Σε «μέτωπο» και όχι σε «άνοιγμα» μετέφρασε ο Μανώλης Κοττάκης τη δημόσια παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά, προειδοποιώντας ότι πίσω από τις βαριές φράσεις υπάρχει διπλή ανάγνωση: τι είπε ο πρώην πρωθυπουργός και γιατί το είπε. Όπως τόνισε, το δεύτερο σκέλος (η πολιτική στόχευση/διαδοχή/κόμμα) απορροφά συχνά όλο το ενδιαφέρον, όμως το πρώτο (η ουσία των προειδοποιήσεων) είναι αυτό που η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα τείνουν να υποτιμούν «από μυθριδατισμό» και «πολιτική αναισθησία».

Ο Κοττάκης επέμεινε ότι ζητήματα όπως ακρίβεια, διαφθορά, μεταναστευτικό και τουρκική πίεση στο Αιγαίο δεν είναι «καινούργια», αλλά ακριβώς γι’ αυτό είναι επικίνδυνα: η συνήθεια κάνει τη χώρα να λειτουργεί σαν να πρόκειται για «φυσιολογικότητα», ώσπου «μια ωραία πρωία» να ξυπνήσει και να έχει συμβεί κάτι μη αναστρέψιμο.

«Τα δεδομένα της κοινωνίας είναι εκεί»

Ως ένδειξη ότι η κοινωνική ανησυχία δεν είναι επικοινωνιακή φούσκα, επικαλέστηκε στοιχεία από πρόσφατο ευρωβαρόμετρο:

• υψηλή απαισιοδοξία στην Ελλάδα σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο,

• και εκρηκτική ανησυχία για ανεξέλεγκτη/εργαλειοποιημένη μετανάστευση.

Το συμπέρασμα του ήταν ότι ανεξάρτητα από το «ποιος τα λέει», τα προβλήματα «συμβαίνουν εδώ και καιρό» και δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζονται με κυνισμό τύπου «έλα μωρέ, τα ξέρουμε».

Ελληνοτουρκικά: «Δοκιμάζουν τα όριά σου – κι εσύ πας σαν να μη συμβαίνει τίποτα»

Η πιο αιχμηρή ενότητα της παρέμβασής του αφορούσε τη συμπεριφορά της Τουρκίας και το ενδεχόμενο/εκκρεμότητα υψηλής συνάντησης, που –όπως υπενθύμισε– σέρνεται από το 2023 με αλλεπάλληλες αναβολές.

Περιέγραψε ένα μοτίβο:

• ακυρώσεις ραντεβού,

• εκδόσεις/κινήσεις που ανεβάζουν απαιτήσεις,

• συνεχής «τεστ αντοχών» της ελληνικής διπλωματίας,
  την ώρα που από ελληνικής πλευράς εκπέμπεται μήνυμα «συνεχίζουμε κανονικά τον διάλογο», χωρίς ορατή αντίδραση ή όρους.

Στο επίκεντρο έβαλε και μια συγκεκριμένη «παγίδα» που –όπως είπε– επανέρχεται: η τουρκική επιμονή για μηχανισμό “συντονισμού/διαχείρισης κρίσεων”. Κατά την εκτίμησή του, αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως όχημα για de facto συνδιοίκηση στο Αιγαίο, με πρακτική υποχρέωση «να σηκώνεις τηλέφωνο» για κινήσεις σε διεθνή ύδατα, θαλάσσια πάρκα, χωροθετήσεις κ.λπ.

Έφερε ως παράδειγμα και την τουρκική επιχειρηματολογία που –όπως περιέγραψε– επιχειρεί να «δέσει» τις ελληνικές κινήσεις ακόμη και σε έργα που δεν αφορούν Κύπρο, αλλά νησιωτικά συμπλέγματα μεταξύ Λέσβου–Χίου–Λήμνου (ηλεκτρική διασύνδεση), καθώς και τη ρητορική περί «γκρίζων ζωνών» που, σύμφωνα με όσα μετέφερε, επιχειρεί να μεταφερθεί ακόμη και σε νησίδες/βραχονησίδες σε Δωδεκάνησα και Κυκλάδες.

Το πολιτικό του συμπέρασμα ήταν ωμό: αν πας σε διάλογο χωρίς διεκδίκηση, χωρίς προϋποθέσεις και με τον άλλον να “απλώνει όλο τον τραχανά”, “θα βγεις δαρμένος”.

Γιατί τώρα ο Σαμαράς – και τι σημαίνει για τη ΝΔ

Στο κομμάτι της εσωτερικής πολιτικής, ο Κοττάκης είπε πως οι εκφράσεις τύπου «Μητσοτάκης ή χάος» είναι βαριές και πως ο ίδιος δεν πιστεύει στην πλήρη προσωποποίηση, αλλά τόνισε ότι από δήλωση σε δήλωση ο Σαμαράς «ξεμακραίνει» από τη ΝΔ. Ερμήνευσε τη φράση «σταθμίζω» και «ο λαός θα δώσει το σήμα» ως σήμα ότι ανοίγει συζήτηση για νέο πολιτικό φορέα, με άμεση συνέπεια να δυσκολεύει κρίσιμα τους αριθμούς του Μεγάρου Μαξίμου (ιδίως στο όριο που δίνει μπόνους εδρών).

Παράλληλα, έβαλε στο τραπέζι μια ακόμη παράμετρο: ότι το επόμενο εκλογικό σώμα μπορεί να μην είναι ίδιο με το προηγούμενο, άρα οι δημοσκοπήσεις να «ζυγίζονται» με παλιές σταθμίσεις.