Μια ομιλία με έντονο ιστορικό, εθνικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο πραγματοποίησε ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κωνσταντίνος Γρίβας, κατόπιν πρόσκλησης της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας.

Με αφετηρία την προσωπικότητα και την πολιτική σκέψη του Ίωνα Δραγούμη, ο κ. Γρίβας ανέλυσε τη διαχρονική θέση του Ελληνισμού στο διεθνές σύστημα, τις παθογένειες που γεννήθηκαν μετά την Επανάσταση του 1821 και τις σημερινές απειλές για την Ελλάδα. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του στην Τουρκία, η οποία, όπως υποστήριξε, επιχειρεί σήμερα ένα «αντι-1821», επιδιώκοντας την εκ νέου υποδούλωση της χώρας.

Παράλληλα, άσκησε σκληρή κριτική στις ελληνικές ελίτ, στην άκριτη εξάρτηση από τον ξένο παράγοντα και στη μοιρολατρική αντίληψη ότι η Ελλάδα είναι μια μικρή, αδύναμη και ιστορικά τελειωμένη χώρα.

«Δεν ένιωσα ικανός να φέρω το ιστορικό βάρος του Έλληνα αξιωματικού»

Ο Κωνσταντίνος Γρίβας άρχισε την ομιλία του περιγράφοντας μια προσωπική εμπειρία από τη διδασκαλία του στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Όπως ανέφερε, σπουδαστές τού είχαν θέσει το ερώτημα γιατί, ενώ εκφράζει τόσο έντονα τη στρατιωτική διάσταση της εθνικής ισχύος, δεν επέλεξε ο ίδιος να γίνει αξιωματικός.

Η απάντησή του ήταν ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε ικανός να σηκώσει το ιστορικό βάρος που φέρει ο Έλληνας αξιωματικός.

«Δεν είναι ο βελγικός, ο δανικός ή ο ρωσικός στρατός. Είναι ο Ελληνικός Στρατός», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν φορέα μιας τεράστιας στρατιωτικής και ιστορικής παράδοσης.

Κατά τον καθηγητή, το ίδιο βάρος δεν αφορά μόνο τον στρατό αλλά συνολικά την Ελλάδα, η οποία δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο κρατικό μόρφωμα. Είναι, όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε, ένα εξαιρετικά σημαντικό γεωπολιτικό και πολιτισμικό μέγεθος στην παγκόσμια ιστορία.

«Είτε θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, είμαστε μια αυτοκρατορία εν υπνώσει», ανέφερε.

Ο πραγματικός στόχος της Επανάστασης του 1821

Στο επίκεντρο της ιστορικής ανάλυσης του Κωνσταντίνου Γρίβα βρέθηκε η άποψη ότι ο πραγματικός στόχος της Ελληνικής Επανάστασης δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι άνθρωποι που ξεκίνησαν την Επανάσταση δεν επεδίωκαν απλώς τη δημιουργία ενός μικρού, περιορισμένης ισχύος κράτους. Ο στόχος τους ήταν πολύ ευρύτερος: η απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης και η επαναφορά του ελληνικού έθνους και της Ορθοδοξίας στον πυρήνα των παγκόσμιων εξελίξεων.

Αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο, όπως εξήγησε, προκάλεσε τον φόβο των Μεγάλων Δυνάμεων. Η εμφάνιση ενός ισχυρού ελληνικού πολιτικού και πολιτισμικού κέντρου σε μία από τις κρισιμότερες περιοχές του πλανήτη θα ανέτρεπε τις τότε γεωπολιτικές ισορροπίες.

Ο κ. Γρίβας αμφισβήτησε ευθέως και την καθιερωμένη αντίληψη περί «σωτηρίας» της Ελληνικής Επανάστασης από τις ξένες δυνάμεις στο Ναυαρίνο. Κατά τη δική του προσέγγιση, η ξένη επέμβαση αποσκοπούσε στον έλεγχο της δυναμικής που είχε δημιουργήσει η Επανάσταση, ώστε να αποτραπεί η ολοκληρωτική κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η γέννηση μιας νέας ελληνικής δύναμης.

Το «ελληνικό παράδοξο»

Ο καθηγητής αναφέρθηκε στη συνέχεια στον ρόλο που ανέλαβε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος μέσα στη δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική. Όπως υποστήριξε, η Ελλάδα προοριζόταν να λειτουργήσει ως φραγμός απέναντι στην κάθοδο της Ρωσίας προς την Ανατολική Μεσόγειο.

Η επιδίωξη αυτή, όμως, ερχόταν σε αντίθεση με τα αισθήματα σημαντικού τμήματος του ελληνικού λαού, το οποίο έβλεπε τη Ρωσία ως ομόδοξη και συγγενή δύναμη. Ο κ. Γρίβας διευκρίνισε ότι και η Ρωσία επιδίωκε να εργαλειοποιήσει την Ελλάδα για τα δικά της συμφέροντα, ωστόσο αυτή η αντίφαση γέννησε αυτό που ο ίδιος χαρακτήρισε «ελληνικό παράδοξο»: η πιο κρίσιμη χώρα της αντιρωσικής αρχιτεκτονικής παρέμενε ταυτόχρονα βαθιά φιλορωσική.

Υποστήριξε ακόμη ότι, για να διατηρηθεί αυτή η γεωπολιτική λειτουργία, έπρεπε να περιοριστεί η επιρροή της λαϊκής βούλησης και κυρίως να αποδυναμωθεί η συνείδηση της ιστορικής ταυτότητας του ελληνικού λαού.

Στο πλαίσιο αυτό ενέταξε και την αλλοίωση της σχέσης του Ελληνισμού με την Ορθοδοξία: είτε μέσω της προσπάθειας απομάκρυνσής της από την ελληνική ταυτότητα στο όνομα ενός επιφανειακού εξευρωπαϊσμού είτε μέσω της προσαρμογής της σε δυτικά θρησκευτικά πρότυπα.

Το όραμα του Ίωνα Δραγούμη

Παρά τις πιέσεις, όπως επισήμανε, οι υγιείς δυνάμεις του έθνους συνέχισαν να εκφράζονται μέσα από τη Μεγάλη Ιδέα, τον Μακεδονικό Αγώνα και αργότερα τον αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γρίβα, ο Ίων Δραγούμης είχε εντοπίσει μια θεμελιώδη αδυναμία αυτών των προσπαθειών: την απομάκρυνση από τη γνήσια ελληνορθόδοξη ταυτότητα και την εξάρτηση από την υποστήριξη των ξένων δυνάμεων.

Ο καθηγητής άσκησε κριτική και στην αντίληψη ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα μέσω της υποταγής της στον ξένο παράγοντα, χαρακτηρίζοντας αυτή τη λογική εγγενώς λανθασμένη.

Ο Ίων Δραγούμης, κατά τον ίδιο, προσπάθησε να επαναφέρει τον Ελληνισμό στην πραγματική ιστορική του διάσταση: όχι ως ένα μικρό κράτος με περιορισμένο ορίζοντα, αλλά ως έναν ευρύτερο πολιτισμικό και γεωπολιτικό φορέα.

«Αυτό ήταν το μεγάλο, ασυγχώρητο αμάρτημά του απέναντι στις μίζερες ελλαδικές ελίτ, που δεν μπορούν να δεχθούν το μεγαλείο του Ελληνισμού», τόνισε.

«Η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει ένα αντι-1821»

Περνώντας στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα, ο κ. Γρίβας προειδοποίησε ότι το παγκόσμιο σύστημα μεταλλάσσεται με πρωτοφανείς ρυθμούς. Η Δύση, στην οποία η Ελλάδα έχει εναποθέσει μεγάλο μέρος των ελπίδων της, βρίσκεται, όπως είπε, μπροστά σε ένα τεράστιο υπαρξιακό κενό, ενώ νέες δυνάμεις αναδύονται.

Μέσα σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, η Τουρκία επιδιώκει να ανατρέψει τα ιστορικά αποτελέσματα της Ελληνικής Επανάστασης.

«Απέναντί μας η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει ένα αντι-1821 και να επιτύχει εκ νέου την υποδούλωσή μας», προειδοποίησε.

Την ίδια ώρα, όπως υποστήριξε, ο ξένος παράγοντας δρα ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα, ενώ οι εγχώριες ελίτ έχουν χάσει ακόμη και τη στοιχειώδη αίσθηση εθνικής ταυτότητας που υπήρχε στο παρελθόν.

Η «γεωπολιτική του τάφου»

Ο καθηγητής αναφέρθηκε και στη διάδοση μιας βαθιά μοιρολατρικής αντίληψης στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Την περιέγραψε ως «γεωπολιτική του τάφου»: την πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει, ότι το δημογραφικό πρόβλημα είναι μη αναστρέψιμο, ότι η χώρα είναι ήδη υποταγμένη και δεν μπορεί πλέον να αντιδράσει.

Απέρριψε κατηγορηματικά αυτή τη λογική, τονίζοντας ότι, ακριβώς επειδή οι παθογένειες είναι σοβαρές, ο Ελληνισμός χρειάζεται ένα μεγάλο εθνικό όραμα που θα τον ανασύρει από την παρακμή.

Το όραμα αυτό, κατά τον ίδιο, βρίσκεται στη σκέψη του Ίωνα Δραγούμη: στην αναγνώριση του ιστορικού βάθους, της συνέχειας και της διεθνούς δυναμικής του Ελληνισμού.

«Η Ελλάδα, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει, είναι μια πολιτισμική υπερδύναμη», ανέφερε, ξεκαθαρίζοντας ότι ο ρόλος της δεν είναι κατακτητικός. Αντιθέτως, μπορεί να λειτουργήσει αναζωογονητικά για τη Δύση και να συμβάλει σε μια νέα σύνθεση των πολιτισμών.

«Θυμηθείτε ποιοι είστε»

Ο Κωνσταντίνος Γρίβας ολοκλήρωσε την ομιλία του με μια προσωπική εξομολόγηση. Δήλωσε ότι δεν μιλούσε μόνο ως πανεπιστημιακός, αλλά ως ένας Έλληνας 61 ετών που προσπαθεί σε όλη του τη ζωή να αποτινάξει τα «βαρίδια», τα πέπλα και τις λανθασμένες εικόνες που έχουν επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία.

Τόνισε ότι οι σημερινοί Έλληνες αποτελούν συνέχεια των ανθρώπων της Επανάστασης του 1821 και της αρχαιότητας, διατηρώντας παράλληλα τη χριστιανική και ορθόδοξη ταυτότητά τους.

Κλείνοντας, απηύθυνε κάλεσμα αφύπνισης:

«Θυμηθείτε ποιοι είστε. Αποδεχθείτε ποιοι είστε. Και όταν ξεκινήσει αυτό, ακόμη και από λίγους Έλληνες, μπορεί να γιγαντωθεί σε μια πυρκαγιά. Η Ελλάδα έχει τεράστιο ρόλο να παίξει. Είμαστε εδώ, είμαστε ζωντανοί και είμαστε υπερδύναμοι».

Κατανοεί η Ισπανία την ειρωνεία που κρύβεται πίσω από την κρίση στη Θέουτα;

Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν, Middle East Forum

Δεκάδες χιλιάδες Μαροκινοί διέσχισαν τα σύνορα με τη Θέουτα, έναν θύλακα που η Ισπανία κατείχε για αιώνες. Σχεδόν αμέσως, Ισπανοί σχολιαστές και μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν τους Εβραίους, ισχυριζόμενοι ότι υπήρχε πλεκτάνη που χρονολογείται από μια σειρά άρθρων που έγραψα τον Μάρτιο του 2026, καλώντας το Μαρόκο να οργανώσει μια «Πράσινη Πορεία» για την ανάκτηση της Θέουτας και της Μελίγια. Ένα tweet στις 30 Ιουλίου που ανέφερε: «Εάν η Ισπανία επέστρεφε την κατεχόμενη Θέουτα και τη Μελίγια στην νόμιμη μαροκινή κυριαρχία της, η Μαδρίτη δεν θα βρισκόταν σε αυτό το χάος», προκάλεσε οργή στην Ισπανία, παρόλο που εκ πρώτης όψεως είναι αλήθεια. Η Θέουτα και η Μελίγια είναι αδύναμοι κρίκοι στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, παρά τους δευτερογενείς ελέγχους ταυτότητας.

Η ισπανική αντίδραση δείχνει ότι όχι μόνο η ισπανική κυβέρνηση αλλά και μεγάλο μέρος της ισπανικής κοινωνίας δεν κατανοεί ούτε την ειρωνεία ούτε την υποκρισία της Ισπανίας. Ταυτόχρονα, η προεπιλεγμένη θέση τους είναι να ασπάζονται μια αντισημιτική θεωρία συνωμοσίας ότι οι Εβραίοι με κάποιο τρόπο σχεδίασαν να χειραγωγήσουν τους Μαροκινούς, οι οποίοι, όπως υποθέτουν, δεν έχουν καμία αρμοδιότητα. Αφήστε στην άκρη το γεγονός ότι κανένας Ισπανός δεν μπορεί να παράσχει καμία απόδειξη ότι Εβραίοι, Ισραηλινοί ή think tanks επικοινώνησαν με έστω και έναν Μαροκινό, επειδή δεν υπάρχει κανένας. Οι Ισπανοί απλώς γνωρίζουν, όπως ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μόλις γνωρίζει ότι οι Εβραίοι χρησιμοποιούν τηλεκίνηση εναντίον του, και η πρώην βουλευτής Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν μόλις γνώριζε ότι τα εβραϊκά διαστημικά λέιζερ είναι υπεύθυνα για τις πυρκαγιές στην Καλιφόρνια.

Χαμένη στην οργή είναι η πραγματικότητα ότι οι πολιτικές του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσες οδηγούν την κρίση. Η μαζική αμνηστία που χορήγησε στους μετανάστες σίγουρα ενθαρρύνει περαιτέρω μετανάστευση με την υπόθεση ότι θα υπάρξουν μελλοντικές αμνηστίες. Ομοίως, το φλερτ του με την Αλγερία μπορεί να οδήγησε ένα υποτιμημένο Μαρόκο απλώς να υποχωρήσει. Και η Ευρώπη θα μπορούσε να έχει κάποια ευθύνη. Άλλωστε, η Τουρκία αξιοποιεί τακτικά τις μεταναστευτικές ροές για πολιτικές παραχωρήσεις, οπότε γιατί να μην το κάνει το Μαρόκο; Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη τέτοιου κυνισμού.

Η ισπανική αφήγηση ήταν ενοχλητική λόγω της επιφανειακής της σοβαρότητας. Πολλοί Ισπανοί επιμένουν ότι το Μαρόκο είναι μια νέα χώρα, η οποία απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1956, ενώ η Ισπανία υπάρχει εδώ και αιώνες. Έτσι, υποστηρίζουν ότι η Ισπανία δεν θα μπορούσε να «καταλάβει» τη Θέουτα και τη Μελίγια επειδή και οι δύο θύλακες προηγούνται της ύπαρξης του Μαρόκου.

Αυτό είναι λανθασμένο από δύο απόψεις. Πρώτον, αν το Μαρόκο έγινε κράτος μόνο μετά την απελευθέρωση από τη γαλλική κατοχή, τότε θα πρέπει η κατοχή της Ισπανίας από τη Ναπολεόντεια Γαλλία να σβήσει την προηγούμενη ιστορία της; Η τρέχουσα δυναστεία στο Μαρόκο χρονολογεί την ύπαρξή της στο 1631. Η τυπική αναφορά στις ισλαμικές δυναστείες είναι το βιβλίο του Charles Bosworth « Οι Νέες Ισλαμικές Δυναστίες ». Αυτό απαριθμεί αρκετές προηγούμενες δυναστείες, που χρονολογούνται από τους Ιδρισίδες του 8ου αιώνα, τους Αλμοραβίδες του 11ου ^και 12ου ^αιώνα και στη συνέχεια τους Αλμοχάδες, οι οποίοι τους διαδέχτηκαν για περισσότερο από έναν αιώνα. Η Ισπανία τελικά νίκησε τους Βατασίδες που κυριάρχησαν στο Μαρόκο και το κεντρικό Μαγκρίμπ στα μέσα του 16ου ^αιώνα . Ο ισπανικός ισχυρισμός ότι κατέλαβαν τη Θέουτα και τη Μελίγια όταν ήταν terra nullius υποδηλώνει ότι η ισπανική εκπαίδευση είναι τυφλωμένη από τον ευρωκεντρισμό της ή, ίσως, ακόμη και ρατσιστική. Το να αποκαλούμε στη συνέχεια τη Θέουτα και τη Μελίγια «αναπόσπαστο» μέρος της Ισπανίας, εν τω μεταξύ, είναι άσχετο. Η Αλγερία, άλλωστε, ήταν κάποτε αναπόσπαστο μέρος της Γαλλίας και η Ιρλανδία ήταν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου.

Τι γίνεται, λοιπόν, με το επιχείρημα ότι, ανεξάρτητα από το πώς τις απέκτησε η Ισπανία, η Θέουτα και η Μελίγια είναι σήμερα εξ ολοκλήρου ισπανικές και ήταν εδώ και αιώνες; Η αποδοχή αυτού του επιχειρήματος ισοδυναμεί με το να υπονοούμε ότι η εθνοκάθαρση είναι αποδεκτή εφόσον είναι πλήρης. Ευτυχώς, λίγες χώρες εκτός από το Αζερμπαϊτζάν έναντι του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και την Κίνα έναντι του Ανατολικού Τουρκεστάν και του Θιβέτ βασίζουν τις πολιτικές τους σε τέτοιες πεποιθήσεις.

Ενώ δεν έχω πάει στο Ισραήλ ή στο Μαρόκο εδώ και σχεδόν μια δεκαετία και δεν έχω καμία ουσιαστική επαφή με καμία από τις δύο πρεσβείες για σχεδόν τόσο καιρό, έχω πάει στην Ισπανία τουλάχιστον πέντε φορές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τις περισσότερες φορές στη Ρότα και τα περίχωρά της. Αλλά ποιος είμαι εγώ που θα αφήσω τέτοια γεγονότα να σταθούν εμπόδιο σε μια καλή συνωμοσία ότι το Ισραήλ ελέγχει αναλυτές think tanks;

Αλλά γιατί, λοιπόν, τόσο οι think tankers όσο και οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν επισημάνει την υποκρισία της Ισπανίας; Ίσως μόνο επειδή είναι κραυγαλέα: Η Ισπανία απονομιμοποιεί το Ισραήλ υπέρ ενός κράτους που δεν υπήρξε ποτέ πριν και αποκαλεί την Ιερουσαλήμ κατεχόμενη, διατηρώντας παράλληλα αφρικανικά φυλάκια που υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή η Ισπανία ήταν και είναι κυριολεκτικά ένα «αποικιακό» κράτος.

Η υποκρισία είναι βαθύτερη: Η Ισπανία παραπονιέται για μετανάστες που εισέβαλαν στα σύνορα της Θέουτα, κι όμως το Ισπανικό Ναυτικό συνόδευσε έναν Στόλο του οποίου ο δηλωμένος στόχος ήταν η παράνομη είσοδος στη Γάζα. Εν τω μεταξύ, η Ισπανία ζητά την αποβολή του Ισραήλ από τη Eurovision για υποτιθέμενη διάπραξη γενοκτονίας, χωρίς να γνωρίζει ότι το ίδιο προηγούμενο θα μπορούσε να ισχύσει και για την ομάδα ποδοσφαίρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου, δεδομένων των διαφορών για τη Θέουτα και τη Μελίγια.

Οι διεθνείς υποθέσεις είναι περίπλοκες. Ο Σάντσες δεν ήταν ο μόνος Ισπανός ηγέτης που εξέθεσε τη Μαδρίτη σε ερωτήματα σχετικά με τα διπλά μέτρα και σταθμά. Το 2017, με φόντο το Brexit, ο συντηρητικός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι απαίτησε την επιστροφή του Γιβραλτάρ στην Ισπανία, φαινομενικά αδιάφορος για την ιδέα ότι το ίδιο προηγούμενο θα μπορούσε να εφαρμοστεί στη Θέουτα και τη Μελίγια. Το γεγονός ότι οι αναλυτές επεσήμαναν την υποκρισία του έξι χρόνια πριν από την κρίση στη Γάζα εγείρει ερωτήματα σχετικά με το γιατί τόσοι πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι το Ισραήλ ή ο Παγκόσμιος Εβραϊσμός φέρει την ευθύνη (Σχόλιο Geopolitico.gr: Σε αρθρογραφία του ο Τούρκος αναλυτής Μουράτ Γετκίν κατηγόρισε τον Ρούμπιν, ότι υποκίνησε με τα κείμενά του το Μαρόκο να ανακαταλάβει τη Θέουτα και τη Μελίγια).

Ενώ οι Ισπανοί αξιωματούχοι αντιδρούν με οργή σε οποιαδήποτε συζήτηση για την «απελευθέρωση» της Θέουτα και της Μελίγια, το ισπανικό Υπουργείο Εξωτερικών θα μπορούσε επίσης να ρωτήσει: Γιατί η Ισπανία έχασε την Ουάσινγκτον; Είναι απλώς ότι ο Σάντσες και ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απεχθάνονται ο ένας τον άλλον ή μήπως η διπλωματική παρουσία της Ισπανίας είναι από τις πιο τεμπέλικες στην Ουάσινγκτον; Αν η κριτική για την Ισπανία και τη θέση της σχετικά με τη Θέουτα και τη Μελίγια εξέπληξε τη Μαδρίτη, δεν οφείλεται στο ότι τέτοια επιχειρήματα εμφανίστηκαν ξαφνικά. Αντίθετα, είναι επειδή οι Ισπανοί διπλωμάτες στην Ουάσινγκτον εμφανίζονται σε μόνιμη σιέστα, σίγουρα ποτέ δεν αλληλεπιδρούν με πνευματικά ρεύματα που αντιπαθούν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι.

Αν οι Ισπανοί είναι απογοητευμένοι που ο κόσμος δεν βλέπει τα πράγματα όπως αυτοί βλέπουν, ο λόγος είναι περισσότερο η δική τους τύφλωση και υποκρισία παρά κάποια μεγάλη εβραϊκή συνωμοσία. Το γεγονός, ωστόσο, ότι τόσοι πολλοί Ισπανοί διανοούμενοι δεν μπορούν να το αναγνωρίσουν αυτό είναι ενδεικτικό.