Δημοσίευμα του Nordic Monitor (9 Φεβρουαρίου 2026) φέρνει στο φως μια επίσημη κυβερνητική επιστολή που – αντί να κλείνει το θέμα – το κάνει χειρότερο: σύμφωνα με όσα αναφέρει, η Τουρκία έχει χορηγήσει υπηκοότητα σε αλλοδαπούς παρότι υπήρχαν ενεργές εγγραφές/σήματα σε INTERPOL/Europol, εκκρεμή διεθνή εντάλματα ή βαριές καταγγελίες για οργανωμένο έγκλημα και τζιχαντιστικά δίκτυα.

Η επιστολή που «πρόδωσε» την πρακτική

Το Nordic Monitor επικαλείται επιστολή με υπογραφή του Τούρκου ΥΠΕΣ Αλί Γερλικαγιά, με ημερομηνία 12 Δεκεμβρίου 2025, η οποία κατατέθηκε ως απάντηση σε κοινοβουλευτική ερώτηση. Εκεί περιγράφεται ο “τυπικός” μηχανισμός: έλεγχοι ασφαλείας/αρχείων και απόρριψη όσων “χτυπάνε” σε INTERPOL/Europol ή έχουν αρνητική αξιολόγηση από τη ΜΙΤ.

Ο Τούρκος ΥΠΕΣ, Αλί Γερλίκαγια

Το πρόβλημα είναι ότι, όπως τονίζει το δημοσίευμα, η ίδια η πραγματικότητα (και σειρά υποθέσεων που έχουν έρθει στη δημοσιότητα) δείχνει ότι υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις όπου, παρά τα «κόκκινα φώτα», η πολιτογράφηση προχώρησε. Η εικόνα που σκιαγραφείται είναι ότι οι «δικλείδες» λειτουργούν στα χαρτιά, αλλά στην πράξη παρακάμπτονται όταν υπάρχει πολιτική/οικονομική σκοπιμότητα.

Η κλίμακα: δεκάδες χιλιάδες «εξαιρετικές» πολιτογραφήσεις με επενδυτικά σχήματα

Στο επίκεντρο μπαίνουν τα λεγόμενα “exceptional” σχήματα: σύμφωνα με την υπουργική απάντηση που παραθέτει το Nordic Monitor, 46.431 αλλοδαποί απέκτησαν τουρκική υπηκοότητα μέσω «εξαιρετικών» επενδυτικών διαδρομών την περίοδο 2018–2024. Το ρεπορτάζ υποστηρίζει ότι αυτά τα προγράμματα, όπως εφαρμόστηκαν, άνοιξαν χώρο για ξέπλυμα, «καθαρό» καθεστώς παραμονής και τελικά διαβατήριο.

Σε παράλληλη εικόνα για το πώς λειτουργεί η “βιομηχανία”, ρεπορτάζ του The New Arab (22 Ιανουαρίου 2026) περιγράφει την επανεμφάνιση απάτης στο πρόγραμμα «ιθαγένεια μέσω επένδυσης», θυμίζοντας το μεγάλο crackdown του Σεπτεμβρίου 2025 με 106 συλλήψεις και φακέλους που συνδέθηκαν με περίπου 451 ξένους “επενδυτές”.

turkey_citizenship_process

Παραδείγματα που «καίνε» (όπως αναφέρονται στο δημοσίευμα)

Το Nordic Monitor παραθέτει ενδεικτικές περιπτώσεις για να δείξει πώς η Άγκυρα, κατά την καταγγελία του, μετατρέπει την υπηκοότητα σε ασπίδα:

• Rawa Majid (“Kurdish Fox”): καταζητούμενος για βαριά εγκλήματα (ναρκωτικά/συμβόλαια θανάτου), φέρεται να απέκτησε τουρκική υπηκοότητα μέσω επενδυτικών/καθεστώτος διαμονής και να απέφυγε την έκδοση.

• Υποθέσεις που συνδέονται με ISIS/ISIS-K, με πρόσωπα που – κατά το δημοσίευμα – απέκτησαν υπηκοότητα ή επιχειρησιακή «άνεση» στην Τουρκία, παρά διεθνείς επισημάνσεις/κυρώσεις.

• Περιπτώσεις με αναφορά σε Hamas και χρηματοδοτικά δίκτυα, όπου αποδίδεται σε ορισμένα πρόσωπα απόκτηση τουρκικής ταυτότητας και αλλαγή ονόματος.

Το «μαύρο» συμπέρασμα του ρεπορτάζ

Το βασικό εύρημα δεν είναι ότι “ξέφυγαν μερικοί”. Είναι ότι, όπως το θέτει το Nordic Monitor, η Τουρκία εμφανίζεται να έχει υιοθετήσει μια σκόπιμη πρακτική:

• όπου υπάρχουν σήματα/εντάλματα ή «αρνητικές» αξιολογήσεις, η επίσημη γραμμή λέει “κόβονται”,

• αλλά στην πράξη φαίνεται να υπάρχει παράκαμψη για «χρήσιμους» ή «πληρωμένους» φακέλους, ιδιαίτερα μέσω επενδυτικών διαδρομών.

Το The New Arab συμπληρώνει το πλαίσιο: η Τουρκία εισήγαγε «εξαιρετική» ιθαγένεια μέσω επένδυσης το 2017, με κατώφλι ακινήτου που άλλαξε διαδοχικά (από $1.000.000, σε $250.000 το 2018, και σε $400.000 το 2022), ενώ υπάρχουν και εναλλακτικές μέσω καταθέσεων/ομολόγων κ.ά.

Γιατί αυτό αφορά άμεσα Ευρώπη και Ελλάδα

Αν η πολιτογράφηση λειτουργεί ως “πλυντήριο” ταυτότητας, το τουρκικό διαβατήριο γίνεται εργαλείο μετακίνησης/κάλυψης, ειδικά για πρόσωπα με διεθνή αποτυπώματα σε οργανωμένο έγκλημα, τρομοκρατικά δίκτυα, ή υβριδικές επιχειρήσεις. Και όταν ένα κράτος παίζει «διπλό ταμπλό» (μηδενική ανοχή στα λόγια – εξαιρέσεις στην πράξη), το κόστος το πληρώνουν οι γείτονες και οι σύμμαχοι σε επίπεδο ασφάλειας και αντικατασκοπείας.

Σκληρή επίθεση στο Πακιστάν εξαπέλυσε η United Kashmir People’s National Party (UKPNP), χαρακτηρίζοντας την ετήσια “Kashmir Solidarity Day” της 5ης Φεβρουαρίου ως μια επικοινωνιακή «παρωδία» που –κατά την ίδια– λειτουργεί ως κρατική προπαγάνδα, με στόχο να αποσπά την προσοχή από το ίδιο το ιστορικό του Ισλαμαμπάντ στα εδάφη που ελέγχει.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ, το UKPNP υποστηρίζει ότι το Πακιστάν «από τη μία» εμφανίζεται ως υπερασπιστής των δικαιωμάτων των Κασμίρι και «από την άλλη» καταγγέλλεται πως «έχει καταλάβει, περιθωριοποιήσει και καταπιέσει» πληθυσμούς στις περιοχές που διεθνώς περιγράφονται ως Pakistan-occupied Jammu & Kashmir (PoJK) και Pakistan-occupied Gilgit-Baltistan (PoGB).

Σε βιντεο-δήλωση από τις Βρυξέλλες, ο Jamil Maqsood, πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του UKPNP, έκανε λόγο για «mockery of the word solidarity», λέγοντας ότι η “ημέρα αλληλεγγύης” μετατρέπεται σε σκηνικό βιτρίνας, την ώρα που –όπως ισχυρίζεται– στις περιοχές υπό πακιστανικό έλεγχο καταγράφονται πιέσεις, περιορισμοί και στοχοποίηση ακτιβιστών.

Ο Maqsood κάλεσε ευθέως το Ισλαμαμπάντ να «αποχωρήσει» από τις δύο περιοχές και να «αποκαταστήσει θεμελιώδη πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, συνταγματικά, δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματα», υποστηρίζοντας ότι η κατοχή –όπως τη χαρακτηρίζει– χρονολογείται από το 1947 και το 1949 αντίστοιχα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε σε κινητοποιήσεις που –κατά τον ίδιο– βρίσκονται σε εξέλιξη σε PoJK και PoGB, με σημείο τριβής πολιτικές επιλογές του Πακιστάν και ειδικά την προωθούμενη «διχοτόμηση/αναδιάρθρωση» της περιοχής υπό τον έλεγχο του Ισλαμαμπάντ. Παράλληλα προειδοποίησε ότι μια προτεινόμενη «28η τροπολογία» θα επιδεινώσει περαιτέρω την κατάσταση των δικαιωμάτων.

Στο διεθνές σκέλος, ο Maqsood απηύθυνε έκκληση στη «διεθνή κοινότητα» να ασκήσει διπλωματική πίεση στο Πακιστάν ώστε να σταματήσει αυτό που περιγράφει ως πολιτικές καταστολής και «δαιμονοποίησης» πολιτικών και κοινωνικών ακτιβιστών, αναφέροντας ειδικά τη χρήση νομοθετικών εργαλείων «υπό το πρόσχημα» του PICA Act και άλλων διατάξεων.

Το UKPNP, τέλος, κάλεσε τους κατοίκους των δύο περιοχών να «αντισταθούν» σε αυτό που χαρακτηρίζει κατοχή και να υψώσουν φωνή υπέρ «ενωμένου Jammu & Kashmir», επιχειρώντας να μεταφέρει τη σύγκρουση από το επίπεδο των συμβολισμών της 5ης Φεβρουαρίου στο πεδίο της διεθνούς πίεσης και της νομιμοποίησης.