Αντάρτης, αγωνιστής…… είν’ ο ίδιος ο λαός

Ο καιρός παγερός, χειμωνιάτικος. Και όμως, οι αμυγδαλιές είχανε πάρει να χρωματίζουν τις πλαγιές των γύρω βουνών. Κι έτσι στολισμένη θα βρει τη φύση στο Μουτουλλά – ένα χωριό στις βόρειες πλαγιές του Τροόδους, το τέλος του Απρίλη. Ο Μάρτης είχε μόλις ξεμυτήσει. Σαν γδάρτης και παλουκοκαύτης έδειχνε τα δόντια του, κι αυτό ήταν εξαιρετικά υποβοηθητικό για τις μετακινήσεις των ανταρτών του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ.

Εκείνη τη χρονιά την Κυριακή 3 του Μάρτη, κατά το σωτήριον έτος 1957, ο Ανδρέας ετοιμαζόταν να γιορτάσει μια διττή ευτυχή συγκυρία. Τα 14α γενέθλιά του και τη Σήκωση της Τυρινής. Ως ο πρωτότοκος γιος του Σωκράτη και της Μαρίας – μιας πολύτεκνης οικογένειας – φοιτούσε ήδη στην Γ΄ του Γυμνασίου, έσερνε πίσω του τον Πλάτωνα, στην Α΄ Γυμνασίου, τον Ιωάννη στην Πέμπτη και τον Κωσταντίνο στην Τρίτη Δημοτικού, τον Αριστοτέλη κοντά στα έξι και τον Νίκο τριών χρονών νήπιο, που τότε, ήταν ακόμα το μωρό.

Το σπιτικό τους ετοιμαζόταν ν’ ανοίξει για τους συγγενείς εκείνη την παγερή βραδιά, μα όχι για χάρη της αφεντιάς του! Όχι μόνο δεν ξέρανε να γιορτάζουν τα γενέθλια με τούρτα, κεράκια και δώρα, μάλλον επιδίωκαν να υποβαθμίσουν τη σημασία της ξεχωριστής αυτής ημέρας. Το μόνο που είχαν να κερδίσουν, ήταν κάμποσα τραβήγματα των αυτιών από το ευρύτερο συγγενολόι, ευχόμενοι το «να ζήσεις». Αντί για δώρο δηλαδή, μόνον πόνο!

Εξ ου και, αποσιωπώντας τη δική του προσωπική επέτειο, οι εορτασμοί ήταν αφιερωμένοι εξ ολοκλήρου στο τελευταίο «μιλλωμένο» γεύμα έως το Χριστός Ανέστη.

Παρά τους χαλεπούς καιρούς των ισχνών αγελάδων μα, και των πολιτικών καταστάσεων, ο κόσμος της υπαίθρου προσπαθούσε να τηρεί, όσο ήταν δυνατό, τα έθιμα και τα ήθη του λαού της πολύπαθης Κύπρου. Το βράδυ, λοιπόν, της Σήκωσης, τα σόγια μαζεύονταν με τα φαγητά τους σε κάποιο συγγενικό σπίτι – εκ περιτροπής – και όλοι μαζί έπαιρναν το δείπνο τους, πριν ξεκινήσει η περίοδος της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Στη σειρά του, για να φιλοξενήσει το μεγάλο τσιμπούσι, ο Σωκράτης. Είχε φροντίσει από νωρίς να φουντώσει τη φωτιά στη μεγάλη τσιμινιά του σπιτικού του. Τα φαγητά εκεί θα μαγειρεύονταν, αλλά και για να θερμανθεί το μεγάλο δωμάτιο 36 περίπου τετραγωνικών, όπου θα κάθονταν οι καλεσμένοι, γύρω από τρία τραπέζια που ήδη ήταν τοποθετημένα στη σειρά.

Τα παιδιά από ώρας είχαν πάρει τις θέσεις τους στη θαλπωρή της φωτιάς προτού ακόμα βραδιάσει κι αρχίσουν να καταφθάνουν σιγά σιγά οι αναμενόμενοι μουσαφιραίοι. Οι θείοι και οι θείες, ο παππούς και η γιαγιά και κάποια από τα ξαδέλφια. Οι γυναίκες με το που έφταναν, έμπαιναν μία μία στο χορό της προετοιμασίας του τραπεζιού μαζί με την οικοδέσποινα. Η ζιβανία και το κρασί είχε ήδη σερβιριστεί ανάμεσα στους άντρες που κάθονταν κι αυτοί απέναντι από τη φωτιά σχηματίζοντας ένα δεύτερο, μεγαλύτερο ημικύκλιο, πίσω από τα παιδιά. Το θέμα της συζήτησης σχεδόν μονοπωλούσε ο συνεχιζόμενος Αγώνας εναντίων των Άγγλων καταχτητών. Κι ο Ανδρέας, με τα αυτιά τεντωμένα, να αφουγκράζεται την κάθε λεπτομέρεια, την κάθε άποψη, την κάθε αλλαγή στα ηχοχρώματα των συνομιλητών. Στην καρδιά, σχεδόν, της εφηβείας, δεν ήταν ξένος στον Αγώνα, στις προσδοκίες, στους στόχους, στη δράση την ενεργό.

Η ώρα ήταν σχεδόν 7:30. Ο παππούς Κωστής και η γιαγιά Ανδρομάχη, είχαν καταλάβει τις προκαθορισμένες θέσεις τους στο τραπέζι, μακριά από την τσίκνα από τα λουκάνικα που σουβλίζονταν στα κάρβουνα της τσιμινιάς. Ήταν οι μόνοι από την οικογένεια που τηρούσαν τα έθιμα και τη νηστεία όπως όριζε το εκκλησιαστικό τυπικό. Ήταν άλλωστε η Σήκωση της Τυρινής, περιλάμβανε μόνο τυροκομικά – μακαρόνια με αναρή, ραβιόλες και γάλα όξυνο-. Γιαούρτι, δηλαδή, μόνο που τότε δεν το γνώριζαν με την κανονική του ονομασία, ήταν το αγαπημένο έδεσμα του Ανδρέα, που περίμενε με ανυπομονησία να το γευτεί καμιά φορά το χρόνο.

«Άτε, είμαστε έτοιμοι. Κοπιάστε!» Η οικοδέσποινα έδωσε το πολυαναμενόμενο πρόσταγμα για μετάβαση στο τραπέζι. Οι μυρωδιές τους είχαν τρυπήσει τα ρουθούνια και το στομάχι τους λαχταρούσε να υποδεχτεί τις καλοφαγίες που σπάνια απολαμβάναν εκείνες τις εποχές. Ο οικοδεσπότης, ιστάμενος, μας έκοψε τη φόρα: «πρώτα να ακούσουμε τα νέα που το ράδιο και μετά καθόμαστε». Με κίνδυνο να πήξει η σούπα και να λασπώσουν τα μακαρόνια, χαραμίζοντας τον κόπο της μάνας και των θειάδων, όλοι, – μαζί και ο δεκατετράχρονος νεαρός – τον ακολουθήσαν στην άλλη άκρη του μεγάλου δωματίου, όπου ένα μικρό ραδιοφωνάκι μετέδιδε μουσική. Όλοι προτιμούσαν να ακούνε τις ειδήσεις από το ΕΙΡ, το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας της Ελλάδας, που άρχιζαν με εκείνη την αλησμόνητη προσφώνηση: «Αδελφοί Κύπριοι, … », αλλά οι Άγγλοι είχαν μόλις προ εικοσαημέρου καταφέρει να καλύψουν τη φωνή του εκφωνητή με παράσιτα, ώστε να μη μπορούν να ακούνε τη «Φωνή της Πατρίδος», την «Ψυχή της Κύπρου», το «Η Κύπρος μας». Πριν ακόμα οι ομοεθνείς μας στη μητροπολιτική Ελλάδα εξεύρουν τρόπους, ώστε η πραγματική φωνή της μητρός πατρίδος να εξακολουθήσει απρόσκοπτα να μεταδίδει τις πραγματικές ειδήσεις, εκείνο το βράδυ αναγκάστηκαν να συντονιστούν με το προπαγανδιστικό όργανο των Εγγλέζων στην Κύπρο. Την ελεγχόμενη από την κατοχική δύναμη «Κυπριακή Ραδιοφωνική Υπηρεσία (Cyprus Broadcasting Service, CBS)», που αργότερα μετονομάστηκε σε ΡΙΚ. Στις 7:30 ακριβώς, της Κυριακής 3^ης Μαρτίου του 1957, ξεκίνησαν οι ειδήσεις. Η πρώτη είδηση έλεγε επί λέξει τα εξής:

«Δυνάμεις ασφαλείας, ενεργούσαι κατόπιν πληροφοριών, εφόνευσαν σήμερον την μεσημβρίαν εις περιοχήν παρά την Μονήν Μαχαιρά τον επικηρυγμένον διά ποσού πέντε χιλιάδων λιρών, τον γνωστόν ως υπαρχηγόν της ΕΟΚΑ και πρώην αξιωματικόν του Ελληνικού Στρατού, τρομοκράτην Γρηγόριον Αυξεντίου, και συνέλαβαν τέσσαρας άλλους τρομοκράτας, οι οποίοι ευρίσκοντο μετ’ αυτού εντός ορεινού κρησφυγέτου, μετά από δεκάωρον μάχην. Ο φονευθείς τρομοκράτης, εις μίαν εκδήλωσιν απελπισίας και απογνώσεως, ηρνήθη να εξέλθη του κρησφυγέτου του και να παραδοθεί, προετίμησε δε αντάξιον της δειλίας και της ανανδρίας του θάνατον, όταν αι δυνάμεις ασφαλείας επετέθησαν κατά του οχυρού του διά να τον συλλάβουν».

Μια απόλυτη σιωπή, μια παγωμένη σιωπή, πιο παγωμένη κι από την παγερή νύχτα των βουνών της Μαραθάσας, τρύπωσε στη μεγάλη οικογενειακή καμάρα, κάλυψε τις θεριασμένες φλόγες που καρβούνιαζαν τρίζοντας το σωρό των ξύλων μέσα στην τσιμινιά, απλώθηκε έρποντας ανάμεσά τους και πλάκωσε τις ψυχές ολονών. Όλοι τους συνειδητοποιούσαν το τεράστιο πλήγμα για την Οργάνωση, για τον Αγώνα, για τον αταλάντευτο Εθνικό στόχο. Ένας ένας συρθήκαν στις καρέκλες τους, μακριά από το τραπέζι με τα στρωμένα φαγητά. Η σούπα πάγωνε στα βαθουλά πιάτα, τα μακαρόνια λάσπωναν, τα λουκάνικα δεν ξελίγωναν πια κανέναν… Μόνον οι μικρότεροι έσπαγαν παράταιρα με τις κουβέντες τους ακόμα την τραγική σιωπή αδυνατώντας να συλλάβουν την άμετρη απώλεια. Ο Ανδρέας, παρέμεινε σκυφτός κοντά στο ραδιόφωνο για ώρες. Εκείνο το βράδυ δεν πλησίασε καθόλου το τραπέζι.

Μπορεί να έμεινε στην ίδια στάση ίσαμε δυο ώρες! Αναλογιζόταν την πρώτη είδηση του δελτίου και τα επακόλουθά της. Θα μπορούσε άραγε ο Αγώνας να συνεχιστεί μ’ ετούτη την απώλεια;

Πρώτη φορά άκουγε για Υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, μόλις είχε μάθει το όνομά του. «Γρηγόρης Αυξεντίου, αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού», επικηρυγμένος με ένα αστρονομικό ποσό για την εποχή – Σε κάποια στιγμή τα μάτια του δάκρυσαν και σαν να τον πήρε το κλάμα, όταν σκέφτηκε τους συγγενείς του. Παρόλο το νεαρό της ηλικίας του, διέκρινε μέσα από τις ειδήσεις τις αντιφάσεις των Εγγλέζων, που είχαν σκόπιμα ερμηνεύσει τη μη παράδοσή του ως δειλία και ανανδρία, ενώ επρόκειτο ακριβώς για το αντίθετο! «Μολών Λαβέ» τους είχε βροντοφωνάξει ο Αυξεντίου εκείνο το απομεσήμερο του Μάρτη, τη Σήκωση της Τυρινής, ανήμερα των γενεθλίων του. «Μολών Λαβέ» ως σύγχρονος Σπαρτιάτης, κι ας μην το ήξερε τότε ακόμα πως έτσι πραγματικά γενήκανε τα γεγονότα. «Μέγας ηρωισμός και φιλοπατρία, παράδειγμα προς μίμηση και ηρωική θυσία», έπρεπε να λέει η πρώτη είδηση.

Η ομήγυρη διαλύθηκε σιγά – σιγά, χωρίς διασκέδαση ή φαγοπότι. Το ίδιο συνέβη και σε χιλιάδες σπίτια ανά την επικράτεια της μεγαλονήσου. Ο αγώνας, που ήθελε και θυσίες και ήρωες, στηριζόταν απόλυτα από ολόκληρο τον κυπριακό λαό.

Σε όλη την κατοπινή ζωή του Ανδρέα, αντηχεί μέσα στα αυτιά μου, σε κάθε του γενέθλια, το άθλιο αγγλικό ανακοινωθέν. Αρκετά αργότερα, όταν ωρίμασε, ξανασκεπτόμενος την είδηση αυτή, αντιλήφθηκε την άθελη παραδοχή των αγγλικών δυνάμεων του ηρωισμού και της παλικαριάς του ήρωα. Η είδηση έλεγε ότι σκοτώθηκε «μετά από δεκάωρον μάχην». Αυτό και μόνο αρκεί. Μια βρετανική αυτοκρατορία, με μέσα πάντα σύγχρονα και με εκπαιδευμένο στρατό, τα έβαλε με ένα λεβέντη και κατάφερε να τον εξοντώσει μετά από δέκα ώρες! Αυτό από μόνο του γιγαντώνει το μεγαλείο του Γρηγόρη Αυξεντίου. Η θυσία του ήρωα και ο τρόπος που έγινε, ατσάλωσε την πίστη του κυπριακού ελληνισμού, που έγραφε ιστορία στην πράξη.

Αργότερα, σαν εκπαιδευτικός, κάθε χρόνο στις 3 του Μάρτη, διηγούνταν στους μαθητές του την ιστορία εκείνης της Κυριακής του ’57, και πάντα τον παρακολουθούσαν με προσοχή, αλλά και θαυμασμό προς τον ήρωα. Μεταξύ άλλων προσπαθούσε να επεξηγήσει ακόμα δυο πράγματα: Τη φράση του ήρωα «ΕΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ». Και την έννοια έμεινε «ΑΘΑΝΑΤΟΣ». Όσο για το δεύτερο, εκτός της ερμηνείας της αιώνιας μνήμης, τόνιζε ότι ο ήρωας θα παραμείνει στην αθανασία, αλλά πάντα νέος, σε ηλικία 29 ετών, σε σύγκριση με μας τους κοινούς θνητούς, που θα φύγουν από αυτή την προσωρινή ζωή, όταν τους καλέσει ο μεγαλοδύναμος.

Με τη θυσία του αυτή, ο Σταυραετός του Μαχαιρά, επιβεβαίωσε τον ποιητή, ότι «η Ελευθερία είναι βγαλμένη απ’ τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά».

Ανδρέας Γεωργιάδης Εκπαιδευτικός

Μάρτιος 2026

Εν μέσω κλιμακούμενων γεωπολιτικών εντάσεων και συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, ο κυβερνοχώρος αποτελεί πλέον πρωταρχικό φορέα ασύμμετρου πολέμου. Την 1η Μαρτίου 2026, το Global Deception Grid της Audax Cybersecurity εντόπισε και αναχαίτισε μια άκρως στοχευμένη, ενεργή προσπάθεια εκμετάλλευσης συστημάτων, προερχόμενη από ιρανική υποδομή IP.

Οι απειλητικοί δρώντες στόχευσαν σκόπιμα ένα εξειδικευμένο σύστημα υψηλής αλληλεπίδρασης (High-Interaction Honeypot) της εταιρείας Audax Cybersecurity, το οποίο προσομοίωνε με απόλυτη ακρίβεια έναν κρίσιμο κόμβο logistics στην Ελλάδα. Αυτή η εστιασμένη και συντονισμένη προσέγγιση υποδηλώνει μια ενεργή εκστρατεία από κρατικά υποστηριζόμενους δρώντες (state-aligned actors) ή Initial Access Brokers (IABs), με σκοπό τον εντοπισμό και την παραβίαση εκτεθειμένων διεπαφών διαχείρισης στην ευρωπαϊκή ναυτιλιακή εφοδιαστική αλυσίδα.

Το Λιμάνι του Πειραιά αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές πύλες της Ευρώπης και κρίσιμο κόμβο εφοδιαστικής αλυσίδας (logistics) για το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Σε περιόδους περιφερειακής αστάθειας, ομάδες Προηγμένων Επίμονων Απειλών (Advanced Persistent Threats – APTs) στοχοποιούν συχνά υποδομές ναυτιλίας για να διεξάγουν κατασκοπεία, να παρακολουθήσουν την κίνηση εμπορευμάτων ή να προετοιμάσουν το έδαφος για καταστροφικές επιχειρήσεις (δολιοφθορά, data wipers ή στοχευμένο ransomware).

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι επιτιθέμενοι δεν πραγματοποίησαν μια τυφλή, μαζική σάρωση (“spray-and-pray”). Η σκόπιμη εμπλοκή τους με ένα σύστημα που προσομοιώνει κρίσιμο κόμβο εφοδιαστικής αλυσίδας (logistics) αποδεικνύει την υπολογισμένη πρόθεσή τους να χαρτογραφήσουν στόχους υψηλής γεωστρατηγικής αξίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ AUDAX.GR

By Evaggelos Valianatos, Counter Punch

On October 16, 2025, the United Nations General Assembly passed a resolution demanding that as long as nuclear weapons exist, they should never be controlled by artificial intelligence (AI). Six states proposed the AI resolution: Austria, El Salvador, Kazakhstan, Kiribati, Malta and Mexico. They were rightly convinced that AI should not be part of nuclear armaments.

AI risks and dangers

The UN resolution highlighted and explained the “risks” of incorporating AI in command, control and communications affecting nuclear weapons. It warned that

“artificial intelligence-driven decision-

making related to command, control and communications systems of nuclear weapons could reduce human control and oversight, increasing the possibility of induced distortions in decision-making environments and shortened action and response windows, particularly when related to the most sensitive and critical stages such as decision to launch, which could heighten the risk of accidental, unintended or unauthorized use of nuclear weapons.”

The resolution also highlighted “inherent technical limitations of artificial intelligence systems, including but not limited to the potential for malfunction, exploitation or intrusion, and cognitive and automation biases impacting training data and algorithmic design.” These technical deficiencies, the resolution said, “could produce hallucinations and flawed, inaccurate or misleading outputs and understandings, which in turn could have serious and catastrophic outcomes such as the accidental, unintended or unauthorized use of nuclear weapons.”

These are not minor problems afflicting AI. They could lead to nuclear catastrophe or nuclear war. For these legitimate concerns, the resolution demanded that, “pending the total elimination of nuclear weapons, human control and oversight is maintained over command, control and communications systems of nuclear weapons, including those that integrate artificial intelligence technology.”

“The resolution is a major steppingstone,” says the Bulletin of the Atomic Scientists, “because it nudges the debate beyond the baseline notion of “keeping humans in control of nuclear weapons decisions” towards a more fine-grained recognition of how AI could fuel unintended escalation in decision processes…. Substantively, the text [of the UN resolution] reflects and attempts to build on, political commitments that several states—such as France, China, Pakistan, the United Kingdom and the United States—have already endorsed in statements or in outcome documents in other forums. At the same time, it attempts to extend these commitments to nuclear command, control, and communications more broadly, namely the whole architecture that underpins nuclear decision-making.”

True, the resolution reflects the ideology, politics and terror of the decades-old existence of nuclear weapons, as well as the hubris of the nuclear states. However, the resolution goes far deeper. It is a serious first step for the eventual abolition of nuclear weapons. It reminds civilized people that AI and especially nuclear bombs, in combination or alone, are inhuman nightmares of possible forthcoming destruction of people and civilization and nature. Artificial Intelligence may seem harmless and profitable but, like nuclear bombs, it is becoming another version of nuclear bomb. “Like nuclear bombs, AI-machines are bound to explode. Money and profits laces the talk of engineering experts constructing AI machines. It is deceptive and dangerous.” Artificial intelligence is pervasive in its long-term transformation of its own high-tech military creators into beasts of burden that will forever regret their games of playing god – exactly the outcome of bringing into existence death itself in the form of nuclear weapons. In fact AI and nuclear bombs are sister products of the schizophrenic mind of war and warmongers. They are terrible weapons of desolation and death.

No past human society before the twentieth century had lived for decades with anthropogenic death machines. Not that past societies were gentler than societies of the twenty-first century. Wars and civil wars, from the civilized ancient Greeks to the world wars in Europe and America’s wars, hot and cold, in Latin America, Southeast Asia and the Middle East, are brutal ways of conflict resolution. Dialogue, understanding and justice are thrown out of the window. Then swords, knifes, bows and arrows, pistols, canons, machine guns, AI-powered drones, missiles and nuclear submarines take the fields of battle.

Wars are as old as humans. The Greek philosopher Herakleitos of the sixth century BCE said that war was the father and king of all. He is right. But bad as war was during the time of Herakleitos, now, twenty-seven centuries later, war is becoming the silent whisper and or the mayhem of extinction. That’s why AI and nuclear weapons, which together make extinction a certainty, must be abolished before they abolish us.

What is to be done?

The nuclear-weapons states (US, Russia, China, France, UK, Pakistan, India, North Korea and Israel) must explain to the world why they have those death machines. For national security? Doubtful. For prestige? Yes. For imperial games? Absolutely. For terrorizing non-nuclear states? Without a doubt.

We know that nuclear weapons cannot be used without unacceptable, nay death consequences for billions of humans. On June 10, 1963, President John F. Kennedy explained to the graduates of the American University that the explosive power of a single nuclear weapon was ten times more destructive than the explosions and destructions of all bombings of WWII. Kennedy’s dream was for world peace, which would automatically make nuclear weapons obsolete. He said, “world peace” was “the most important topic on earth.” He explained what he meant:

“What kind of peace do I mean? What kind of peace do we seek? Not a Pax Americana enforced on the world by American weapons of war. Not the peace of the grave or the security of the slave. I am talking about genuine peace, the kind of peace that makes life on earth worth living, the kind that enables men and nations to grow and to hope and to build a better life for their children–not merely peace for Americans but peace for all men and women–not merely peace in our time but peace for all time.

“I speak of peace because of the new face of war. Total war makes no sense in an age when great powers can maintain large and relatively invulnerable nuclear forces and refuse to surrender without resort to those forces. It makes no sense in an age when a single nuclear weapon contains almost ten times the explosive force delivered by all the allied air forces in the Second World War. It makes no sense in an age when the deadly poisons produced by a nuclear exchange would be carried by wind and water and soil and seed to the far corners of the globe and to generations yet unborn….

“I realize that the pursuit of peace is not as dramatic as the pursuit of war–and frequently the words of the pursuer fall on deaf ears. But we have no more urgent task.

“Some say that it is useless to speak of world peace or world law or world disarmament–and that it will be useless until the leaders of the Soviet Union adopt a more enlightened attitude. I hope they do. I believe we can help them do it. But I also believe that we must reexamine our own attitude–as individuals and as a Nation–for our attitude is as essential as theirs. And every graduate of this school, every thoughtful citizen who despairs of war and wishes to bring peace, should begin by looking inward–by examining his own attitude toward the possibilities of peace, toward the Soviet Union, toward the course of the cold war and toward freedom and peace here at home.”

Probably President Kennedy was not the first politician who urged Americans to choose world peace instead of war and nuclear weapons. But his message for world peace is especially wise, timely and urgent now, in 2026, that AI is intruding in the control and command and communications affecting nuclear weapons. World peace means zero nuclear bombs and military artificial intelligence. Peace is the gift of freedom and civilization.

Nuclear weapons are useless for war. They are made by men intoxicated by war but clearly they don’t belong to civilized men on Earth.

The US, European Union (EU), Russia, China and India should form a pentarchy (rule of five) for the establishment of world peace and the abolition of nuclear weapons and military AI. These 5 great powers should replace the current UN Security Council. They should start their join oversight of the governance of the planet without doctrinal religious prejudices or fanaticism or authoritarianism. Neutral countries would preserve their culture and freedom but would be forbidden to encroach on their neighbors or other distant states. Second, the great powers ought to forbid the employment of AI in any military operation and, definitely, not in the management of nuclear weapons. Their top priority would be the abolition of nuclear bombs – their own stockpiles and those of other nuclear-weapons states, that is, Israel, United Kingdom. Pakistan, and North Korea. Together, they should guarantee existing borders among all states as well as their freedom and independence. That means the greatest number of states should become neutral like Austria or Switzerland. The pentarchy would guarantee the neutrality of all states, thus eliminating war.

In the case of the EU, it must first reorganize and become a real political union with inviolable borders and common defense. The new EU must understand that Germany is not a “normal” state. It was responsible for two world wars in Europe in the twentieth century. The EU should forbid Germany from ever having any armaments. Neutral Germany should also be obliged to pay the WWII debt to Greece as well as return the archaeological treasures German forces looted from occupied Greece, 1941-1944.

At the same time, the pentarchy should guarantee the independence and neutrality of Greece. It should also expel Turkish forces from occupied northern Cyprus and allow the Greek island of Cyprus to unite with Greece. All Cypriots (the Greek majority and the Moslem Turkish minority) should be asked about the union with Greece. Those of the Moslem faith, if they disapprove the union with Greece, ought to have the right to join Moslem Turkey.

Greece could return to its ancient Hellenic culture of science, justice, the good and the beautiful — and civilization. It could become a school of science and democracy, revived ancient Hellenic Olympics, philosophy, political theory, theater and peace. That was the dream of Alexander the Great and the first President of independent Greece, Ioannes Kapodistrias, 1776-1831.

Epilogue

Yet the current global political relations between the nuclear-weapons-armed states are full of tensions and fear. On October 28, 2024, General Anthony Cotton, commander of the US Strategic Command, expressed concern and antagonism toward the nuclear powers of the East. He described a “most complicated environment,” in which there were “emboldened autocrats who seek to dominate by force and fear. For the first time in our history, we confront two nuclear-near-peer adversaries.

Russia is bent on restoring its former policy of glory and rising China that seeks to replace a stable and open international system that has served the world well for over 80 years. Now I add to this an aggressive and nuclear-armed North Korea, and of course, Iran.

“China is rapidly expanding all aspects of military power, including land, sea, and air-based nuclear delivery systems.

The PRC is likely to have 1,000 nuclear warheads by 2030 and is supporting Russia’s war on Ukraine. Russia already has the largest and most diverse nuclear arsenal in the world, and continues to expand and modernize that arsenal. Moscow has dramatically expanded the percentage of its GDP devoted to the military and is clearly poised for a long war in Ukraine.

“North Korea continues to expand its nuclear arsenal in violation of UN Security Council resolutions, as well as its active support for Russia in Ukraine. Most recently, we see that North Korean troops are being deployed to Russia for further deployment to the Ukraine. And finally, Iran continues its aggression in the Middle East with support from Russia.”

There’s no doubt general Cotton reflects American ideology and strategic thinking. It’s possible the nuclear powers of the East are reaching similar conclusions about the nuclear powers of the West. No matter the real and imagined differences between these two camps, they need to get together and start a dialogue for peace and the steps necessary for the abolitions of their nuclear weapons. They should be able to work out agreements to guarantee the integrity of their borders.

The pentarchy should coordinate the transition from war, nuclear weapons and weaponized AI to disarmament, neutrality, peace and friendly relations among all nations. Only then, the nations of the world will be in a position to jointly fight planetary climate chaos, abandon fossil fuels and start the elimination of worldwide pollution.