Πρώτα θα ήθελα να τονίσω ότι ο κ. Ευρυβιάδης είναι ένας από τους ολίγους που απέμειναν να εκπροσωπούν και να υποστηρίζουν σήμερα το ταχύτατα φθίνον Μακαριακό κατεστημένο, μετά από τις αποκαλύψεις επισήμων εγγράφων και πηγών, για την πολιτική ανεπάρκεια του Μακαρίου, την καταστροφική εξωτερική πολιτική του και τη διασπαστική και εκδικητική τακτική και μανία του ως προς τους διαφωνούντες μαζί του και το εσωτερικό μέτωπο.

1) Γράφει ο κ. Ευρυβιάδης: «Οι αντι Μακαριακοί μύθοι που κυκλοφορούν με κάθε ευκαιρία και πρόφαση και οι οποίοι είναι επαναλαμβανόμενοι,  έχουν τελευταία πολλαπλασιαστεί. Στην ουσία δεν είναι καν μύθοι αλλά λοιδορίες που εμπνέονται από μικροπολιτικές μισαλλοδοξίες και σε αρκετές περιπτώσεις από ακόμη ασίγαστα πάθη.»

Τα όσα εγώ και πολλοί άλλοι δημοσιεύουμε για τις πολιτικές ανεπάρκειες και καταστροφικές αποφάσεις και πράξεις του Μακαρίου δεν αποτελούν μύθους αλλά την αντικειμενική αλήθεια, που μέχρι προ ολίγου μόνο χρόνου, το Μακαριακό κατεστημένο λογόκρινε και παρασιωπούσε, απαγορεύοντας δημοσίευσή τους. Εμείς, που αποκαλύπτουμε το φαύλο καθεστώς του Μακαρίου, ούτε από «μικροπολιτικές μισαλλοδοξίες» ούτε από «ασίγαστα πάθη» εμπνεόμαστε αλλά από την επιθυμία να αποκαλυφθεί επιτέλους η ιστορική αλήθεια. Με βάση αδιάψευστα τεκμήρια και έγγραφα ερευνούμε και διαφωτίζουμε τον λαό.

2) Γράφει ο κ. Ευρυβιάδης, αναφερόμενος προφανώς σε δημοσίευμά μου: «Ο συγκεκριμένος συγγραφέας αναγκάστηκε, πανικόβλητος και ασθμαίνοντας, να διαγράψει την συγκεκριμένη αναφορά από την Σημερινή  και από το Facebook. Κίνησε δε θεούς και δαίμονες με τον ιδιοκτήτη της Σημερινής και με άλλους παράγοντες για να μεσολαβήσουν ώστε να μην κινηθεί νομικά εναντίον του ο εν ζωή αγωνιστής. Η διακαιολογία του; Παρασύρθηκε από «κάποιον», έγραψε. Αυτά για την αξιοπιστία των ερευνών του. Εξ όσων γνωρίζω το ζήτημα βρίσκεται ακόμη σε εκκρεμότητα.»

Πηγή για τα ότι έγραψα για την προκειμένη φωτογραφία ήταν ο γνωστός δικηγόρος και αγωνιστής της ΕΟΚΑ Πανίκος Σωτηρίου και δεν είχα κανένα λόγο να μην πιστέψω τη μαρτυρία του, γιατί ο Σωτηρίου ήταν παρών στην επίσκεψη του Μακαρίου στη Λεμεσό. Όταν, όμως ο αγαπητός μου Ρένος Λυσιώτης με πληροφόρησε ότι η φωτογραφία πάρθηκε σε άλλη διαδρομή του Μακαρίου στη Λευκωσία και όχι κατά την επίσκεψή του στη Λεμεσό, πιστός στις αρχές μου ότι πάντα εργάζομαι για την ιστορική αλήθεια την απέσυρα. Ούτε «πανικοβλήθηκα», ούτε «κίνησα θεούς και δαίμονες», ούτε είχα οποιαδήποτε επαφή ή επικοινωνία με τον ιδιοκτήτη της Σημερινής και με οιονδήποτε άλλο παράγοντα για «να μεσολαβήσουν» για οτιδήποτε. Εξάλλου, η Σημερινή, ουδέποτε δημοσίευσε τη σχετική φωτογραφία! Ο κ. Ευρυβιάδης με αυτή την επίθεσή του, προσπαθεί να παραπλανήσει και να συγκαλύψει την ουσία του ιστορικού γεγονότος ότι ο Μακάριος, αμέσως μετά την επάνοδό του στην Κύπρο είχε στενές επαφές με τους Ζαχαρίες: 1) Όταν ο Μακάριος, επισκέφθηκε τη Λεμεσό για πρώτη φορά μετά την επάνοδό του το 1959, μέλη της σπείρας Ζαχαρίες τον περίμεναν με τις μοτοσικλέτες τους έξω από τη Λεμεσό και τον συνόδεψαν μέχρι το κέντρο της πόλης. Αυτόπτης μάρτυρας του γεγονότος αυτού ήταν και ο κ. Σωτηρίου. 2) Σύμφωνα με μαρτυρία του συναγωνιστή του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, μ. Αυγουστή Ευσταθίου, ο Μακάριος απέστειλε στη Μονή Μαχαιρά τους Ζαχαρίες, για να καταστείλουν «ανταρσία» ή ανυπακοή των μοναχών στον τότε ηγούμενο Ειρηναίο. Προφανώς η εξορία του Ειρηναίου στη Βρετανία να σχετιζόταν με αυτό το γεγονός.

Προκαλώ τον κ. Ευρυβιάδη να αμφισβητήσει με στοιχεία, έστω και ένα ιώτα από όσα γράφω στα 25 συγγράμματά μου για τη νεότερη Κυπριακή ιστορία, τα οποία βασίζονται σε πρωτογενείς πηγές, έγκυρα ντοκουμέντα και μαρτυρίες.

3) Το ότι μεγάλο μέρος της ευθύνης για την πρόκληση του πραξικοπήματος φέρει ο ίδιος ο Μακάριος φαίνεται αβίαστα από τις πηγές:

α) Τόσο ο πρώην βασιλιάς Κωνσταντίνος όσο και ο Κ. Καραμανλής είχαν προειδοποιήσει τον Μακάριο ότι η επιστολή του προς Γκιζίκη, περιλάμβανε σοβαρές προκλήσεις για τη Χούντα και το αποτέλεσμα θα ήταν πραξικόπημα εναντίον του. Αλλά και άνθρωποι του περιβάλλοντός του, ο Γεώργιος Χαραλάμπους και ο μετέπεια αρχιεπίσκος Χρυσόστομος Α, τον είχαν προειδοποιήσει «Για τ’ όνομα του Θεού μην την στείλεις»  και  «μόνο  ένας τρελός μπορούσε στείλει σε στρατιωτικό…επιστολή με τέτοιο περιεχόμενο» (μαρτυρία Γ. Μάτση). Εντούτοις ο Μακάριος, επιχειρώντας ακόμα μια κρημνοβασία, αγνόησε όλες αυτές τις προειδοποιήσεις.

β) Από τα πρακτικά της συνάντησης Μακαρίου-Ουίλσον στις 17 Ιουλίου 1974 στο Λονδίνο: Ο Πρόεδρος Μακάριος είπε ότι η χούντα είχε ενοχληθεί μαζί του για τη δημοσίευση του κειμένου της επιστολής του (προς Γκιζίκη)... Αυτό είχε θέσει την Ελληνική Κυβέρνηση σε δίλημμα. Θα μπορούσαν να αρνηθούν να αποσύρουν τους αξιωματικούς τους, το οποίο θα αντιμετώπιζε με τη χρήση βίας κατά των αξιωματικών, ή διαλύοντας την Εθνική Φρουρά. Ή θα μπορούσαν να αποσύρουν τους αξιωματικούς, αλλά αυτό θα ήταν ταπεινωτικό. Αντί αυτού, αποφάσισαν να ξεκινήσουν ένα πραξικόπημα… Επομένως, ο Μακάριος εσκεμμένα δεν είχε αφήσει οποιοδήποτε περιθώριο στη χούντα, όπως μαρτυρεί ο ίδιος, εκτός από πραξικόπημα!

γ) Στη συνέντευξή του με την Ιταλίδα δημοσιογράφο Οριάνα Φαλλάτσι τον Νοέμβριο του 1974 στη Νέα Υόρκη ο Μακάριος αναφέρθηκε και στην επιστολή Γκιζίκη:

«Φαλλάτσι: Ίσως βοήθησε (το πραξικόπημα) η επιστολή που γράψατε στον Γκιζίκη τον Ιούλιο.

Μακάριος: Ας πούμε ότι η επιστολή αυτή επιτάχυνε τα πράγματα… Ήμουν πολύ μεγάλο εμπόδιο για την ένωση, και ανυπομονούσαν πολύ να κηρύξουν την ένωση…»

Έχω δημοσιεύσει επίσης μαρτυρίες ότι είχε έγκαιρες προειδοποιήσεις από έγκυρες πηγές για τη μέρα και την ώρα του επικείμενου πραξικοπήματος, το οποίο μπορούσε κάλλιστα να ματαιώσει και όμως δεν το έπραξε!

4) Τα περί «ποιος έγραψε την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας» στις 19 Ιουλίου 1974 αποτελούν άλλο ένα εγχείρημα παραπλάνησης από τον κ. Ευρυβιάδη. Θα ήταν ανόητο να υποστηρίξει κανείς ότι μπορούσε κάποιος άλλος έγραψε την ομιλία του Μακαρίου ή πρόσθεσε σε αυτή κάτι που ο ίδιος δεν θα ενέκρινε. Επομένως, ο Μακάριος, ανεξάρτητα από το ποιος δακτυλογράφησε την ομιλία του, ή ποιος εισηγήθηκε κάτι να περιληφθεί σε αυτή, είχε πλήρη επίγνωση του περιεχομένου της, γνώριζε ακριβώς τι επεδίωκε με αυτή, και προφανώς είχε πλήρη συναίσθηση των επιπτώσεών της.

Ήδη, σύμφωνα με τα πρακτικά, κατά τη συνάντησή του με τον Βρετανό πρωθυπουργό Ουίλσον στο Λονδίνο στις 17 Ιουλίου, ο Μακάριος δήλωσε το τι θα έλεγε στην ομιλία του ως εξής: Στο Συμβούλιο Ασφαλείας (ο Μακάριος) σκόπευε να κατηγορήσει την ελληνική χούντα με βαριά λόγια. Θα έλεγε ότι είχε απόδειξη της συμμετοχής τους σε τρομοκρατικές ενέργειες και θα ζητούσε ψήφισμα το οποίο θα καταδίκαζε το πραξικόπημα (χαρακτηρίζοντάς το ως ξένη εισβολή), θα καταδίκαζε την παραβίαση της κυπριακής ανεξαρτησίας και θα καλούσε τα μέλη να μην αναγνωρίσουν τον υποψήφιο της ελληνικής χούντας ως Πρόεδρο της Κύπρου.

5) Ως προς τις επιπτώσεις της ομιλίας του Μακαρίου αναφορικά με την Τουρκική εισβολή και πάλι ο κ. Ευρυβιάδης παραβλέπει τα τρομερά ιστορικά γεγονότα, τα οποία προηγήθηκαν.

Παραλείπει ή αγνοεί:

α) ότι η εισβολή αποφασίστηκε από τους Τούρκους στρατιωτικούς και πολιτικούς στις 16 Ιουλίου και όχι στις 17 Ιουλίου.

β) ότι οι στρατιωτικοί επέμεναν ότι σύμφωνα με το δόγμα Ατατούρκ έπρεπε προηγουμένως να έχουν τη συγκατάθεση των κυρίων συμμάχων τους ήτοι Βρετανίας, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Σοβιετικής Ένωσης.

γ) ότι ο Ετζεβίτ στις 17 Ιουλίου αναχώρησε για το Λονδίνο για αυτό τον σκοπό και ότι την ίδια μέρα δήλωσε στον Αμερικανό πρέσβη Μακόμπερ ότι μοναδικός στόχος της Τουρκίας ήταν η επαναφορά του Μακαρίου στην εξουσία!

δ) Ότι ο Μακάριος χρησιμοποιήθηκε από τους Βρετανούς και τους Τούρκους ως εκπρόσωπος της ελληνικής πλευράς, για να ικανοποιηθεί το άρθρο IV της Συμφωνίας Εγγυήσεως περί διαβουλεύσεων των τριών εγγυητριών δυνάμεων πριν τη μονομερή ενέργεια. Διαφορετικά, εν απουσία της Ελλάδας, δεν θα ικανοποιούταν το σχετικό άρθρο της Συμφωνίας για την εισβολή!

ε) Ότι κατά τη συνάντησή του με τον Ουίλσον ο Μακάριος σχολίασε τον ρόλο της Τουρκίας λέγοντας «Σημασία έχει ποια πρακτικά μέτρα θα πάρουν (οι Τούρκοι)» για την επάνοδό του.

στ) Ότι ο Μακάριος έδωσε τη συγκατάθεσή του για την Τουρκική εισβολή – η απάντηση του Μακαρίου στην ερώτηση του βρετανού ΥΠΕΞ Τζέιμς Κάλλαχαν κατά τη συνάντηση της 17ης Ιουλίου «πώς θα αντιδρούσε ο λαός του για τη συνεργασία Βρετανίας – Τουρκίας» για την επικείμενη δράση τους, ήταν «Να αναφέρετε ότι αυτό γίνεται με τη δική μου συγκατάθεση».

ζ) Ότι στις 17 Ιουλίου η Βρετανία, ΝΑΤΟ, ΕΟΚ και ο Μακάριος έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για την Τουρκική εισβολή (συνομιλία Κάλλαχαν – Κίσσιντζερ 17 Ιουλίου 1974, 19:20).

η) Ότι κατά την άφιξή του στη Νέα Υόρκη, στις 18 Ιουλίου, ο Μακάριος γνώριζε ότι θα γινόταν εισβολή από την Τουρκία και ότι είχε επικοινωνία με την τουρκική αντιπροσωπία στον ΟΗΕ, την οποία ευχαρίστησε για τη συμπαράσταση της Τουρκίας. Ο Ετσεβίτ είχε δώσει εντολή  στην  τουρκική αντιπροσωπεία στον ΟΗΕ να προλάμβαναν τον Μακάριο πριν την ομιλία του να μην καταφερόταν εναντίον της Τουρκίας.  Και πράγματι αυτό έκαμε.

θ) Ότι με το να τονίζει ο Μακάριος, στην ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, επανειλημμένα ότι η Ελλάδα έκανε εισβολή στην Κύπρο, αυτόματα δικαιολογούσε και έδινε νομική κάλυψη στην εισβολή της Τουρκίας.

ι) Ότι με το να δηλώνει ανυπόστατα ότι δεν κινδύνευαν μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι Τουρκοκύπριοι δικαιολογούσε άμεση και επείγουσα στρατιωτική δράση από την Τουρκία.

κ) Ότι με το να κατηγορεί την ΕΛΔΥΚ πως συμμετείχε στο πραξικόπημα δικαιολογούσε παρόμοια δράση από την ΤΟΥΡΔΥΚ.

Είναι προφανές από όλα αυτά ότι στόχος της ομιλίας του Μακαρίου ήταν να καταγγείλει ως εισβολή το πραξικόπημα της χούντας (ελληνικής κυβέρνησης) για να δικαιολογήσει στα μέλη του ΟΗΕ την επικείμενη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας, η οποία είχε υποσχεθεί την επαναφορά του στην εξουσία.

Επιπρόσθετα, δεόντως, ο κ. Ευρυβιάδης παρέλειψε και το εξής: Ότι μετά την ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αφού επανήλθε στο ξενοδοχείο του, ο Μακάριος ενημερώθηκε από τον Ρώσο επιτετραμμένο στις 20.30 (03.30 ώρα Κύπρου) ότι ο τουρκικός στόλος κατευθυνόταν προς Κερύνεια και πήγε για ύπνο!!! Και όταν τον ξύπνησαν στις 11.05 (06.05 ώρα Κύπρου της 20ης Ιουλίου) και του είπαν ότι άρχισε η Τουρκική εισβολή, πήγε ξανά για ύπνο και κοιμήθηκε μέχρι την επομένη το πρωί. Ξύπνησε στις 15.00 ώρα Κύπρου, όταν ο λαός της Κύπρου περνούσε τραγικές και θανάσιμες ώρες μαρτυρίου και οδύνης!

Αναρωτήθηκε άραγε ποτέ ο κ. Ευρυβιάδης, γιατί μετά την ομιλία του Μακαρίου, ο οποίος κατηγόρησε δημόσια και από την έδρα του Συμβουλίου Ασφαλείας τόσο βαριά τους Έλληνες στρατιωτικούς, το πρώτο ψήφισμά του (353) – αλλά και όλα τα μετέπειτα- δεν ζητούσαν την αποχώρηση ονομαστικά των Τουρκικών στρατευμάτων εισβολής αλλά όλων των ξένων στρατευμάτων;

Σημείωσε μήπως ο κ. Ευρυβιάδης, ότι το πρώτο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας (353) κάνει την εξής εισαγωγική αναφορά «Αφού (το ΣΑ) άκουσε τη δήλωση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας», ότι δηλαδή η ομιλία του είχε επηρεάσει το ΣΑ στις πιο πάνω νερόβραστες αποφάσεις του, ως προς την εγκληματική στρατιωτική επιδρομή των Τούρκων εισβολέων;

Τέλος, αποτελεί ιστορική επιταγή και ιστορική υποχρέωση να δοθεί απάντηση στα αδυσώπητα ερωτήματα: Πώς είναι δυνατό, ο ηγέτης ενός λαού να τον εγκαταλείψει εν ώρα κινδύνου, να ζητήσει σωτηρία και προστασία από τους πρώην αποικιοκράτες της χώρας του, να δώσει τη συγκατάθεσή του για την εισβολή του προαιώνιου εχθρού του λαού του (των Τούρκων) πιστεύοντας αφελώς ότι θα τον επανάφεραν στην εξουσία, τη στιγμή, μάλιστα, που δέκα χρόνια προηγουμένως επιχείρησαν διά της βίας την κατάλυση του ίδιου του κυπριακού κράτους;

ΙΔΟΥ Ο ΗΓΕΤΗΣ σας κ. Ευρυβιάδη.

Λεωνίδας Λεωνίδου

συγγραφέας-ερευνητής

Λονδίνο