Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Άμα πιστεύεις ότι είσαι πολύ σπουδαίος αλλά σκοντάφτεις σε κάτι «αμόρφωτους μουλάδες» (όπως νομίζεις) και σε σέρνει από τη μύτη ο Ισραηλινός για το δικό του συμφέρον «τά ’θελες και τά ’παθες» όπως λέει ο λαός. Ξιπασιά και η πεποίθηση ότι όλοι οι άλλοι είναι «ινδιάνοι για σκότωμα» έφεραν την «αυτοκρατορία» στη σημερινή κατάσταση ήττας. Η προσωπική τύχη του Τραμπ είναι το πιο ανώδυνο που θα απασχολήσει τη συνέχεια.

Ο κανόνας ότι οι πόλεμοι φέρνουν ριζικές αλλαγές επιβεβαιώνεται: Μπήκαν στο χορό η διστακτική Κίνα και η προσεκτική Ρωσία ενώ το Ιράν έδειξε πως μια μεσαία Δύναμη μπορεί να φέρει τα πάνω-κάτω αξιοποιώντας συμμαχίες και εγκλωβίζοντας αντιπάλους. Ωστόσο όσο οι αντίπαλοι δεν μπορούν (ή δεν τολμούν) να χτυπήσουν το έδαφος των ΗΠΑ η Αμερική θα έχει πλεονέκτημα ακόμα και αν οι τουαλέτες δώσουν άρωμα στην εύσχημη αποχώρηση των αεροπλανοφόρων από το μέτωπο των συγκρούσεων.

Οι Αμερικάνοι έχουν χάσει πολλούς πολέμους, από το Βιετνάμ ως το Αφγανιστάν αλλά σε κανέναν δεν είχαν απέναντι μαζί, δημοσίως, και τους δύο μεγάλους ανταγωνιστές, Κίνα και Ρωσία. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι δεν σχολίασαν αυτό το καθοριστικό γεγονός για το μέλλον. Άλλη πρωτιά, των Αμερικανών, είναι ότι δεν μπόρεσαν να καλύψουν ούτε στο ελάχιστο την κάκιστη εκτίμηση των συσχετισμών στο πεδίο της μάχης και την χείριστη εκτίμηση των δυνατοτήτων τους σε σχέση με την προετοιμασία του δίδυμου αντίπαλου. Η ήττα της Δύσης ήταν πολλαπλή και καθοριστική.

Τελευταία αλλά όχι έσχατη σε σημασία παρατήρηση: Οι γεροντοκόρες της γηραιάς ηπείρου εγκατέλειψαν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ολομόναχο θεωρώντας ότι μ’ αυτόν δεν έχουν ζωή στο μέλλον. Ο Δυτικός καπιταλισμός είναι κυριολεκτικά τυφλός και κουφός, ανίκανος να καταλάβει ότι η τύχη του δεν οφείλεται στα λάθη ενός Προέδρου αλλά σε όλα όσα έκαναν στις αποικίες. Και ότι αυτοί με τα χεράκια τους έβγαλαν τα μάτια τους όταν ο Μάο τους άνοιξε την πόρτα της Κίνας και αυτοί όρμησαν ποιος πρώτος θα την φτιάξει μεγάλη και τρανή. Έλυσαν το άμεσο πνιγηρό πρόβλημα του στάσιμου Κεφαλαίου και γιγάντωσαν τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο που μπορεί να τους πνίξει.

Οι Αμερικάνοι πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι στη φύση των πραγμάτων να είναι οι κυρίαρχοι στον Κόσμο. Όλοι οι άλλοι είναι «απλώς Ινδιάνοι» και έχουν ή θα έχουν τη μοίρα των Ινδιάνων.

Η απροσδόκητη (για την ηγεσία Τραμπ) αντίσταση των Ιρανών προκαλεί ανησυχία και κάποια φαγωμάρα, και καθώς λένε τα ΜΜΕ, κυοφορείται ευρύς ανασχηματισμός-ούτε ο Μητσοτάκης να ήταν. Για την ακρίβεια το Ιράν δεν αντιστέκεται απλώς αλλά έχει θέσει όρους(τώρα εν μέσω των βομβαρδισμών) να εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τις θέσεις κυριαρχίας στη Μ. Ανατολή με κορυφαίο να πάψει το δολάριο να είναι το μοναδικό νόμισμα συναλλαγής πράγμα που εξασφάλιζε την κυριαρχία των ΗΠΑ.

Διεθνολόγοι, στο εξωτερικό, εικάζουν ότι η εποχή της αμερικανικής παντοκρατορίας είναι στο τέλος της, όπως το προείπε ο Μπρζεζίνσκι. Θα δούμε.

Γράφει ο Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)

Το Πάσχα κάνει την ορθόδοξη πίστη να ξεχωρίζει. Τα βάσανα του κόσμου κι οι ανοιχτές πληγές της ρωμιοσύνης στην Κύπρο, κάνουν το δικό μας Πάσχα να ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο με τις πονεμένες Παναγιές και τις Μυροφόρες του Επιταφίου ανάμεσά μας. Πονεμένες κι αγαθές ψυχές σε ένα μυστήριο πίστης που οι σχολαστικοί συχνά δεν κατανοούν, χύνοντας το όξος τους.

Έτσι, καθώς ο Χριστός υβριζόμενος και ραπιζόμενος κουβαλά τον Σταυρό Του προς τον Γολγοθά, τα Πάθη Του γίνονται ένα με τα πάθη του λαού μας. Εκεί, στον ανηφορικό δρόμο του Μαρτυρίου, μια γυναίκα βγήκε από την αυλή του σπιτιού της και δρόσισε το καταματωμένο πρόσωπό Του, περιφρονώντας τα μαστιγώματα των Ρωμαίων και τις φοβέρες του όχλου. Καθώς ο Χριστός πορεύεται στην Οδό του Μαρτυρίου, οι πονεμένες Παναγιές στα ρημαγμένα εξωκκλήσια στα κατεχόμενα κι οι Μυροφόρες της Κύπρου στις αυλές τους, περιμένουν να Του δροσίσουν το πρόσωπο. Κι όσες εγκατέλειψαν τα εγκόσμια, συναπαντούν το Νυμφίο Χριστό καθώς περνάει μέσα από συλημένα κοιμητήρια, σπασμένους σταυρούς, ρημαγμένες εκκλησίες και αυλές καθαγιασμένων σπιτιών στα κατεχόμενα … Κι Εκείνος συνεχίζει μέσα από χαράδρες και γκρεμούς στο συναπάντημα Του με τις Μυροφόρες της Κύπρου που αναζητούν ακόμη αγαπημένα πρόσωπα κι άλλες που κρατούν οστά και τα γλυκοφιλούν αναφωνώντας «Ευλογημένος ο ερχόμενος…».

Είναι πολλές οι πονεμένες Παναγιές στα ρημαγμένα ξωκκλήσια στα κατεχόμενα καθώς και οι Μυροφόρες γύρω μας… Είναι η Θεογνωσία που ζούσε σε χωριό στους πρόποδες του Πενταδακτύλου φορώντας μέρα-νύχτα μια μαύρη μαντήλα. Ήταν παντρεμένη με τον καλοκάγαθο Κωστή, που άρπαξαν Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές και τον δολοφόνησαν πριν το 1974, ενώ από το 1974, γιος και γαμπρός αγνοούνται. Είναι η Ιφιγένεια της Τηλλυρίας με τις κάτασπρες μακριές πλεξούδες, η οποία μεταλάμβανε κάθε Δεκαπενταύγουστο στην Παναγία Χρυσοπατερίττισα. Είναι η Χαρίτα της Κερύνειας, η Χρυστάλλα του Δικώμου, η Σοφία της Βασίλειας, η Ελένη της Καρπασίας, η Καλλισθένη της Κυθραίας. Είναι κι η Ελένη που υποδέχτηκε πρόσφατα τον 18χρονο αγνοούμενο αρραβωνιαστικό της μετά από 52 χρόνια και τόσες άλλες που βιώνουν τα Πάθη του Χριστού με το δικό τους μυστηριακό τρόπο.

Είναι κι αυτές που περιμένουν καρτερικά τον Χριστό στους προσφυγικούς συνοικισμούς, όπως η Μυροφόρα που το 1974, τότε 37 χρονών, μεγάλωνε την οικογένειά της μέχρι εκείνο το μαύρο καλοκαίρι που μπήκαν οι Τούρκοι στο χωριό, άρπαξαν τον άντρα της, που έκτοτε αγνοείται, και τραυμάτισαν με σφαίρα στο πόδι το μικρό της γιο Χριστάκη, πέντε χρονών, που ακόμη αγνοείται. Η Μυροφόρα πήρε από τότε τους δρόμους αναζητώντας τους μέχρι και σήμερα, 89 χρονών πλέον, εξιστορώντας όσα συνέβηκαν, βάζοντας με ευλάβεια στο τέλος τον σταυρό της, τονίζοντας ότι μόνο στο Θεό ελπίζει.

Αυτή είναι η πονεμένη Κύπρος με την προσφυγιά, τους αγνοούμενους και σκοτωμένους, την καθημερινή έγνοια για επιβίωση, την αλλοτρίωση, την αμνησία. Κι ο τόπος μας θα σωθεί επειδή αυτές το αξίζουν, απέναντι στις ασχημίες, αρχομανίες και ανοητολογίες γύρω μας.

Μέσα στην χαρμολύπη της Ορθοδοξίας, την πλήρη νοημάτων στα αναπάντητα ερωτήματα, «Ευλογημένος ο ερχόμενος…» κι ευλογημένο το Πάσχα του λαού μας.

Καλή Ανάσταση.

Σημείωση: Η πρώτη εκδοχή δημοσιεύτηκε πριν 2 χρόνια.

Η εφημερίδα «Γραπαράκ» (Հրապարակ) γράφει για το ταξίδι του Νικόλ στη Μόσχα, και συμφωνώ απόλυτα με ό,τι γράφει օ Μίκα Μπαταλιάν! Επρόκειτο για μια δημόσια διπλωματική ταπείνωση του Πασινιάν. Λίγοι το γνωρίζουν, αλλά η αρμενική πλευρά προσπάθησε να παρακαλέσει μια συνάντηση με τον Σεργκέι Κιριένκο, ωστόσο έλαβε κατηγορηματική άρνηση. Αυτή είναι η διάγνωση! Στο Κρεμλίνο δεν βλέπουν πλέον νόημα να συζητούν μαζί του τη διαχείριση των διαδικασιών.

Πίσω από κλειστές πόρτες δεν πραγματοποιήθηκε πραγματικός διάλογος – ήταν ένα παιχνίδι μονόπλευρο. Η Μόσχα δεν ενδιαφέρεται για το τι μουρμουρίζει ο Νικόλ, επειδή αυτός δεν έχει απολύτως τίποτα να προσφέρει. Το μοναδικό του ατού – ο δρόμος μέσω του Σουνίκ – έχει χαθεί άδικα. Ο έλεγχος των επικοινωνιών στο Σουνίκ έχει ουσιαστικά παραδοθεί στους Αμερικανούς και στο Κρεμλίνο καταλαβαίνουν ότι τώρα πρέπει να διαπραγματευτούν με την Ουάσινγκτον, και όχι με τον Πασινιάν. Ο Νικολ έπαψε να είναι υποκείμενο – τον έχουν τελικά διαγράψει από τους πίνακες.

Ο Πούτιν του έδειξε ξεκάθαρα να καταλάβει ποιος είναι ο πραγματικός προδότης, κλείνοντας το θέμα των αξιώσεων προς την CSTO. Ενώ ο Πασινιάν δικαιολογείται γελοία και εκθέτει τον εαυτό του, μιλώντας για «δημοκρατία» εν μέσω καταστολών εναντίον ατόμων με ρωσικά διαβατήρια, η Μόσχα βλέπει σε αυτόν μόνο έναν πολιτικό χρεοκοπημένο άτομο. Η υστερική αντίδρασή του μετά την επιστροφή του είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ο καιρός του έχει λήξει.

Ανώνυμος Αναγνώστης