Η INTRACOM DEFENSE (IDE) ανέλαβε από το NATO Accelerating Interoperability and Standardization (AIS) Fund, το έργο με τίτλο «Τυποποίηση Μη Επανδρωμένων Σκαφών Επιφανείας: Τρέχουσα Κατάσταση και Μελλοντικές Προοπτικές» (“Unmanned Surface Vehicles (USV) Standardization: Current Status and Future Outlook“). Στόχος του έργου είναι η επιτάχυνση της τυποποίησης των USVs και της παροχής κατευθυντήριων γραμμών και εισηγήσεων προς το ΝΑΤΟ, ενώ παράλληλα θα διατυπωθούν συστάσεις για συνεργασία με εξωτερικούς Οργανισμούς Ανάπτυξης Προτύπων (Standards Developing Organizations – SDOs) και τη βιομηχανία.

Η IDE είναι ο Φορέας Υλοποίησης (κύριος ανάδοχος) και για την επιτυχή υλοποίηση του έργου, συνεργάζεται με την ελληνική DEFENCE STANDARDIZATION ADVICE P.C. (DEFSTAND), με μοναδική τεχνογνωσία στη διαλειτουργικότητα και τη διαχείριση τυποποίησης, καθώς και με την ASTM International, παγκόσμιο ηγέτη στην ανάπτυξη και διάθεση τεχνολογικών προτύπων.

Με αφορμή την ανάθεση του έργου, o Διευθύνων Σύμβουλος της IDE, κ. Γεώργιος Τρουλλινός, δήλωσε: «Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για την IDE η επιλογή της από το NATO, ως Κύριο Ανάδοχο ενός έργου που αφορά σε έναν τεχνολογικό τομέα υψηλής στρατηγικής σημασίας διεθνώς, αυτόν των USVs, έχοντας ήδη από το 2019 αναπτύξει, σε συνεργασία με άλλες ελληνικές εταιρείες το πρώτο Ελληνικό USV».

# # #

Σχετικά με την IDE

Η INTRACOM DEFENSE (IDE) είναι μια ελληνική εταιρεία με μακροχρόνια διεθνή παρουσία και αξιοσημείωτη εξαγωγική δραστηριότητα στον χώρο των αμυντικών συστημάτων. Η IDE χρησιμοποιεί τεχνολογίες αιχμής στον σχεδιασμό και στην ανάπτυξη προηγμένων προϊόντων στους τομείς των ηλεκτρονικών πυραυλικών συστημάτων, τακτικών συστημάτων επικοινωνιών και πληροφοριών, ολοκληρωμένων λύσεων επιτήρησης, υβριδικών συστημάτων ηλεκτρικής ενέργειας και μη επανδρωμένων συστημάτων.

Η IDE συγκαταλέγεται στην επίσημη λίστα προμηθευτών οργανισμών του NATO, συμμετέχει σε διεθνή προγράμματα και έχει επιτύχει να ηγείται σε ευρωπαϊκά έργα χρηματοδοτούμενα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, ενώ παράλληλα στηρίζει την ελληνική βιομηχανία μέσω ανάθεσης σημαντικού υποκατασκευαστικού έργου σε άλλες ελληνικές εταιρίες, συμβάλλοντας στην οικονομία της χώρας.

Με επίκεντρο τον ανθρώπινο παράγοντα επιτυγχάνεται η εξωστρέφεια, η αξιοπιστία και η ποιότητα που χαρακτηρίζουν την εταιρεία και τεκμηριώνονται με όλα τα έγκυρα διεθνή πιστοποιητικά και τις τιμητικές διακρίσεις που έχει λάβει καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας της.

Περισσότερες πληροφορίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.intracomdefense.com

Σαφές μήνυμα ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να λειτουργήσει μόνο επικουρικά και όχι ως υποκατάστατο της δικαιοδοτικής κρίσης έστειλε ο Προκόπιος Παυλόπουλος, μιλώντας στο πρώτο Διεθνές Συνέδριο του “Κοινού των Ακαδημιών” και της Ακαδημίας Αθηνών, με θέμα «Μύθοι και αλήθειες στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης: Τα όρια χρήσης μέσων Τεχνητής Νοημοσύνης κατά την απονομή της Δικαιοσύνης».

Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ακαδημαϊκός και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, έθεσε στο επίκεντρο μια θεμελιώδη διάκριση: την απόσταση ανάμεσα στη Νοημοσύνη και στη Συνείδηση. Όπως υπογράμμισε, ο άνθρωπος υπερέχει επειδή είναι «συνδυασμός homo sapiens και homo sentiens», δηλαδή διαθέτει όχι μόνο γνωστικές ικανότητες αλλά και συνείδηση, ενσυναίσθηση, αυτογνωσία. Αντίθετα, ακόμη και τα πιο εξελιγμένα μεγάλα νευρωνικά δίκτυα και μεγάλα γλωσσικά μοντέλα διαθέτουν μόνο τεχνητή νοημοσύνη, όχι τεχνητή συνείδηση — και αυτό, όπως τόνισε, είναι ο λόγος που δεν μπορούν να χειριστούν «με πληρότητα και κατά τον κανονιστικό προορισμό τους» κρίσιμες αόριστες νομικές έννοιες (Δίκαιο, Δικαιοσύνη, Επιείκεια).

«Δεν υπάρχει προοπτική Τεχνητής Συνείδησης»

Στην παρέμβασή του επισήμανε ότι, παρά την τεχνολογική πρόοδο και την προοπτική του κβαντικού υπολογιστή, δεν διακρίνεται στον ορίζοντα η δημιουργία τεχνητής συνείδησης «υπό την ολοκληρωμένη επιστημονικώς σύλληψή της». Έκανε μάλιστα αναφορά στο γεγονός ότι η επιστήμη δεν γνωρίζει ακόμη πλήρως πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος στη διαμόρφωση και ενεργοποίηση της συνείδησης, άρα είναι αδύνατο να «προγραμματιστεί» κάτι που παραμένει εν πολλοίς ανεξερεύνητο.

Στο ίδιο πλαίσιο, χρησιμοποίησε παράδειγμα από τον χώρο των παιχνιδιών υψηλού επιπέδου, όπως το AlphaZero, για να δείξει ότι η AI μπορεί να παράγει λύσεις που αιφνιδιάζουν τον άνθρωπο, όμως αυτό ακριβώς αναδεικνύει και τον πυρήνα του κινδύνου: η μηχανή δεν θέτει από μόνη της ηθικά όρια, ούτε μπορεί να αυτοδεσμευτεί από αυτά. Οι «ηθικοί φραγμοί», αν υπάρχουν, προέρχονται εξωτερικά από εκείνον που την προγραμματίζει. Άρα η τεχνολογία «τρέχει», ενώ οι αντικειμενικοί κανόνες χρήσης της μένουν πίσω.

Κίνδυνος «ψευδαίσθησης» στην Νομική: «αυτόματη δικαιοσύνη»

Ο κεντρικός άξονας της τοποθέτησής του ήταν ότι είναι ανεδαφική και επικίνδυνη η ιδέα πως συστήματα ΤΝ μπορούν να υποκαταστήσουν θεσμικά όργανα εξουσίας (νομοθεσία/δικαιοσύνη), είτε στην παραγωγή κανόνων είτε στην ερμηνεία και εφαρμογή τους.

Κατά τον Προκόπιο Παυλόπουλο, η ΤΝ μπορεί να βοηθήσει τη νομική σκέψη μόνο επικουρικά, κυρίως όταν απαιτείται επίλυση δύσκολων τεχνικών προβλημάτων (οικονομία, φυσική, μαθηματικά) ή υποστήριξη της αποδεικτικής διαδικασίας (π.χ. πραγματογνωμοσύνες). Όμως η «καρδιά» της δικαιοσύνης —η στάθμιση πραγματικών δεδομένων με αόριστες νομικές έννοιες και αξιολογικές κρίσεις— προϋποθέτει συνδυασμό νοημοσύνης και συνείδησης, κάτι που τα συστήματα ΤΝ δεν διαθέτουν.

Ο δικανικός συλλογισμός δεν «προγραμματίζεται»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην κανονιστική ιδιοσυστασία του δικανικού συλλογισμού (μείζων πρόταση/ελάσσων πρόταση/συμπέρασμα), εξηγώντας ότι δεν μπορεί να γίνει πλήρως αντικείμενο αλγοριθμικού προγραμματισμού:

• Η μείζων πρόταση (επιλογή εφαρμοστέου κανόνα) δεν είναι «στατική», αφού το δίκαιο μεταβάλλεται και συνδέεται με ρευστή κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα.

• Η ελάσσων πρόταση (ερμηνεία κανόνα και νομικός χαρακτηρισμός των πραγματικών) απαιτεί τελεολογική προσέγγιση, στάθμιση και in concreto συγκεκριμενοποίηση αόριστων εννοιών.

• Άρα και το συμπέρασμα δεν μπορεί να παραχθεί θεσμικά με τρόπο που να ισοδυναμεί με αυθεντική δικαστική κρίση.

Στο σημείο αυτό προειδοποίησε ότι «αυτοματοποιημένες» νομικές ρυθμίσεις ή δικαστικές αποφάσεις οδηγούν σε ισοπεδωτική ρύθμιση κοινωνικών σχέσεων, αντίθετη με την αναλογική ισότητα, την αξία του ανθρώπου και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας.

ΗΠΑ: «τεχνολογική επιτάχυνση» με κόστος δικαιωμάτων

Ο Προκόπιος Παυλόπουλος στάθηκε κριτικά και σε πρακτικές που έχουν θεσμικά προχωρήσει κυρίως στις ΗΠΑ, όπου η αυτοματοποίηση αποφάσεων εμφανίζεται ως «λύση» επιτάχυνσης της δικαιοσύνης. Επισήμανε ότι εκεί έχουν καταγραφεί αποφάσεις που αφήνουν να φανούν ρατσιστικές στρεβλώσεις, ιδίως στο ποινικό πεδίο, λόγω υποκειμενικών κριτηρίων σε «κλίμακες επικινδυνότητας» και αλγοριθμικών προβλέψεων που επηρεάζουν κρίσιμα ζητήματα όπως η επιμέτρηση ποινής και η εκτίμηση υποτροπής.

Τι «ναι» στην ΤΝ: ψηφιοποίηση, οργάνωση, πρόσβαση

Παρά την αυστηρή κριτική στην ιδέα της «AI-Δικαιοσύνης», ξεκαθάρισε ότι η τεχνολογία μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα ως εργαλείο υποστήριξης: ψηφιοποίηση και οργάνωση δικαστηρίων, διαχείριση δικογραφιών, κατάθεση δικογράφων, ενημέρωση για νομοθεσία/νομολογία, κατάρτιση πινακίων, διευκόλυνση επικοινωνίας με τους διαδίκους, επιμόρφωση δικαστών, πρόσβαση στη νομολογία ευρωπαϊκών δικαστηρίων. Παρέπεμψε ενδεικτικά και σε ευρωπαϊκές κατευθύνσεις (όπως του CCJE και της CEPEJ) για την «cyberjustice» ως διοικητική και λειτουργική αναβάθμιση, όχι ως αντικατάσταση της δικαιοδοτικής κρίσης.

Επίλογος με καθαρή προειδοποίηση

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι η ανεξέλεγκτη χρήση αλγοριθμικών μεθόδων στη νομοθετική παραγωγή ή στην απονομή της δικαιοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε «τερατογενέσεις» και να απομακρύνει τη Δικαστική Εξουσία από τις ρίζες της ως θεσμικής εγγύησης της ελευθερίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Με άλλα λόγια: τεχνολογία, ναι — αλλά ως εργαλείο. Όχι ως αντικαταστάτης της ανθρώπινης κρίσης, εκεί που κρίνεται η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.