Στο παρασκήνιο των ευρωπαϊκών ισορροπιών και της στήριξης προς το Κίεβο, επανέρχεται ένα ευαίσθητο εξοπλιστικό ζήτημα που αγγίζει άμεσα την ελληνική αεροπορική ισχύ. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Παρίσι έχει καταθέσει πρόταση προς την Αθήνα που συνδέει την περαιτέρω ενίσχυση της Πολεμικής Αεροπορίας με Rafale με την παραχώρηση ελληνικών Mirage 2000-5 στην Ουκρανία.

Η πρόταση αφορά μέρος των 24 Mirage 2000-5 που διαθέτει σήμερα η Ελλάδα. Σε αντάλλαγμα, η γαλλική πλευρά φέρεται να προσφέρει ευνοϊκότερους οικονομικούς όρους για την προμήθεια επιπλέον μαχητικών Rafale, επιχειρώντας να «κλειδώσει» μια νέα συμφωνία ενίσχυσης του ελληνικού στόλου με γαλλικά αεροσκάφη.

Ωστόσο, η πρώτη αντίδραση της Αθήνας εμφανίζεται αρνητική. Οι επιφυλάξεις δεν είναι μόνο πολιτικές, αλλά κυρίως επιχειρησιακές, καθώς τα Mirage 2000-5 παραμένουν κρίσιμος πυλώνας της αποτρεπτικής ισχύος στο Αιγαίο, ιδιαίτερα λόγω των δυνατοτήτων τους σε αποστολές αναχαίτισης και χρήσης εξειδικευμένων όπλων.

Η γαλλική πρόταση εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική του Παρισιού, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην προώθηση δυτικών οπλικών συστημάτων προς την Ουκρανία. Στο πλαίσιο αυτό, φαίνεται να επιχειρεί να αξιοποιήσει και στόλους συμμάχων χωρών, προκειμένου να ενισχύσει τις ουκρανικές αεροπορικές δυνατότητες χωρίς να επιβαρύνει αποκλειστικά τα δικά του αποθέματα.

Για την Ελλάδα, όμως, το ζήτημα δεν είναι απλό. Η αποδέσμευση ακόμη και μέρους των Mirage θα δημιουργούσε κενό σε μια περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η μετάβαση σε έναν πλήρως «γαλλικό» στόλο με Rafale απαιτεί χρόνο, εκπαίδευση και επιχειρησιακή προσαρμογή.

Παράλληλα, η πρόταση φέρνει στο προσκήνιο και ένα ευρύτερο δίλημμα: τη συμμετοχή ή μη της Ελλάδας σε πιο ενεργές μορφές στρατιωτικής υποστήριξης προς την Ουκρανία, σε μια συγκυρία όπου η Αθήνα επιχειρεί να διατηρήσει ισορροπίες τόσο σε επίπεδο συμμαχιών όσο και σε επίπεδο εθνικής άμυνας.

Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα που προκύπτει από τις πρώτες αντιδράσεις είναι σαφές. Η Αθήνα δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να αποδυναμώσει, έστω και προσωρινά, τον υφιστάμενο αεροπορικό της κορμό, ακόμη κι αν το αντάλλαγμα αφορά πιο σύγχρονα μέσα. Το επόμενο διάστημα αναμένεται να δείξει αν η γαλλική πρόταση θα επανέλθει με βελτιωμένους όρους ή αν θα παραμείνει στο επίπεδο μιας πρώτης, διερευνητικής κίνησης.

Τα Mirage 2000-5 στην Κύπρο

Εμείς επιμένουμε στην πρόταση του επισμηναγού ε.α. Στέφανου Καραβίδα! .ο ζήτημα της Κύπρου είναι θέμα εισβολής και κατοχής.
Δεν μπορούμε να πούμε, ότι μόνο με τα Rafale η κατάσταση είναι εντάξει.
H αεροπορική ισχύς είναι η μοναδική που προσπερνά το τακτικό και το επιχειρησιακό επίπεδο και να δημιουργήσει στρατηγικά αποτελέσματα.
Προκειμένου να γίνει αυτό πρέπει οι αεροπορικές δυνάμεις να επιβιώσουν και να κατισχύσουν των αντιπάλων.
Είναι ζήτημα πολιτικής.
Οι αριθμοί δεν βγαίνουν.
Με βάση τη θεωρία της αεοπορικής ισχύος δεν μπορούμε να διαιρέσουμε τις δυνάμεις μας.
Δεν μπορούμε να αποσύρουμε μαχητικά.
Πρέπει κάποια από τα Mirage 2000-5 να πάνε είτε στην Κύπρο είτε στην Κρήτη.
Έπρεπε να δημιουργηθεί πυρήνας Ελλήνων Κυπρίων που να υπηρετούν σε ελληνικές μοίρες.
Να υπάρχει έτοιμη μαγιά δημιουργίας αεροπορικού βραχίωνα στην Κύπρο“, τόνισε στην αρχή και συνέχισε:

“Είναι πολύ σημαντικό και απαιτείται για να διασπάσει τις τουρκικές αεροπορικές δυνάμεις.
Το ζήτημα είναι “δόγμα απελευθέρωσης”, ενιαίος εθνικός ψυχισμός.
Μην επιτρέψουμε σε αυτούς τους οργανισμούς που δημιουργούν διασπαστικές συνιστώσες, να επιβιώσουν και να συνεχίσουν το διχαστικό τους έργο.
Να στηρίξουμε στρατιωτικά την Κύπρο, ως την ισχυρή λαβίδα του Ελληνισμού που είναι αναγκαία για το Ισραήλ.
Δεν θα φυσήξει ο αέρας που καρτερούμε, ούτε θα σηκωθεί ο Πενταδάχτυλος να τους αποσείσει”.

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Η παρουσία του γαλλικού αεροπλανοφόρου «Charles de Gaulle» σε ελληνικές θάλασσες και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί ένδειξη της βούλησης του Παρισιού να προβάλει ισχύ στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και μια υπόμνηση της σχέσης που έχουν οικοδομήσει Ελλάδα και Γαλλία, καθώς μοιράζονται παρόμοια θεώρηση της κατάστασης στην ευρύτερη περιοχή Μέσης Ανατολής – Βόρειας Αφρικής. Μάλιστα, ενόψει και της ανανέωσης της συμφωνίας στρατηγικής εταιρικής σχέσης για τη συνεργασία στην άμυνα και στην ασφάλεια, για την οποία –όπως η «Κ» αποκάλυψε πρώτη– ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν αναμένεται να ταξιδέψει στην Αθήνα, οι ελληνογαλλικές συζητήσεις, σε διάφορα επίπεδα, έχουν αγγίξει μια σειρά από ζητήματα που συνδέονται και με τα δύο ενεργά πολεμικά μέτωπα, στην Ουκρανία και στην περιοχή γύρω από τον Περσικό Κόλπο.

Το Παρίσι προτείνει ως αντάλλαγμα για τη βοήθεια προς το Κίεβο την προμήθεια επιπλέον Rafale για την Πολεμική Αεροπορία σε καλύτερη τιμή.

Στο Ουκρανικό, η Γαλλία πρακτικά έχει αντικαταστήσει τις ΗΠΑ ως βασική πηγή στρατιωτικών πληροφοριών προς το Κίεβο, αλλά και προώθησης οπλικών συστημάτων. Η Ελλάδα ήδη έχει παραχωρήσει πυραύλους των αντιαεροπορικών συστημάτων Crotale, αλλά και άλλου είδους βλήματα που μπορούν να αξιοποιηθούν από την ουκρανική αεράμυνα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η γαλλική πλευρά έχει διατυπώσει πρόταση στην Αθήνα για παραχώρηση κάποιων από τα 24 Μιράζ 2000-5 της Πολεμικής Αεροπορίας (Π.Α.) προς τις ουκρανικές δυνάμεις, οι οποίες ήδη επιχειρούν εκτεταμένα με αυτόν τον τύπο μαχητικού αεροσκάφους. Για την Αθήνα ευθύς εξαρχής δεν συζητείτο παραχώρηση δίχως κάποιο αντάλλαγμα, συζήτηση που σε αρχικό στάδιο αντιμετώπιζε κάποιες διαφωνίες. Πλέον οι Γάλλοι φαίνεται ότι συζητούν ανταλλάγματα, με πλέον ουσιαστικό για την Αθήνα αυτό της διαπραγμάτευσης καλύτερης τιμής για την προμήθεια επιπλέον Rafale για την Π.Α.

Λεπτές ισορροπίες

Είναι απολύτως σαφές ότι έως αυτή τη στιγμή η άρνηση της Αθήνας να παραχωρήσει ή να πουλήσει Μιράζ 2000-5 που θα καταλήξουν στο Κίεβο δεν υπαγορεύεται πρωτίστως από κάποια επιχειρησιακή λογική, αλλά αφορά κατά κύριο λόγο την πολιτική ατμόσφαιρα και συζήτηση εντός και εκτός Ελλάδος, καθώς ελληνικές δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί σε διαφορετικές περιοχές και λόγω των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Στο Ουκρανικό, η Αθήνα έχει να ισορροπήσει ανάμεσα στα αιτήματα των Γάλλων για επιπλέον συστήματα, αλλά και στην ανάγκη να εξοικονομηθούν χρήματα έως το τέλος του χρόνου για το «ταμείο» ενίσχυσης που έχουν θεσμοθετήσει οι ΗΠΑ για την αγορά όπλων προς την Ουκρανία (η περίφημη λίστα PURL).

Η Ρωσία προειδοποιεί τα κράτη της Βαλτικής για τα ουκρανικά drones

Μετά την έκρηξη του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, Αθήνα και Παρίσι ανταλλάσσουν απόψεις και γι’ αυτό το μέτωπο. Και σε αυτή την περίπτωση οι ελληνογαλλικές επαφές είναι εντατικές, με αντικείμενο την πρόταση που ο ίδιος ο κ. Μακρόν γνωστοποίησε αμέσως μετά τη σύντομη συνάντηση που είχε στις 9 Μαρτίου με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη, ότι η Γαλλία επιθυμεί τη συγκρότηση ναυτικής δύναμης που θα αναλάβει κάποια αποστολή συνοδείας των πλοίων τα οποία διασχίζουν τα Στενά του Ορμούζ.

Η Αθήνα είχε απορρίψει τη σχετική ιδέα δημοσίως, ωστόσο συζητήσεις είχαν γίνει σε διάφορα επίπεδα. Οπως πληροφορείται η «Κ», η συζήτηση αυτή έχει επανέλθει και αυτή τη φορά διεξάγεται με βασικό αντικείμενο τον χρόνο έναρξης μιας τέτοιας αποστολής. Αν και σε γενικές γραμμές Αθήνα και Παρίσι συμφωνούν ότι μια τέτοια αποστολή δεν μπορεί παρά να έχει ως σημείο έναρξης ημερομηνία μεταγενέστερη εκείνης που θα οδηγήσει σε λήξη των εχθροπραξιών ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν, είναι απολύτως προφανές ότι η συζήτηση αυτή θα συνεχιστεί για αρκετό καιρό ακόμη, καθώς πέρα από τη βούληση εξωτερικών παραγόντων, όπως είναι η Γαλλία και οι χώρες της Ευρώπης που θα συμφωνήσουν στη συγκρότηση ενός τέτοιου ναυτικού συνασπισμού, τον κομβικό ρόλο θα διαδραματίσει η άποψη των μοναρχιών του Περσικού Κόλπου. Κατά κύριο λόγο η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), αλλά και το Κατάρ με το Κουβέιτ έχουν πολύ πιο μακροπρόθεσμα συμφέροντα να υπερασπιστούν, καθώς η ευημερία τους είναι απολύτως εξαρτώμενη από την ελευθερία ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και την ασφάλεια στον Περσικό Κόλπο, και τις επόμενες ημέρες θα γίνουν νέες συζητήσεις για μια «μεταπολεμική» κατάσταση στην περιοχή.

Τα διδάγματα των Patriot

Σημειώνεται, τέλος, ότι η συμφωνία του 2021, η οποία περιλαμβάνει αμοιβαία αμυντική συνδρομή σε περίπτωση που θα απειληθεί ελληνικό ή γαλλικό έδαφος, θα ανανεωθεί τις επόμενες εβδομάδες δίχως ουσιαστικές αλλαγές.

Ενίσχυση από την αρχή του πολέμου

Η Ελλάδα από τον Φεβρουάριο του 2022 μέχρι και σήμερα έχει παραχωρήσει σειρά συστημάτων διαφόρων τύπων προς τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Η συντριπτική πλειονότητα των οπλικών συστημάτων ή και πυρομαχικών που παραχώρησε η Αθήνα στο Κίεβο αφορά αυτόματα τυφέκια, πυραύλους για μηχανοκίνητους εκτοξευτές, αντιαεροπορικούς πυραύλους, παλαιά πυροβόλα και οχήματα, πολλά από τα οποία είτε πλησίαζαν στη λήξη της πιστοποίησής τους (εν ολίγοις δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν) είτε αποτελούσαν πλεονάζον υλικό, δύσκολα αξιοποιήσιμο πλέον από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις. Σχεδόν το σύνολο των συστημάτων και των πυρομαχικών που παραχωρήθηκαν στην Ουκρανία κρίθηκαν σε συνεδριάσεις Συμβουλίων Αρχηγών Γενικών Επιτελείων (ΣΑΓΕ) ως «εύχρηστος μη επιχειρησιακά αναγκαίος στρατιωτικός εξοπλισμός», κατά τη στρατιωτική ορολογία. Πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι κάποια παλαιά οβιδοβόλα του αμερικανικού στρατού που είχαν παραχωρηθεί στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’60 και πρακτικά δεν είχαν πλέον απολύτως καμία χρησιμότητα για τις Ενοπλες Δυνάμεις.

Υπεγράφη η συμφωνία Ελλάδας – Ισραήλ για τους εκτοξευτές πυραύλων PULS

Κάποια από αυτά τα συστήματα παραχωρήθηκαν έναντι τιμήματος, μέσω των ΗΠΑ και εν συνεχεία της Τσεχίας. Τα χρήματα αυτά ενίσχυσαν ευθέως τον προϋπολογισμό των Γενικών Επιτελείων. Στο πλαίσιο της αντιπυραυλικής ή αντιαεροπορικής προστασίας η Αθήνα έχει παραχωρήσει (και πουλήσει) βλήματα τύπου Sea Sparrow από το πλεόνασμα του Π.Ν. και πυραύλους των γαλλικής τεχνολογίας συστημάτων Crotale, που πλησίαζαν και αυτοί στη λήξη της χρησιμότητάς τους. Υπενθυμίζεται ότι στην αρχή του πολέμου η Αθήνα κατόρθωσε να ανταλλάξει συνολικά 40 γερμανικά Marder, τα οποία παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από το Βερολίνο, με αριθμό ρωσικής κατασκευής και σχεδόν άχρηστων τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης ΒΜΡ-1 που προωθήθηκαν στην Ουκρανία. Ισως η πιο υποτιμημένη πτυχή της βοήθειας της Αθήνας προς το Κίεβο είναι εκείνη της εκπαίδευσης των Ουκρανών πιλότων μαχητικών F-16, μάλιστα σε αρκετά πρώιμη φάση της σύγκρουσης.

Νέο ρήγμα διαφαίνεται στις σχέσεις Ουάσιγκτον και ΝΑΤΟ, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να εξετάζει ένα σχέδιο αναδιάταξης αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, με βασικό κριτήριο τη στάση που κράτησαν οι σύμμαχοι στον πόλεμο με το Ιράν. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, η αμερικανική διοίκηση μελετά το ενδεχόμενο να «τιμωρήσει» κράτη-μέλη που θεωρεί ότι δεν στήριξαν επαρκώς τις ΗΠΑ, ενώ στον αντίποδα θέλει να επιβραβεύσει χώρες που κρίθηκαν πιο πρόθυμες να συνδράμουν τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Ανάμεσα στις χώρες που εμφανίζονται να ευνοούνται από αυτή τη λογική συγκαταλέγεται και η Ελλάδα, μαζί με την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Λιθουανία.

Το σχέδιο, κατά το ίδιο δημοσίευμα, βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, όμως η κατεύθυνσή του είναι σαφής: μεταφορά αμερικανικών στρατευμάτων από χώρες που χαρακτηρίζονται «μη χρήσιμες» για τις επιχειρήσεις κατά του Ιράν προς άλλες που θεωρούνται πιο αξιόπιστες από την Ουάσιγκτον. Στο τραπέζι βρίσκεται ακόμη και το ενδεχόμενο κλεισίματος αμερικανικής βάσης σε τουλάχιστον μία ευρωπαϊκή χώρα, με την Ισπανία και τη Γερμανία να αναφέρονται ως πιθανά σενάρια. Την ίδια ώρα, η συζήτηση αυτή απέχει από την πιο ακραία απειλή πλήρους αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, κάτι που, ούτως ή άλλως, δεν μπορεί να γίνει μονομερώς, αφού αμερικανικός νόμος του 2023 απαιτεί έγκριση από το Κογκρέσο ή πλειοψηφία δύο τρίτων στη Γερουσία.

Στο στόχαστρο της αμερικανικής δυσαρέσκειας φέρεται να βρίσκεται πρώτη η Ισπανία. Η WSJ σημειώνει ότι η Μαδρίτη έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα τον Τραμπ, τόσο επειδή δεν έχει δεσμευθεί στην πορεία προς τον νέο στόχο του ΝΑΤΟ για αμυντικές δαπάνες 5% του ΑΕΠ έως το 2035, όσο και επειδή εμπόδισε τη χρήση του εναέριου χώρου της από αμερικανικά αεροσκάφη που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Ο στόχος του 5% έχει πράγματι συμφωνηθεί από τους Συμμάχους στη Σύνοδο της Χάγης το 2025 και επαναβεβαιώθηκε από το ΝΑΤΟ και το 2026.

Επιφυλάξεις και ενόχληση υπάρχουν επίσης για τη Γερμανία, καθώς κορυφαίοι Γερμανοί αξιωματούχοι επέκριναν τον πόλεμο, παρότι η χώρα παραμένει κρίσιμος κόμβος για την υποστήριξη αμερικανικών επιχειρήσεων. Η Ιταλία, κατά το ίδιο ρεπορτάζ, είχε προσωρινά μπλοκάρει τη χρήση βάσης στη Σικελία, ενώ και η Γαλλία έθεσε όρους, επιτρέποντας χρήση βάσης στα νότια της χώρας μόνο αφού έλαβε διαβεβαιώσεις ότι δεν θα εξυπηρετούσε αεροσκάφη που συμμετείχαν άμεσα στα πλήγματα κατά του Ιράν.

Στον αντίποδα, οι «κερδισμένοι» της νέας αμερικανικής προσέγγισης φαίνεται να είναι κράτη της ανατολικής πτέρυγας και όσοι έδειξαν μεγαλύτερη προθυμία να διευκολύνουν τις ΗΠΑ. Η WSJ κατονομάζει την Ελλάδα, την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Λιθουανία ως χώρες που θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τυχόν μετακινήσεις αμερικανικών δυνάμεων. Η εφημερίδα συνδέει αυτή την προσέγγιση αφενός με τα υψηλά ποσοστά αμυντικών δαπανών που καταγράφονται σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, αφετέρου με την ετοιμότητα που έδειξαν ορισμένες εξ αυτών να στηρίξουν έναν διεθνή συνασπισμό επιτήρησης των Στενών του Ορμούζ. Για τη Ρουμανία ειδικά αναφέρεται ότι ενέκρινε άμεσα αμερικανικά αιτήματα για χρήση βάσεων μετά το ξέσπασμα του πολέμου.

Η στάση του Τραμπ απέναντι στη Συμμαχία παραμένει σκληρή. Σε δημόσιες παρεμβάσεις του υποστήριξε ότι το ΝΑΤΟ «δεν ήταν εκεί όταν το χρειαστήκαμε και δεν θα είναι αν το χρειαστούμε ξανά», ενώ ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε παραδέχθηκε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είναι «ξεκάθαρα απογοητευμένος» με ορισμένους συμμάχους. Την ίδια στιγμή, ο Ρούτε επιχείρησε να υπερασπιστεί τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, επισημαίνοντας ότι πολλές παρείχαν λογιστική υποστήριξη, πρόσβαση σε βάσεις και άδειες υπέρπτησης, ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν άμεσα στην πολεμική επιχείρηση.

Πίσω από την αμερικανική σκέψη για «ανταμοιβές» και «τιμωρίες» κρύβεται μια βαθύτερη στρατηγική μετατόπιση. Εάν προχωρήσει, θα φέρει περισσότερες αμερικανικές δυνάμεις πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα, ενισχύοντας την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, αλλά ταυτόχρονα αυξάνοντας τον κίνδυνο νέων τριβών με τη Μόσχα. Έτσι, η σύγκρουση για το Ιράν δεν δοκιμάζει μόνο τη συνοχή της Συμμαχίας· αναδιαμορφώνει και τον χάρτη ισχύος μέσα στην Ευρώπη, με την Ελλάδα να εμφανίζεται, σε αυτή τη φάση, μεταξύ των χωρών που η Ουάσιγκτον θεωρεί πιο χρήσιμες στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον.

Με φόντο τις ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, την ένταση στο Αιγαίο και τις μεγάλες αμυντικές κινήσεις Ελλάδας και Κύπρου, η εκπομπή «Direct News με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια» ξεδίπλωσε ένα πυκνό πλέγμα θεμάτων που συνδέουν ευθέως τη γεωπολιτική κρίση με τις ελληνικές στρατηγικές επιλογές της επόμενης ημέρας.

Στο επίκεντρο βρέθηκαν οι έντονες αντιδράσεις της Τουρκίας μετά τις εξελίξεις γύρω από τα ισραηλινά συστήματα PULS και τη γενικότερη ελληνοϊσραηλινή συνεργασία. Όπως τονίστηκε στην εκπομπή, τουρκικά μέσα ενημέρωσης και λογαριασμοί στα social media επιχειρούν να παρουσιάσουν την Ελλάδα ως δύναμη που παραβιάζει συνθήκες, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να καλούν σε μποϊκοτάζ ελληνικών προϊόντων από τον μουσουλμανικό κόσμο. Το αφήγημα της Άγκυρας, σύμφωνα με την εκπομπή, δείχνει όχι αυτοπεποίθηση αλλά σύγχυση, καθώς η τουρκική πλευρά βλέπει να διαμορφώνεται ένα νέο πλέγμα συνεργασιών Ελλάδας, Ισραήλ και Κύπρου που την ενοχλεί βαθιά.

Την ίδια ώρα, η εκπομπή στάθηκε ιδιαίτερα και στις πληροφορίες από ισραηλινά μέσα για την προοπτική αυτοδιάθεσης των Κούρδων, με το μήνυμα προς την Ουάσιγκτον να είναι σαφές: αν οι Κούρδοι στηριχθούν τώρα, μπορούν να αποδειχθούν κρίσιμοι παίκτες και στην επόμενη φάση των ανακατατάξεων στην περιοχή. Η ανάλυση συνέδεσε ευθέως αυτό το σενάριο με τον γενικότερο σχεδιασμό αλλαγής του χάρτη της Μέσης Ανατολής, όπως υποστηρίζεται ότι επιδιώκεται μέσα από τον πόλεμο και τις νέες συμμαχίες.

Σε ό,τι αφορά την ελληνική αμυντική θωράκιση, το βάρος έπεσε στις εξελίξεις γύρω από τα P-3B, τον Κένταυρο, τα F-16 Viper, τα νέα υποβρύχια, τις φρεγάτες και τις κορβέτες. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην πιθανή παράδοση του πρώτου αναβαθμισμένου P-3B στο Πολεμικό Ναυτικό, στις πληροφορίες για ενσωμάτωση του ελληνικού αντι-drone συστήματος Κένταυρος στην άμυνα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στη συζήτηση για συμπαραγωγή στην Κύπρο. Το στίγμα της εκπομπής ήταν σαφές: Ελλάδα και Κύπρος επιχειρούν να διαμορφώσουν πλέγμα άμυνας που αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού στην Ανατολική Μεσόγειο.

Παράλληλα, παρουσιάστηκε η εικόνα της Πολεμικής Αεροπορίας, με την Ελλάδα να ενισχύει τη θέση της μέσα από το τρίπτυχο Rafale – Viper – F-35, ενώ η Τουρκία, σύμφωνα με την ανάλυση, συνεχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαθεσιμοτήτων και καθυστερήσεων. Στο ναυτικό μέτωπο, η εκπομπή στάθηκε στις προτάσεις Γάλλων, Γερμανών και Σουηδών για τα νέα ελληνικά υποβρύχια, αλλά και στην πορεία της φρεγάτας Νέαρχος, η οποία εισέρχεται σε κρίσιμη φάση δοκιμών.

Το δεύτερο μεγάλο σκέλος της εκπομπής αφορούσε το ανοιχτό θρίλερ γύρω από την εκεχειρία Ιράν – ΗΠΑ – Ισραήλ. Η εκπομπή παρουσίασε ένα τοπίο απόλυτης ρευστότητας, με τον Ντόναλντ Τραμπ να αποδέχεται πρόταση για δίβδομη αναστολή των βομβαρδισμών, το Ιράν να εμφανίζεται πρόθυμο να ανοίξει το Ορμούζ, αλλά ταυτόχρονα να παραμένουν τεράστιες διαφωνίες γύρω από τους πραγματικούς όρους της συμφωνίας. Όπως επισημάνθηκε, άλλα εμφανίζονται δημόσια από την Τεχεράνη και άλλα φέρεται να συζητούνται παρασκηνιακά με την Ουάσιγκτον, ενώ το Ισραήλ κρατά σοβαρές επιφυλάξεις και επιμένει ότι δεν έχει ολοκληρώσει τους στόχους του.

Η εκπομπή κατέγραψε επίσης τις αντιφάσεις των τελευταίων ωρών, με πυραυλικά χτυπήματα να συνεχίζονται, με το Ιράν να δίνει εντολές παύσης, με αμερικανικά και ισραηλινά κέντρα να αφήνουν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα και με τον γερουσιαστή Γκράχαμ να ζητεί έγκριση από το Κογκρέσο για την όποια συμφωνία, στέλνοντας μήνυμα ότι τίποτα δεν έχει κλειδώσει. Το γενικό συμπέρασμα της εκπομπής ήταν πως όλοι επιχειρούν να κερδίσουν χρόνο, να ανασυνταχθούν και να κρατήσουν ανοικτό το κρίσιμο πέρασμα του Ορμούζ ώστε να μη διαλυθεί η παγκόσμια οικονομία.

Με άλλα λόγια, το Direct News παρουσίασε μια εικόνα όπου η ελληνική αποτρεπτική ισχύς, η τουρκική νευρικότητα, η κουρδική παράμετρος και το ρευστό μέτωπο Ιράν – ΗΠΑ – Ισραήλ συνδέονται σε ένα ενιαίο γεωπολιτικό κάδρο. Και το βασικό μήνυμα ήταν ένα: η περιοχή μπαίνει σε νέα εποχή και η Ελλάδα επιχειρεί να μη βρεθεί απλός θεατής, αλλά παράγοντας ισχύος.