Διεθνή εκστρατεία έχει ξεκινήσει η Κυπριακή Δημοκρατία για να αποτραπεί  η εκλογή του Τούρκου αξιωματούχου, Φεριντούμ Σινιρλίογλου, στη θέση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.  Πρόκειται για μια μεγάλη προσπάθεια του υπουργείου Εξωτερικών, που προχώρησε μέσα από επαφές με αριθμό χωρών, στην ενημέρωση για το  «who is who»- ποιος είναι ποιος- του υποψήφιου της κατοχικής Τουρκίας. Η εκστρατεία ξεκίνησε αμέσως μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας από πλευράς της Άγκυρας, η οποία επενδύει σε «καράμπολα» για να προωθήσει τον εκλεκτό της.

Η πρώτη δοκιμασία Σινιρλίογλου, σε ψηφοφορία στο Συμβούλιο Ασφαλείας, κρίνεται αποτυχημένη, ωστόσο, ο δρόμος ακόμη είναι μακρύς. Ιδιαίτερα εάν διαπιστωθεί αδιέξοδο, ενδέχεται να αναζητηθούν τρόποι άρσης του μέσα από συμβιβασμούς. Εάν για παράδειγμα, οι ΗΠΑ δεν επιθυμεί όσους είναι σήμερα φαβορί και πιέσει για «τρίτο δρόμο», τίποτε δεν θα πρέπει να αποκλείεται. Σε αυτό προφανώς επενδύει η Άγκυρα.

Δράση κατά της Κύπρου

Οι θέσεις που εξέφραζε, κατά τις παρεμβάσεις του στη Νέα Υόρκη και αποτελούν την επίσημη πολιτική της Άγκυρας έναντι της Κύπρου, μπορούν, μεταξύ άλλων, να κωδικοποιηθούν ως εξής:

• Η Τουρκία δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος των Ηνωμένων Εθνών (και της Ευρωπαϊκής Ένωσης).
• Αμφισβήτησε με διπλωματικές ενέργειες του, στηρίζοντας τουρκικές παραβιάσεις, την κυριαρχία της ΚΔ τόσο στο έδαφος όσο και στη θάλασσα.
• Επιστολές, που είχε στείλει όταν υπηρετούσε ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη, αμφισβητούσε την Κυπριακή Δημοκρατία και με την «επιχειρηματολογία» του ακύρωνε τα ψηφίσματα του Διεθνούς Οργανισμού. Του Οργανισμού, που θέλει να ηγηθεί. Για παράδειγμα, το ψήφισμα 541 (1983) του Συμβουλίου Ασφαλείας καλεί ρητά τα κράτη να μην αναγνωρίζουν κανένα κυπριακό κράτος εκτός από την Κυπριακή Δημοκρατία, ήταν και είναι «άγνωστο» για τον Τούρκο υποψήφιο.
• Επιχείρησε  να ακυρώσει αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που αφορούσαν την Τουρκία.

Η περίπτωση της Κίνας

Ο Σινιρλίογλου άσκησε επανειλημμένα κριτική στην Κίνα σχετικά με τη μεταχείριση των Ουιγούρων (τουρκογενής, μουσουλμανική σουνιτική εθνοτική ομάδα που ζει κυρίως στην αυτόνομη περιοχή της Σιντσιάνγκ, της βορειοδυτικής Κίνας). Και τούτο το έπραξε μέσω παρεμβάσεών του στον ΟΗΕ. Η στάση του αυτή, που έχει σχέση με την πολιτική της «προστασίας των όπου γης μουσουλμάνων», που προωθείται με στόχο να παρουσιασθεί ο Ερντογάν ως πατερούλης, δεν τεκμηριώθηκε κατά τις παρεμβάσεις του. Κι αυτό που προκάλεσε με τη συμπεριφορά αυτή ήταν κρίση στις σχέσεις Κίνας- Τουρκίας.

Αφγανές γυναίκες

Οργανώσεις γυναικών από το Αφγανιστάν κατηγόρησαν τον Σινιρίογλου ότι, μέσω της αξιολόγησής του, έδειξε κατανόηση απέναντι στην καταπίεση που ασκούν οι Ταλιμπάν και πρότεινε μια πορεία προς την εξομάλυνση, χωρίς να διασφαλίζεται επαρκώς η προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών.

Ο Σινιρίογλου, ως γνωστό, είχε διορισθεί Ειδικός Συντονιστής για τη διενέργεια ανεξάρτητης αξιολόγησης, σύμφωνα με το ψήφισμα 2679 (2023) του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η έκθεση που προέκυψε πρότεινε ένα πλαίσιο διεθνούς εμπλοκής και μια υπό όρους πορεία προς την εξομάλυνση. Η κριτική, που δέχθηκε εστιάζεται στους όρους υπό τους οποίους η διεθνής κοινότητα θα αλληλοεπιδρά με τους Ταλιμπάν, καθώς και στη θέση που κατέχουν τα δικαιώματα των γυναικών σε αυτή τη διαδικασία.

Και στην αρμενική εκκλησία

Ο Σινιρλίογλου αντιμετωπίζει δημόσια καταγγελία σχετικά με φερόμενη προθυμία του να διευκολύνει παρεμβάσεις στην Αρμενική Εκκλησία. Στις 23 Ιουλίου 2026, το Αρμενικό  Κέντρο Πολιτικών Δικαιωμάτων, η Επιτροπή του Ελσίνκι στην Αρμενία, το Φόρουμ για τη Θρησκευτική Ελευθερία στην Ευρώπη και η οργάνωση Christian Solidarity International, εξέδωσαν κοινή δήλωση σχετικά με μια καταγεγραμμένη τηλεφωνική συνομιλία που δημοσιοποιήθηκε στις 8 Ιουλίου.

Υποστήριξαν ότι ο Σινιρίογλου φάνηκε πρόθυμος να εξετάσει το ενδεχόμενο στήριξης προσπαθειών για την απομάκρυνση του Καθολικού Πατριάρχη Απάντων των Αρμενίων και ανώτατου πνευματικού ηγέτη της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, Καρεκίν Β’.

Τα πρόσωπα που πραγματοποίησαν την κλήση ήταν Ρώσοι φαρσέρ, οι οποίοι προσποιήθηκαν τον Πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν. Οι οργανώσεις αναγνώρισαν την προέλευση της κλήσης, ωστόσο υποστήριξαν ότι η προθυμία παροχής βοήθειας ήταν ασύμβατη με το αξίωμά του ως Γενικού Γραμματέα του ΟΑΣΕ.

Συμπεριφορές

Σε βάρος του Σινιρλίογλου, Γενικού Γραμματέα του ΟΑΣΕ,  υπάρχουν, καταγγελίες για τη συμπεριφορά του έναντι συνεργατών του και ξένων αξιωματούχων. Ελέγχεται για φραστικές επιθέσεις ( περιπτώσεις και  κατά γυναικών), που φαίνεται να έχουν απασχολήσει τον Οργανισμό, μετά από καταγγελίες κυβερνήσεων και των επηρεαζόμενων προσώπων.

Ο Σινιρλίογλου έχει κατηγορηθεί, επίσης, για τον τρόπο που παρουσίασε την αξιολόγηση των εκλογών στη Γεωργία.

Πέραν των πιο πάνω, ξεκάθαρα κατηγορείται  ότι προωθεί τουρκικά διμερή ζητήματα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Γενικός Γραμματέας του ΟΑΣΕ. Κι αυτό φαίνεται από τις παρεμβάσεις του σε διάφορα ανοικτά ζητήματα στο διεθνές πεδίο. Τη στάση του, για παράδειγμα, στο ουκρανικό ή έναντι της Χαμάς.

Ο ρόλος της Αθήνας

Η Ελλάδα προεδρεύει αυτή την περίοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας και είναι προφανές ότι έχει μεγάλες δυνατότητες παρέμβασης. Θα είναι και μια ευκαιρία να επανορθώσει το λάθος που διέπραξε με την υποστήριξη του Σινιρλίογλου να εκλεγεί Γενικός Γραμματέας του ΟΑΣΕ. Μια εκλογή, την οποία προφανώς και χρησιμοποιεί η κατοχική δύναμη ως διαβατήριο για το επόμενο βήμα στην καριέρα του 70χρονου Τούρκου αξιωματούχου. Η Ελλάδα, συνεπώς, ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας μπορεί να πράξει πολλά για την αποτροπή κάθε πιθανότητας εκλογής του υποψήφιου της Άγκυρας. Και μετά και τις τελευταίες εξελίξεις με το τουρκολιβυκό μνημόνιο να το πράξει ανοικτά.

Η Κυπριακή Δημοκρατία, άρχισε και κλιμακώνει αυτή την προσπάθεια της επιστρατεύοντας όλες τις δυνάμεις και χρησιμοποιεί κάθε δυνατότητα που διαθέτει. Είναι σαφές πως τυχόν εκλογής του Σινιρλίογλου, πέραν του γεγονότος ότι θα συνιστά επιβράβευση για την κατοχική δύναμη και ξέπλυμα της για μία άλλη φορά, θα αποτελέσει και ταφόπλακα για το Κυπριακό. Κι αυτό ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι θα σημαίνει για την Κύπρο και το Κυπριακό εάν Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών είναι ο Φεριντούμ Σινιρλίογλου. Θα είναι και το τέλος!

Κυπριακό: Επόμενο βήμα χωρίς να διασφαλίζεται η συνέχεια

Οι συζητήσεις στο Κυπριακό περιορίζονται, σε αυτή τη φάση, πρωτίστως στο θέμα της διάνοιξης οδοφραγμάτων. Η Λευκωσία προσπαθεί να πιαστεί από διάφορες επιλογές και ζητήματα, ώστε να συντηρήσει την κινητικότητα με στόχο να υπάρξουν  και επόμενα βήματα. Από την άλλη, η τουρκική πλευρά, θέλει να αποφύγει τις όποιες συζητήσεις επί της ουσίας του Κυπριακού και να επικεντρωθεί σε Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Όχι, όμως, σε όλα τα ΜΟΕ. Για παράδειγμα, δεν συζητά θέμα Αμμοχώστου.

Την ίδια ώρα, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, θέλει να του προσφερθεί μια ευκαιρία για να συγκαλέσει συνάντηση ( σε πρώτη φάση Χριστοδουλίδη- Έρχιουρμαν) και να αφήσει «κληρονομιά» στο διάδοχό του. Να του αφήσει τη σκυτάλη για να συνεχίσει. Αυτό, φαίνεται, να τον ενδιαφέρει καθώς και συμφωνία να υπάρξει για άνοιγμα οδοφραγμάτων, αυτά θα λειτουργήσουν μετά την αποχώρηση του κ. Αντόνιο Γκουτέρες από τη θέση του. Το ζητούμενο, βέβαια, δεν είναι να προλάβει ο απερχόμενος Γενικός Γραμματέας, αλλά να υπάρξει συνέχεια στο Κυπριακό.

Η Λευκωσία έχει προσπαθήσει να δώσει διεξόδους, να διευκολύνει τις προσπάθειες και να υπάρξει αποτέλεσμα. Προφανώς και για να χορέψει κανείς ταγκό χρειάζονται δυο. Ο δεύτερος, η τουρκική πλευρά, αγνοείται επί του παρόντος, σε ό,τι αφορά την μεγάλη εικόνα.

Είναι σαφές πως οι προσπάθειες δεν διεξάγονται σε ευνοϊκές συνθήκες, αλλά σε κλίμα έντασης. Τόσο σε σχέση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο όσο και στις εξελίξεις που αναμένονται στο καλώδιο για την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης- Κύπρου. Κυρίως σε σχέση με την αντίδραση της Τουρκίας.

Και ένα βήμα να γίνει θα είναι σημαντικό, σημειώνουν ενημερωμένες πηγές. Ωστόσο, είναι πρόδηλο ότι δεν αρκεί, γιατί θα πρέπει να υπάρξει συνέχεια. Κι εάν η Τουρκία ήθελε και θέλει συνέχεια, θα μπορούσε να κινηθεί νωρίτερα και όχι την ύστατη. Πριν, για παράδειγμα, από την έκθεση της Κομισιόν για την πρόοδο της Τουρκίας. Η δε παρουσία Φιντάν στα κατεχόμενα την Παρασκευή, συνδέεται με το μήνυμα πως κουμάντο κάνει η Τουρκία. Δεν χρειαζόταν, βέβαια, να έλθει για το μάθουν όλοι, αλλά ήταν μια… φιλική υπενθύμιση.

Βρετανική παρουσία

Στην Κύπρο βρίσκονταν την περασμένη εβδομάδα αντιπροσωπείες από το Φόρεϊν Όφις και της Μόνιμης Αντιπροσωπεία της Βρετανίας στη Νέα Υόρκη. Οι Βρετανοί διπλωμάτες, μεταξύ άλλων, επισκέφθηκαν το αρχηγείο της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, συναντήθηκαν με τον εκπρόσωπο του ΟΗΕ, Khassim Diagne.  Η ηγεσία της Ειρηνευτικής Δύναμης, ενημέρωσε  τους Βρετανούς για τα διαδραματιζόμενα στη νεκρή ζώνη, ειδικά για τα πρόσφατα.

Από βρετανικής πλευράς αναφέρεται ότι η επίσκεψη συνδέεται με την έκθεση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο. Δεν είναι, όμως, μόνο για αυτό το θέμα που οι δυο βρετανικές αποστολές έφθασαν από Νέα Υόρκη και Λονδίνο στην Κύπρο.  Προφανώς, όμως, η επίσκεψη έγινε και για να συζητηθούν, με την ευκαιρία, κι άλλα ζητήματα, που αφορούν την Κύπρο, το Κυπριακό, τις Βάσεις και τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Ειδικά τα όσα συμβαίνουν στην γειτονιά.

Κώστας Βενιζέλος

Ήθελε να μας τρολάρει; Να μας πει εμμέσως πλην σαφώς πως η πολιτική για εκείνον δεν είναι μόνο μπίζνες αλλά και ρινγκ; Τι μήνυμα ήθελε να στείλει ο Ντόναλντ Τραμπ με την πρόταση του στον Ντέινα Γουάιτ να γίνει ο επόμενος εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου;

Για να απαντήσουμε, πρέπει να εξηγήσουμε πως ο Γουάιτ δεν είναι απλώς ο ισχυρός άνδρας των μεικτών πολεμικών τεχνών. Είναι ένας από τους παλαιότερους και πιο πιστούς συμμάχους του Ντόναλντ Τραμπ, με πρόσβαση σε ένα κοινό που η παραδοσιακή πολιτική δυσκολεύεται να προσεγγίσει.

Για να καταλάβει κανείς γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ στράφηκε στον Ντέινα Γουάιτ, πρέπει να γυρίσει περισσότερα από 20 χρόνια πίσω. Τότε που το UFC δεν ήταν μια παγκόσμια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων, αλλά μια αμφιλεγόμενη διοργάνωση που δυσκολευόταν ακόμη και να βρει χώρους για τους αγώνες της. Ένας από εκείνους που της άνοιξαν την πόρτα ήταν ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ.

Η συνάντηση που ο Γουάιτ έχει προαναγγείλει για τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον μετά τη δημοσιοποίηση της πρότασης του Αμερικανού προέδρου να αναλάβει ρόλο εκπροσώπου Τύπου του Λευκού Οίκου.

Το ερώτημα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στο αν ο Γουάιτ θα μπορούσε να αποδεχθεί μια θέση στην κυβέρνηση – κάνοντας

Είναι αν ο Τραμπ επιδιώκει να αξιοποιήσει ακόμη περισσότερο έναν άνθρωπο που γνωρίζει όσο λίγοι πώς να μετατρέπει τη σύγκρουση σε θέαμα, το θέαμα σε δημοσιότητα και τη δημοσιότητα σε επιρροή.

Όλα ξεκίνησαν σε ένα καζίνο του Ατλάντικ Σίτι

Η ιστορία τους αρχίζει το 2001, στο Trump Taj Mahal του Ατλάντικ Σίτι.

Το UFC προσπαθούσε τότε να ξεφύγει από τη φήμη ενός εξαιρετικά βίαιου αθλήματος, που αντιμετώπιζε απαγορεύσεις και σοβαρά εμπόδια στη διοργάνωση αγώνων. Ο Τραμπ, ιδιοκτήτης τότε του καζίνο, δέχθηκε να φιλοξενήσει τη διοργάνωση.

Για τον Γουάιτ, η κίνηση αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία. Την εποχή που πολλοί επιχειρηματίες κρατούσαν αποστάσεις από το UFC, ο Τραμπ διέκρινε την εμπορική του δυναμική.

Ο ίδιος ο Τραμπ θυμήθηκε, σε συνέντευξή του στην Washington Post τον Ιούνιο του 2026, ότι είχε αρχικά σκοπό να παρακολουθήσει έναν ή δύο αγώνες. Τελικά, όμως, εντυπωσιάστηκε τόσο από το θέαμα ώστε παρέμεινε.

Η επαγγελματική γνωριμία εξελίχθηκε σε προσωπική φιλία. Ο Γουάιτ έχει περιγράψει τον Τραμπ ως έναν άνθρωπο που τον στήριζε πολύ πριν αποκτήσει πολιτική εξουσία, στέλνοντάς του ακόμη και προσωπικά συγχαρητήρια σημειώματα για τις επιτυχίες του UFC.

Αυτή η ιστορία εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την αφοσίωσή του στον Αμερικανό πρόεδρο. Ο Γουάιτ δεν προσχώρησε στον κύκλο του Τραμπ όταν εκείνος έγινε πρόεδρος. Ήταν ήδη μέρος του προσωπικού του δικτύου.

Από μια αμφιλεγόμενη διοργάνωση σε μια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων

Ο Ντέινα Γουάιτ, σήμερα 57 ετών, είναι ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με τη μεταμόρφωση του UFC από ένα περιθωριακό θέαμα σε παγκόσμια επιχείρηση.

Το 2001 ανέλαβε την προεδρία της διοργάνωσης, όταν οι αδελφοί Φερτίτα την απέκτησαν έναντι περίπου 2 εκατ. δολαρίων.

Τα επόμενα χρόνια, το UFC άρχισε να αποκτά τηλεοπτικό κοινό, μεγάλους χορηγούς και αστέρες με διεθνή αναγνωρισιμότητα. Η τηλεοπτική σειρά The Ultimate Fighter συνέβαλε αποφασιστικά στη δημοτικότητά του, ενώ αθλητές όπως ο Κόνορ ΜακΓκρέγκορ και η Ρόντα Ράουζι το μετέτρεψαν σε φαινόμενο της ποπ κουλτούρας.

Το 2016 η διοργάνωση πουλήθηκε έναντι περίπου 4 δισ. δολαρίων, σε μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες στην ιστορία του αθλητισμού.

Ο Γουάιτ παρέμεινε στο τιμόνι και το 2023 έγινε διευθύνων σύμβουλος του UFC, μετά τη δημιουργία της TKO Group Holdings, που συνένωσε το UFC και το WWE.

Η επιχειρηματική του φιλοσοφία στηρίχθηκε στην προβολή ισχυρών προσωπικοτήτων, στη δημιουργία αντιπαραθέσεων και στη μετατροπή κάθε μεγάλου αγώνα σε παγκόσμιο γεγονός.

Είναι μια στρατηγική που παρουσιάζει ορισμένες εντυπωσιακές ομοιότητες με τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ διαχειρίζεται τη δημόσια εικόνα του.

Ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα στον Τραμπ όταν άλλοι απομακρύνονταν

Η πολιτική σχέση τους έγινε δημόσια το 2016. Εκείνη τη χρονιά, όταν η υποψηφιότητα του Τραμπ προκαλούσε έντονες αντιδράσεις ακόμη και στους κόλπους των Ρεπουμπλικανών, ο Γουάιτ ανέβηκε στο βήμα του συνεδρίου του κόμματος για να τον υποστηρίξει.

Επανέλαβε την κίνηση το 2020 και το 2024. Στην τελευταία προεκλογική εκστρατεία, η παρουσία του απέκτησε ιδιαίτερη σημασία.

Ο Τραμπ επεδίωξε να ενισχύσει την απήχησή του στους νεότερους άνδρες, αξιοποιώντας αθλητικά γεγονότα, podcasts και προσωπικότητες με μεγάλη επιρροή στο συγκεκριμένο κοινό.

Ο Γουάιτ βρισκόταν στο κέντρο αυτού του οικοσυστήματος.

Σύμφωνα με την Washington Post, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στην προσέγγιση του Τζο Ρόγκαν, του ιδιαίτερα δημοφιλούς podcaster και σχολιαστή του UFC, ο οποίος υποστήριξε δημόσια τον Τραμπ το 2024.

Ο Γουάιτ δεν ήταν απλώς ένας διάσημος υποστηρικτής που εμφανιζόταν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις. Αποτελούσε σύνδεσμο ανάμεσα στον Τραμπ και σε ένα ευρύ δίκτυο αθλητών, δημιουργών ψηφιακού περιεχομένου και επιχειρηματιών.

Η επιρροή αυτή έχει σημασία σε μια εποχή κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία δεν διαμορφώνεται αποκλειστικά από τα τηλεοπτικά δίκτυα και τις εφημερίδες.

Όταν το UFC μπήκε στον Λευκό Οίκο

Η στενή συνεργασία τους απέκτησε την πιο εντυπωσιακή της έκφραση τον Ιούνιο του 2026.

Στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 250 χρόνια από την αμερικανική ανεξαρτησία, αλλά και των 80ών γενεθλίων του Τραμπ, διοργανώθηκαν αγώνες UFC στον νότιο κήπο του Λευκού Οίκου.

Ένα οκτάγωνο ρινγκ στήθηκε δίπλα στην προεδρική κατοικία, μετατρέποντας έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους χώρους πολιτικής εξουσίας στον κόσμο σε αρένα μεικτών πολεμικών τεχνών.

Η διοργάνωση προκάλεσε αντιδράσεις και νομικές προσφυγές, αλλά για τον Γουάιτ αποτέλεσε την κορύφωση μιας σχέσης 25 ετών.

Η Washington Post περιέγραψε τότε έναν επιχειρηματία που κινούνταν με αξιοσημείωτη άνεση στους χώρους του Λευκού Οίκου.

Ο Τραμπ, μάλιστα, δήλωσε ότι δεν ήταν βέβαιος αν ο Γουάιτ μπορούσε να αντικατασταθεί εύκολα από κάποιον άλλον.

Η συγκεκριμένη φράση αποκτά σήμερα διαφορετική διάσταση.

Η πρόσβαση στην εξουσία και οι επιχειρηματικές διασυνδέσεις

Ο Γουάιτ δεν περιορίζεται πλέον στον χώρο των μεικτών πολεμικών τεχνών.

Έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη της πυγμαχίας μέσω της Zuffa Boxing, με τη συμμετοχή σαουδαραβικών κεφαλαίων, ενώ έχει ενταχθεί και στο διοικητικό συμβούλιο της Meta, του τεχνολογικού κολοσσού που ελέγχει το Facebook, το Instagram και το WhatsApp.

Η παρουσία του σε τόσο διαφορετικά επιχειρηματικά πεδία αναδεικνύει τη διεύρυνση της επιρροής του.

Ταυτόχρονα, εξηγεί γιατί μια ενδεχόμενη κυβερνητική θέση θα δημιουργούσε σημαντικά ερωτήματα σχετικά με τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων.

Ο ίδιος, άλλωστε, όταν ρωτήθηκε το Σάββατο για την πρόταση του Τραμπ, παρατήρησε ότι έχει ήδη πολλές δουλειές.

Δεν ήταν μια ασήμαντη επισήμανση.

Ο Γουάιτ έχει δημιουργήσει μια ισχυρή επιχειρηματική θέση και διατηρεί απευθείας πρόσβαση στον πρόεδρο χωρίς να χρειάζεται κάποιον επίσημο κυβερνητικό τίτλο.

Το παρασκήνιο της πρότασης και το κενό στην επικοινωνία του Λευκού Οίκου

Η πρόταση Τραμπ έρχεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη πολιτική συγκυρία.

Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν χάσει τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου στις ενδιάμεσες εκλογές, ενώ στον Λευκό Οίκο βρίσκονται σε εξέλιξη σημαντικές αλλαγές προσώπων.

Η αντικατάσταση της Σούζι Γουάιλς από τον Στίβεν Μίλερ στη θέση του προσωπάρχη και η αποχώρηση της Κέιτι Ζακαράια από τη θέση της εκπροσώπου Τύπου, έπειτα από μόλις πέντε ημέρες, συνθέτουν ένα περιβάλλον αναδιάταξης του προεδρικού επιτελείου.

Σύμφωνα με τη Washington Post, αξιωματούχος του Λευκού Οίκου χαρακτήρισε την πρόταση προς τον Γουάιτ αστείο. Το CNN, από την πλευρά του, μετέδωσε ότι ο επικεφαλής του UFC την έχει απορρίψει, χωρίς ο ίδιος να το επιβεβαιώσει δημόσια.

Επομένως, δεν υπάρχει ακόμη σαφής εικόνα για το αν πρόκειται για πραγματική πρόταση διορισμού ή για μια επικοινωνιακή κίνηση του προέδρου.

Υπάρχει, πάντως, ένα ενδιαφέρον στοιχείο: ο σημερινός διευθυντής επικοινωνίας του Λευκού Οίκου, Στίβεν Τσανγκ, είχε εργαστεί στο παρελθόν για το UFC.

Οι δεσμοί ανάμεσα στον κόσμο του Τραμπ και εκείνον του Γουάιτ δεν είναι, συνεπώς, μόνο προσωπικοί.

Τι διακυβεύεται στη συνάντηση της Δευτέρας

Ο Γουάιτ έχει δηλώσει ότι θα συναντηθεί με τον Τραμπ τη Δευτέρα στην Ουάσιγκτον και ότι θα έχει περισσότερα να πει μετά τη συνάντηση.

Αυτό που δεν έχει διευκρινίσει είναι αν εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αναλάβει τη θέση του εκπροσώπου Τύπου.

Ακόμη κι αν δεν προκύψει κάποιος διορισμός, η συνάντηση έχει ενδιαφέρον για τρεις λόγους.

Πρώτον, πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία ο Τραμπ αναζητεί νέα ισορροπία στο κυβερνητικό του επιτελείο μετά την εκλογική ήττα.

Δεύτερον, ο Γουάιτ διαθέτει μια σπάνια δυνατότητα επικοινωνίας με κοινά που δεν ακολουθούν απαραίτητα την παραδοσιακή πολιτική ενημέρωση.

Και τρίτον, η συνεργασία τους έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να ξεπερνά τα συνηθισμένα όρια ανάμεσα στον αθλητισμό, την επιχειρηματικότητα και την πολιτική.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Γουάιτ πρόκειται να αναλάβει κυβερνητικό ρόλο. Ούτε ότι η συνάντηση θα οδηγήσει σε κάποια συγκεκριμένη συμφωνία.

Σημαίνει, όμως, ότι ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους της αμερικανικής αθλητικής βιομηχανίας εξακολουθεί να έχει απευθείας πρόσβαση στο Οβάλ Γραφείο.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ιστορίας.

Ο Ντέινα Γουάιτ δεν χρειάζεται να γίνει εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου για να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ επικοινωνεί με ένα σημαντικό τμήμα της αμερικανικής κοινωνίας. Το κάνει ήδη, με τον δικό του τρόπο, εδώ και χρόνια.

Η διαφορά είναι ότι τώρα, μετά τη μεγάλη εκλογική ήττα των Ρεπουμπλικανών, η αξία αυτής της σχέσης αποκτά μια νέα πολιτική διάσταση.

Τέσσερα κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία υπέγραψαν ένα μνημόνιο αμυντικής συνεργασίας στη Ντόχα στις 21 Οκτωβρίου 2026. Το Πακιστάν, η Τουρκία, το Κατάρ και η Ινδονησία το αποκαλούν «Συμφωνία Badr» (Badr Agreement). Μέχρι στιγμής, πρόκειται για μνημόνιο κατανόησης και όχι για συμμαχική συνθήκη. Ωστόσο, η πρόθεση είναι σαφής: βαθύτερη σουνιτική συνεργασία. Τελικά, η συμφωνία Badr ενδέχεται να συμβάλει σε μια ευρύτερη αρχιτεκτονική σουνιτικής ασφάλειας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να βρίσκονται σε ετοιμότητα.

Το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας αναφέρει ότι το μνημόνιο καλύπτει τη στρατιωτική παραγωγή, την έρευνα και ανάπτυξη (R&D), τη τεχνική κατάρτιση και τις κοινές ασκήσεις. Η Τουρκία παρέχει τεχνολογία. Το Πακιστάν και η Ινδονησία προσφέρουν εργοστάσια και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Το Κατάρ παρέχει το κεφάλαιο.

Το κείμενο υπέγραψαν ο Υπουργός Άμυνας του Πακιστάν Khawaja Muhammad Asif, ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας Yaşar Güler, ο Αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Κατάρ Sheikh Saud bin Abdulrahman Al Thani και ο Υφυπουργός Άμυνας της Ινδονησίας Yusuf Jauhari. Άλλα κράτη ενδέχεται να προσχωρήσουν βάσει κριτηρίων που θα ορίσουν οι τέσσερις ιδρυτές.

Το όνομα φέρει θρησκευτικό συμβολισμό. Το «Badr» ήταν το όνομα μιας κομβικής μάχης το 624 μ.Χ., η οποία σηματοδότησε μια μείζονα καμπή για την πρώτη μουσουλμανική κοινότητα καθώς εξελίχθηκε σε κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη στην Αραβική Χερσόνησο. Το μνημόνιο ακολουθεί επίσης τη συμφωνία της Μέκκας, η οποία συνδέει το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία. Το Πακιστάν και η Τουρκία συμμετέχουν επίσης μαζί με τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο στην ομάδα των «Περιφερειακών Τεσσάρων» (R4), που εμφανίστηκε τον Μάρτιο του 2026. Ο στόχος είναι η οικοδόμηση συνεργασίας και αλληλεξάρτησης, βήμα προς βήμα, με τελικό σκοπό ένα ολοκληρωμένο σουνιτικό μουσουλμανικό μπλοκ ασφαλείας.

Κινέζοι αναλυτές ερμηνεύουν τη συμφωνία Badr ως μια προσπάθεια περιορισμού της αμερικανικής επιρροής στην περιοχή. Το China Global South Project ανέφερε ότι ο Ding Long, καθηγητής στο Ινστιτούτο Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Διεθνών Σπουδών της Σαγκάης, δήλωσε στην εφημερίδα Jiefang Daily (που πρόσκειται στο Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα) ότι η εμφάνιση των συμφωνιών της Μέκκας και της Badr αντανακλά την «παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας». Ο Ding πρόσθεσε ότι οι χώρες της περιοχής «δεν ποντάρουν πλέον όλα τα χαρτιά της ασφάλειά τους στις Ηνωμένες Πολιτείες», αναζητώντας αντιθέτως διαφοροποίηση των εταιρικών τους σχέσεων και διασπορά του ρίσκου.

Παράλληλα, ο Ding προειδοποιεί ότι η εξάπλωση αυτών των ρυθμίσεων ασφαλείας θα μπορούσε να κατακερματίσει το περιφερειακό τοπίο ασφαλείας και υπογραμμίζει την πιθανή πρόκληση για τις κινεζικές εξαγωγές όπλων προς το Πακιστάν. Το ίδιο ισχύει και για τη Δύση. Το Πακιστάν, η Τουρκία, το Κατάρ και η Ινδονησία θέλουν επίσης να μειώσουν την εξάρτησή τους από τα δυτικά όπλα που συνοδεύονται από πολιτικούς όρους. Οι άδειες εξαγωγής, οι απειλές κυρώσεων και οι δεσμοί εκπαίδευσης χάνουν την ισχύ τους όταν ένας εταίρος μπορεί να αγοράσει ή να κατασκευάσει αλλού. Η Ουάσιγκτον θα πρέπει να παρακολουθεί τη συμφωνία Badr και να διευκρινίσει πώς εφαρμόζεται ο νόμος CAATSA (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act).

Ο βιομηχανικός πυλώνας της συμφωνίας Badr δημιουργεί επίσης ένα πρόβλημα ασφαλείας. Τα τέσσερα μέλη αγοράζουν όπλα από πολλούς προμηθευτές. Η Τουρκία χρησιμοποιεί αμερικανικά συστήματα και εστιάζει σε εγχώρια παραγωγή προτύπων ΝΑΤΟ. Το Πακιστάν είναι βασικός χρήστης εξοπλισμού αμερικανικής προέλευσης. Το Κατάρ διαθέτει ποικίλο στόλο δυτικού εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας. Η Ινδονησία χρησιμοποιεί σημαντική ποσότητα δυτικού στρατιωτικού εξοπλισμού. Η κοινή παραγωγή και τεχνική κατάρτιση θα φέρουν αυτά τα συστήματα στα ίδια εργαστήρια. Οι μηχανικοί θα μπορούν να μελετήσουν το υλικό του καθενός. Η αντίστροφη μηχανική (reverse engineering) γίνεται ευκολότερη. Το ίδιο και η μη εξουσιοδοτημένη μεταφορά. Ένα εξάρτημα με άδεια χρήσης σε ένα μέλος θα μπορούσε να φτάσει σε άλλο μέλος ή σε τρίτο μέρος χωρίς τη συγκατάθεση του αρχικού προμηθευτή.

Επομένως, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της θα πρέπει να παρακολουθούν στενά τη ροή αμυντικής τεχνολογίας του Badr. Θα πρέπει να πιέσουν την Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, να προστατεύσει τη συμμαχική τεχνολογία εντός οποιουδήποτε κοινού έργου. Θα πρέπει ειδικότερα να επανεξετάσουν τους όρους τελικής χρήσης (end-use conditions) που συνοδεύουν τα συστήματα αμερικανικής προέλευσης στο οπλοστάσιο του Πακιστάν, δεδομένων των στενών στρατιωτικών δεσμών του Πακιστάν με την Κίνα.

Η συμφωνία Badr εγείρει επίσης το ερώτημα ποιος άλλος μπορεί να ωφεληθεί. Το Πακιστάν, η Τουρκία και το Κατάρ έχουν διασυνδέσεις με ισλαμιστικές οργανώσεις. Το Πακιστάν προσφέρει καταφύγιο σε ισλαμιστικές ένοπλες φατρίες. Η Τουρκία και το Κατάρ υποστηρίζουν τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και φιλοξενούν στελέχη της Χαμάς.

Προς το παρόν, η συμφωνία Badr δεν έχει ανακοινώσει συγκεκριμένα έργα, προϋπολογισμούς ή χρονοδιαγράμματα παραγωγής. Η συμφωνία της Μέκκας εμφανίζει ήδη σημάδια πίεσης. Η Τουρκία δεν έχει ακόμη παράσχει επιθετική στρατιωτική υποστήριξη στη Σαουδική Αραβία εναντίον των Χούθι στην Υεμένη, ενώ οι συνεισφορές του Πακιστάν αφορούν κυρίως την εσωτερική άμυνα. Εάν αυτή η υπόσχεση δεν έχει αποδώσει ακόμα, η βιομηχανική υπόσχεση της Badr θα χρειαστεί χρόνια για να αποδειχθεί στην πράξη. Η κοινή παραγωγή απαιτεί πρότυπα, εμπιστοσύνη και χρόνο.

Η Ουάσιγκτον πρέπει να αναλάβει δράση τώρα, πριν σκληρύνει η αρχιτεκτονική της συμφωνίας. Η συμφωνία Badr είναι ανοιχτή σε επέκταση πέραν των τεσσάρων ιδρυτικών μελών της. Εάν η στρατιωτική συνεργασία διευρυνθεί και τα μέλη της αρχίσουν να συντονίζουν τα στρατηγικά τους συμφέροντα, θα μπορούσε να αμφισβητήσει τη δυτική επιρροή, να εξασθενήσει την αμερικανική μοχλευση στις μεταφορές όπλων και τις κυρώσεις, και να δημιουργήσει νέα κανάλια ώστε ευαίσθητη στρατιωτική τεχνολογία να φτάσει σε παράγοντες εχθρικούς προς τα δυτικά συμφέροντα.

Middle East Forum