Ακολουθήστε μας

GEOPOLITICO

Ο Δαβίδ υψώνει την Ασπίδα του Αχιλλέα! Το ιστορικό μήνυμα του Ισραήλ για τον ελληνικό Θόλο (BINTEO)

Η βιβλική σφεντόνα μετατρέπεται σε σύγχρονο πύραυλο αναχαίτισης – Η συνάντηση των συμβόλων της Ιερουσαλήμ και της Αθήνας και το γεωπολιτικό μήνυμα προς την Τουρκία

Δημοσιεύτηκε στις

Με ένα βίντεο γεμάτο ιστορικούς και πολιτισμικούς συμβολισμούς επέλεξε η ισραηλινή Rafael Advanced Defense Systems να «σφραγίσει» τη συμμετοχή της στη συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», το φιλόδοξο πρόγραμμα δημιουργίας ενός ενιαίου, πολυεπίπεδου αντιαεροπορικού, αντιβαλλιστικού και αντι-drone Θόλου για την προστασία της Ελλάδας.

Στο βίντεο της Rafael εμφανίζεται ο βιβλικός Δαβίδ να περιστρέφει τη σφεντόνα του. Η πέτρα εκτοξεύεται, μεταμορφώνεται σε σύγχρονο κατευθυνόμενο πύραυλο και καταρρίπτει την απειλή που εισέρχεται από τον αέρα.

Η εικόνα δεν επιλέχθηκε τυχαία. Η Rafael είναι η βασική εταιρεία ανάπτυξης του συστήματος David’s Sling –της «Σφεντόνας του Δαβίδ»– το οποίο θα αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες βαθμίδες της ελληνικής «Ασπίδας του Αχιλλέα».

Η συμφωνία, ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ, υπογράφηκε τη Δευτέρα 31 Αυγούστου στο Τελ Αβίβ από τον γενικό διευθυντή του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, απόστρατο υποστράτηγο Αμίρ Μπαράμ, και τον Έλληνα ομόλογό του, Ιωάννη Μπούρα.

Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ, πρόκειται για τη μεγαλύτερη αμυντική εξαγωγική συμφωνία στην ιστορία των σχέσεων Ισραήλ και Ελλάδας και για μία από τις μεγαλύτερες που έχει υπογράψει ποτέ το ισραηλινό κράτος.

Για πρώτη φορά, μάλιστα, το Ισραήλ θα προμηθεύσει μία άλλη χώρα όχι απλώς με επιμέρους οπλικά συστήματα, αλλά με μία ολοκληρωμένη εθνική αρχιτεκτονική άμυνας απέναντι σε ένα ευρύ φάσμα απειλών: αεροσκάφη, μη επανδρωμένα αεροχήματα, πυραύλους cruise και βαλλιστικούς πυραύλους.

Τα συστήματα του ελληνικού Θόλου

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα βασίζεται αποκλειστικά σε ισραηλινή αρχιτεκτονική και θα περιλαμβάνει:

  • Το David’s Sling, με τη Rafael ως βασική εταιρεία ανάπτυξης.
  • Το σύστημα SPYDER της Rafael.
  • Το BARAK MX της Israel Aerospace Industries.
  • Τα πολυλειτουργικά ραντάρ MMR της ELTA Systems.
  • Ένα νέο εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου, το οποίο θα ενοποιεί όλες τις βαθμίδες αεράμυνας και θα αναπτυχθεί από τη Rafael.

Παράλληλα, υπογράφηκε συμπληρωματική συμφωνία ύψους 26 εκατ. ευρώ για την προμήθεια συστημάτων Drone Dome, τα οποία προορίζονται για την προστασία στρατηγικών εγκαταστάσεων από drones.

Το David’s Sling δεν αποτελεί παραλλαγή του Iron Dome, αλλά διαφορετική βαθμίδα της πολυεπίπεδης ισραηλινής αρχιτεκτονικής. Το Iron Dome έχει προσανατολισμό κυρίως στην αντιμετώπιση απειλών μικρότερου βεληνεκούς, ενώ η «Σφεντόνα του Δαβίδ» καλύπτει τη μεσαία και μεγάλη ακτίνα, απέναντι σε πιο σύνθετους πυραυλικούς και αεροπορικούς κινδύνους.

Η Ελλάδα γίνεται η δεύτερη ευρωπαϊκή χώρα που αποκτά το David’s Sling μετά τη Φινλανδία, ενώ η συμφωνία προβλέπει μεταφορά τεχνογνωσίας και τεχνολογίας, καθώς και συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.

Ο μικρός Δαβίδ απέναντι στον Γολιάθ

Στην Παλαιά Διαθήκη ο νεαρός Δαβίδ αντιμετωπίζει τον Γολιάθ, έναν αντίπαλο ισχυρότερο, βαρύτερα οπλισμένο και φαινομενικά ανίκητο. Δεν επιχειρεί να τον συναγωνιστεί με τους δικούς του όρους. Χρησιμοποιεί ακρίβεια, ταχύτητα, ευφυΐα και ένα απλό όπλο, τη σφεντόνα, για να πλήξει τον γίγαντα στο μοναδικό σημείο όπου είναι ευάλωτος.

Αυτή ακριβώς είναι η ιστορική μνήμη που ενεργοποιεί το βίντεο της Rafael. Η πέτρα που μεταμορφώνεται σε πύραυλο παρουσιάζει την ισραηλινή τεχνολογία ως τη σύγχρονη συνέχεια της βιβλικής σφεντόνας: ένα όπλο που επιτρέπει στον αμυνόμενο να εξουδετερώνει έναν αριθμητικά ή υλικά ισχυρότερο αντίπαλο.

Το μήνυμα αφορά την αποτροπή μέσω τεχνολογικής υπεροχής. Στον σύγχρονο πόλεμο, ο «Γολιάθ» μπορεί να μην είναι ένας στρατιώτης, αλλά ένα βαλλιστικό όπλο, ένα σμήνος μη επανδρωμένων αεροχημάτων, ένας πύραυλος cruise ή μία συνδυασμένη αεροπορική επίθεση.

Η απάντηση του «Δαβίδ» δεν είναι η αριθμητική υπεροχή. Είναι η έγκαιρη προειδοποίηση, η διασύνδεση των αισθητήρων, η επιλογή του κατάλληλου αναχαιτιστή και η καταστροφή της απειλής προτού φθάσει στον στόχο της.

Η ασπίδα που έκλεινε μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η ομηρική Ασπίδα του Αχιλλέα.

Στη ραψωδία Σ της Ιλιάδας, ο Ήφαιστος κατασκευάζει για τον Αχιλλέα μία νέα πανοπλία μετά τον θάνατο του Πατρόκλου. Πάνω στην ασπίδα δεν απεικονίζει μόνο πολεμικές σκηνές. Χαράσσει ολόκληρο τον κόσμο: πόλεις σε ειρήνη και σε πόλεμο, καλλιέργειες, κοπάδια, δικαστήρια, γάμους, γιορτές, τον ουρανό, τη γη και τον ωκεανό.

Η Ασπίδα του Αχιλλέα, επομένως, δεν προστατεύει μόνο έναν πολεμιστή. Συμβολίζει όλα όσα ο πολεμιστής καλείται να υπερασπιστεί: την πόλη, την κοινωνία, την καθημερινή ζωή, την παραγωγή, την τάξη και τη συνέχεια ενός ολόκληρου πολιτισμού.

Αυτό είναι και το ουσιαστικό περιεχόμενο ενός σύγχρονου εθνικού Θόλου. Δεν προστατεύει απλώς στρατιωτικές μονάδες. Καλείται να θωρακίσει πόλεις, αεροδρόμια, λιμάνια, ενεργειακές εγκαταστάσεις, τηλεπικοινωνίες, κρίσιμες υποδομές και τον άμαχο πληθυσμό.

Η ονομασία «Ασπίδα του Αχιλλέα» παραπέμπει, συνεπώς, όχι στην περίφημη «αχίλλειο πτέρνα», δηλαδή στην ευπάθεια του ήρωα, αλλά στην ασπίδα που κατασκευάστηκε για την επιστροφή του στην αποφασιστική μάχη.

Η Ιερουσαλήμ συναντά την Αθήνα

Η σύμπτωση των δύο συμβόλων δημιουργεί μία εξαιρετικά ισχυρή εικόνα.

Η βιβλική παράδοση του Ισραήλ προσφέρει τη «Σφεντόνα του Δαβίδ». Η ομηρική παράδοση της Ελλάδας προσφέρει την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η πέτρα γίνεται πύραυλος και η μυθική ασπίδα μετατρέπεται σε δίκτυο ραντάρ, αισθητήρων, κέντρων διοίκησης και συστημάτων αναχαίτισης.

Δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως ότι το βίντεο σχεδιάστηκε ως μία ολοκληρωμένη πολιτισμική αφήγηση της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας. Η ιστορική ανάγνωση, ωστόσο, προκύπτει σχεδόν αυτονόητα από την επιλογή των δύο ονομάτων.

Ο Δαβίδ και ο Αχιλλέας, δύο από τις ισχυρότερες μορφές της βιβλικής και της ελληνικής παράδοσης, συναντώνται σε ένα κοινό σύστημα αποτροπής. Η Ιερουσαλήμ και η Αθήνα παρουσιάζονται ως δύο αρχαίες κοιτίδες πολιτισμού που μετατρέπουν την ιστορική τους μνήμη σε σύγχρονη στρατηγική ισχύ.

Η σφεντόνα συμβολίζει το ακριβές πλήγμα κατά της εισερχόμενης απειλής. Η ασπίδα συμβολίζει την προστασία ολόκληρης της επικράτειας. Μαζί σχηματίζουν τη βασική λογική της αποτροπής: εντοπισμός, αναχαίτιση και προστασία.

Το μήνυμα προς την Τουρκία

Η συμφωνία υπογράφηκε σε μία περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας επιδεινώνονται, με βασικό πεδίο ανταγωνισμού τη Συρία και την προσπάθεια της Άγκυρας να διευρύνει τη στρατιωτική και πολιτική επιρροή της.

Οι Times of Israel συνέδεσαν ευθέως τη συμφωνία με την αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία, επισημαίνοντας ότι τα νέα οπλικά συστήματα αναμένεται σε σημαντικό βαθμό να ενισχύσουν την άμυνα της Αθήνας απέναντι στη γειτονική χώρα.

Ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Ισραέλ Κατς, δεν κατονόμασε την Τουρκία. Η αναφορά του, όμως, σε «παράγοντες με ηγεμονικές φιλοδοξίες» ερμηνεύθηκε ως σαφής αιχμή προς την Άγκυρα.

«Το Ισραήλ και η Ελλάδα μοιράζονται κοινά στρατηγικά συμφέροντα και αντιμετωπίζουν κοινές περιφερειακές προκλήσεις», δήλωσε ο Κατς, προσθέτοντας ότι οι δύο χώρες θα συνεχίσουν να εμβαθύνουν την αμυντική και στρατηγική συνεργασία τους απέναντι σε όσους επιχειρούν να επεκτείνουν την επιρροή τους και να υπονομεύσουν την περιφερειακή σταθερότητα.

Το μήνυμα δεν περιορίζεται στην πώληση πυραύλων. Η δημιουργία κοινού τεχνολογικού και επιχειρησιακού οικοσυστήματος σημαίνει ότι Ελλάδα και Ισραήλ αποκτούν μία μακροχρόνια σχέση στον τομέα της αεράμυνας, με κοινή τεχνογνωσία, διαρκή υποστήριξη, αναβαθμίσεις και συμμετοχή των εγχώριων βιομηχανιών.

Η συμμαχία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ

Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου τοποθέτησε τη συμφωνία μέσα στο ευρύτερο σχήμα συνεργασίας της Ανατολικής Μεσογείου.

«Η συμφωνία ασφάλειας που υπογράφηκε σήμερα με την Ελλάδα, μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία της χώρας, αποτελεί άμεση συνέχεια της συμμαχίας στην Ανατολική Μεσόγειο που δημιουργήσαμε πριν από μία δεκαετία με την Ελλάδα και την Κύπρο», δήλωσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.

Η αναφορά του στην Κύπρο επιβεβαιώνει ότι το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζει την «Ασπίδα του Αχιλλέα» ως μία απομονωμένη εμπορική συναλλαγή. Την εντάσσει στη στρατηγική σύγκλιση τριών κρατών που επιδιώκουν να λειτουργήσουν ως άξονας σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Αθήνα, η Λευκωσία και η Ιερουσαλήμ έχουν αναπτύξει την τελευταία δεκαετία κοινές ασκήσεις, συνεργασία στην εκπαίδευση, στην κυβερνοασφάλεια, στα συστήματα αντιμετώπισης drones, στην ενέργεια και στη θαλάσσια ασφάλεια. Η νέα συμφωνία δίνει πλέον σε αυτή τη σχέση έναν βαρύτερο αμυντικό και βιομηχανικό πυρήνα.

Η πέτρα, ο πύραυλος και η ασπίδα

Το βίντεο της Rafael συμπυκνώνει σε λίγα δευτερόλεπτα μία αφήγηση χιλιάδων ετών.

Ο Δαβίδ δεν περιμένει παθητικά τον Γολιάθ. Εντοπίζει τον κίνδυνο και τον εξουδετερώνει από απόσταση. Η ασπίδα του Αχιλλέα δεν αποτελεί απλώς ένα κομμάτι μετάλλου. Περικλείει τον κόσμο που πρέπει να επιβιώσει πίσω από αυτήν.

Αυτό είναι το διπλό μήνυμα της συμφωνίας: η Ελλάδα αποκτά την ασπίδα για να προστατεύσει την επικράτεια και τον πληθυσμό της, αλλά μέσα στην ασπίδα τοποθετεί τη σφεντόνα που μπορεί να καταρρίψει την απειλή.

Η «Σφεντόνα του Δαβίδ» δεν αντικαθιστά την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Γίνεται ένα από τα ισχυρότερα όπλα της.

Και η συνάντηση των δύο συμβόλων εκπέμπει ένα ευρύτερο μήνυμα στην Ανατολική Μεσόγειο: δύο αρχαίοι πολιτισμοί μετατρέπουν τη μνήμη τους σε τεχνολογία, την τεχνολογία σε αποτροπή και τη στρατηγική συνεργασία τους σε κοινή γραμμή άμυνας.

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

GEOPOLITICO

Τα κινήματα και ο AI Λεβιάθαν

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε ακόμα πιο βαθιά, δυσπρόσιτα και κρυπτογραφημένα ψηφιακά κανάλια και, από την άλλη, η αναγκαστική επιστροφή σε παραδοσιακές μεθόδους οργάνωσης (προφορική επικοινωνία, offline δίκτυα) που ο αλγόριθμος δεν μπορεί να διαβάσει.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Του Βαγγέλη Χωραφά, GeoEurope

Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, η φύση των παγκόσμιων εξεγέρσεων αναδιαμορφώθηκε ριζικά, μέσα από μια αδιάκοπη τεχνολογική κούρσα ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και το κράτος. Η τεχνολογία δεν υπήρξε ποτέ ένας ουδέτερος διαμεσολαβητής, αλλά το ίδιο το πεδίο της μάχης. Η εξέλιξη αυτή καταγράφεται σε τρεις μεγάλες ιστορικές φάσεις, με την τελευταία να διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για μια πρωτοφανή συνθήκη ψηφιακού ολοκληρωτισμού.

Τη περίοδο 2000-2010, τα κινήματα ανακάλυψαν τα πρώτα εργαλεία ψηφιακού συντονισμού. Χρησιμοποιώντας τα γραπτά μηνύματα SMS, τα emails και τα blogs, οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν το μονοπώλιο της ενημέρωσης των κρατικά ελεγχόμενων ΜΜΕ. Ήταν η εποχή των «Έγχρωμων Επαναστάσεων» στην Ανατολική Ευρώπη και των πρώτων μεγάλων αντιπαγκοσμιοποιητικών κινημάτων.

Η σχέση κινημάτων και καταστολής σε αυτή τη φάση χαρακτηρίστηκε από τον στρατηγικό αιφνιδιασμό του κράτους. Ενώ η νεολαία συντονιζόταν (και) ψηφιακά στους δρόμους, οι μηχανισμοί καταστολής παρέμεναν βαθύτατα παραδοσιακοί. Το κράτος απαντούσε με ωμή, φυσική βία στις διαδηλώσεις και μαζικές συλλήψεις, αδυνατώντας να παρακολουθήσει ή να προβλέψει τα ψηφιακά δίκτυα που γεννιούνταν στη βάση της κοινωνίας.

Τη περίοδο 2010-2020, η έλευση των smartphones και η κυριαρχία των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, YouTube) μετέτρεψαν το διαδίκτυο από αποθετήριο κειμένων σε έναν ζωντανό, οπτικό αναμεταδότη της οργής. Ήταν η δεκαετία των Millennials, του Κινήματος των Πλατειών, της Αραβικής Άνοιξης, των Occupy Wall Street κλπ. Η τεχνολογία επέτρεψε τη μαζική οριζόντια δικτύωση και τη διεθνοποίηση των κινημάτων, ενώ η ζωντανή μετάδοση της κρατικής βίας λειτουργούσε ως παγκόσμιος πυροκροτητής αλληλεγγύης.

Το κράτος, έχοντας αναγνωρίσει την απειλή, πέρασε στην αντεπίθεση μέσω των «ψηφιακών μπλακάουτ». Η βασική στρατηγική της καταστολής ήταν πλέον η βίαιη αποσύνδεση: το κλείσιμο των κεντρικών διακοπτών του διαδικτύου σε περιφέρειες ή ολόκληρες χώρες, ώστε να τυφλωθούν οι διαδηλωτές. Παράλληλα, ο καπιταλισμός άρχισε να αναπτύσσει μηχανισμούς αλγοριθμικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης, μετατρέποντας τις πλατφόρμες σε εργαλεία εμπορευματοποίησης της διαμαρτυρίας.

Μετά το 2020, μέχρι σήμερα, η σχέση κινημάτων, τεχνολογίας και καταστολής εισήλθε σε μια νέα, ποιοτικά διαφορετική και βαθιά δυστοπική φάση. Πρωταγωνιστής αυτής της περιόδου είναι η Γενιά Ζ (Gen Z), η πρώτη γενιά «ψηφιακών αυτόχθονων», η οποία ενηλικιώθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας, στεγαστικής κρίσης και κλιματικής κατάρρευσης.

Τα κινήματα της Gen Z (από το Μπανγκλαντές το 2024 έως τη Γαλλία και τις ΗΠΑ το 2026) απέκτησαν έναν απόλυτα «ρευστό» και οριζόντιο χαρακτήρα. Αναγνωρίζοντας ότι οι μεγάλες πλατφόρμες της Big Tech συνεργάζονται στενά με τις κυβερνήσεις, οι νέοι εγκατέλειψαν μαζικά το Facebook και το Twitter ως εργαλεία οργάνωσης. Ο συντονισμός μεταφέρθηκε σε κλειστά, κρυπτογραφημένα και αποκεντρωμένα δίκτυα, όπως το Discord, το Signal και το WhatsApp. Το TikTok μετατράπηκε σε έναν παγκόσμιο αναμεταδότη αισθητικής και συμβόλων, όπου η ποπ κουλτούρα και τα anime (όπως η σημαία των Straw Hat από το One Piece στο Νεπάλ και την Ινδονησία) αντικατέστησαν τις παραδοσιακές πολιτικές ιδεολογίες. Οι εξεγέρσεις έπαψαν να έχουν ανάγκη από ένα σταθερό γεωγραφικό κέντρο (μια πλατεία)-έγιναν διάχυτες, ακαριαίες και ασύμμετρες.

Απέναντι σε αυτή τη ρευστή ψηφιακή δομή, το κράτος δεν απαντά πλέον με απλές διακοπές του ίντερνετ. Η νέα μορφή κρατικής και συστημικής κυριαρχίας ονομάζεται Αλγοριθμικός Λεβιάθαν (AI Leviathan). Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο σύστημα προληπτικής, προβλεπτικής και καθολικής επιτήρησης, το οποίο βασίζεται στην Τεχνητή Νοημοσύνη και τα Big Data.

Ο Αλγοριθμικός Λεβιάθαν διαρθρώνεται γύρω από τρεις βασικούς άξονες:

Προληπτική Επιτήρηση και Αναγνώριση Προσώπου: Μέσω εξελιγμένων δικτύων καμερών στους δρόμους και αλγορίθμων AI, οι αρχές είναι σε θέση να αναγνωρίζουν, να ταυτοποιούν και να απομονώνουν διαδηλωτές σε πραγματικό χρόνο. Η μέθοδος αυτή, που εφαρμόστηκε πιλοτικά στο Ιράν για τον εντοπισμό γυναικών χωρίς χιτζάμπ και στο Χονγκ Κονγκ, αποτελεί πλέον μόνιμο εργαλείο των σύγχρονων κρατών.

Αλγοριθμική Λογοκρισία: Οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, υπό την πίεση ή τη νομοθετική συμμόρφωση προς τις κυβερνήσεις, έχουν εκπαιδευτεί να ανιχνεύουν και να «θάβουν» (ή να διαγράφουν αυτόματα) οπτικοακουστικό υλικό από διαδηλώσεις πριν αυτό προλάβει να γίνει viral, ελέγχοντας τη ροή της πληροφορίας στην πηγή της.

Γεωεντοπισμός και Χαρτογράφηση Πλήθους: Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων εξεγέρσεων κατά του ICE στις ΗΠΑ το 2026, οι ομοσπονδιακές αρχές χρησιμοποίησαν προηγμένα μεταδεδομένα κινητής τηλεφωνίας ,για να χαρτογραφήσουν τις κινήσεις των διαδηλωτών, εντοπίζοντας τους πυρήνες της οργάνωσης χωρίς να χρειάζεται φυσική παρακολούθηση.

Αυτό δημιουργεί το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας. Η Gen Z είναι η πιο διασυνδεδεμένη γενιά στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά ταυτόχρονα και η πιο ορατή στα μάτια του κράτους. Κάθε ψηφιακό ίχνος που αφήνει ένας διαδηλωτής για να οργανώσει μια διαμαρτυρία, μετατρέπεται σε δεδομένο εκπαίδευσης για τον AI Λεβιάθαν.

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε ακόμα πιο βαθιά, δυσπρόσιτα και κρυπτογραφημένα ψηφιακά κανάλια και, από την άλλη, η αναγκαστική επιστροφή σε παραδοσιακές μεθόδους οργάνωσης (προφορική επικοινωνία, offline δίκτυα) που ο αλγόριθμος δεν μπορεί να διαβάσει.

Η ιστορία των εξεγέρσεων στον 21ο αιώνα παραμένει ανοιχτή, καθώς ο αγώνας των ανθρώπων για ελευθερία, προσπαθεί συνεχώς να ξεπεράσει την αλγοριθμική νοημοσύνη της καταστολής.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Μαυρίδης στο Ευρωκοινοβούλιο: Επιχείρηση θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο

Παρέμβασή του Κύπριου Ευρωβουλευτή για την αποστολή ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ανατ. Μεσόγειο, ενώπιον της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ. Κοινοβουλίου, στη συζήτηση για την Κοινή πολιτική της ΕΕ για άμυνα και ασφάλεια.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την πρότασή του για την αποστολή ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ανατ. Μεσόγειο με σκοπό την θαλάσσια ασφάλεια, όπως έγινε σε παρόμοιες περιπτώσεις, παρουσίασε ο Ευρωβουλευτής Κώστας Μαυρίδης (ΔΗΚΟ-S&D) ενώπιον της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ. Κοινοβουλίου, στη συζήτηση για την Κοινή πολιτική της ΕΕ για άμυνα και ασφάλεια.

Στην παρέμβασή του ο κ. Μαυρίδης ανέφερε τα εξής:

«Θα επιμείνω σε δύο σημεία: Προκειμένου να αποκτήσουμε μια ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια, στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας πρέπει να βρίσκεται το άρθρο 42.7, το οποίο πρέπει να καταστήσουμε πρακτικά εφαρμόσιμο. Αυτό θα χρειαστεί χρόνο και αναγνωρίζω επίσης ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ των κρατών-μελών όσον αφορά τις προτεραιότητες».

Ακολούθως, αναφέρθηκε στην πρότασή του σημειώνοντας αρχικά ότι «τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες μιας πολύ προκλητικής και μονομερούς ενέργειας από την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο». Και συνέχισε: «Είμαστε έτοιμοι να προτείνουμε μια επιχείρηση στην Ανατολική Μεσόγειο, αντίστοιχη με άλλες, όπως «Ασπίδα» και «Ειρήνη», για την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της ΕΕ με βάση τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποία παρεμπιπτόντως, αποτελεί πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ;» υπογράμμισε χαρακτηριστικά.

Καταλήγοντας ο Κύπριος Ευρωβουλευτής τόνισε με έμφαση:

«Επαναλαμβάνω, λοιπόν: Μπορούμε να εξετάσουμε το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας επιχείρησης για την διασφάλιση της ασφάλειας και του Δικαίου της Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο;»

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και στους πολίτες της.

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος 
Η πρόσφατη συμφωνία για την απόκτηση τριών συν τριών μεταγωγικών αεροσκαφών EMBRAER KC-390 ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση για τον προσανατολισμό της ελληνικής αμυντικής πολιτικής. Δεν αμφισβητείται ότι πρόκειται για σύγχρονα αεροσκάφη με δυνατότητες μεταφοράς προσωπικού και υλικών, υγειονομικών διακομιδών και εναέριου ανεφοδιασμού.
Το ερώτημα, όμως, είναι εάν αυτή η προμήθεια ανταποκρίνεται στις πραγματικές και επείγουσες ανάγκες της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν είναι Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν διαθέτει την οικονομική ισχύ, τις υποδομές ούτε την παγκόσμια στρατιωτική αποστολή μιας υπερδύναμης. Η γεωστρατηγική της αποστολή καθορίζεται από το Αιγαίο, τα νησιά, την Κρήτη και την Ανατολική Μεσόγειο.
Επομένως, δεν είναι ορθό να αντιγράφουμε μηχανιστικά μοντέλα στρατιωτικής προβολής ισχύος που σχεδιάστηκαν για πολύ διαφορετικές γεωγραφικές και πολιτικές συνθήκες.
1. Η οικονομική αντοχή είναι μέρος της εθνικής μας  ασφάλειας. Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς, υψηλό δημόσιο χρέος και κοινωνικές ανάγκες που επιβαρύνουν τους πολίτες. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τις αμυντικές δαπάνες σαν να διαθέτει απεριόριστους οικονομικούς πόρους.
Δεν είναι δυνατόν, από το πενιχρό υστέρημα των Ελλήνων φορολογουμένων, να χρηματοδοτούμε διαρκώς επιχειρήσεις στρατιωτικής προβολής και παρουσίας σε πλούσια αραβικά κράτη, στέλνοντας ακόμη και σύγχρονα πολεμικά πλοία, όπως η φρεγάτα «Κίμων», όταν δεν έχουν προηγουμένως εξασφαλιστεί οι βασικές ανάγκες της εθνικής άμυνας.
Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συμμετέχει σε συμμαχικές συνεργασίες, αλλά με σαφή προσδιορισμό του εθνικού συμφέροντος, του κόστους και της διάρκειας κάθε αποστολής. Η αλληλεγγύη δεν σημαίνει οικονομική εξάντληση, ούτε μετατροπή της χώρας μας σε μόνιμο πάροχο στρατιωτικών υπηρεσιών για τρίτους.
Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται με εξοπλισμούς που δημιουργούν νέες εξαρτήσεις. Ούτε τα KC-390, ούτε οποιοδήποτε άλλο σύστημα, θα πρέπει να καταλήξει να αποτελεί μηχανισμό στρατηγικής εξάρτησης από άλλες χώρες. Η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει υποτελής των επιλογών και των στρατιωτικών προτεραιοτήτων άλλων λαών.
2. Πρώτα ανταλλακτικά και επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Πριν από κάθε νέα εξοπλιστική αγορά, προέχει να εξασφαλίσουμε ότι τα συστήματα που ήδη διαθέτουμε μπορούν να λειτουργούν αποτελεσματικά.
Χρειαζόμαστε ανταλλακτικά, συντήρηση, τεχνική υποστήριξη, εκπαιδευμένο προσωπικό και υψηλή διαθεσιμότητα για τα υπάρχοντα μαχητικά, τα πολεμικά πλοία και τα υπόλοιπα μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων. Ένα σύγχρονο αεροσκάφος ή πολεμικό πλοίο που δεν διαθέτει τα αναγκαία ανταλλακτικά και δεν μπορεί να συντηρηθεί εγκαίρως δεν αποτελεί πραγματική επιχειρησιακή ισχύ. Η εθνική άμυνα δεν μετριέται με τις ανακοινώσεις νέων αγορών, αλλά με τον αριθμό των διαθέσιμων και αξιόμαχων μέσων σε πραγματικές συνθήκες κρίσης.
3. Αιγαίο, Κύπρος και νησιωτικές υποδομές. Τα ελληνικά νησιά αποτελούν στρατηγικούς κόμβους ανεφοδιασμού, μεταφοράς και αμυντικής υποστήριξης. Η Κρήτη και η Κύπρος έχουν ιδιαίτερη σημασία για την επιχειρησιακή σύνδεση του Αιγαίου με την Ανατολική Μεσόγειο. Η αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο αποτελεί σημαντική κυπριακή υποδομή, η οποία μπορεί, στο πλαίσιο των συμφωνιών των δύο κρατών, να ενισχύσει τη συνεργασία και την υποστήριξη κοινών αμυντικών σχεδιασμών.
Η Ελλάδα οφείλει να αναπτύξει ολοκληρωμένο σύστημα υποστήριξης των νησιών μας, με ασφαλείς υποδομές καυσίμων, μεταφορές, επικοινωνίες και συντονισμό αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων. Τα ιπτάμενα τάνκερ έχουν χρησιμότητα, αλλά δεν αποτελούν πανάκεια. Τα KC-390 απαιτούν ειδική επιχειρησιακή διαμόρφωση για τον ανεφοδιασμό των ελληνικών F-16, τα οποία χρησιμοποιούν διαφορετικό σύστημα από εκείνο της αρχικής διαμόρφωσης του αεροσκάφους. Συνεπώς, δεν πρέπει να παρουσιάζεται η δυνατότητα αυτή ως ήδη εξασφαλισμένη.
4. Η πραγματική προτεραιότητα: Drones αέρος και θαλάσσης. Μία από τις σημαντικότερες προτεραιότητες της ελληνικής αμυντικής πολιτικής πρέπει να είναι η ουσιαστική αύξηση των μη επανδρωμένων συστημάτων. Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερα drones αέρος και θαλάσσης, με δυνατότητες επιτήρησης, αναγνώρισης, συλλογής πληροφοριών, έγκαιρης προειδοποίησης και υποστήριξης των ναυτικών και αεροπορικών επιχειρήσεων. Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα μη επανδρωμένα θαλάσσια συστήματα επιτήρησης, τα οποία μπορούν να ενισχύσουν την παρακολούθηση μεγάλων θαλάσσιων περιοχών και την προστασία κρίσιμων υποδομών. Παράλληλα, απαιτείται ανάπτυξη ελληνικής τεχνογνωσίας, εγχώρια παραγωγή, δυνατότητα επισκευής και αναβάθμισης, καθώς και διαλειτουργικότητα με τα υφιστάμενα συστήματα διοίκησης και ελέγχου.
Η τεχνολογική αυτονομία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι παράγοντας εθνικής ασφάλειας.
5. Το 1974 δεν δικαιολογείται με υποθετικά σενάρια. Η τραγωδία της Κύπρου δεν προκλήθηκε επειδή η Ελλάδα δεν διέθετε ιπτάμενα τάνκερ. Ήταν αποτέλεσμα βαθύτατων πολιτικών, στρατιωτικών και θεσμικών αποτυχιών, του πραξικοπήματος, της ανεπαρκούς προετοιμασίας και του ελλιπούς συντονισμού. Η επιχείρηση «Νίκη» τον Ιούλιο του 1974 απέδειξε πόσο καταστροφικές μπορούν να είναι οι ελλείψεις επικοινωνίας και επιχειρησιακής συνεργασίας. Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να δικαιολογεί εκ των υστέρων κάθε εξοπλιστική επιλογή. Η αποτροπή απαιτεί στρατηγική, διοίκηση, ετοιμότητα και πολιτική βούληση, όχι υποθετικές ιστορικές βεβαιότητες.
Συμπέρασμα.
Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Πρώτα ανταλλακτικά και συντήρηση για όσα ήδη διαθέτουμε. Έπειτα ενίσχυση της αεράμυνας, των νησιωτικών υποδομών, των μεταφορικών δυνατοτήτων και των μη επανδρωμένων συστημάτων αέρος και θαλάσσης. Κάθε νέα αγορά πρέπει να αποδεικνύει την αναγκαιότητα και την οικονομική της βιωσιμότητα. Τα KC-390 μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμο μέσο, αλλά δεν είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα της ελληνικής άμυνας.
Δεν είμαστε Αμερική για να χρηματοδοτούμε παγκόσμιες στρατιωτικές αποστολές. Είμαστε Ελλάδα και προτεραιότητά μας είναι η υπεράσπιση της ελληνικής επικράτειας, του Αιγαίου και του Ελληνισμού της Κύπρου. Δεν μπορεί ο Έλληνας πολίτης να στερείται βασικών κοινωνικών αγαθών για να χρηματοδοτεί εξοπλιστικές επιλογές, χωρίς σαφή ιεράρχηση, ενώ οι υφιστάμενες Ένοπλες Δυνάμεις ενδέχεται να στερούνται ανταλλακτικών και συντήρησης.
Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και στους πολίτες της. Η Ελλάδα χρειάζεται αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις, όχι εξοπλισμούς εντυπωσιασμού και εξαρτήσεις από τις ξένες στρατηγικές.
Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO10 ώρες πριν

Τα κινήματα και ο AI Λεβιάθαν

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε...

GEOPOLITICO10 ώρες πριν

Μαυρίδης στο Ευρωκοινοβούλιο: Επιχείρηση θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο

Παρέμβασή του Κύπριου Ευρωβουλευτή για την αποστολή ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ανατ. Μεσόγειο, ενώπιον της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ....

Διεθνή11 ώρες πριν

Ρώσοι που φοβούνται νέα επιστράτευση κατακλύζουν τη Γεωργία και την Αρμενία – Εκτινάχθηκαν τα ενοίκια

Η πίεση στη ζήτηση είναι εντονότερη στην Αρμενία, όπου οι Ρώσοι – αλλά και Αρμένιοι που ζούσαν στη Ρωσία και...

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου....

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

Από την Ελασσόνα, τα Γρεβενά και την Κρήτη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ! Οι νικητές της ελληνικής ομογένειας στις ενδιάμεσες εκλογές – Ποιοι είναι και τι έχουν προσφέρει σε Ελλάδα και Κύπρο

Ισχυρή παρουσία στην αμερικανική πολιτική σκηνή διατηρεί η ελληνική ομογένεια μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Η σημαντικότερη...

Δημοφιλή