Την ανάγκη θέσπισης ευρωπαϊκής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ανατολική Μεσόγειο ανέδειξε με γραπτή παρέμβασή του προς την Ευρ. Επιτροπή ο Ευρωβουλευτής Κώστας Μαυρίδης (ΔΗΚΟ – S&D).

Στην παρέμβασή του ο κ. Μαυρίδης αναφέρθηκε αρχικώς στην προκλητική κλιμάκωση της Τουρκίας με το νομικά άκυρο, λεγόμενο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο», το οποίο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καταδικάστηκε έντονα από την ΕΕ, καθώς και στις απειλές πολέμου της Τουρκίας κατά ευρωπαϊκών έργων και ζωτικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο (π.χ. το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης), τονίζοντας ότι η κατάσταση στην περιοχή απαιτεί κατάλληλη προληπτική αντίδραση σε επίπεδο ΕΕ.

Συνεχίζοντας ο Κύπριος Ευρωβουλευτής ανέφερε ότι «ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας η ΕΕ να διασφαλίσει τα συμφέροντά της και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών της, να προστατεύσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και τις νόμιμες θαλάσσιες δραστηριότητες και να συμβάλει στην περιφερειακή σταθερότητα και ασφάλεια».

Με βάση τα πιο πάνω, ο κ. Μαυρίδης ζήτησε από την Ευρ. Επιτροπή, σε συνεργασία με την Ύπατη Εκπρόσωπο για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, να υποστηρίξει και να προωθήσει τη θέσπιση στρατιωτικής αποστολής  της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ),  για τη διασφάλιση της θαλάσσιας ασφάλειας, με σκοπό τη λήψη σχετικής απόφασης από το Συμβούλιο. Τέτοιου είδους ευρωπαϊκές στρατιωτικές επιχειρήσεις βρίσκονται ήδη σε ισχύ όπως η επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα για τη διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας ως απάντηση στις τρομοκρατικές ενέργειες των Χούθι και η επιχείρηση «Ειρήνη» στη Μεσόγειο με κύριο στόχο την εγγύηση της εφαρμογής του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στη Λιβύη.

Ο κ. Μαυρίδης προτίθεται να θέσει την πρότασή του ενώπιον και της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ. Κοινοβουλίου.

Από τη μια, η πρωινή τραγελαφική φράση: «ενδεχομένως* να εποφθαλμιούν» των δηλώσεων Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη και από την άλλη, η βραδινή συνάντηση της Νέας Υόρκης με τον βραβευθέντα υπό του γειτονικού Κεμαλισλαμισμού Γ.Γ. του ΟΗΕ Γκουτέρες, επιβάλλουν, όσο ποτέ ως αναγκαία, την Πολιτική που επιγράφει ο 12λεξος τίτλος του παρόντος κειμένου. Γιατί η ταινία: Το πρωί “ενδεχομένως” και το βράδυ “διαμαρτυρομένως”, έχει ξαναπαιχτεί.

Απέναντι στην επέτειο του «ΟΧΙ», το νέο «ΟΧΙ» που το προτείνει μια Πολιτική με σχέδιο, είναι το «ΟΧΙ» στον Αιώνιο Κεμαλισλαμισμό, όσο όμως και στον Αιώνιο Αθηναϊκό Συμπλεγματισμό! Είναι Αγώνας σε δύο Μέτωπα! Ένα διπλό τέτοιο «ΟΧΙ» ισοδυναμεί με μια 28η Οκτωβρίου διπλή γιορτή. Η Ελλάδα πλέον να έχει δύο διπλές Εθνικές γιορτές: Μια Εθνική και Θρησκευτική και μια Εθνική και Πολιτική.

*Παρεμπιπτόντως, ιδού και η παράγραφος της δήλωσης Μητσοτάκη: «….ξεχώρισαν τα καινοτόμα συστήματα, τα οποία μας επιτρέπαν σήμερα να προβάλλουμε μια ισχυρή αποτρεπτική προβολή ισχύος απέναντι σε όσους ενδεχομένως να εποφθαλμιούν την κυριαρχία ή τα κυριαρχικά μας δικαιώματα». (Ελληνική Δημοκρατία – Γραφείο Πρωθυπουργού).

Ιδού κι η αυτοσχέδια Θρακική μαντινάδα, δημοσιευμένη στις 12/12/2025, σε άρθρο μου με τίτλο «Άγραπτα, γραπτά και απερίγραπτα» για το βιβλίο «Ιθάκη» του Τσίπρα.

«Η Τουρκία θέλει το μισό Αιγαίο

και η Λιβύη ολίγον ίσως Ιόνιο,

αμφότερες όμως εποφθαλμιούν

και την Ανατολική Μεσόγειο»

Αναμένεται λοιπόν η συγγνώμη του Πρωθυπουργού, ως προς το: «ποίον έπος φύγεν έρκος οδόντων του», που φυσικά και γίνεται αποδεκτή, αν ειπώθηκε εν τη ρύμη του προφορικού λόγου, εκ παραδρομής, με την ταυτόχρονη όμως απάλειψη της λέξης από το επίσημο κείμενο, μιας και «τα γραπτά μένουν».

Ας κάνω με την ευκαιρία και μια ρηξικέλευθη σημειωτική: “Εφόσον δεν υπάρχει κακό χωρίς καλό, δεν υπάρχει και κριτική χωρίς έπαινο, ούτε και απόρριψη χωρίς αρετή”! Στη διαλεκτική αυτή προστίθεται και η εκκλησιαστική σημειωτική της Χαρμολύπης. Τα λέω ως απάντηση σε όλους όσοι αρνούνται την κριτική ή/και απόρριψη της διαχρονικής Εξωτερικής Πολιτικής.

ΚΥΡΙΩΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το νομικό όπλο της UNCLOS και η θαλάσσια επανένωση

Αντί για την πεπατημένη των διπλωματικών διαμαρτυριών, ο Ελληνισμός κρατά στα χέρια του το απόλυτο νομικό όπλο των Άρθρων 74 και 83 της UNCLOS, την άμεση κατάθεση (deposit) στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ των γεωγραφικών συντεταγμένων της γραμμής επαφής ΑΒ, με το ακριβές γεωγραφικό μήκος στα 24,3 ναυτικά μίλια, και την ταυτόχρονη θεσμική της επικύρωση από τη Βουλή. Αυτή η κοινή θεσμική πράξη των δύο κυβερνήσεων αποτελεί την έμπρακτη απαρχή της θαλάσσιας επανένωσης, η οποία θωρακίζεται γεωστρατηγικά από τη συμπερίληψη της Αιγύπτου στην επιβεβαίωση του τριεθνούς σημείου Α των τριών ΑΟΖ. Η επέκταση της συμφωνίας θαλασσίων ζωνών της 06/08/20 έως το Σύμπλεγμα Καστελόριζου και ειδικά τη νήσο Στρογγύλη αποτελεί το απόλυτο κλειδί εφαρμογής της UNCLOS στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η «24μίλια Θαλάσσια Εγνατία»

Αυτή η θαλάσσια λεωφόρος των 24,3 μιλίων κάθε άλλο παρά «στενή» είναι, καθώς εξασφαλίζει την άνετη διακίνηση των πλόων και τη γεωστρατηγική συνέχεια του Ελληνισμού ως μια «24μίλια Θαλάσσια Εγνατία». Η θεσμοθέτησή της παρέχει το απαραίτητο ελεγκτικό βάθος, μετατρέποντας τη γραμμή ΑΒ σε απρόσβλητο προπύργιο ασφάλειας. Όταν ο παγκόσμιος διάδρομος του IMEC παρακάμπτει το τουρκικό εδαφικό σώμα, αναζητά ακριβώς τη σταθερότητα αυτής της διεθνούς νομιμότητας, η οποία «κλειδώνει» μόνο όταν η γραμμή ΑΒ μετατραπεί σε επίσημο χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Κάθε μέρα καθυστέρησης επιτρέπει στην επίσημη πολιτική των Αθηνών να λειτουργεί ως παθητικός people pleaser και να συσσωρεύει γεωπολιτικές ήττες, τη στιγμή που η Γεωγραφία προσφέρει το πιο καθαρό γεωστρατηγικό ματ.

Το Μεσογειακό πλιάτσικο και η τιμωρία του IMEC

Στον αντίποδα, μια χώρα όπως η Τουρκία, που ούτε την UNCLOS είχε ψηφίσει ούτε τον Χάρτη της Σεβίλλης αποδέχεται, χτύπησε λάθος πόρτα μηχανευόμενη να παραχωρήσει κλοπιμαία ελληνική ΑΟΖ 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων! στην Αίγυπτο. Μόνο που ξέχασε ότι οι ΑΟΖ πάνε πακέτο με τις ΑΟΖ χώρες. Το γιγαντιαίο πλιάτσικο του ψευδομνημονίου με τη Λιβύη στο Μεσογειακό ύδωρ παραβιάζει τόσο την όγδοη εντολή του «ου κλέψεις» όσο και το σοβαρό αμάρτημα (haram) του νόμου της Σαρία.

Και ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος που ο IMEC παρακάμπτει το τουρκικό εδαφικό σώμα; Όλη η διεθνής κοινότητα γνωρίζει με τι μούτρο έχει να κάνει. Εδώ ισχύει επίσης το «ουδέν κακόν αμιγές καλού», καθώς αυτό ακριβώς το Μεσογειακό πλιάτσικο γίνεται η αιτία για τη νέα, διορθωτική ελληνοαιγυπτιακή σύγκλιση.

Η ψυχαναλυτική ανατομία και ο καθρέφτης της κυριαρχίας

Η απραξία των Αθηνών απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις απλά αναπαράγει τον Αιώνιο Αθηναϊκό Συμπλεγματισμό. Πολιτική παθογένεια που λειτουργεί με όρους εσωτερικευμένης μειονεξίας. Η θεραπεία αυτού του συμπλέγματος δεν απαιτεί γενναιότητες, αλλά την ικανότητα να αρθρώσει το θεραπευτικό «ΟΧΙ» απέναντι στον Κεμαλισλαμισμό και τον εαυτό του. Αυτή είναι η αυθεντική Θουκυδίδεια οπτική του πολιτικού ρεαλισμού, όπου η διεθνής πράξη κρίνεται με όρους Αλήθειας (α-λήθη) και Μνήμης (μη-λήθη). Ίδια θεραπεία συστήνουν οι ψυχαναλυτές σε συμπλεγματικούς ασθενείς. Να αρχίσουν να λένε “ΟΧΙ”.

Αν οι εν Αθήναις άνωθεν απορρίψουν τη θεσμική κατάθεση της γραμμής ΑΒ, θα επιβεβαιώσουν το ότι δεν υπάρχει απόρριψη χωρίς αρετή. Μια αρετή που, σε πείσμα της λήθης, ευθυγραμμίζεται με τη Θουκυδίδεια αλήθεια και αποτυπώνεται ανεξίτηλα στον Χάρτη της Σεβίλλης του καθηγητή Vivero —που υιοθέτησε η Ε. Ε. το 2014 και ο οικολογικός τομέας του ΟΗΕ την 20/12/19— κατοχυρώνοντας ες αεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, όπως και την 12μίλια κυριαρχία: Ιωνίαν Γην Εδώκαμεν, όμως ούτε Αιγαίον Ύδωρ ούτε και Μεσογειακόν, θα Δώκωμεν!

___________________________

Διδυμότειχο 28 Οκτωβρίου 2026,

Έντονη κριτική στην ελληνική διαχείριση της υπόθεσης του καλωδίου άσκησε ο Σάββας Καλεντερίδης, μιλώντας στο OPEN. Ο στρατιωτικός αναλυτής και συγγραφέας υποστήριξε ότι η συζήτηση για το εάν η Τουρκία ζητά «ενημέρωση» ή «άδεια» παραμερίζει την ουσία: κατά την εκτίμησή του, η Άγκυρα επιδιώκει να κατοχυρώσει ρόλο και δικαιοδοσία στην περιοχή του έργου.

«Και η ενημέρωση άδεια είναι», ανέφερε χαρακτηριστικά, αμφισβητώντας ότι μια τέτοια φόρμουλα αποτελεί διέξοδο για την ελληνική πλευρά. Όπως εξήγησε, εάν η Τουρκία ικανοποιείται με την ενημέρωση, αυτό σημαίνει ότι θεωρεί πως εξυπηρετείται ο πολιτικός της στόχος.

Ο ίδιος συνέδεσε τις σημερινές εξελίξεις με την παρουσία πέντε τουρκικών πλοίων στις 22 Ιουλίου 2024. Υποστήριξε ότι δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως τι συνέβη τότε και χαρακτήρισε την ελληνική στάση υποχώρηση στο πεδίο, τις συνέπειες της οποίας η Αθήνα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει.

Οι ενστάσεις για τη γαλλική εμπλοκή

Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίστηκε απέναντι στο ενδεχόμενο να αναλάβει η γαλλική πλευρά την ενημέρωση της Τουρκίας. Κατά τον Καλεντερίδη, η ανάθεση αυτής της κίνησης σε τρίτο μέρος δεν απαλλάσσει την Ελλάδα από την ευθύνη για το πολιτικό της περιεχόμενο.

«Δεν μπορούμε εμείς να ασκήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα σε οριοθετημένη ΑΟΖ και πετάμε το μπαλάκι στους Γάλλους», σχολίασε, διερωτώμενος γιατί παρουσιάζεται ως λύση η μεσολάβηση άλλης χώρας.

Επισήμανε, μάλιστα, ότι μια ενδεχόμενη αναγνώριση τουρκικής δικαιοδοσίας από τη Γαλλία, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, θα αποτελούσε πλήγμα για την Ελλάδα. Υποστήριξε επίσης ότι στη συμφωνία που περιέγραψε ως πώληση του έργου στη γαλλική πλευρά θα έπρεπε να έχει περιληφθεί ρητός όρος: «Καμία ενημέρωση στην Τουρκία, καμία εμπλοκή της Τουρκίας».

Παράλληλα, αμφισβήτησε την αιτιολόγηση περί μεγαλύτερης γαλλικής εμπειρίας, λέγοντας ότι η ανάδοχος εταιρεία ήταν ήδη γαλλική και παρέμενε η ίδια. Έθεσε έτσι το ερώτημα τι ακριβώς αλλάζει με τη νέα διευθέτηση και γιατί αναμένεται από το Παρίσι να εξασφαλίσει την τουρκική υποχώρηση που δεν πέτυχε η Αθήνα.

Αναφορά και στο καλώδιο οπτικών ινών

Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε ξεχωριστά στο έργο του καλωδίου οπτικών ινών. Υποστήριξε ότι και εκεί έχει προηγηθεί υποχώρηση, επικαλούμενος πληροφορίες περί γνωστοποίησης συντεταγμένων στην Τουρκία.

Έθεσε το ερώτημα εάν γαλλική εταιρεία λαμβάνει υπόψη τις τουρκικές απαιτήσεις και προειδοποίησε ότι αντίστοιχη πρακτική στο άλλο έργο θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τις επιδιώξεις της Άγκυρας. Η αναφορά του παρουσιάστηκε ως καταγγελία και προβληματισμός για τους χειρισμούς που ακολουθούνται.

Πρόταση για αποτροπή και 12 ναυτικά μίλια

Διευρύνοντας την κριτική του, ζήτησε από την Ελλάδα να εγκαταλείψει αυτό που χαρακτήρισε «καταστροφική πολιτική του κατευνασμού». Επικαλέστηκε τη Συμφωνία του Μονάχου ως ιστορικό παράδειγμα για να υποστηρίξει ότι οι υποχωρήσεις δεν αποτρέπουν την κλιμάκωση.

Για την προοπτική τουρκικού νομοσχεδίου σχετικού με τη «Γαλάζια Πατρίδα», την οποία αποκάλεσε «γαλάζια παράνοια», πρότεινε συγκεκριμένη προειδοποίηση από την Αθήνα: εάν το θέμα εισαχθεί προς συζήτηση σε επιτροπή της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, η Ελλάδα να προχωρήσει εντός 24 ωρών στην επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια σε όλες τις θάλασσες.

Ανάλογη αποτρεπτική στάση, υποστήριξε, θα έπρεπε να έχει υιοθετηθεί απέναντι στη Λιβύη πριν από την υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου, με σαφή προειδοποίηση ότι η Ελλάδα θα χρησιμοποιούσε όλα τα μέσα.

Απαντώντας, τέλος, στο επιχείρημα ότι η Αίγυπτος βρίσκεται στο πλευρό της Ελλάδας, δήλωσε: «Η Αίγυπτος είναι με τον εαυτό της». Επικαλέστηκε επαφές Λίβυων αξιωματούχων με το Κάιρο και διαβεβαιώσεις προς την αιγυπτιακή πλευρά για την προστασία των συμφερόντων της, αντιπαραβάλλοντας αυτή την κινητικότητα με την απουσία αντίστοιχων κινήσεων προς την Αθήνα.

«Γιατί δεν ήρθε κανένας στην Ελλάδα;» διερωτήθηκε, συνοψίζοντας την κριτική του για την αποτελεσματικότητα της ελληνικής πολιτικής.