Η νέα εκπομπή Direct News με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια άνοιξε με «βαριά» ατζέντα και καθαρό μήνυμα: στο επίκεντρο μπαίνει η ανατολική Μεσόγειος, η τουρκική προκλητικότητα και η διαμορφούμενη αμυντική αρχιτεκτονική Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, ενώ παράλληλα ανεβαίνει επικίνδυνα το θερμόμετρο στο μέτωπο ΗΠΑ–Ιράν.

Ο παρουσιαστής στάθηκε σε ισραηλινή ανάλυση think tank που περιγράφει την τριγωνική συνεργασία Αθήνας–Λευκωσίας–Ιερουσαλήμ ως παράγοντα σταθερότητας και αποτροπής, με την Τουρκία να αναδεικνύεται –κατά την εκπομπή– ως «κρίσιμος κίνδυνος» για τη νέα τάξη πραγμάτων στην περιοχή. Στο ίδιο πλαίσιο εντάχθηκε η αναφορά σε πρόσφατη συνάντηση στην ισραηλινή Κνεσέτ με συμμετοχή Ελλήνων, Κυπρίων, Αμερικανών και Ισραηλινών βουλευτών, όπου συζητήθηκε ευθέως ο ρόλος της Άγκυρας και, όπως τονίστηκε, τέθηκε ως επόμενη κίνηση η είσοδος της Ινδίας στη σχετική εξίσωση συνεργασιών.

Στο κομμάτι των διεθνών εξελίξεων, η εκπομπή περιέγραψε «θρίλερ» γύρω από το Ιράν, με τον Donald Trump –όπως ειπώθηκε– να ανεβάζει την πίεση για συμφωνία σε σύντομο χρονικό ορίζοντα, αφήνοντας ταυτόχρονα ανοικτό το σύνολο των επιλογών. Έγινε αναφορά σε δημοσιεύματα αμερικανικών μέσων για σενάρια πλήγματος σε πυρηνικές εγκαταστάσεις αλλά και ειδικών επιχειρήσεων, την ώρα που –σύμφωνα με όσα μεταφέρθηκαν– το Ισραήλ θεωρεί ότι έχουν «κλειδώσει» στόχοι και προετοιμάζεται ακόμη και για το χειρότερο ενδεχόμενο, δηλαδή μαζική ιρανική απάντηση.

Στο ελληνικό αμυντικό σκέλος, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας ανέδειξε εξελίξεις για το Πολεμικό Ναυτικό: από την επιλογή/ενσωμάτωση μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων (τύπου camcopter/C-BEL όπως αναφέρθηκε) σε νέες πλατφόρμες, μέχρι τη μεγάλη «μονομαχία» εταιρειών για το πρόγραμμα νέων υποβρυχίων και αναβάθμισης υφιστάμενων μέσων, με την εκτίμηση ότι οι αποφάσεις θα πρέπει να ληφθούν με καθαρά επιχειρησιακά αλλά και γεωπολιτικά κριτήρια, ιδίως ως προς το σκέλος της συμμετοχής ελληνικών ναυπηγείων.

Κλείνοντας, έγινε ειδική μνεία στην «Ασπίδα του Αχιλλέα» και στις –όπως ειπώθηκε– προχωρημένες συζητήσεις για ενσωμάτωση τεχνητής νοημοσύνης από ισραηλινή πλευρά, με στόχο αυτοματοποιημένη ανίχνευση/ταξινόμηση απειλών και βελτιστοποίηση της απόκρισης αναχαίτισης.

Θλίψη στην Πολεμική Αεροπορία και στους φίλους της Αεροπορικής Ιδέας προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Αντιπτεράρχου (Ι) ε.α. Παναγιώτη Μπαλέ, μιας μορφής που ταυτίστηκε με την επιχειρησιακή σοβαρότητα, την πειθαρχία και το “σκληρό” επαγγελματικό ήθος που κράτησε την ΠΑ όρθια σε απαιτητικές εποχές.

Ο Παναγιώτης Μπαλές γεννήθηκε το 1936 στην Ανδρίτσαινα, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1955 εισήλθε στη Σχολή Ικάρων (Τμήμα Ιπταμένων), κατατασσόμενος 8ος μεταξύ 65 εισαχθέντων. Διακρίθηκε ως αρχηγός της ΙΙΙης Τάξεως και αρχηγός της Σχολής, ενώ αποφοίτησε το 1958 ως αρχηγός της τάξης του, μεταξύ 36 νέων Ανθυποσμηναγών.

Το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του το διένυσε στις Πολεμικές Μοίρες και στα σύγχρονα μαχητικά, με πάνω από 3.500 ώρες πτήσης. Διετέλεσε Διοικητής Πολεμικής Μοίρας των πρώτων F-4E Phantom που ήρθαν στην Ελλάδα, αλλά και Διοικητής της μεγαλύτερης Πτέρυγος Μάχης, της 110 ΠΜ (1980-82), με πέντε Πολεμικές Μοίρες. Και στις δύο περιπτώσεις, οι Μονάδες κατέκτησαν υψηλά επίπεδα επιχειρησιακής ικανότητας, επιτυγχάνοντας μηδενικούς δείκτες ατυχημάτων υπό τη διοίκησή του — στοιχείο που λέει πολλά σε έναν κλάδο όπου το “μηδέν” δεν χαρίζεται, κερδίζεται.

Αποστρατεύτηκε τον Μάρτιο του 1983 με τον βαθμό του Υποπτεράρχου. Κατά τη διαδρομή του, παρακολούθησε πλήθος επαγγελματικών σχολείων της ΠΑ και των ΕΔ, φοίτησε στο Air Command and Staff College της USAF (αντίστοιχο της Σχολής Πολέμου Αεροπορίας) και υπηρέτησε για δύο χρόνια ως καθηγητής, εκπαιδευτής και διευθυντής σπουδών στη ΣΠΑ.

Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του ο Σάββας Καλεντερίδης ανέφερε: «Σήμερα έκανε την μεγάλη πτήση του ο πτέραρχος Παναγιώτης Μπαλές, ηγετική μορφή της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, που διοίκησε στιβαρά και με αποτελεσματικότητα των Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών.Ένα γνήσιο τέκνο της ηρωικής Ανδρίτσαινας. Καλές προσγειώσεις στους διαδρόμους του Παραδείσου Αρχηγέ…».

Η απώλειά του κλείνει ακόμη ένα κεφάλαιο μιας γενιάς αξιωματικών που έμαθε να μετράει τα λόγια, να κρατάει χαμηλά τους τόνους και να ανεβάζει ψηλά το επίπεδο του καθήκοντος.

Γράφει ο Michael Rubin

Οι εκλογές της 12ης Φεβρουαρίου 2026 στο Μπανγκλαντές σηματοδοτούν το τέλος ενός αργού, σταδιακού πραξικοπήματος που δεν ξεκίνησε από φοιτητές στους δρόμους της Ντάκα, αλλά από μια αίθουσα συνεδριάσεων της Inter-Services Intelligence (ISI).

Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες που οδήγησαν στην απομάκρυνση της πρωθυπουργού του Μπανγκλαντές, Σεΐχ Χασίνα, δεν ήταν αυθόρμητες, όπως υποστήριξαν αφελείς διπλωμάτες και δημοσιογράφοι. Οι διαδηλωτές που σκοτώθηκαν δεν ήταν θύματα μιας κατασταλτικής αστυνομικής δύναμης. Ιατροδικαστικές εκθέσεις δείχνουν ότι οι επιτιθέμενοι πυροβόλησαν φοιτητές με σφαίρες 7,62 χιλιοστών, συνήθως από τυφέκια AK-47. Ο στρατός του Μπανγκλαντές χρησιμοποιεί τέτοιο οπλισμό, αλλά η εμπλοκή του στις διαμαρτυρίες ήταν περιορισμένη. Μάρτυρες αναφέρουν ότι αξιωματικοί του στρατού απέφυγαν να ανοίξουν πυρ κατά του πλήθους. Αυτό υποδηλώνει ότι οι δράστες προμηθεύτηκαν τις σφαίρες 7,62 χιλιοστών και τα AK-47 από εξωτερική πηγή, πιθανότατα μέσω της Ύπατης Αρμοστείας του Πακιστάν στη Ντάκα.

Με το Awami League εκτός νόμου και τη Jamaat-e-Islami και άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Πακιστάν να ανακάμπτουν, το Ισλαμαμπάντ επαναφέρει τη συζήτηση για τον πόλεμο του 1971 και επιχειρεί να ανατρέψει το αποτέλεσμά του. Αν ο λαός του Μπανγκλαντές δεν αντιδράσει σύντομα, η χώρα θα επιστρέψει στο «Ανατολικό Πακιστάν» τουλάχιστον σε πνεύμα, αν όχι σε όνομα.

Η επιχείρηση κατά του Μπανγκλαντές θα έπρεπε να έχει παραβιάσει μια «κόκκινη γραμμή» για την Ινδία. Το ίδιο και η συνεχιζόμενη στήριξη του Πακιστάν σε τρομοκρατικές ομάδες στο Κασμίρ και αυτονομιστές του Χαλιστάν. Οι παραδοσιακοί Ινδοί ηγέτες καθησυχάζονται ότι ενεργούν με αυτοσυγκράτηση και σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, αλλά αυτό ακριβώς εξυπηρετεί τους υπολογισμούς της ISI. Τα αυταρχικά καθεστώτα επιδιώκουν να περιορίσουν τους αντιπάλους τους επικαλούμενα δημοκρατία και διπλωματικούς κανόνες, ενώ ταυτόχρονα εφαρμόζουν μυστικές στρατηγικές για να τους αποδυναμώσουν. Το διεθνές δίκαιο λειτουργεί μόνο όταν όλα τα μέρη δεσμεύονται από τους ίδιους κανόνες.

Η συμπεριφορά του Πακιστάν θα επιδεινωθεί. Μόνο του, το Πακιστάν είναι ένα αποτυχημένο κράτος. Με την οικονομική και στρατιωτική στήριξη όμως του Κατάρ, της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας —του νέου «Άξονα των Ιχουάν»— οι πακιστανικές δυνάμεις ενισχύονται. Και η Κίνα επιθυμεί να δει την Ινδία αποδυναμωμένη. Ουσιαστικά, το Πακιστάν έχει μετατραπεί σε ένα δηλητηριώδες στιλέτο που διάφορες χώρες χρησιμοποιούν για να πλήττουν την Ινδία και να διεξάγουν εναντίον της έναν «γκρίζο πόλεμο». Αν η Ινδία δεν αντιδράσει, ενδέχεται να χάσει τον πρώτο της και πλέον καθοριστικό πόλεμο.

Το Πακιστάν επιδιώκει να διαδώσει τον αποσχιστισμό, ενώ η Τουρκία και το Κατάρ, μαζί με το Πακιστάν, υποκινούν τους περισσότερους από 200 εκατομμύρια μουσουλμάνους της Ινδίας. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ προωθεί τον νεο-οθωμανισμό στο εσωτερικό, στη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική, συνεργάζεται με το Πακιστάν για την προώθηση ενός «νεο-μουγκάλ» αφηγήματος στη Νότια Ασία. Ως ένθερμος οπαδός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο Ερντογάν δεν αποδέχεται μια τάξη πραγμάτων όπου μη μουσουλμάνοι ασκούν εκλογική εξουσία επί μουσουλμάνων.

Η Νέα Δελχί θα πρέπει να καθοδηγείται από ηθική σαφήνεια και αμοιβαιότητα. Ενώ η Ινδία είναι ένα νόμιμο κράτος, το Πακιστάν είναι ένα τεχνητό δημιούργημα, του οποίου το όνομα προέρχεται από αναγραμματισμό των περιοχών του, που δεν έχουν κοινό στοιχείο πέρα από τη θρησκεία και τον καταναγκασμό της κεντρικής εξουσίας.

Στην πράξη, πολλές περιοχές του Πακιστάν δυσανασχετούν με την κυριαρχία των Πουντζάμπι. Οι Παστούν του Khyber Pakhtunkhwa θα επιθυμούσαν να ενωθούν με το Αφγανιστάν —κάτι που επιδιώκουν από το 1893 και τη χάραξη της Γραμμής Ντουράντ. Το Πακιστάν παραβιάζει τους ίδιους του τους νόμους όσον αφορά το Γκιλγκίτ. Έχει προσαρτήσει παράνομα το Καλάτ και ενσωμάτωσε το Μπαλουχιστάν το 1955. Το Σιντ διαθέτει επίσης ξεχωριστή πολιτισμική ταυτότητα που αξίζει αναγνώριση.

Όπως οι ΗΠΑ δεν αναγνώρισαν ποτέ τη σοβιετική κατοχή της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας, έτσι και η Ινδία θα μπορούσε να εξετάσει το ενδεχόμενο αναγνώρισης των νόμιμων εκπροσώπων των πακιστανικών περιοχών που τελούν υπό κατοχή.

Παράλληλα, η Ινδία θα πρέπει να υιοθετήσει πολιτική αμοιβαιότητας απέναντι στην Τουρκία. Η Τουρκία προσφέρει υποτροφίες σε Ινδούς μουσουλμάνους, επιχειρώντας να τους εντάξει σε μια μισαλλόδοξη κοσμοθεωρία που απορρίπτει τη διαφορετικότητα της Ινδίας. Η ινδική κυβέρνηση θα μπορούσε να ανταποδώσει, υποδεχόμενη Κούρδους φοιτητές και ενισχύοντας την πολιτιστική και πολιτική τους ταυτότητα απέναντι στον αυξανόμενο αυταρχισμό της Άγκυρας.

Η Ινδία θα μπορούσε ακόμη να υποδεχθεί πρώην μέλη του PKK από την Τουρκία και τη Συρία. Πολλοί Κούρδοι ευθυγραμμίζονται ιδεολογικά με την παραδοσιακή σοσιαλιστική κοσμοθεωρία της Ινδίας. Αν και η Τουρκία χαρακτηρίζει το PKK τρομοκρατική οργάνωση, ευρωπαϊκά δικαστήρια το αντιμετωπίζουν ως νόμιμη εξέγερση. Οι ΗΠΑ το ενέταξαν στις τρομοκρατικές οργανώσεις μόνο κατόπιν απαίτησης της Άγκυρας. Αν η Τουρκία υποκινεί αποσχισμό στο Κασμίρ, η Ινδία θα μπορούσε να προωθήσει το Κουρδιστάν ακόμη και παρέχοντας υποστήριξη αυτοάμυνας.

Το Πακιστάν είχε σχεδόν 80 χρόνια να αποδείξει ότι είναι υπεύθυνο κράτος και απέτυχε. Αν ήθελε να συνυπάρξει ειρηνικά με την Ινδία, θα μπορούσε. Αντίθετα, επιδιώκει να την αποδυναμώσει.

Ειλικρινά, αν η Ινδία επιτάχυνε τη διάλυση του Πακιστάν, θα έκανε χάρη στον κόσμο. Ομοίως, καθώς η Τουρκία εξελίσσεται σε μηχανή ριζοσπαστισμού στον 21ο αιώνα, η Νέα Δελχί θα πρέπει να διδάξει ένα μάθημα στην Άγκυρα. Η αλαζονεία του Ερντογάν θα αυξάνεται έως ότου κάποιος την ανακόψει. Και αν οι Κούρδοι κερδίσουν την ελευθερία τους στη διαδικασία, αυτό θα αποτελεί νίκη για το μετριοπαθές και δημοκρατικό μπλοκ που η Ινδία φιλοδοξεί να ηγηθεί.

Πηγή: sundayguardianlive.com