Οι αμερικανικές αρχές προχώρησαν στην κατάσχεση 13 διαδικτυακών domains, τα οποία φέρονται να χρησιμοποιούνταν από άτομα που συνδέονται με κινεζικές υπηρεσίες πληροφοριών, με στόχο την προσέγγιση Αμερικανών που διαθέτουν πρόσβαση σε διαβαθμισμένες πληροφορίες.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, τα συγκεκριμένα domains χρησιμοποιούνταν από ψευδεπίγραφες συμβουλευτικές ιστοσελίδες, οι οποίες εμφανίζονταν ως νόμιμες επαγγελματικές πλατφόρμες. Στην πραγματικότητα, όμως, φέρονται να λειτουργούσαν ως «βιτρίνα» για την προσέγγιση προσώπων με διαβαθμισμένη πρόσβαση, κυρίως νυν και πρώην κατόχων αμερικανικών αδειών ασφαλείας.

Η υπόθεση έρχεται λίγες ημέρες μετά τη σπάνια προειδοποίηση της συμμαχίας πληροφοριών Five Eyes, στην οποία συμμετέχουν Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία, Καναδάς και Νέα Ζηλανδία. Η συμμαχία είχε προειδοποιήσει ότι κινεζικές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών χρησιμοποιούν πλατφόρμες όπως το LinkedIn και άλλους επαγγελματικούς ιστότοπους για να αποσπάσουν ευαίσθητες πληροφορίες.

Η εισαγγελέας των ΗΠΑ για την Περιφέρεια της Κολούμπια, Jeanine Pirro, δήλωσε ότι οι κατασχέσεις στέλνουν σαφές μήνυμα πως κάθε προσπάθεια εκμετάλλευσης Αμερικανών που έχουν πρόσβαση σε ευαίσθητες εθνικές πληροφορίες θα εντοπίζεται και θα εξαρθρώνεται.

Από την πλευρά του, ο Roman Rozhavsky, βοηθός διευθυντής του τμήματος Αντικατασκοπείας και Κατασκοπείας του FBI, τόνισε ότι η υπόθεση δείχνει μέχρι πού είναι διατεθειμένες να φτάσουν οι κινεζικές υπηρεσίες πληροφοριών, αξιοποιώντας ακόμη και περιεχόμενο που παράγεται με τεχνητή νοημοσύνη, προκειμένου να παραπλανήσουν, να στρατολογήσουν ή να πιέσουν πρόσωπα με πρόσβαση σε ευαίσθητες πληροφορίες.

Το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης προειδοποίησε τους πολίτες να αντιμετωπίζουν με εξαιρετική καχυποψία προτάσεις για γρήγορο εισόδημα μέσω ασαφών συμβουλευτικών υπηρεσιών, ειδικά όταν αυτές απευθύνονται σε ανθρώπους με εμπειρία σε κρατικούς, στρατιωτικούς ή ευαίσθητους τεχνολογικούς τομείς.

Η υπόθεση δείχνει μια νέα μορφή κατασκοπευτικής δραστηριότητας, όπου οι παραδοσιακές μέθοδοι στρατολόγησης συνδυάζονται πλέον με ψηφιακά εργαλεία, ψεύτικες επαγγελματικές ταυτότητες, πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και τεχνητή νοημοσύνη.

Οι φερόμενοι ως διαχειριστές των ιστοσελίδων αρνήθηκαν οποιαδήποτε εμπλοκή ξένης κυβέρνησης, σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει την υπόθεση ως μέρος μιας ευρύτερης και οργανωμένης προσπάθειας κινεζικών υπηρεσιών να αποκτήσουν πρόσβαση σε αμερικανικά μυστικά μέσω ψηφιακής παραπλάνησης.

Το μήνυμα των αμερικανικών αρχών είναι σαφές: ο χώρος της κατασκοπείας έχει πλέον μεταφερθεί και στο διαδίκτυο, με τις «αγγελίες εργασίας», τις δήθεν συμβουλευτικές εταιρείες και τις επαγγελματικές πλατφόρμες να μετατρέπονται σε πεδίο στρατολόγησης και συλλογής πληροφοριών.

Καθ. Πέτρος Π. Γρουμπός. 

Ομότιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών. 

Κύριε Ερντογάν, σας «ευχαριστούμε» που κάθε χρόνο μας θυμίζετε την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς προγόνους σας.

Για ακόμη μία χρονιά, επιλέξατε να τιμήσετε την επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης με μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις, αφιερωμένες στα 573 χρόνια από την κατάκτησή της. Είναι πράγματι αξιοσημείωτο ότι η Τουρκία αποτελεί ίσως τη μοναδική χώρα στον κόσμο που εξακολουθεί να γιορτάζει συστηματικά μία πολεμική κατάκτηση ως κορυφαίο εθνικό γεγονός, και μάλιστα με πανεθνική συμμετοχή και κρατική προβολή. Χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν στην «Πορεία της Άλωσης» στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, συνοδευόμενοι από οθωμανικές στρατιωτικές μπάντες, ιστορικές αναπαραστάσεις και σημαίες που παρέπεμπαν στις κατακτήσεις του παρελθόντος.

Συνήθως οι λαοί τιμούν την ειρήνη, την απελευθέρωση, την ανεξαρτησία ή τις επαναστάσεις που τους οδήγησαν στην ελευθερία. Οι εθνικές γιορτές στις περισσότερες δημοκρατίες συνδέονται με αγώνες κατά της καταπίεσης και όχι με την επιβολή της κυριαρχίας πάνω σε άλλους λαούς. Ίσως, λοιπόν, θα έπρεπε να αναρωτηθούμε αν οι δυτικές χώρες θα έπρεπε να μιμηθούν αυτή την πρακτική και να γιορτάζουν τις δικές τους κατακτήσεις και αποικιοκρατικές επεκτάσεις. Η απάντηση είναι προφανής: ο σύγχρονος πολιτισμένος κόσμος έχει προχωρήσει πέρα από τέτοιες αντιλήψεις.

Στις 29 Μαΐου 2026 δηλώσατε ότι «η Κωνσταντινούπολη είναι η πατρίδα μας από το 1453, είναι το φως των ματιών του έθνους μας και πηγή υπερηφάνειας ως τουρκική Κωνσταντινούπολη». Ωστόσο, πριν από το 1453 η πόλη υπήρξε για περισσότερα από χίλια χρόνια η πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του Βυζαντίου, ενός κράτους με ελληνική γλώσσα, ελληνικό πολιτισμό και χριστιανική παράδοση. Η Κωνσταντινούπολη δεν γεννήθηκε το 1453. Υπήρχε ήδη ως ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά, εμπορικά και πολιτιστικά κέντρα της ανθρωπότητας.
Όταν λοιπόν την αποκαλείτε «τουρκική Κωνσταντινούπολη» με τη βεβαιότητα ότι θα παραμείνει αιώνια δική σας, αγνοείτε ένα βασικό δίδαγμα της ιστορίας: καμία αυτοκρατορία δεν υπήρξε αιώνια. Ό,τι κατακτάται με τη βία δεν παραμένει αναγκαστικά για πάντα στην κατοχή του κατακτητή. Ο Μαχάτμα Γκάντι είχε επισημάνει ότι «ό,τι αποκτάται με βία μπορεί να διατηρηθεί μόνο με βία». Η ιστορία των αυτοκρατοριών επιβεβαιώνει διαρκώς αυτή τη διαπίστωση.

Ισχυριστήκατε επίσης ότι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης «μετέτρεψε το σκοτάδι σε φως». Η διατύπωση αυτή προκαλεί εύλογες απορίες. Ποιο ήταν το σκοτάδι; Η πόλη που διέσωσε και μετέδωσε την αρχαία ελληνική γραμματεία στην Ευρώπη; Η πόλη που υπήρξε κέντρο τέχνης, θεολογίας, αρχιτεκτονικής και εμπορίου επί αιώνες; Η Κωνσταντινούπολη υπήρξε πράγματι μία από τις πιο λαμπρές πόλεις της παγκόσμιας ιστορίας. Όμως αυτή η λάμψη δημιουργήθηκε πολύ πριν από την άφιξη των Οθωμανών και στηρίχθηκε στο έργο γενεών Ελλήνων, Ρωμαίων και Βυζαντινών.
Στο ίδιο πνεύμα, ορισμένοι σύγχρονοι τουρκικοί λόγοι αναφέρονται σε ιδανικά κατάκτησης και επέκτασης που υποτίθεται ότι συνεχίζουν να εμπνέουν το έθνος. Αν αυτό αποτελεί πολιτικό ή ιδεολογικό όραμα για το μέλλον, τότε αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι οι λαοί της Ευρώπης και της περιοχής έχουν επιλέξει εδώ και δεκαετίες διαφορετικές αξίες: ελευθερία, δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, κράτος δικαίου και ειρηνική συνύπαρξη. Αυτές είναι οι αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκαν οι σύγχρονες κοινωνίες και όχι οι στρατιωτικές κατακτήσεις.
Πιστεύετε πραγματικά ότι οι δυτικές δημοκρατίες θα διδάξουν στα παιδιά τους πως η υποδούλωση ελεύθερων λαών αποτελεί πρότυπο προς μίμηση; Ότι η κατάκτηση ξένων πόλεων συνιστά ηθικό επίτευγμα; Κανένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα δεν αντιμετωπίζει έτσι την ιστορία.
Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τι ακολούθησε την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Πολλές ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι ο Μωάμεθ Β΄ υποσχέθηκε στους στρατιώτες του τρεις ημέρες ελεύθερης λεηλασίας εφόσον καταλάμβαναν την πόλη. Μετά την είσοδο των οθωμανικών στρατευμάτων, η Κωνσταντινούπολη γνώρισε σκηνές βίας, λεηλασιών και καταστροφών. Χιλιάδες κάτοικοι σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ μεγάλος αριθμός γυναικών και παιδιών οδηγήθηκε στα σκλαβοπάζαρα της εποχής. Πρόκειται για γεγονότα που καταγράφονται τόσο από βυζαντινές όσο και από δυτικές πηγές.
Μετά την πτώση της Πόλης, η οθωμανική επέκταση συνεχίστηκε προς την Ευρώπη. Η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Αλβανία, η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ουγγαρία βρέθηκαν σταδιακά υπό οθωμανική κυριαρχία. Οι δύο πολιορκίες της Βιέννης, το 1529 και το 1683, αποτέλεσαν καθοριστικές στιγμές για την ευρωπαϊκή ιστορία. Η αποτυχία των Οθωμανών να καταλάβουν την αυστριακή πρωτεύουσα ανέκοψε την περαιτέρω προέλασή τους προς την Κεντρική Ευρώπη.
Οι εκστρατείες εκείνης της εποχής συνοδεύτηκαν, όπως συμβαίνει δυστυχώς στους περισσότερους πολέμους της προνεωτερικής περιόδου, από σφαγές, λεηλασίες και ωμότητες εις βάρος αμάχων. Οι μνήμες αυτές παραμένουν ζωντανές στους λαούς που βρέθηκαν υπό οθωμανική κυριαρχία και εξηγούν γιατί η εξιδανίκευση των κατακτήσεων προκαλεί ακόμη αντιδράσεις.
Οι λαοί της Νοτιοανατολικής Ευρώπης δεν έπαψαν ποτέ να αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και άλλοι λαοί εξεγέρθηκαν επανειλημμένα και κατέβαλαν βαρύ τίμημα για να αποκτήσουν ανεξαρτησία. Αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα που εξηγεί γιατί η λέξη «ελευθερία» εξακολουθεί να έχει τόσο βαθιά σημασία στις εθνικές τους μνήμες.
Αναφερθήκατε σε όσους «δεν μπορούν να χωνέψουν την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης» έπειτα από 573 χρόνια. Όμως το ερώτημα μπορεί να επιστραφεί: γιατί η επίσημη Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται ή να αποφεύγει την πλήρη αναγνώριση τραγικών γεγονότων όπως οι διώξεις και οι γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ποντίων και των Ασσυρίων; Γιατί παραμένει τόσο δύσκολη η ιστορική αυτοκριτική;
Μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ακολούθησαν σκληρά αντίποινα σε διάφορες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι σφαγές της Χίου το 1822 συγκλόνισαν ολόκληρη την Ευρώπη και ενίσχυσαν το φιλελληνικό κίνημα. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν, ενώ πολλοί άλλοι αιχμαλωτίστηκαν και πουλήθηκαν ως δούλοι. Τα γεγονότα αυτά αποτυπώθηκαν σε μαρτυρίες, πίνακες ζωγραφικής και ιστορικές μελέτες, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη.
Κύριε Ερντογάν, η ιστορία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται επιλεκτικά. Δεν μπορεί κανείς να γιορτάζει μόνο τις νίκες και να αποσιωπά τα δεινά που αυτές προκάλεσαν σε άλλους λαούς. Η μνήμη δεν διαγράφεται με παρελάσεις ούτε με πανηγυρικούς λόγους. Οι κοινωνίες ωριμάζουν όταν αναγνωρίζουν τόσο τα επιτεύγματα όσο και τα λάθη του παρελθόντος τους.

• Η πραγματική δύναμη ενός έθνους δεν βρίσκεται στην εξύμνηση της κατάκτησης ούτε στην αναβίωση αυτοκρατορικών ονείρων.  
• Βρίσκεται στην αυτογνωσία, στη συμφιλίωση με την ιστορική αλήθεια, στον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην προάσπιση της ελευθερίας όλων των λαών. 

Αυτές είναι οι αξίες που αντέχουν στον χρόνο. Αυτές είναι οι αξίες που ενώνουν τους ανθρώπους. Και αυτές είναι οι αξίες που τελικά νικούν κάθε αυτοκρατορία.

 English version 

================

• Can Turkey Find Its Way Back to Freedom? Authoritarian Consolidation versus the Defense of Turkish Democracy

Date:
Wed, 06/03/2026 – 2:00 PM
Location:
2128 Rayburn House Office Building
Announcement
Please join the Tom Lantos Human Rights Commission for a hearing on challenges to freedom, rule of law and democracy in Turkey (Türkiye), – including political persecution, election manipulation, and censorship, and prospects for a return to democratic governance, judicial independence, free and fair elections, and respect for fundamental freedoms.
In Freedom and the World 2026, Freedom House rates Turkey as “Not Free” – as it has done since 2018. Yet the situation is growing worse. In the aftermath of recent electoral setbacks for the ruling party, the Turkish government has intensified its crackdown on political opposition, independent media, civil society, religious minorities, and perceived critics at home and abroad.
Among the most alarming developments has been the March 2025 arrest and continued detention of Ekrem İmamoğlu, widely regarded as the leading opposition challenger to President Erdoğan. İmamoğlu’s detention, which came shortly before his anticipated presidential candidacy, has raised grave concerns regarding judicial independence, politically motivated prosecutions, and the integrity of future elections in Turkey. Prosecutors have reportedly pursued multiple overlapping charges carrying extraordinary potential prison sentences, while authorities have detained thousands of demonstrators protesting his arrest. The government continues to flout binding judgments of the European Court of Human Rights.
Human rights advocates estimate that over 15,000 political prisoners remain incarcerated in Turkey, including journalists, lawyers, elected officials, academics, civil society leaders, and democracy activists. The government continues to target Kurdish politicians and religious activists, and growing concerns regarding transnational repression directed at critics residing outside Turkey.
Residents of Turkey also face escalating censorship and restrictions on freedom of expression, including court-ordered blocking of online content, social media accounts, and opposition news platforms; criminal investigations and prosecutions targeting online speech. The government continues to repress religious and ethnic minorities in Turkey, including through restrictions affecting the Ecumenical Patriarchate of Constantinople and the Halki Seminary.
Witnesses will discuss the broader trajectory of democratic backsliding in Turkey, implications for regional stability and the NATO alliance, and policy options available to the United States and Congress in support of democracy and human rights.
The hearing will be held in person and is open to Members of Congress, congressional staff, the interested public, and the media. The hearing will be livestreamed via the Commission website. For any questions, please contact Mark Milosch (for Co-Chair Smith) or Todd Stein (for Co-Chair McGovern).

Άρθρο σύνταξης της εφημερίδας Αζάτ Ορ

Οι βουλευτικές εκλογές στην Αρμενία ολοκληρώθηκαν, αλλά δεν έκλεισαν τη σελίδα της τεταμένης πολιτικής κατάστασης. Αντίθετα, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας δημιούργησαν μια νέα κατάσταση, όπου η κυβέρνηση, αν και διατηρεί τη θέση της να κυβερνά, ταυτόχρονα χάνει την πολιτική κυριαρχία που ήταν απαραίτητη για την ολοκλήρωση των προγραμμάτων της, ειδικά στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Υπό αυτή την έννοια, η μεγαλύτερη συνέπεια των εκλογών δεν είναι μόνο η κατανομή των εδρών στο νέο κοινοβούλιο, αλλά η πραγματικότητα ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει πλέον την πολιτική δύναμη με την οποία θα είναι σε θέση να εφαρμόσει μονομερώς τις συνταγματικές αλλαγές που επιδιώκει εδώ και πολύ καιρό.

Τα τελευταία χρόνια, η σημερινή κυβέρνηση προσπαθεί συνεχώς να παρουσιάσει τις συνταγματικές αλλαγές ως απαραίτητο βήμα στις κρατικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, τα αποτελέσματα των εκλογών απέδειξαν ότι η κοινωνία δεν έχει πλήρη εμπιστοσύνη στην πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης, απορρίπτοντας την πολιτική πορεία της άρχουσας τάξης. Ακόμα κι αν η άρχουσα ομάδα συνεχίσει να παραμένει η ηγετική δύναμη στο κοινοβούλιο, δεν θα απολαμβάνει πλέον την κυριαρχία που απολάμβανε κάποτε, καθιστώντας δυνατή την πραγματοποίηση συνταγματικών αλλαγών χωρίς ευρεία πολιτική συναίνεση. Αυτή η πραγματικότητα περιορίζει το περιθώριο για τις κινήσεις της κυβέρνησης και την αναγκάζει να υπολογίσει την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, αλλά και την αντίσταση της κοινής γνώμης.

Οι απειλές και τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης  εναντίον των ηγετών της αντιπολίτευσης, με σκοπό την εξάλειψή τους και την απομάκρυνσή τους από την πολιτική ζωή, γίνονται ακόμη πιο ανησυχητικά, καθώς θα μπορούσαν να οδηγήσουν τη χώρα σε μια νέα περίοδο οξείας πολιτικής έντασης και αστάθειας.
Από την άλλη πλευρά, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης δήλωσαν μετά τις εκλογές ότι η εκλογική διαδικασία χαρακτηρίστηκε από τη χρήση διοικητικών μοχλών, άνισους όρους και πολυάριθμες παραβιάσεις. Ανακοίνωσαν επίσης μια νέα φάση πολιτικού αγώνα, στόχος της οποίας είναι η αμφισβήτηση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Αν και είναι δύσκολο να προβλεφθεί ποια κλίμακα θα λάβει αυτός ο αγώνας, γίνεται φανερό ότι η αντιπολίτευση δεν σκοπεύει να περιοριστεί στην κοινοβουλευτική δραστηριότητα.

Η τρέχουσα κατάσταση δείχνει ότι η πολιτική ζωή της Αρμενίας θα εισέλθει σε μια μετεκλογική περίοδο έντασης. Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να παρουσιάσει τα αποτελέσματα των εκλογών ως αποκατάσταση της δημόσιας εμπιστοσύνης, ενώ η αντιπολίτευση θα τα ερμηνεύσει ως αποτέλεσμα εκτεταμένων παραβιάσεων και καταχρήσεων του διοικητικού μηχανισμού και των κρατικών πόρων.

Επιπλέον, δεν λείπουν οι φωνές που προτείνουν την παραίτηση από τις «εντολές» της αντιπολίτευσης και την μη αποδοχή της κοινοβουλευτικής συμμετοχής. Σε αυτό το στάδιο, είναι απαραίτητο να περιμένουμε τα αποτελέσματα της επανακαταμέτρησης και την τελική εικόνα των κοινοβουλευτικών εδρών.

Το πιο σημαντικό είναι ότι τα κύρια ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας παραμένουν κρεμασμένα από μια κλωστή. Οι διαπραγματεύσεις Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, η διαδικασία οριοθέτησης, το ζήτημα των περιφερειακών επικοινωνιών και η αναδιάρθρωση του συστήματος ασφαλείας της χώρας εξακολουθούν να αποτελούν βασικά ζητήματα στην ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής της Αρμενίας. Ταυτόχρονα, η σύγκρουση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων Ανατολής-Δύσης στην περιοχή θα χαρακτηρίσει τις περαιτέρω εξελίξεις, καθεμία με μια πολιτική δημιουργίας των δικών της ζωνών επιρροής. Ήδη, τα πρώτα συγχαρητήρια μηνύματα, ειδικά από τη Δύση, δείχνουν τις προϋποθέσεις μιας ενισχυμένης παρουσίας στις περιφερειακές εξελίξεις. Υπό το πρίσμα αυτής της πραγματικότητας, θα πρέπει επίσης να αναμένεται η περαιτέρω εντατικοποίηση της τουρκο-αζερικής στρατιωτικής συμμαχίας, ξεκινώντας με την αυξανόμενη πίεση για συνταγματικές αλλαγές, μέχρι την υπογραφή της λεγόμενης «ειρηνευτικής συμφωνίας» που επιβάλλει πρόσθετες μονομερείς παραχωρήσεις και υποχώρηση της κυριαρχίας της χώρας.

Τα αποτελέσματα των εκλογών επιβεβαίωσαν ότι η πολιτική ζωή της Αρμενίας θα έρθει αντιμέτωπη με τις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν. Η κυβέρνηση έλαβε τη νόμιμη ευκαιρία να κυβερνήσει, αλλά έχασε την απόλυτη πολιτική εξουσία. Η αντιπολίτευση δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει αλλαγή κυβέρνησης, αλλά εξασφάλισε σημαντική δημόσια υποστήριξη και διατήρησε την ικανότητα να συνεχίσει τον πολιτικό αγώνα. Υπάρχει ένα πιο σημαντικό ερώτημα από την αμφισβήτηση των εκλογικών αποτελεσμάτων: θα μπορέσει η αντιπολίτευση να μετατραπεί σε έναν συνεκτικό πολιτικό πόλο;

Διαβάστε τa υπόλοιπα άρθρα της εφημερίδας στο PDF