Ο θάνατος της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ προκαλεί ισχυρό αποτύπωμα στον πνευματικό κόσμο, με τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και Ακαδημαϊκό Προκόπη Παυλόπουλο να κάνει λόγο για ένα δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνει η απώλειά της στην ευρωπαϊκή διανόηση.

Σε δήλωσή του, ο κ. Παυλόπουλος υπογραμμίζει ότι η απουσία της Αρβελέρ δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά αγγίζει το σύνολο της ευρωπαϊκής πνευματικής κοινότητας, ιδίως στο πεδίο της έρευνας για την διαχρονική πολιτισμική παρακαταθήκη της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Στο επίκεντρο της αναφοράς του τίθενται δύο πυλώνες: ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός και ο Βυζαντινός Πολιτισμός, ως οι βασικές “γέφυρες” μέσω των οποίων η ελληνική πνευματική κληρονομιά μετασχηματίστηκε και ενσωματώθηκε στην ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημειώνει ότι η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ υπήρξε κομβική μορφή ακριβώς επειδή υπηρέτησε με συνέπεια και βάθος την ανάδειξη αυτής της κληρονομιάς, φωτίζοντας τον ρόλο του ελληνικού και βυζαντινού κόσμου στη διαμόρφωση της Ευρώπης. Με αυτή τη διατύπωση, η δήλωση λειτουργεί όχι απλώς ως αποχαιρετισμός, αλλά και ως υπενθύμιση της ιστορικής συνέχειας που η Αρβελέρ ανέδειξε σε όλο της το έργο: ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς τις ελληνικές της ρίζες.

Με «καταιγισμό» θεμάτων και ξεκάθαρο στίγμα ότι μπαίνουμε σε περίοδο γενικευμένης αποσταθεροποίησης, άνοιξε η εκπομπή Direct News με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια, βάζοντας στο ίδιο κάδρο Γάζα – Ιράν – Κίνα – Κέρας της Αφρικής – τουρκικές κινήσεις σε Θράκη/Δωδεκάνησα – Κυπριακό.

1) Ελλάδα – Γάζα: “Κλειδώνει” ελληνική δύναμη
Η εκπομπή ξεκινά από πληροφορίες/δημοσίευμα που, όπως τονίζεται, επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα θα στείλει στρατιωτική δύναμη στη Γάζα, με σχήμα που παραπέμπει σε ειδικό τάγμα και αποστολή υγειονομικού και μηχανικού (και τροχοφόρα/τεθωρακισμένα υποστήριξης), υπό αμερικανική διοίκηση.
Στο σκεπτικό που παρουσιάζεται, η παρουσία ελληνικής και ενδεχομένως ελληνοκυπριακής δύναμης λειτουργεί ως αντίβαρο στην ιδέα ανάπτυξης τουρκικών στρατευμάτων στη Γάζα – κάτι που περιγράφεται ως «κόκκινη γραμμή» για το Ισραήλ. Η εκπομπή επιμένει ότι η Ελλάδα δεν πάει «μπροστά στη γραμμή», αλλά σε ρόλους υποστήριξης/ανασυγκρότησης, με στόχο και γεωπολιτικό αποτύπωμα: παρουσία σε ζώνες κρίσης = αύξηση βάρους.

2) Ιράν: από διαπραγμάτευση σε προετοιμασία πολέμου
Στο δεύτερο μέτωπο, το μήνυμα είναι ωμό: «πάμε για πολεμική αναμέτρηση». Γίνεται αναφορά σε σενάρια παρατεταμένης επιχείρησης εβδομάδων ή και μηνών, με το πλαίσιο να «κουμπώνει» πάνω σε:

• δημόσιες τοποθετήσεις Τραμπ περί αλλαγής καθεστώτος,

• αμερικανικές κινήσεις για βόμβες κατά καταφυγίων και ετοιμότητα B-2,

• πληροφορίες ότι η συνάντηση στη Γενεύη (17/2) μπορεί να είναι τυπική, με την αμερικανική πρόταση για το πυρηνικό να εμφανίζεται απορριφθείσα από την Τεχεράνη.
  Η εκπομπή “τραβάει” την μεγάλη εικόνα: το Ιράν δεν είναι μόνο Ιράν. Είναι και οικονομικός/ενεργειακός μοχλός πίεσης προς την Κίνα, μέσω περιορισμού ροών πετρελαίου και κλιμάκωσης.

3) Κίνα – Ρωσία: ποιος μπαίνει πόσο βαθιά
Για τη Ρωσία, η ανάγνωση που δίνεται είναι πως κινείται περιορισμένα και «μετρημένα» (στήριξη, συστήματα, δημόσια κάλυψη), χωρίς διάθεση άμεσης σύγκρουσης. Για την Κίνα, αντίθετα, παρουσιάζεται εικόνα επιθετικής εμπλοκής: αερογέφυρες, ναυτική παρουσία, και κυρίως δορυφορική “κάλυψη”/παροχή πληροφοριών που “καρφώνει” κινήσεις ΗΠΑ/Ισραήλ στην περιοχή.

4) Κέρας της Αφρικής: η επόμενη εστία μετά το Ιράν
Ένα από τα πιο βαριά κομμάτια της εκπομπής είναι η μεταφορά της σύγκρουσης Τουρκίας–Ισραήλ στο Κέρας της Αφρικής. Η εκπομπή μιλά για:

• τουρκική ενίσχυση στη Σομαλία (άρματα M48/M60, πολεμικά πλοία, πεζοναύτες, F-16, σχέδια για βάσεις),

• ισραηλινό ενδιαφέρον για Σομαλιλάνδη και πιθανές βάσεις,

• την αιγυπτιακή εμπλοκή και τον ανταγωνισμό με την Αιθιοπία (φράγμα/νερό).
  Το συμπέρασμα: “εκεί θα παιχτούν πολλά”, γιατί μιλάμε για θαλάσσιες οδούς, διαδρόμους, ορυκτά, νερό – δηλαδή σκληρή γεωπολιτική, όχι θεωρία.

5) Ελληνοτουρκικά – Θράκη/Δωδεκάνησα και Κυπριακό
Η εκπομπή σηκώνει θέμα τουρκικού αφηγήματος “τουρκικής μειονότητας” όχι μόνο στη Θράκη αλλά και σε Ρόδο/Κω, ως κλιμακούμενη γραμμή πίεσης. Παράλληλα χαρακτηρίζει «περίεργη και απαράδεκτη» την υπόθεση επιθεώρησης/παρουσίας αμερικανικών υπηρεσιών στο παράνομο αεροδρόμιο στα κατεχόμενα, με τρόπο που – όπως υποστηρίζεται – δίνει έδαφος σε γκρίζες αναγνώσεις.

6) Άμυνα: “Κύμων” και ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα που η Ελλάδα μένει εκτός
Γίνεται αναφορά στην έντονη δραστηριότητα γύρω από τη φρεγάτα ΚΙΜΩΝ, ενώ καταγράφεται ως αρνητική εξέλιξη η απουσία της Ελλάδας από ευρωπαϊκό σχήμα για πλήγμα μεγάλου βάθους (deep strike) – με την εκτίμηση ότι αντί συμμετοχής στην παραγωγή, θα πάμε σε αγορά.

7) Τουρκία – Kaan και TCG Anadolu: προπαγάνδα vs πραγματικότητα
Κλείνοντας, η εκπομπή “χτυπά” το τουρκικό αφήγημα για το KAAN, υποστηρίζοντας ότι χωρίς αμερικανικούς κινητήρες δεν μπορεί να πετάξει, παρά τα deals/προβολή. Για το TCG Anadolu τονίζει ότι είναι πλατφόρμα drones/ελικοπτεροφόρο και όχι «αεροπλανοφόρο», ενώ υπογραμμίζει ότι στο Αιγαίο αποτελεί ευάλωτο στόχο σε περίπτωση σύγκρουσης.

Δείτε την εκπομπή του Ανδρέα Μουντζουρούλια:

Η Πολεμική Αεροπορία έδωσε «παρών» στη Γαλλία, συμμετέχοντας στην πολυεθνική άσκηση «Orion 2026» με κλιμάκιο τεσσάρων Mirage 2000-5 και το αντίστοιχο προσωπικό της 331 Μοίρας από την 114 Πτέρυγα Μάχης.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, η ελληνική αποστολή μεταστάθμευσε στην αεροπορική βάση Mont de Marsan, όπου από τις 3 Φεβρουαρίου έως και σήμερα, 16 Φεβρουαρίου, συμμετείχε σε ένα πλήρες επιχειρησιακό πρόγραμμα που κάλυψε «το σύνολο των αεροπορικών επιχειρήσεων».

Στο επίκεντρο της άσκησης βρέθηκε η εκτέλεση αποστολών σε περιβάλλον προσομοίωσης σύγχρονων και σύνθετων απειλών. Στόχος ήταν διπλός: αφενός η ενίσχυση της επιχειρησιακής ετοιμότητας, αφετέρου η περαιτέρω αναβάθμιση της συνεργασίας και της διαλειτουργικότητας μεταξύ των συμμετεχόντων, στοιχείο κρίσιμο σε ένα πεδίο όπου οι κοινές διαδικασίες, οι κανόνες εμπλοκής και η «γλώσσα» των επιχειρήσεων πρέπει να είναι κοινή και δοκιμασμένη στην πράξη.

Στην «Orion 2026» συμμετείχαν με μαχητικά, εκτός της Γαλλίας και της Ελλάδας, η Γερμανία με αεροσκάφη Tornado και το Κατάρ με αεροσκάφη Rafale, δίνοντας στην άσκηση σαφή πολυεθνικό χαρακτήρα και δοκιμάζοντας στην πράξη την επιχειρησιακή συνεκπαίδευση μεταξύ διαφορετικών τύπων αεροσκαφών και σχολών επιχειρήσεων.

Η παρουσία των ελληνικών Mirage 2000-5 σε ένα τέτοιο πλαίσιο λειτουργεί ως καθαρό μήνυμα συνέχειας: η ΠΑ επενδύει στη διαρκή συνεκπαίδευση με εταίρους και συμμάχους, εκεί όπου οι «ώρες» σε ρεαλιστικά σενάρια και η τριβή σε σύνθετα περιβάλλοντα είναι που χτίζουν πραγματική αποτρεπτική αξία.