Το κείμενο που ακολουθεί δεν προέρχεται από κάποιον «ελληνοφοβικό κύκλο» ούτε από πρόσωπο που μπορεί εύκολα να κατηγορηθεί για φιλελληνισμό. Αντιθέτως, είναι γραμμένο από έναν Τούρκο διπλωμάτη καριέρας, πρώην πρέσβη της χώρας του, ο οποίος τοποθετείται με ψυχρό, νομικό και θεσμικό λόγο για τα ζητήματα του Αιγαίου, της Λωζάνης και της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας».

Ο λόγος για τον Σελίμ Κουνεράλπ (Selim Kuneralp), ο οποίος είναι Τούρκος διπλωμάτης, το βιογραφικό του οποίου αξίζει σύντομης αναφοράς. Είναι εγγονός του Αλί Κεμάλ και γιος του Ζεκί Κουνεράλπ .   Ο πατέρας του, Ζεκί, ήταν ετεροθαλής αδελφός του πατέρα του Στάνλεϊ Τζόνσον , γεγονός που καθιστά τον Σελίμ ετεροθαλή ξάδερφο του πρώην Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον .

Ο Κουνεράλπ αποφοίτησε από το Λύκειο Saint-Joseph της Κωνσταντινούπολης το 1969 και από το London School of Economics το 1973. Μετά από διάφορες θέσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών (ως πρέσβης), υπηρέτησε ως Γενική Διεύθυνση Υποθέσεων ΕΕ και πρέσβης στη Σουηδία (2000–2003) και στη Νότια Κορέα (2003–2005). Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Σχεδιασμού Πολιτικής την περίοδο 2006-2007 και Αναπληρωτής Υφυπουργός αρμόδιος για τις Οικονομικές Υποθέσεις μεταξύ 2007 και 2009. Διετέλεσε Μόνιμος Αντιπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την 1η Νοεμβρίου 2009 έως τις 9 Δεκεμβρίου 2011. Διετέλεσε Πρόεδρος της Διάσκεψης του Χάρτη Ενέργειας από τον Απρίλιο του 2010 και Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του Χάρτη Ενέργειας μεταξύ 1ης Δεκεμβρίου 2014 και 31ης Ιουλίου 2016. Έγινε Σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών στις αρχές του 2012 και εργάστηκε ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου τον Μάιο του 2012, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2014. Διορίστηκε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής στις 15 Ιουλίου 2014. Συνταξιοδοτήθηκε το 2015.

Το άρθρο του, το οποίο τιτλοφορείται ως «Τουρκο-ελληνικά προβλήματα: Τι λέει το διεθνές δίκαιο;» δημοσιεύτηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2026 στην τουρκική ιστοσελίδα Medyascope, το μοιραζόμαστε ως απάντηση –όχι συναισθηματική, αλλά τεκμηριωμένη– σε Έλληνες ακαδημαϊκούς, αρθρογράφους και πολιτικούς που τα τελευταία χρόνια επιμένουν να υποστηρίζουν ότι «και η Τουρκία έχει δίκιο» στις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Ότι πρόκειται για «σύνθετη νομική διαφορά», ότι «υπάρχουν γκρίζες ζώνες», ότι «η Αθήνα πρέπει να δείξει κατανόηση» απέναντι σε τουρκικές αξιώσεις περί αποστρατιωτικοποίησης, κυριαρχίας νησίδων ή περιορισμού των θαλάσσιων δικαιωμάτων των νησιών.

Εδώ, όμως, έχουμε κάτι διαφορετικό, έναν Τούρκο πρώην πρέσβη που αναλύει τη Συνθήκη της Λωζάνης, τη Συνθήκη των Παρισίων και το Δίκαιο της Θάλασσας, και καταλήγει –με καθαρή διπλωματική γλώσσα– ότι πολλές από τις πάγιες τουρκικές θέσεις είτε δεν εδράζονται ρητά στο κείμενο των συνθηκών είτε συγκρούονται με το ισχύον διεθνές νομικό πλαίσιο. Επίσης τονίζεται, ότι η «Γαλάζια Πατρίδα», όπως αποτυπώνεται στους χάρτες, δύσκολα θα άντεχε σε διεθνή δικαστική κρίση. Συν τοις άλλοις υπογραμμίζεται, ότι το ζήτημα των νησίδων δεν έμεινε νομικά «ανοικτό» μετά το 1923 και κυρίως, πως η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος σε κρίσιμες ρυθμίσεις που επικαλείται κατά το δοκούν.

Δεν πρόκειται για ελληνική ερμηνεία. Δεν είναι εθνική ρητορική. Είναι τουρκική φωνή, από το εσωτερικό του τουρκικού διπλωματικού κατεστημένου.

Σε μια περίοδο όπου στην Ελλάδα καλλιεργείται η ιδέα ότι «πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά» και ότι «η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση», αξίζει να διαβάσουμε τι λέει η άλλη πλευρά όταν μιλά χωρίς συνθήματα, χωρίς εσωτερική κατανάλωση και χωρίς μεγαλοϊδεατισμούς.

Το άρθρο του Σελίμ Κουρεάλπ  δεν είναι φιλελληνικό. Είναι ρεαλιστικό. Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς είναι ενοχλητικό για όσους στην Αθήνα επιμένουν να αναζητούν τουρκικά «δίκαια» εκεί όπου το ίδιο το διεθνές δίκαιο –και ένας Τούρκος πρέσβης– τα αμφισβητούν.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:

Τουρκο-ελληνικά προβλήματα: Τι λέει το διεθνές δίκαιο;

Γράφει ο πρέσβης ε.τ. Selim Kuneralp

Η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού Μητσοτάκη στην Άγκυρα θα πρέπει να θεωρείται από μόνη της μια θετική εξέλιξη. Κοιτώντας πίσω, θυμόμαστε ότι επισκέψεις αυτού του επιπέδου δεν είχαν πραγματοποιηθεί για 40-50 χρόνια. Τουλάχιστον, είναι καλό που επισκέψεις αυτού του επιπέδου πραγματοποιούνται τώρα κάθε δύο χρόνια. Επιπλέον, πρόσφατα είδαμε ότι και οι δύο πλευρές μιλούν άπταιστα τη γλώσσα τους και διατηρούν ευγένεια κατά τη διάρκεια αυτών των επισκέψεων. Αυτό είναι επίσης καλό. Θυμόμαστε επίσης πώς ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Çavuşoğlu και ο Έλληνας αντίπαλός του Δένδιας επιτέθηκαν ο ένας στον άλλον σε κοινή συνέντευξη Τύπου στην Άγκυρα. Μια τέτοια συμπεριφορά πιθανώς θεωρείται απαραίτητη λόγω των χειροκροτημάτων που λαμβάνουν στο εσωτερικό, αλλά είναι σαφές ότι δεν ωφελεί κανέναν.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Μητσοτάκη, τα μακροχρόνια τουρκο-ελληνικά ζητήματα αφέθηκαν στην άκρη και η εστίαση δόθηκε σε αυτό που τώρα ονομάζεται θετική ατζέντα, όπως η ανάπτυξη του εμπορίου και οι νέες ακτοπλοϊκές υπηρεσίες μεταξύ Σμύρνης και Θεσσαλονίκης. Αυτό είναι επίσης καλό, αναμφίβολα. Η στάση και των δύο πλευρών δεν έχουν αλλάξει εδώ και δεκαετίες. Δεν πρέπει να αναμένονται αλλαγές ούτε στο τρέχον περιβάλλον.

Στη συνέντευξη Τύπου, και οι δύο ηγέτες δήλωσαν ότι τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με καλή πίστη στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, αλλά νομίζω ότι δεν ήταν δυνατόν να μάθουμε τι εννοούσε ο καθένας με την αναφορά τους στο διεθνές δίκαιο σε αυτή τη συνάντηση όπου δεν τέθηκαν ερωτήσεις. Εκεί βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα.

Για πολλά χρόνια, οι διαδοχικές κυβερνήσεις στην Τουρκία διεκδικούν ορισμένα δικαιώματα με μονομερή ερμηνεία της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923. Η Ελλάδα, από την άλλη πλευρά, ερμηνεύει την ίδια Συνθήκη διαφορετικά, λέγοντας ότι οι απαντήσεις στις απαιτήσεις που θέτει η Τουρκία βρίσκονται ήδη στη Συνθήκη και ότι τα θέματα προς διαπραγμάτευση είναι πολύ περιορισμένα. Πράγματι, ο Μητσοτάκης, λίγο πριν από την επίσκεψή του στην Άγκυρα, επανέλαβε ότι το μόνο θέμα προς διαπραγμάτευση στο Αιγαίο είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών.

Ωστόσο, οι τουρκικές κυβερνήσεις έχουν διαφορετική άποψη. Σύμφωνα με αυτές, υπάρχουν και διάφορα άλλα ζητήματα, όπως η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και το καθεστώς των νησιών των οποίων η ιδιοκτησία, όπως ισχυρίζονται, δεν καθορίστηκε στη Λωζάνη. Σε αυτήν την περίπτωση, ίσως θα ήταν χρήσιμο να εξετάσουμε πιο προσεκτικά τη Λωζάνη, με έναν τρόπο που λίγοι άνθρωποι έχουν κάνει (σ.τ.μ. στην Τουρκία). Μπορούμε να ξεκινήσουμε με το Άρθρο 14, το οποίο σπάνια αναφέρεται στην Τουρκία. Αυτό το άρθρο αφορά την Γκιόκτσεαντα (σ.τ.μ. Ίμβρο) και την Μποζτζάαντα (σ.τ.μ. Τένεδο), νησιά που χάθηκαν στους Βαλκανικούς Πολέμους αλλά επέστρεψαν στην Τουρκία στη Λωζάνη μετά από 10 χρόνια ελληνικής κυριαρχίας. Επειδή ο πληθυσμός τους ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου ελληνικός εκείνη την εποχή και εξαιρούνταν από την ανταλλαγή πληθυσμών, το άρθρο ορίζει ότι στα νησιά παραχωρήθηκε αυτονομία, που σημαίνει το δικαίωμα στην αυτοδιοίκηση. Η ασφάλεια θα παρεχόταν από αστυνομική δύναμη αποτελούμενη από νησιώτες και υπαγόμενη στη διοίκηση του νησιού. Φυσικά, αυτό το άρθρο δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Τα επόμενα χρόνια, τα νησιά χρησιμοποιήθηκαν ως ένα είδος ανοικτής φυλακής (σ.τ.μ. για βαρυποινίτες και σκληρούς εγκληματίες), αναγκάζοντας έτσι τον ελληνικό πληθυσμό να μεταναστεύσει. Σήμερα, έχουν απομείνει μόνο περίπου 300-400 Έλληνες στην Γκιόκτσεαντα και 20-30 στην Μποζτζάαντα. Φυσικά, η εφαρμογή του Άρθρου 14 είναι εκτός συζήτησης. Κατά την περίοδο ανανεωμένης αισιοδοξίας στις τουρκο-ελληνικές σχέσεις που ακολούθησε μετά τη Λωζάνη, δεν έχω ακούσει για καμία ελληνική κυβέρνηση, η οποίες είχαν περάσει αρκετά ταραγμένα χρόνια, να πιέζει για την εφαρμογή αυτού του άρθρου. Το Άρθρο 13, το οποίο σήμερα ερμηνεύεται με διαφορετικούς τρόπους, αφορά την άμυνα των νησιών του Βόρειου Αιγαίου, Λέσβου, Σάμου, Χίου και Ικαρίας. Επί χρόνια, η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η στρατιωτικοποίηση αυτών των νησιών αντίκειται στη Συνθήκη της Λωζάνης. Ωστόσο, το Άρθρο 13 δεν χρησιμοποιεί τη λέξη “αφοπλισμός-αποστρατιωτικοποίηση”. Ορίζει ότι δεν θα κατασκευαστούν ναυτικές βάσεις ή οχυρώσεις σε αυτά τα τέσσερα νησιά, ότι ο αριθμός των στρατιωτών που θα σταθμεύουν στα νησιά θα περιορίζεται σε εκείνους που υπηρετούν το στρατιωτικό τους καθήκον από τον τοπικό πληθυσμό και ότι μπορεί να σταθμεύσει εκεί μια πρόσθετη δύναμη ασφαλείας ανάλογη με τον αριθμό των χωροφυλάκων και της αστυνομίας στην ελληνική επικράτεια. Δεδομένου ότι δεν αναφέρεται συγκεκριμένος αριθμός και δεν προβλέπεται μηχανισμός ελέγχου, το άρθρο αυτό υπόκειται φυσικά σε ερμηνεία. Παρόμοιοι περιορισμοί δεν υπάρχουν για τα άλλα νησιά του Βόρειου Αιγαίου. Η κατάσταση είναι διαφορετική για τα Δωδεκάνησα. Όπως είναι γνωστό, όταν υπογράφηκε η Συνθήκη της Λωζάνης, αυτά τα νησιά βρίσκονταν υπό ιταλική κυριαρχία για 11-12 χρόνια και η Τουρκία αποδέχτηκε αυτήν την κυριαρχία στη Συνθήκη της Λωζάνης. Το άρθρο 14 της Συνθήκης των Παρισίων, το οποίο όριζε την παραχώρηση των νησιών στην Ελλάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όριζε επίσης την αποστρατιωτικοποίηση αυτών των νησιών. Γίνεται αντιληπτό ότι το άρθρο αυτό συμπεριλήφθηκε στο κείμενο κατόπιν πιέσεων της χώρας μας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη Βραζιλία και τη Νότια Αφρική, οι οποίες ήταν μεταξύ των υπογραφόντων την Συνθήκη των Παρισίων, η Τουρκία δεν συμμετείχε στον πόλεμο και ως εκ τούτου δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης. Το κατά πόσον δικαιώματα και αρμοδιότητες μπορούν να προκύψουν από μια συνθήκη στην οποία κάποιος δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα.

Ας επιστρέψουμε στη Λωζάνη. Το Άρθρο 12 της Συνθήκης επιβεβαιώνει ότι τα νησιά του Βόρειου Αιγαίου, με εξαίρεση την Γκιοκτσέαντα, την Μποζτζάαντα και το Ταβσάν Αντασί, πέρασαν υπό ελληνική κυριαρχία σύμφωνα με τις Συνθήκες της Αθήνας του 1913 και του Λονδίνου του 1914. Αναφέρει επίσης ότι η Τουρκία θα κατέχει νησιά σε απόσταση μικρότερη των 3 μιλίων από τις ακτές της Ανατολίας. Το Άρθρο 15, που αφορά τα Δωδεκάνησα, τα απαριθμεί όλα ονομαστικά και αναφέρει ότι οι νησίδες που συνδέονται με αυτά βρίσκονται υπό ιταλική κυριαρχία. Δεδομένου ότι οι νησίδες Καρντάκ (σ.τ.μ. Ίμια) απέχουν 3,8 μίλια από τις ακτές της Ανατολίας, σύμφωνα με τη Λωζάνη, θα έπρεπε να είχαν περάσει στην Ιταλία και, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Παρισίων, θα έπρεπε να είχαν περάσει από την Ιταλία στην Ελλάδα. Αυτά τα ζητήματα θα επιβεβαιώνονταν και θα διευκρινίζονταν σε μια συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα με την Ιταλία το 1932, με βάση τη Λωζάνη. Αν και ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτή η συμφωνία δεν υποβλήθηκε στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση για επικύρωση και ως εκ τούτου είναι άκυρη, η δημοσίευσή της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το 1933 δυστυχώς διαψεύδει αυτή την άποψη. Πράγματι, ακόμη και 72 χρόνια μετά τη Λωζάνη, καμία κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Ατατούρκ και του Ινονού, που κυβέρνησαν τη χώρα μας μέχρι την κρίση Καρντάκ το 1996, δεν εξέφρασε την άποψη ότι το ζήτημα της ιδιοκτησίας των νησιών δεν επιλύθηκε στη Λωζάνη. Ακόμα και 30 χρόνια μετά την κρίση του Καρντάκ, παρά το γεγονός ότι συζητήθηκε σε πολυάριθμες συναντήσεις, δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος.

Φυσικά, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι από τότε που η χώρα μας επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος στα 6 μίλια το 1964, το ποσό των 3 μιλίων στο Άρθρο 12 θα πρέπει να ερμηνεύεται ως 6 μίλια, αλλά αυτό δεν φαίνεται να είναι δυνατόν να το επικαλεστούμε, εκτός εάν η Λωζάνη τεθεί υπό επαναδιαπραγμάτευση.

Εν τω μεταξύ, συζητώντας για τη Λωζάνη, θίξαμε τι περιλαμβανόταν στη συνθήκη, αλλά αξίζει να επισημάνουμε τι δεν περιλαμβανόταν. Καταρχάς, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται πολλοί, δεν υπάρχει ούτε ένα άρθρο, ούτε λέξη, σχετικά με το Πατριαρχείο στη Λωζάνη. Επομένως, είναι αδύνατο να ισχυριστεί κανείς ότι ο Οικουμενικός τίτλος του Πατριαρχείου είναι αντίθετος με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Η Τουρκία μπορεί να επιλέξει να μην αναγνωρίσει αυτόν τον τίτλο. Άλλωστε, δεν είναι υποχρεωτικό για μια μουσουλμανική χώρα να αποδεχθεί έναν τίτλο που σχετίζεται με τον Χριστιανισμό. Ωστόσο, η αντίθεση στην αναγνώριση του από άλλες χώρες μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως άνευ νοήματος.

Ένα άλλο πράγμα που λείπει από τη Λωζάνη είναι η χρήση του όρου «Τούρκος» για τη μειονότητα στην Ελλάδα. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς η Λωζάνη γράφτηκε με βάση τη θρησκεία και όχι την εθνικότητα. Ακόμα και όταν γίνεται αναφορά σε μειονότητες στην Τουρκία, χρησιμοποιείται ο όρος «μη μουσουλμάνος». Αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες αξιωματούχοι, ακόμη και αν δεν μας αρέσει, ενεργούν σύμφωνα με το Άρθρο 45 της Λωζάνης όταν αναφέρονται στη μειονότητά μας στη Δυτική Θράκη ως μουσουλμανική.

Και τέλος, υπάρχει η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Τουρκία δεν έγινε συμβαλλόμενο μέρος αυτής της σύμβασης, η οποία υιοθετήθηκε το 1982, αλλά όλες οι χώρες της περιοχής μας, εκτός από το Ισραήλ, είναι συμβαλλόμενα μέρη της. Στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι αποτελεί μέρος του κεκτημένου της ΕΕ, εάν η χώρα μας γινόταν κάποια μέρα μέλος της ΕΕ ή ακόμα και επανεκκινούσε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, θα ήταν υποχρεωμένη να γίνει συμβαλλόμενο μέρος αυτής της σύμβασης.

Ο κύριος λόγος για τον οποίο η χώρα μας είναι μία από τις λίγες χώρες στον κόσμο που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της σύμβασης έγκειται στο Άρθρο 121. Αυτό το άρθρο ορίζει ότι όλα τα νησιά, εφόσον κατοικούνται, έχουν ίσα δικαιώματα με την ηπειρωτική χώρα όσον αφορά τα χωρικά τους ύδατα, τη συνορεύουσα ζώνη, την αποκλειστική οικονομική ζώνη 200 μιλίων και την υφαλοκρηπίδα. Η σύμβαση παρέχει επίσης στις χώρες το δικαίωμα να επεκτείνουν τα χωρικά τους ύδατα έως και 12 ναυτικά μίλια. Η Τουρκία έχει επωφεληθεί από αυτό το δικαίωμα επεκτείνοντας τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ στον Εύξεινο Πόντο, αλλά στο Αιγαίο Πέλαγος έχει υποστηρίξει ότι η περαιτέρω επέκταση των χωρικών υδάτων από την Ελλάδα – τα οποία επεκτάθηκαν αμοιβαία στα 6 μίλια πολύ μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης – αποτελεί αιτία πολέμου. Αυτό το ζήτημα παραμένει άλυτο και, όπως και άλλα, η λύση του έχει αναβληθεί. Παρόλο που το Άρθρο 122 της Σύμβασης ορίζει ότι τα παράκτια κράτη οφείλουν να συνεργάζονται στην άσκηση των δικαιωμάτων τους σε κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες (όπως το Αιγαίο), αυτή η γενική δήλωση δεν κρίθηκε επαρκής για να γίνει η χώρα μας συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, αυτό το «δόγμα», που αναφέρεται ως «Γαλάζια Πατρίδα», το οποίο, όταν παρουσιάζεται στον χάρτη, αγνοεί τα νησιά Κρήτη, Ρόδο και Κύπρο, δυστυχώς θα θεωρηθεί άκυρο. Πράγματι, όταν η χώρα μας επιχείρησε να διεξάγει έρευνες στα αμφισβητούμενα ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου το 2017-2018 με βάση αυτή τη θέση, ακολούθησε μια μικρή αναταραχή, οι σχέσεις με την ΕΕ υπέστησαν νέο πλήγμα και άρχισαν να εφαρμόζονται ορισμένες κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Από το 2020 και μετά, οι κυρώσεις άρχισαν σταδιακά να αίρονται, με βάση την απόσυρση ερευνητικών σκαφών και την υπόσχεση ότι πιθανότατα δεν θα επέστρεφαν. Μάλιστα, η πρόσφατη επανέναρξη της δανειοδότησης από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων προς τη χώρα μας μετά από αρκετά χρόνια είναι αποτέλεσμα αυτού. Η πρόσφατη ερευνητική συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και μιας αμερικανικής πετρελαϊκής εταιρείας, η οποία καλύπτει και την περιοχή νότια της Κρήτης, αντιμετωπίστηκε με σιωπή στη χώρα μας. Εκτός από μια αντιφατική δήλωση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, δεν έχω συναντήσει καμία άλλη αντίδραση. Αυτό είναι ένα νέο σημάδι ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι πλέον βυθισμένη στα βαθιά νερά της Μεσογείου.

Όπως φαίνεται, η εμπιστοσύνη στο διεθνές δίκαιο δεν είναι τόσο εύκολη. Στην πραγματικότητα, τα δικαστήρια είναι αυτά που αποφασίζουν τι βασίζεται στο δίκαιο. Η προσφυγή στα δικαστήρια για τα ζητήματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου είναι αναμφίβολα ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί μια οριστική και τελική λύση. Ωστόσο, η σημερινή κυβέρνηση και οι προκάτοχοί της, γνωρίζοντας ότι τα δικαστήρια θα έφερναν μια λύση πολύ κατώτερη των προσδοκιών που δημιουργήθηκαν με τις τουρκικές διεκδικήσεις, ειδικά όσον αφορά τη «Γαλάζια Πατρίδα», το απέφευγαν πάντα αυτό. Η οδός της πολιτικής πίεσης ήταν πάντα προτιμότερη. Ωστόσο, η άσκηση τέτοιας πίεσης στην Ελλάδα, ειδικά μετά την ένταξή της στην ΕΕ, έχει γίνει αρκετά δύσκολη.

Μια μόνιμη λύση θα μπορούσε να είναι δυνατή μόνο με την ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ. Ο ενθουσιασμός που θα έφερνε η ένταξη θα μας έκανε να ξεχάσουμε τις θέσεις σχετικά με το Αιγαίο. Ωστόσο, η ένταξη δεν βρίσκεται πλέον στην ημερήσια διάταξη και είναι απίθανο να τεθεί ξανά σύντομα.

Με δεδομένη αυτήν την κατάσταση, το να κρύβουμε τα ζητήματα κάτω από το χαλί και να τα κρατάμε σε αναμονή, όπως κάνει η κυβέρνηση, μπορεί να θεωρηθεί η μόνη ορθολογική πορεία δράσης. Η συνεχής διατήρησή τους θα ήταν προς όφελος της Ελλάδας, η οποία δεν διστάζει να ισχυριστεί ότι η χώρα μας έχει επιθετικές φιλοδοξίες. Δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν άλλο σκοπό, επειδή το να περιμένουμε από την Ελλάδα να αποδεχτεί τα επιχειρήματά μας, τα οποία θεωρούμε εξαιρετικά αμφισβητήσιμα σύμφωνα με τις διεθνείς συμφωνίες, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ευσεβής πόθος.