγκληματίες συνελήφθησαν».

Πηγές που επικοινώνησαν με το DW Turkish ανέφεραν ότι η Εισαγγελία διερευνά τα τμήματα που αφορούν την Τουρκία μέσα σε περίπου 3.000.000 αρχεία που κοινοποίησε το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Οι ίδιες πηγές είπαν ότι τα αρχεία εξετάζονται για ενδείξεις που συνδέουν υπόπτους και εγκλήματα της υπόθεσης Έπσταϊν με την Τουρκία.

Ο εκπρόσωπος του İyi Parti, Μπουγρά Καβουντζού, ζήτησε την άμεση σύσταση κοινοβουλευτικής επιτροπής ώστε να διαπιστωθεί αν οποιαδήποτε τουρκικά παιδιά υπήρξαν θύματα του δικτύου διακίνησης του Έπσταϊν και, αν ναι, να αξιολογηθεί η τύχη τους, η αποκατάσταση και η προστασία τους.

«Τέτοιου είδους ζητήματα είναι, πάνω απ’ όλα, ζήτημα ανθρωπιάς, πέρα από κάθε πολιτικό υπολογισμό», είπε ο Καβουντζού.

Ο Ντογάν Μπεκίν, βουλευτής του δεξιού Κόμματος Yeniden Refah (Νέας Ευημερίας), δήλωσε ότι κατέθεσε επίσημες κοινοβουλευτικές ερωτήσεις τόσο στο Υπουργείο Εσωτερικών όσο και στο Υπουργείο Οικογένειας και Κοινωνικών Υπηρεσιών.

Ρώτησε αν παιδιά στην Τουρκία «έπεσαν θύματα της εγκληματικής συμμορίας Έπσταϊν» και αν τα υπουργεία έχουν διενεργήσει ενδελεχείς ελέγχους σε σχολεία και ορφανοτροφεία για να εντοπίσουν πιθανά θύματα.

Ο Μπεκίν επικαλέστηκε επίσης επίσημα στοιχεία της Τουρκικής Στατιστικής Υπηρεσίας, σύμφωνα με τα οποία, μεταξύ 2008 και 2016, δηλώθηκαν ως αγνοούμενα στην Τουρκία 104.531 παιδιά, τα περισσότερα από τα οποία ήταν νεαρά κορίτσια.

Η νέα διερεύνηση έρχεται μετά από παλαιότερη καταγγελία, που κατατέθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2024 από τουρκική μη κερδοσκοπική οργάνωση για παιδιά και γυναίκες. Η οργάνωση ζητούσε από τους εισαγγελείς να εξετάσουν καταγγελίες ότι το δίκτυο του Έπσταϊν είχε διασυνδέσεις στην Τουρκία και ότι τουρκικά παιδιά μπορεί να είχαν πέσει θύματα εκμετάλλευσης.

Σε απάντηση, οι εισαγγελείς εξέδωσαν στις 16 Ιουνίου 2025 απόφαση μη άσκησης δίωξης, αναφέροντας ότι ο φάκελος δεν περιείχε στοιχεία πως τα καταγγελλόμενα εγκλήματα είχαν διαπραχθεί στην Τουρκία.

Επικριτές υποστήριξαν ότι η τουρκική κυβέρνηση επιχείρησε να καταπνίξει ή να αποκρύψει λεπτομέρειες της υπόθεσης αντί να προχωρήσει σε πλήρη έρευνα.

Τα αρχεία περιλαμβάνουν επίσης αναφορές στον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αν και παραμένει ασαφές αν συναντήθηκε ποτέ με τον Έπσταϊν.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Έπσταϊν έγραψε στη φερόμενη ως «μυστική φίλη» του, Σέλεϊ Λιούις, ότι «ίσως πάω να δω τον [πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ] Ερντογάν και μετά στη Μπόντρουμ για σπα». Δεν υπάρχουν στοιχεία αν η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε.

Σε ξεχωριστή ανταλλαγή μηνυμάτων τον Φεβρουάριο του 2017, ο πρώην πρόεδρος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και οικονομολόγος Λάρι Σάμερς απάντησε σε email του Έπσταϊν (με αποσιωπημένο τμήμα) ρωτώντας: «Ποιο είναι το θέμα; Πρέπει να πάω εκεί; Είναι τσιράκια του Ερντογάν [sic];». Ο Έπσταϊν απάντησε προτείνοντας συνεργασία με τις τουρκικές χρηματοπιστωτικές αρχές, γράφοντας: «Θες να συνεργαστείς με την Τουρκική Κεντρική Τράπεζα για να συζητήσουμε το θέμα του νομίσματος, τους είπα 250k [sic]».

Το πλαίσιο της αποσιωπημένης αλληλογραφίας παραμένει ασαφές…