Την ολοκλήρωση μιας επταήμερης επιχείρησης ασφαλείας κατά αυτονομιστικών ομάδων στο Βελουχιστάν ανακοίνωσε σήμερα ο πακιστανικός στρατός. Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση, 216 μαχητές εξουδετερώθηκαν κατά τη διάρκεια στοχευμένων πληγμάτων σε ολόκληρη τη νοτιοδυτική επαρχία.

Το περασμένο Σάββατο, μέλη του Απελευθερωτικού Στρατού του Βελουχιστάν (BLA) πραγματοποίησαν επιδρομές σε σχολεία, τραπεζικά καταστήματα, αγορές και εγκαταστάσεις ασφαλείας σε όλη την έκταση του Βελουχιστάν. Η συγκεκριμένη επαρχία αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση αλλά και την πλέον φτωχή της χώρας, με τις πρόσφατες επιθέσεις να χαρακτηρίζονται ως μία από τις ευρύτερες επιχειρήσεις που έχουν διεξαχθεί ποτέ από την οργάνωση.

Η στρατιωτική ηγεσία γνωστοποίησε ότι από τις επιθέσεις έχασαν τη ζωή τους 22 μέλη των δυνάμεων ασφαλείας καθώς και 36 άμαχοι πολίτες.

Τα συντονισμένα χτυπήματα σε διάφορες τοποθεσίες εκδηλώθηκαν παράλληλα με την έναρξη της επιχείρησης «Radd ul-Fitna 1» (καταστολή της εξέγερσης) από τις ένοπλες δυνάμεις. Η εν λόγω στρατιωτική δράση βασίστηκε σε πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών και, κατά τις αναφορές του στρατού, τέθηκε σε εφαρμογή στις 29 Ιανουαρίου.

«Μέσω σχολαστικού σχεδιασμού, αξιοποιήσιμων πληροφοριών και απρόσκοπ, οι δυνάμεις ασφαλείας και οι υπηρεσίες επιβολής , με την υποστήριξη των υπηρεσιών πληροφοριών στο πλαίσιο -ul-Fitna-1, αντέδρασαν με ακρίβεια και αποφασιστικότητα», ανέφερε ο στρατός σε σχετική ανακοίνωση, προσθέτοντας πως ο συνολικός αριθμός των μαχητών που έχουν σκοτωθεί σε όλο το Μπαλουτσιστάν από την αρχή της επιχείρησης ανέρχεται στους 216.

Αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας και αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι οι αντάρτες κατέλαβαν κυβερνητικά κτίρια και αστυνομικά τμήματα σε διάφορες περιοχές, αποκτώντας προσωρινά τον έλεγχο προτού τελικά εκδιωχθούν από τις δυνάμεις της τάξης.

Για τον τερματισμό της πολιορκίας στην περιοχή Νουσκί (Nushki), αναπτύχθηκαν ελικόπτερα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, όπως επιβεβαίωσαν αξιωματούχοι ασφαλείας. Το Βελουχιστάν, μια περιοχή πλούσια σε ορυκτό πλούτο, συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και φιλοξενεί σημαντικές επενδύσεις, συμπεριλαμβανομένου του λιμανιού Γκουαντάρ και άλλων έργων υποδομής. Επί δεκαετίες καταγράφονται συγκρούσεις με αντάρτες, κυρίως Βελούχους αυτονομιστές, οι οποίοι επιδιώκουν ευρύτερη αυτονομία και μεγαλύτερο μερίδιο στους φυσικούς πόρους της περιοχής.

Δίαυλο επικοινωνίας με την Τουρκία στον τομέα της ναυπηγικής βιομηχανίας φέρονται να έχουν ανοίξει οι Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η Ουάσινγκτον αναζητά τρόπους να επιταχύνει την ενίσχυση του στόλου της εν μέσω κλιμακούμενου στρατιωτικού ανταγωνισμού με την Κίνα.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα της Hurriyet και του Middle East Eye, οι επαφές –που, όπως αναφέρεται, «τρέχουν» από πέρυσι– εξετάζουν διαφορετικά μοντέλα συνεργασίας, με βασικούς άξονες την προμήθεια εξαρτημάτων για πλοία, την πιθανή συμμετοχή της Τουρκίας στην κατασκευή φρεγατών, αλλά και τη γενικότερη αντιμετώπιση των «σημείων συμφόρησης» που έχει σήμερα η παραγωγική ικανότητα του Αμερικανικού Ναυτικού.

«Στενότητα» παραγωγής στις ΗΠΑ – αναζήτηση λύσεων

Αξιωματούχοι που μίλησαν –κατά τις ίδιες πληροφορίες– στο Middle East Eye ανέφεραν ότι το περιεχόμενο των συζητήσεων κινείται εντός του αμερικανικού νομικού πλαισίου και των πολιτικών της αμυντικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. Στο τραπέζι φέρονται να μπήκαν τόσο σενάρια προμήθειας κρίσιμων υποσυστημάτων/εξαρτημάτων όσο και «μοντέλα παραγωγής» που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστής δυνατοτήτων για το US Navy.

Η ουσία, όπως περιγράφεται, είναι ότι η Ουάσινγκτον ψάχνει πρακτικές διεξόδους για να «ξεμπλοκάρει» καθυστερήσεις και περιορισμούς στην παραγωγή νέων μονάδων επιφανείας, σε μια περίοδο που ο ρυθμός ναυπήγησης και εκσυγχρονισμού στην Ασία πιέζει την ισορροπία ισχύος.

Η Άγκυρα προβάλλει «δυναμικό ναυπηγείων»

Στην άλλη πλευρά, η Τουρκία εμφανίζεται να προτάσσει τη σημαντική παραγωγική ικανότητα που έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια. Τα τουρκικά ναυπηγεία, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, έχουν δυνατότητα ταυτόχρονης παραγωγής άνω των 30 πλοίων, τόσο για το τουρκικό όσο και για το πακιστανικό ναυτικό, στοιχείο που η Άγκυρα αξιοποιεί επικοινωνιακά για να παρουσιάζεται ως ανερχόμενη ναυτική δύναμη με περιφερειακή και ευρύτερη εμβέλεια.

Κομβικό ρόλο στην αφήγηση αυτή έχει το πρόγραμμα MİLGEM, το εθνικό πρόγραμμα πολεμικών πλοίων της Τουρκίας, μέσω του οποίου η τουρκική αμυντική βιομηχανία έχει αναπτύξει εγχώρια σχέδια πλοίων. Αμερικανοί αξιωματούχοι φέρονται να εκτίμησαν ότι τα σχέδια αυτά διαθέτουν «ευελιξία» προσαρμογής σε ανάγκες διαφορετικών ναυτικών δυνάμεων, ενώ επισημαίνεται πως το πρόγραμμα ενίσχυσε την τεχνογνωσία της Τουρκίας σε επίπεδο ναυτικών πλατφορμών.

Εξαρτήματα τώρα, φρεγάτες μετά;

Με βάση τις ίδιες πληροφορίες, εκπρόσωποι των ΗΠΑ διερεύνησαν κατά πόσον η Τουρκία μπορεί να λειτουργήσει ως προμηθευτής εξαρτημάτων, ενώ εξετάστηκε και το πιο «βαρύ» ενδεχόμενο: να βοηθήσει η Άγκυρα στην κατασκευή πρόσθετων φρεγατών για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.

Αν και δεν υπάρχουν –στα δημοσιεύματα– συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή χρονοδιαγράμματα, το μήνυμα είναι σαφές: η Ουάσινγκτον αναζητά εναλλακτικές αλυσίδες εφοδιασμού και παραγωγικούς εταίρους, και η Τουρκία επιχειρεί να μπει σε αυτό το κάδρο, επενδύοντας στην ταχύτητα και τον όγκο των ναυπηγείων της.

Σκληρή ρητορική απέναντι στην Αθήνα υιοθέτησε ο Ρώσος ΥΠΕΞ, Σεργκέι Λαβρόφ, με αφορμή τη στάση της Ελλάδας στο ουκρανικό, υποστηρίζοντας ότι μετά την έναρξη της ρωσικής «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» η χώρα μας «διέκοψε τη συνεργασία δεκαετιών με τη Ρωσία», με αποτέλεσμα –όπως είπε– να «διαλυθεί ένα ολόκληρο φάσμα της ρωσο-ελληνικής συνεργασίας, από την πολιτική και την οικονομία έως τον πολιτισμό και τα ανθρωπιστικά ζητήματα».

Ο Λαβρόφ πρόσθεσε ότι η Μόσχα συνεχίζει να ακούει «επιθετικές αντιρωσικές δηλώσεις και αβάσιμες ρωσοφοβικές κατηγορίες», διαμηνύοντας πως «η Ρωσία δεν θα επέτρεπε ποτέ κάτι παρόμοιο εις βάρος της Ελλάδας».

Η αφορμή: η φερόμενη αναφορά Μητσοτάκη για «πόλεμο»

Η τοποθέτηση του Ρώσου ΥΠΕΞ δόθηκε ως απάντηση σε ερώτηση δημοσιογράφου για φερόμενη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου με τη Ρωσία». Στο ίδιο πλαίσιο, ο Λαβρόφ μίλησε για «νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό» στην ΕΕ και έκανε ειδική αναφορά σε ελληνικούς πληθυσμούς που ζουν σε εδάφη τα οποία η Μόσχα θεωρεί «ρωσικά», υποστηρίζοντας ότι οι αποφάσεις της Αθήνας τους δημιουργούν «άμεσες απειλές για τη ζωή και την υγεία τους».

Η δήλωση Λαβρόφ

Η δήλωση του Λαβρόφ δόθηκε από τη Ρωσική Πρεσβεία στην Ελλάδα ως απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας στην ερώτηση για τις δηλώσεις της ελληνικής ηγεσίας για τη Ρωσία που ελήφθη για τη συνέντευξη Τύπου του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Σ.Λαβρόφ σχετικά με τα αποτελέσματα των ρωσικών διπλωματικών δραστηριοτήτων το 2025

Ερώτηση: Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κ.Μητσοτάκης δήλωνε: “Βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου με τη Ρωσία”. Αληθεύει όντως αυτό;
Απάντηση: Με την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης η Ελλάδα διέκοψε τη συνεργασία της με τη Ρωσία, η οποία είχε οικοδομηθεί κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών. Διαλύθηκε ένα ολόκληρο φάσμα της ρωσο-ελληνικής συνεργασίας, από την πολιτική και την οικονομία έως τον πολιτισμό και τα ανθρωπιστικά ζητήματα. Έπειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια δεν υπήρξε καμία αλλαγή στην προσέγγιση της επίσημης Αθήνας προς τη χώρα μας. Συνεχίζουμε να ακούμε τις επιθετικές αντιρωσικές δηλώσεις και αβάσιμες ρωσοφοβικές κατηγορίες εναντίον μας. Η Ρωσία δεν θα επέτρεπε ποτέ κάτι παρόμοιο εις βάρος της Ελλάδας.
Η Αθήνα ήταν από τους πρώτους που έστειλαν τα όπλα και πυρομαχικά στην Ουκρανία, τα οποία οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις χρησιμοποιούν καθημερινά εναντίον των αμάχων στο Ντονμπάς, στις περιοχές Ζαπορόζιε και Χερσώνα, στην Κριμαία και σε άλλες νότιες περιοχές της χώρας μας. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι εκεί εδώ και αιώνες κατοικεί μια πολυάριθμη ελληνική διασπορά. Είναι τεράστια, φιλειρηνική, αγαπάει την ιστορική της πατρίδα, πάντα με κάθε δυνατό τρόπο ενίσχυε τους δεσμούς και τις επαφές και ποτέ δεν συνέβαλε σε αρνητικές εξελίξεις ή τάσεις.

Όμως η Αθήνα δεν τους σκέφτηκε. Δεν έλαβε υπόψη ότι εκεί ζουν τα αδέρφια τους που διατηρούν σχέσεις με την Ελλάδα, έχουν συγγενείς εκεί, και ότι οι ενέργειες της Αθήνας τους προκαλούν έναν κολοσσιαίο αριθμό όχι μόνο προβλημάτων, αλλά και άμεσων απειλών για τη ζωή και την υγεία τους.

Μια ακόμα επιβεβαίωση των προαναφερομένων αποτέλεσαν οι λεγόμενες συμφωνίες με το ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου στις 17 Νοεμβρίου του 2025, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και χρήσης θαλάσσιων μη επανδρωμένων οχημάτων. Αυτό το βήμα, όπως και κάθε άλλη αντιρωσική ενέργεια της “συλλογικής Δύσης” που στοχεύει στην “νίκη επί της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης” (στην πραγματικότητα, στη διεξαγωγή του πολέμου μέχρι του τελευταίου Ουκρανού), έτυχε της δέουσας αξιολόγησης από την πλευρά μας.

Επιπλέον, η Αθήνα προσχώρησε στην πρωτοβουλία PURL για την αγορά από τις ευρωπαϊκές χώρες των αμερικανικών όπλων για τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, κάτι που προηγουμένως η Ελλάδα δίσταζε να κάνει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι “ανώτεροι σύντροφοί” τους επισήμαναν επίμονα αυτή την “παράλειψη” και τελικά πέτυχαν τον στόχο τους. Όλοι γνωρίζουν ότι το Κίεβο, αδιαφορώντας για τις αμυντικές δυνατότητες της ίδιας της Ελλάδας, πιέζει μεθοδικά την ελληνική ηγεσία να μεταφέρει στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας τα συστήματα αεράμυνας υψηλής αποτελεσματικότητας ρωσικής και σοβιετικής κατασκευής, τα οποία βρίσκονται επί του παρόντος σε υπηρεσία στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας. Όλα τα ανωτέρω δείχνουν ξεκάθαρα τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό που βασιλεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ελληνικό κοινό, για να το θέσουμε ήπια, δεν συμμερίζεται αυτή την προσέγγιση. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διενεργήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας “Καθημερινή” τον Ιούλιο του 2025, το 72% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η Αθήνα θα έπρεπε να κρατήσει ουδέτερη στάση στην ουκρανική σύγκρουση.

Η υπενθύμιση της σοβιετικής βοήθειας στην Τουρκία το 1922

Η επίθεση προς την Ελλάδα έρχεται σε μια συγκυρία όπου ο Λαβρόφ, σε πρόσφατη συνέντευξή του σε τουρκικό δίκτυο, επέλεξε να θυμίσει δημόσια στην Άγκυρα μια «βαριά» ιστορική σελίδα: ότι η Σοβιετική Ρωσία στήριξε τον Κεμάλ «στον αγώνα της ανεξαρτησίας της Τουρκίας» με «όπλα, πυρομαχικά και χρυσό» – δηλαδή, πρακτικά, την περίοδο που κατέληξε στη Μικρασιατική Καταστροφή για τον Ελληνισμό.

Το διπλό μήνυμα είναι εμφανές! Προς την Τουρκία προβολή «στρατηγικής μνήμης» και ιστορικού δεσμού, προς την Ελλάδα κατηγορία για πλήρη ρήξη των σχέσεων και για επιλογές που –κατά τη Μόσχα– στρέφονται εναντίον ρωσικών συμφερόντων.