Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν, Middle East Forum

Το καθεστώς του σημαντικού μη συμμάχου στο ΝΑΤΟ παρέχει προνόμια σε χώρες που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά θεωρούνται κρίσιμοι σύμμαχοι. Προς το παρόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν σχεδόν δύο δωδεκάδες τέτοιες χώρες, από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία έως την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Το καθεστώς δεν είναι μόνο μια διπλωματική τιμή, αλλά και μια κατάσταση που συνοδεύεται από πραγματικά πλεονεκτήματα. Ανοίγει την πόρτα σε παραδόσεις στρατιωτικών αγαθών κατά προτεραιότητα και στο δικαίωμα αγοράς συγκεκριμένης προηγμένης τεχνολογίας που δεν είναι διαθέσιμη σε άλλες χώρες, στη δυνατότητα ένταξης σε ερευνητικά προϊόντα του Υπουργείου Πολέμου και στην ικανότητα διεξαγωγής συχνά επικερδών εργασιών συντήρησης σε αμερικανικές βάσεις.

Η Κίνα είναι σήμερα ο μεγαλύτερος στρατιωτικός αντίπαλος της Αμερικής. Η κατασκοπεία και η κυβερνοεπίθεση έχουν κλέψει εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια προηγμένης στρατιωτικής τεχνολογίας των ΗΠΑ. Ενώ κάθε πρόεδρος, από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου μέχρι τον Μπαράκ Ομπάμα, μιλούσε για την Κίνα ως πιθανό εταίρο και όχι ως αντίπαλο και προσπαθούσε να οικειοποιηθεί το Πεκίνο, η πρώτη θητεία του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ άφησε μια κληρονομιά εδραίωσης μιας δικομματικής συναίνεσης ότι η Κίνα ήταν αντίπαλος. Ο Τραμπ δεν το έχει αντιστρέψει αυτό. Ενώ οι επικριτές του φοβόντουσαν ότι ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ θα μπορούσε να μιλήσει γλυκά στον Τραμπ κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής της Κίνας για να καταλήξει σε μια συμφωνία στην οποία ο Τραμπ θα θυσίαζε την άμυνα της Ταϊβάν, ο Τραμπ παρέμεινε σταθερός. Σίγουρα, ο Τραμπ δεν θεωρεί την Κίνα σύμμαχο.

Ενώ το ερώτημα σχετικά με το αν ο Τραμπ θεωρεί την Κίνα σημαντικό σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ μπορεί να φαίνεται γελοίο, το πρόβλημα είναι ότι ένας αυξανόμενος αριθμός σημαντικών συμμάχων εκτός ΝΑΤΟ φλερτάρει με το Πεκίνο, αν όχι κλίνει προς αυτό.

Την περασμένη εβδομάδα, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία υπέγραψαν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, μια αντίληψη τύπου ΝΑΤΟ που συνδυάζει τα χρήματα της Σαουδικής Αραβίας, τις χερσαίες δυνάμεις του Πακιστάν και τη στρατιωτική βιομηχανία της Τουρκίας. Η Αίγυπτος, η πιο πυκνοκατοικημένη αραβική χώρα, μπορεί σύντομα να ενταχθεί. Το πρόβλημα με τη νέα διατύπωση είναι ότι κάθε μέλος κλίνει ολοένα και περισσότερο προς την Κίνα. Το Πακιστάν δεν είναι μόνο μεταξύ των πιο αντιαμερικανικών χωρών στον κόσμο, αλλά ουσιαστικά έχει γίνει ένα κράτος-δορυφόρος της Κίνας. Μεγάλο μέρος του στρατιωτικού εξοπλισμού του είναι κινεζικό και η Κίνα έχει κατασκευάσει το λιμάνι Γκουαντάρ σύμφωνα με στρατιωτικές προδιαγραφές. Το Ισλαμαμπάντ αναπτύσσει από κοινού το μαχητικό αεροσκάφος JF-17. Η αχαλίνωτη διαφθορά στην κορυφή έχει πλουτίσει τις πακιστανικές ελίτ, αλλά άφησε το Πακιστάν να οφείλει χρέος σχεδόν 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Κίνα, χρήματα που δεν μπορεί να αποπληρώσει.

Η Σαουδική Αραβία, επίσης, στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς την Κίνα. Ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν έχει αρχίσει να δυσπιστεί ολοένα και περισσότερο προς την Ουάσινγκτον, και η πολιτική απέναντι στο βασίλειό του αλλάζει καθώς οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Το Πεκίνο δεν απαιτεί ούτε σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ούτε ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ. Η Σαουδική Αραβία έχει επίσης αγοράσει κινεζικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυροβολικό. Η διατύπωση του Συμφώνου της Μέκκας από το Ριάντ εξέπληξε τις ΗΠΑ και ασπάζεται μια σκόπιμα ισλαμική ταυτότητα.

Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά οι σχέσεις της με την Κίνα είναι εξίσου προβληματικές με το προηγούμενο φλερτ της με τη Ρωσία. Με απλά λόγια, αν ξεσπούσε ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, κανείς στο Πεντάγωνο ή στο Υπουργείο Εξωτερικών δεν θα μπορούσε να πει με ποια πλευρά θα καθόταν η Τουρκία. Ενώ οι στρατιωτικές προμήθειες της Τουρκίας από την Κίνα είναι σποραδικές, η συνεργασία της με το Πακιστάν της επιτρέπει πρόσβαση στην κινεζική τεχνολογία. Η μαζική παρουσία της Huawei στην Τουρκία θέτει σε κίνδυνο όλες τις επικοινωνίες του ΝΑΤΟ.

Ο Τραμπ μπορεί να συμπαθεί τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί να έχει συνεργαστεί επανειλημμένα με τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού, Ασίμ Μουνίρ. Πρέπει, ωστόσο, να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Είναι αρκετά άσχημο όταν οι χώρες σχηματίζουν αντιαμερικανικά μπλοκ, αλλά όταν το κάνουν οι σημαντικοί σύμμαχοι εκτός ΝΑΤΟ, είναι καιρός για μια ριζική επανεξέταση σχετικά με το ποιος γίνεται σημαντικός σύμμαχος εκτός ΝΑΤΟ και ποιος θα πρέπει να διατηρήσει τέτοια προνόμια.

Η κυβέρνηση Τραμπ θα πρέπει να δείξει ότι οι επιλογές της έχουν συνέπειες: είναι καιρός να τερματιστεί το προνομιακό καθεστώς του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας. Θα είναι αδύνατο να αποτρέψει την Κίνα όταν οι αυτοαποκαλούμενοι κορυφαίοι σύμμαχοι της Αμερικής μπορεί επίσης να θέλουν τη νίκη της Κίνας.

Μια Ουκρανία που πιέζεται ταυτόχρονα από την οικονομική ασφυξία, τη στρατιωτική φθορά και τα σκάνδαλα διαφθοράς στο εσωτερικό της παρουσίασε ο Σταύρος Καλεντερίδης στη νέα του ανάλυση. Την ίδια στιγμή, προειδοποίησε ότι η απόφαση της Βρετανίας να προσφέρει τεχνογνωσία για την παραγωγή πυραύλων Storm Shadow και SCALP σε ουκρανικό έδαφος ανεβάζει επικίνδυνα το θερμόμετρο στις σχέσεις με τη Ρωσία.

Ο αναλυτής μίλησε για μια οικονομική «μαύρη τρύπα» τουλάχιστον 23 δισ. ευρώ στον αμυντικό προϋπολογισμό του Κιέβου, η οποία, σύμφωνα με όσα παρουσίασε, ενδέχεται να πλησιάζει ακόμη και τα 30 δισ. ευρώ. Όπως υποστήριξε, η ουκρανική κυβέρνηση χρησιμοποίησε μέσα στο πρώτο εξάμηνο χρήματα τα οποία είχαν προβλεφθεί για το δεύτερο μισό του έτους, με αποτέλεσμα να αναζητεί τώρα επειγόντως νέες προκαταβολές από τους Ευρωπαίους.

Το Κίεβο ζητά νέο πακέτο δισεκατομμυρίων

Ο Σταύρος Καλεντερίδης συνέδεσε το πρόβλημα με την καθυστέρηση του ευρωπαϊκού δανείου των 90 δισ. ευρώ και τις αντιρρήσεις που προέβαλε η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν. Τα συγκεκριμένα χρήματα, όπως ανέφερε, θεωρούνται αναγκαία όχι μόνο για την αγορά όπλων, συστημάτων αεράμυνας και drones, αλλά και για την πληρωμή στρατιωτών και την οικονομική στήριξη των οικογενειών τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλέστηκε, το Κίεβο χρειάζεται από 6,8 έως 8,5 δισ. ευρώ για να εξασφαλίσει την ομαλή έναρξη του επόμενου οικονομικού έτους, καθώς και περίπου 17 δισ. ευρώ για μισθούς και υποχρεώσεις προς το στρατιωτικό προσωπικό.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε την πρόωρη αποδέσμευση 6,1 δισ. ευρώ για νέες αμυντικές αγορές, όμως, κατά τον αναλυτή, το ποσό αυτό αποτελεί απλώς μια προσωρινή ανάσα. Υποστήριξε, μάλιστα, ότι από το 2022 η συνολική ευρωπαϊκή βοήθεια προς την Ουκρανία έχει φτάσει τα 220 δισ. ευρώ, χωρίς να διαφαίνεται ακόμη έξοδος από το οικονομικό και στρατιωτικό αδιέξοδο.

Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν για την ελληνική συμμετοχή, λέγοντας ότι η Αθήνα έχει διαθέσει στρατιωτικό υλικό και σημαντικά κονδύλια, ενώ η ίδια η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές ανάγκες άμυνας και ασφάλειας. Έθεσε ευθέως το ερώτημα μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η οικονομική αιμορραγία και ποιος τελικά θα κληθεί να καλύψει τις νέες ουκρανικές απαιτήσεις.

Οι υποθέσεις διαφθοράς στον κύκλο του Ζελένσκι

Στο δεύτερο σκέλος της ανάλυσής του, ο Σταύρος Καλεντερίδης αναφέρθηκε σε υποθέσεις διαφθοράς που αγγίζουν πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Παρουσίασε την περίπτωση πρώην αναπληρώτριας διευθύντριας του ουκρανικού προεδρικού γραφείου, η οποία, σύμφωνα με όσα ανέφερε, κατηγορείται για δωροδοκία και υπεξαίρεση χρημάτων. Αναφέρθηκε επίσης σε βουλευτές, πρώην υπουργούς και στελέχη διαφορετικών πολιτικών παρατάξεων που φέρονται να εμπλέκονται σε ξέπλυμα χρήματος και παράνομες οικονομικές συναλλαγές.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Sense Bank, πρώην ρωσικών συμφερόντων τράπεζα που πέρασε στον έλεγχο του ουκρανικού κράτους μετά την έναρξη του πολέμου. Κατά τον Καλεντερίδη, πρόσωπα κοντά στην ουκρανική ηγεσία φέρονται να αξιοποίησαν τον κρατικό μηχανισμό και τις τραπεζικές δομές για να εμποδίσουν ελέγχους και να διαχειριστούν ύποπτες χρηματοροές.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι οι έρευνες δεν φτάνουν μέχρι τον ίδιο τον Ζελένσκι, αλλά λειτουργούν ως μοχλός πίεσης προς το προεδρικό περιβάλλον. Σε κάθε περίπτωση, όπως τόνισε, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη ενός συστήματος το οποίο ζητά συνεχώς νέα δισεκατομμύρια από τους Ευρωπαίους φορολογουμένους, την ώρα που σημαντικά στελέχη του βρίσκονται αντιμέτωπα με βαριές καταγγελίες.

Η Βρετανία περνά στην πρώτη γραμμή

Το πλέον επικίνδυνο μέρος της ανάλυσης αφορά, σύμφωνα με τον Σταύρο Καλεντερίδη, την απόφαση της Βρετανίας να προσφέρει στους Ουκρανούς την τεχνογνωσία για την παραγωγή πυραύλων Storm Shadow και SCALP μέσα στην Ουκρανία.

Πρόκειται για πυραύλους cruise με βεληνεκές περίπου 250 χιλιομέτρων, οι οποίοι κατασκευάζονται από την ευρωπαϊκή MBDA. Η πιθανότητα δημιουργίας γραμμών παραγωγής σε ουκρανικό έδαφος σημαίνει ότι βρετανικό και ευρωπαϊκό προσωπικό μπορεί να εμπλακεί άμεσα στην κατασκευή, τη συντήρηση και τη μεταφορά των συγκεκριμένων όπλων.

Η Μόσχα, όπως μετέφερε ο αναλυτής, αντιμετωπίζει την εξέλιξη ως άμεση βρετανική συμμετοχή στον πόλεμο. Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν προειδοποιήσει ότι οι εγκαταστάσεις παραγωγής, οι αποθήκες και οι μεταφορικοί κόμβοι των πυραύλων θα αποτελέσουν στρατιωτικούς στόχους.

Ο Καλεντερίδης στάθηκε και στη δραματική επιδείνωση των διπλωματικών σχέσεων Μόσχας–Λονδίνου, επισημαίνοντας ότι οι δίαυλοι επικοινωνίας έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο. Παράλληλα, υπενθύμισε ότι ακόμη και πρώην υψηλόβαθμοι Βρετανοί στρατιωτικοί, όπως ο λόρδος Ντέιβιντ Ρίτσαρντς, έχουν ζητήσει την έναρξη στρατηγικού διαλόγου με τη Ρωσία, αναγνωρίζοντας ότι μια μετωπική σύγκρουση δεν μπορεί να ελεγχθεί.

Πίεση στο μέτωπο και έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού

Την ίδια ώρα, οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν να πλήττουν ουκρανικά λιμάνια, εγκαταστάσεις παραγωγής όπλων, αποθήκες και διαμετακομιστικούς κόμβους. Κατά την εκτίμηση του Καλεντερίδη, οι επιθέσεις αυτές δυσκολεύουν σημαντικά την προσπάθεια του Κιέβου να συγκεντρώσει πυρομαχικά και να τα μεταφέρει στην πρώτη γραμμή.

Η Ουκρανία, πρόσθεσε, βρίσκεται αντιμέτωπη και με σοβαρό πρόβλημα ανθρώπινου δυναμικού. Αναφέρθηκε στις δηλώσεις του Κιθ Κέλογκ και πρώην Ουκρανών αξιωματούχων για μεγαλύτερη ένταξη των γυναικών στις ένοπλες δυνάμεις, σχολιάζοντας ότι η συζήτηση αυτή αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος των απωλειών και των ελλείψεων.

Οι Patriot της Καρπάθου και το ελληνικό ερώτημα

Στην αρχή της παρέμβασής του, ο Σταύρος Καλεντερίδης έθεσε και ένα κρίσιμο ελληνικό ζήτημα: τη μεταφορά της συστοιχίας Patriot από την Κάρπαθο προς την Κρήτη, με φόντο τις απειλές του Ιράν εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων.

Ο αναλυτής αμφισβήτησε το επίσημο επιχείρημα περί προστασίας της Σούδας και αναρωτήθηκε εάν στην απόφαση έπαιξε ρόλο η προηγούμενη τουρκική αντίδραση για την ανάπτυξη των Patriot στην Κάρπαθο. Παράλληλα, ζήτησε απαντήσεις για την παραμονή ελληνικής συστοιχίας στη Σαουδική Αραβία και για το μέλλον της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπου βρίσκονται μαχητικά F-16 και η φρεγάτα «Νικηφόρος Φωκάς».

Το συνολικό μήνυμα της ανάλυσης ήταν σαφές: η Ουκρανία δεν βρίσκεται απλώς μπροστά σε μια προσωρινή χρηματοδοτική δυσκολία. Αντιμετωπίζει ταυτόχρονα οικονομική ασφυξία, προβλήματα διαφθοράς, εξάντληση σε ανθρώπινο δυναμικό και αυξανόμενη στρατιωτική πίεση. Και ενώ το Κίεβο αναζητεί νέα δισεκατομμύρια, το Λονδίνο επιλέγει μια κίνηση που μπορεί να μετατρέψει τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων σε ευθεία αντιπαράθεση Ρωσίας και Βρετανίας — με συνέπειες που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.

Σαφή προειδοποίηση ότι η Ελλάδα εισέρχεται σε έναν νέο κύκλο έντασης με την Τουρκία απηύθυνε ο Δρ. Γεωπολιτικής Γιώργος Φίλης, μιλώντας στον Star FM και την Όλγα Λαθύρη. Ο γνωστός αναλυτής συνέδεσε τη μεταφορά της συστοιχίας Patriot από την Κάρπαθο στη Σούδα με την ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής αντιαεροπορικής άμυνας, ενώ χαρακτήρισε τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα «προπομπό της επί του πεδίου διχοτόμησης του Αιγαίου».

Κατά τον Γιώργο Φίλη, οι εξελίξεις στη Συρία, η όξυνση των σχέσεων Τουρκίας–Ισραήλ και οι νέες διεκδικήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο φανερώνουν ότι η περιοχή εισέρχεται στο τελικό στάδιο μιας μακράς γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.

«Μπαίνουμε σε μια κατάσταση endgame, στο τελικό στάδιο ενός παιγνίου που εκτυλίσσεται εδώ και πολλά χρόνια», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η Ελλάδα ετοιμάζεται για τον επόμενο γύρο κρίσης

Αναφερόμενος στη μετακίνηση της συστοιχίας Patriot, ο Γιώργος Φίλης εκτίμησε ότι η Ελλάδα ορθώς αναδιατάσσει τις δυνάμεις της, εφόσον η απόφαση βασίζεται σε πραγματικές επιχειρησιακές ανάγκες.

Όπως εξήγησε, η ενίσχυση της αντιαεροπορικής κάλυψης της Κρήτης δημιουργεί μια πυκνότερη αμυντική ασπίδα σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, αυξάνει την προστασία έναντι πιθανών κινήσεων νοτίως της Κρήτης, σε μια περιοχή που η Τουρκία επιχειρεί να εντάξει στον σχεδιασμό του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι, εφόσον η ελληνική στρατιωτική ηγεσία εκτιμά πως η χώρα οδεύει προς νέα κρίση με την Τουρκία, τα διαθέσιμα αντιαεροπορικά συστήματα πρέπει να βρίσκονται εντός της ελληνικής επικράτειας.

«Η Ελλάδα σταδιακά ετοιμάζεται για τον επόμενο γύρο κρίσης με την Τουρκία. Όλες μας οι δυνάμεις πρέπει να είναι έτοιμες να εκπληρώσουν το χρέος τους στην πατρίδα», τόνισε.

Έθεσε, πάντως, μία κρίσιμη προϋπόθεση: η απομάκρυνση των Patriot από την Κάρπαθο δεν πρέπει να αποτελεί αποτέλεσμα τουρκικών πιέσεων. Εάν επρόκειτο για υποχώρηση έναντι απαίτησης της Άγκυρας, σημείωσε, τότε θα αποτελούσε «πολύ άσχημη εξέλιξη». Ο ίδιος δήλωσε ότι τείνει να πιστεύει πως πρόκειται για επιχειρησιακή αναδιάταξη ενόψει του δυσκολότερου περιβάλλοντος ασφαλείας που διαμορφώνεται.

«Τα τουρκικά πάρκα ελέγχουν τις εισόδους και τις εξόδους του Αιγαίου»

Το κεντρικό σημείο της παρέμβασής του αφορούσε τα θαλάσσια πάρκα που εξήγγειλε η Τουρκία. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η επιλογή των περιοχών δεν είναι τυχαία, ούτε υπηρετεί απλώς περιβαλλοντικούς σκοπούς.

Ο Γιώργος Φίλης υποστήριξε ότι το ένα τουρκικό πάρκο τοποθετείται προς τη βόρεια έξοδο του Αιγαίου, κοντά στα Στενά, ενώ το δεύτερο καλύπτει τη νοτιοανατολική έξοδο και περικυκλώνει το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου. Κατά την εκτίμησή του, ο σχεδιασμός αυτός επιδιώκει να αποκόψει την Ελλάδα από την κυπριακή ΑΟΖ και να δημιουργήσει την εικόνα ότι η Τουρκία ελέγχει τις βασικές προσβάσεις του Αιγαίου.

«Οι Τούρκοι λένε: “Εγώ ελέγχω τις εισόδους και τις εξόδους του Αιγαίου”», επισήμανε.

Προειδοποίησε, μάλιστα, ότι τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν μόνο την αφετηρία. Εάν η Ελλάδα δεν αντιδράσει στις περιοχές όπου οι τουρκικές εξαγγελίες επικαλύπτουν ελληνική υφαλοκρηπίδα και θαλάσσιες ζώνες, η Άγκυρα ενδέχεται να επιχειρήσει σταδιακά την εμπέδωση νέων τετελεσμένων.

«Είναι ο προπομπός της προσπάθειας των Τούρκων για επί του πεδίου διχοτόμηση του Αιγαίου. Είναι η αρχή του παιγνίου, όχι το τέλος», προειδοποίησε.

«Δεν αρκεί να λέμε ότι δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα»

Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίστηκε απέναντι σε μια ελληνική αντίδραση που θα περιοριστεί μόνο σε διπλωματικές δηλώσεις. Όπως είπε, δεν αρκεί η Αθήνα να χαρακτηρίζει τις τουρκικές ενέργειες άκυρες και χωρίς έννομα αποτελέσματα, την ώρα που η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει πραγματικές συνθήκες ελέγχου.

«Εμείς θα λέμε ότι δεν έχουν κανένα έννομο αποτέλεσμα και αυτοί θα εμπεδώνουν αποτελέσματα επί του πεδίου. Εάν μείνουμε στις δηλώσεις, δεν θα έχουμε καμία αξιοπιστία», σημείωσε.

Κατά τον Γιώργο Φίλη, η αποφασιστική στάση πρέπει να εκφραστεί με συγκεκριμένες κινήσεις, ώστε να αποτραπεί η εφαρμογή του τουρκικού σχεδιασμού σε περιοχές ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Πρόταση για 12 ναυτικά μίλια και ανακήρυξη ΑΟΖ

Στο πλαίσιο αυτό, τάχθηκε υπέρ της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και της ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

«Θα πρέπει να ανακηρύξουμε και 12 ναυτικά μίλια και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, εάν θέλουμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας», δήλωσε.

Όπως ανέφερε, η Ελλάδα έχει αφήσει επί δεκαετίες ένα κενό άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, το οποίο πλέον επιχειρεί να καλύψει η Τουρκία. Η χώρα, κατά την άποψή του, δεν μπορεί να επιτρέψει στην Άγκυρα να χρησιμοποιήσει τα θαλάσσια πάρκα ως εργαλείο γεωπολιτικής επέκτασης και αφετηρία για τη διχοτόμηση του Αιγαίου.

Με μία από τις πιο αιχμηρές φράσεις της παρέμβασής του, κάλεσε την ελληνική πολιτική ηγεσία να αποδείξει «στους Έλληνες και στους Τούρκους» ότι υπερασπίζεται εμπράκτως τα εθνικά δικαιώματα:

«Πρέπει να λειτουργούμε ως Έλληνες και όχι ως φιλέλληνες».

Η Συρία πεδίο σύγκρουσης Τουρκίας–Ισραήλ

Ο Δρ. Γεωπολιτικής ενέταξε τις ελληνοτουρκικές εξελίξεις στη μεγαλύτερη ανακατανομή ισχύος που βρίσκεται σε εξέλιξη από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή.

Όπως υποστήριξε, η διεθνής τάξη δεν βρίσκεται σε φάση σταθεροποίησης, αλλά σε περίοδο αλλαγής ισορροπιών και, πιθανώς, συνόρων. Αναθεωρητικές δυνάμεις θεωρούν ότι έχουν ενισχυθεί σε σχέση με το παρελθόν και επιδιώκουν να μετατρέψουν τη νέα ισχύ τους σε γεωπολιτικό έλεγχο.

Ιδιαίτερα για τη Συρία, εκτίμησε ότι μετατρέπεται στο βασικό πεδίο όπου συγκρούονται η ισραηλινή σφαίρα επιρροής και η προσπάθεια της Τουρκίας να οικοδομήσει τη δική της περιφερειακή ζώνη ελέγχου.

«Το πιο επικίνδυνο πεδίο στη Μέση Ανατολή είναι η Συρία, γιατί εκεί συγκρούεται η σφαίρα επιρροής του Ισραήλ με την προσπάθεια δημιουργίας τουρκικής σφαίρας επιρροής», κατέληξε.