Γράφει ο Λουκόπουλος Κωνσταντίνος | Evia Reporter

Η Εύβοια δεν έχει ανάγκη από άλλη μία έκθεση καλών προθέσεων. Δεν έχει ανάγκη από ακόμη έναν κατάλογο έργων που «θααα …γίνουν»! Δεν έχει ανάγκη από νέες εξαγγελίες χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα, χωρίς συγκεκριμένο υπεύθυνο και χωρίς μηχανισμό ελέγχου της υλοποίησης.

Είναι γνωστό σε όλους μας ότι ο τόπος αυτός δεν αντιμετωπίζει ένα μόνο πρόβλημα. Αντιμετωπίζει κατακερματισμό! Μεγάλες αποστάσεις, ανεπαρκείς οδικές συνδέσεις, δημογραφική πίεση, άνιση πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, έκθεση σε πυρκαγιές και πλημμύρες, αλλά και σημαντικές παραγωγικές, ενεργειακές, και τουριστικές δυνατότητες.

Πάνω και πρώτα απ’ όλα η Εύβοια χρειάζεται συνεκτικό στρατηγικό σχέδιο, προτεραιότητες και φάσεις υλοποίησης και οπωσδήποτε κάτι που δυστυχώς λείπει….. λογοδοσία!

Το «Εύβοια 2035» προτείνεται ως ενιαίο δεκαετές πλαίσιο, ώστε τα έργα να μην αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένες παρεμβάσεις, αλλά ως τμήματα μιας ενιαίας συνεκτικής στρατηγικής. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχουν δρομολογηθεί αρκετές παρεμβάσεις σε υποδομές, υγεία, αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, τουρισμό και τοπική ανάπτυξη αλλά έρχεται το αδυσώπητο ερώτημα!

Πόσα από όλα αυτά τα έργα ολοκληρώθηκαν και ποια δεν ολοκληρώθηκαν σωστά, με αποτέλεσμα κάθε τόσο ο τόπος μας να βρίσκεται διαρκώς στο έλεος μίας κακοκαιρίας. Πόσα βρίσκονται πράγματι σε κατασκευή και εφαρμόζονται οι προβλεπόμενοι έλεγχοι υλοποίησης των προδιαγραφών; Πόσα παραμένουν σε μελέτες, εγκρίσεις και ωρίμανση; Και, το ποιο σημαντικό …ποιο είναι το συνολικό αναπτυξιακό αποτέλεσμα για την Εύβοια;

Ας κατανοηθεί ότι η εξαγγελία δεν είναι έργο, η μελέτη δεν είναι κατασκευή και η χρηματοδότηση δεν είναι αποτέλεσμα! Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπει ο πολίτης στην καθημερινότητά του.

Το βασικό πρόβλημα: η Εύβοια εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά

Η Χαλκίδα ως βασικός αστικός και οικονομικός πόλος της Εύβοιας έχει τις δικές της ανάγκες. Η Βόρεια Εύβοια τις δικές της. Η Κεντρική και η Νότια Εύβοια τις δικές τους.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να σχεδιάζουμε τέσσερις διαφορετικές «Ευβοίες» καθόσον αυτό συνιστά μία εντελώς λανθασμένη προσέγγιση. Ακριβώς το αντίθετο. Η Εύβοια πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένας ενιαίος γεωγραφικός, οικονομικός και κοινωνικός χώρος. Ένα έργο εδώ, μια παρέμβαση εκεί, μια μελέτη αλλού, μια χρηματοδότηση σε διαφορετικό πρόγραμμα, διαφορετικοί φορείς, διαφορετικά χρονοδιαγράμματα.

Και στο τέλος ποιος έχει την ευθύνη για το σύνολο! Ποιος έχει την ευθύνη να δει την Εύβοια όχι ως άθροισμα δήμων, εργολαβιών και επιμέρους έργων όπως μας έχουν συνηθίσει αλλά ως ένα ενιαίο αναπτυξιακό σύστημα; Πρωτίστως η κεντρική διοίκηση!

Η Εύβοια δεν μπορεί να περιμένει επ’ αόριστον

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα. Ο υπό σχεδιασμός οδικός άξονας Ψαχνά – Στροφυλιά, μήκους περίπου 36 χιλιομέτρων, με σημαντικό προϋπολογισμό και στόχο ολοκλήρωσης που εκτείνεται χρονικά έως το … 2029 (!), αποτελεί αναμφίβολα σημαντική παρέμβαση. Γιατί όμως δεν έχει προχωρήσει από την στιγμή που ο Πρωθυπουργός το εξήγγειλε ως κρίσιμο έργο το 2021, επανέλαβε την εξαγγελία τουλάχιστον 3 φορές και έκτοτε απλά το έργο «κοσμεί» την οικεία σελίδα του ιστότοπου «ΕΥΒΟΙΑ ΜΕΤΑ»

Δεύτερο παράδειγμα. Η παράκαμψη Χαλκίδας και Ψαχνών αποτελεί επίσης κρίσιμο έργο για τη σύνδεση της Βόρειας Εύβοιας με τη Χαλκίδα και την ηπειρωτική Ελλάδα. Προχωρά όμως με πολύ αργούς ρυθμούς και αντί να φωτογραφίζονται κάποιοι υπεύθυνοι μπροστά από τις μπουλντόζες καλό θα είναι οι ίδιοι να πιέσουν για επιτάχυνση των εργασιών !

Δεν μπορεί η ανάπτυξη ενός ολόκληρου νομού να εξαρτάται από μεμονωμένα έργα που προχωρούν με διαφορετικές ταχύτητες. Χρειαζόμαστε ένα ενιαίο σχέδιο υποδομών με μία βασική αρχή! Κάθε μεγάλο έργο πρέπει να εντάσσεται σε ένα συνολικό δίκτυο και να υπηρετεί έναν συγκεκριμένο αναπτυξιακό στόχο.

Πρώτη προτεραιότητα: Στρατηγικός Χάρτης Εύβοιας 2035

Η Εύβοια χρειάζεται έναν δεσμευτικό Οδικό Χάρτη Εύβοιας 2035. Όχι ακόμα μία γενική μελέτη αλλά έναν πρακτικό χάρτη στον οποίο θα αποτυπώνονται, με σαφήνεια, τι πρέπει να γίνει με προτεραιότητες, ποιος είναι υπεύθυνος, πόσο κοστίζει, από πού χρηματοδοτείται, πότε δημοπρατείται, πότε ξεκινά και πότε τελειώνει.

Ο σχεδιασμός πρέπει να περιλαμβάνει: τον άξονα Χαλκίδα – Βόρεια Εύβοια, τις συνδέσεις προς Ιστιαία, Αιδηψό, Μαντούδι και τις παράκτιες περιοχές, τις αναγκαίες βελτιώσεις στην Κεντρική Εύβοια, τις συνδέσεις προς Κύμη και Νότια Εύβοια, και ένα ενιαίο πρόγραμμα οδικής ασφάλειας.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς περισσότερα χιλιόμετρα δρόμου αλλά μικρότερες αποστάσεις σε χρόνο, χαμηλότερο κόστος μεταφορών και ασφαλέστερες μετακινήσεις.

Δεύτερη προτεραιότητα: Τέλος στην αιώνια λογική της αποκατάστασης

Η Βόρεια Εύβοια δεν μπορεί να παραμένει για πάντα η περιοχή «που ανασυγκροτείται». Κάποια στιγμή πρέπει να περάσουμε από την αποκατάσταση στην παραγωγική ανασύνταξη.

Το ερώτημα είναι τι οικονομία θέλουμε να έχει η Βόρεια Εύβοια σε δέκα χρόνια. Μια οικονομία που θα στηρίζεται αποκλειστικά στον εποχικό τουρισμό;

Ή μια οικονομία συνδυάζοντας, αγροδιατροφή, μεταποίηση, τουρισμό τεσσάρων εποχών, θερμαλισμό, φυσιολατρικό τουρισμό, θρησκευτικό, ιαματικό τουρισμό επιχειρηματικότητα και νέες επενδύσεις;

Τρίτη προτεραιότητα: Υγεία, όχι μόνο ως παροχή, αλλά ως προϋπόθεση παραμονής

Η λειτουργία μονάδας «Τεχνητού Νεφρού» στην Ιστιαία είναι ένα σημαντικό βήμα αρκεί βέβαια να είναι διαρκώς πλήρως λειτουργική και να μην μείνει στις φωτογραφίες των εγκαινίων, όπως πολλοί υποπτευόμαστε! Οι κάτοικοι της περιφέρειας δικαιούνται πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες χωρίς να αντιμετωπίζουν τη γεωγραφική τους θέση ως ποινή.

Χρειάζεται ένα πραγματικό Δίκτυο Υγείας Εύβοιας. Με τη Χαλκίδα ως βασικό νοσοκομειακό κόμβο, ενισχυμένα Κέντρα Υγείας, τηλεϊατρική, οργανωμένο σύστημα διακομιδών, κινητές μονάδες και εξειδικευμένες υπηρεσίες στις απομακρυσμένες περιοχές.

Δεν μπορείς να ζητάς από μια οικογένεια να μείνει σε έναν τόπο όταν δεν αισθάνεται ασφαλής ούτε για το πιο στοιχειώδες: την υγεία της. Είναι ζήτημα οικονομίας, εθνικής συνοχής και συνάμα δημογραφικό!

Τέταρτη προτεραιότητα: Λιμάνια, πόλεις και τουρισμός πρέπει να λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα

Χαλκίδα, Μαντούδι, Αιδηψός, Κύμη, Κάρυστος. Δεν μπορεί να είναι απλώς σημεία στον χάρτη. Πρέπει να λειτουργούν ως τμήματα ενός ενιαίου δικτύου μεταφορών, τουρισμού και παραγωγής.

Το λιμάνι χωρίς δρόμο δεν αρκεί. Ο δρόμος χωρίς παραγωγή δεν αρκεί. Ο τουρισμός χωρίς υποδομές δεν αρκεί. Η βιομηχανία χωρίς ικανότητα μεταφορών δεν νοείται. Η λογική των μεμονωμένων έργων έχει εξαντλήσει τα όριά της. Χρειάζεται ολοκληρωμένος σχεδιασμός.

Πέμπτη προτεραιότητα: Λογοδοσία, εκεί όπου συνήθως σταματούν οι υποσχέσεις

Αυτό είναι μάλλον το σημαντικότερο πρόβλημα. Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να μετράμε την πολιτική επιτυχία με τον αριθμό των εξαγγελιών αλλά και των… φωτογραφιών.

Θα έπρεπε να τη μετράμε με τον αριθμό των έργων που παραδίδονται.

Χρειάζεται ένα πραγματικό «Εύβοια 2035 Dashboard» δηλαδή έναν «Πίνακα Ελέγχου και Δεικτών». Κάποιοι ίσως ακούν για πρώτη φορά αυτόν τον όρο.

Για κάθε μεγάλο έργο να υπάρχει δημόσια ενημέρωση: προϋπολογισμός, χρηματοδότηση, ανάδοχος, στάδιο υλοποίησης, ποσοστό προόδου, χρονοδιάγραμμα, επανεκτίμηση, καθυστερήσεις και λόγοι καθυστέρησης. Ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει αν προχωρά, πόσο προχωρά και γιατί δεν ολοκληρώθηκε όταν είχε προγραμματιστεί.

Το πραγματικό στοίχημα

Η Εύβοια δεν χρειάζεται άλλες γενικόλογες υποσχέσεις και ευχολόγια. Δεν χρειάζεται να της πουν ότι «η κυβέρνηση ενδιαφέρεται», ότι «η Περιφέρεια προσπαθεί» ή ότι «οι δήμοι εργάζονται». Πρέπει να γνωρίζουμε τι θα γίνει, πότε θα γίνει και ποιος έχει την ευθύνη να το κάνει.

Η Εύβοια έχει ανθρώπους, παραγωγικές δυνατότητες, φυσικό πλούτο, γεωγραφική θέση και σημαντικό αναπτυξιακό δυναμικό. Δεν της λείπουν οι δυνατότητες. Αυτό που της λείπει είναι η συνοχή του σχεδιασμού και η συνέπεια της υλοποίησης. Γι’ αυτό το «Εύβοια 2035» δεν πρέπει να είναι ένα ακόμη σύνθημα. Πρέπει να είναι συμβόλαιο αποτελέσματος.

Ως ακροτελεύτια παρατήρηση θα τόνιζα ότι η Εύβοια δεν χρειάζεται να της υποσχεθούν απλά ένα καλύτερο αύριο. Η Εύβοια χρειάζεται στρατηγικό σχέδιο. Να ξέρουμε πού θέλουμε να βρίσκεται το 2035 και ποια βήματα πρέπει να γίνουν μέχρι τότε, όχι με λόγια αλλά με πράξεις.

Από τη μια, η πρωινή τραγελαφική φράση: «ενδεχομένως* να εποφθαλμιούν» των δηλώσεων Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη και από την άλλη, η βραδινή συνάντηση της Νέας Υόρκης με τον βραβευθέντα υπό του γειτονικού Κεμαλισλαμισμού Γ.Γ. του ΟΗΕ Γκουτέρες, επιβάλλουν, όσο ποτέ ως αναγκαία, την Πολιτική που επιγράφει ο 12λεξος τίτλος του παρόντος κειμένου. Γιατί η ταινία: Το πρωί “ενδεχομένως” και το βράδυ “διαμαρτυρομένως”, έχει ξαναπαιχτεί.

Απέναντι στην επέτειο του «ΟΧΙ», το νέο «ΟΧΙ» που το προτείνει μια Πολιτική με σχέδιο, είναι το «ΟΧΙ» στον Αιώνιο Κεμαλισλαμισμό, όσο όμως και στον Αιώνιο Αθηναϊκό Συμπλεγματισμό! Είναι Αγώνας σε δύο Μέτωπα! Ένα διπλό τέτοιο «ΟΧΙ» ισοδυναμεί με μια 28η Οκτωβρίου διπλή γιορτή. Η Ελλάδα πλέον να έχει δύο διπλές Εθνικές γιορτές: Μια Εθνική και Θρησκευτική και μια Εθνική και Πολιτική.

*Παρεμπιπτόντως, ιδού και η παράγραφος της δήλωσης Μητσοτάκη: «….ξεχώρισαν τα καινοτόμα συστήματα, τα οποία μας επιτρέπαν σήμερα να προβάλλουμε μια ισχυρή αποτρεπτική προβολή ισχύος απέναντι σε όσους ενδεχομένως να εποφθαλμιούν την κυριαρχία ή τα κυριαρχικά μας δικαιώματα». (Ελληνική Δημοκρατία – Γραφείο Πρωθυπουργού).

Ιδού κι η αυτοσχέδια Θρακική μαντινάδα, δημοσιευμένη στις 12/12/2025, σε άρθρο μου με τίτλο «Άγραπτα, γραπτά και απερίγραπτα» για το βιβλίο «Ιθάκη» του Τσίπρα.

«Η Τουρκία θέλει το μισό Αιγαίο

και η Λιβύη ολίγον ίσως Ιόνιο,

αμφότερες όμως εποφθαλμιούν

και την Ανατολική Μεσόγειο»

Αναμένεται λοιπόν η συγγνώμη του Πρωθυπουργού, ως προς το: «ποίον έπος φύγεν έρκος οδόντων του», που φυσικά και γίνεται αποδεκτή, αν ειπώθηκε εν τη ρύμη του προφορικού λόγου, εκ παραδρομής, με την ταυτόχρονη όμως απάλειψη της λέξης από το επίσημο κείμενο, μιας και «τα γραπτά μένουν».

Ας κάνω με την ευκαιρία και μια ρηξικέλευθη σημειωτική: “Εφόσον δεν υπάρχει κακό χωρίς καλό, δεν υπάρχει και κριτική χωρίς έπαινο, ούτε και απόρριψη χωρίς αρετή”! Στη διαλεκτική αυτή προστίθεται και η εκκλησιαστική σημειωτική της Χαρμολύπης. Τα λέω ως απάντηση σε όλους όσοι αρνούνται την κριτική ή/και απόρριψη της διαχρονικής Εξωτερικής Πολιτικής.

ΚΥΡΙΩΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το νομικό όπλο της UNCLOS και η θαλάσσια επανένωση

Αντί για την πεπατημένη των διπλωματικών διαμαρτυριών, ο Ελληνισμός κρατά στα χέρια του το απόλυτο νομικό όπλο των Άρθρων 74 και 83 της UNCLOS, την άμεση κατάθεση (deposit) στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ των γεωγραφικών συντεταγμένων της γραμμής επαφής ΑΒ, με το ακριβές γεωγραφικό μήκος στα 24,3 ναυτικά μίλια, και την ταυτόχρονη θεσμική της επικύρωση από τη Βουλή. Αυτή η κοινή θεσμική πράξη των δύο κυβερνήσεων αποτελεί την έμπρακτη απαρχή της θαλάσσιας επανένωσης, η οποία θωρακίζεται γεωστρατηγικά από τη συμπερίληψη της Αιγύπτου στην επιβεβαίωση του τριεθνούς σημείου Α των τριών ΑΟΖ. Η επέκταση της συμφωνίας θαλασσίων ζωνών της 06/08/20 έως το Σύμπλεγμα Καστελόριζου και ειδικά τη νήσο Στρογγύλη αποτελεί το απόλυτο κλειδί εφαρμογής της UNCLOS στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η «24μίλια Θαλάσσια Εγνατία»

Αυτή η θαλάσσια λεωφόρος των 24,3 μιλίων κάθε άλλο παρά «στενή» είναι, καθώς εξασφαλίζει την άνετη διακίνηση των πλόων και τη γεωστρατηγική συνέχεια του Ελληνισμού ως μια «24μίλια Θαλάσσια Εγνατία». Η θεσμοθέτησή της παρέχει το απαραίτητο ελεγκτικό βάθος, μετατρέποντας τη γραμμή ΑΒ σε απρόσβλητο προπύργιο ασφάλειας. Όταν ο παγκόσμιος διάδρομος του IMEC παρακάμπτει το τουρκικό εδαφικό σώμα, αναζητά ακριβώς τη σταθερότητα αυτής της διεθνούς νομιμότητας, η οποία «κλειδώνει» μόνο όταν η γραμμή ΑΒ μετατραπεί σε επίσημο χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Κάθε μέρα καθυστέρησης επιτρέπει στην επίσημη πολιτική των Αθηνών να λειτουργεί ως παθητικός people pleaser και να συσσωρεύει γεωπολιτικές ήττες, τη στιγμή που η Γεωγραφία προσφέρει το πιο καθαρό γεωστρατηγικό ματ.

Το Μεσογειακό πλιάτσικο και η τιμωρία του IMEC

Στον αντίποδα, μια χώρα όπως η Τουρκία, που ούτε την UNCLOS είχε ψηφίσει ούτε τον Χάρτη της Σεβίλλης αποδέχεται, χτύπησε λάθος πόρτα μηχανευόμενη να παραχωρήσει κλοπιμαία ελληνική ΑΟΖ 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων! στην Αίγυπτο. Μόνο που ξέχασε ότι οι ΑΟΖ πάνε πακέτο με τις ΑΟΖ χώρες. Το γιγαντιαίο πλιάτσικο του ψευδομνημονίου με τη Λιβύη στο Μεσογειακό ύδωρ παραβιάζει τόσο την όγδοη εντολή του «ου κλέψεις» όσο και το σοβαρό αμάρτημα (haram) του νόμου της Σαρία.

Και ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος που ο IMEC παρακάμπτει το τουρκικό εδαφικό σώμα; Όλη η διεθνής κοινότητα γνωρίζει με τι μούτρο έχει να κάνει. Εδώ ισχύει επίσης το «ουδέν κακόν αμιγές καλού», καθώς αυτό ακριβώς το Μεσογειακό πλιάτσικο γίνεται η αιτία για τη νέα, διορθωτική ελληνοαιγυπτιακή σύγκλιση.

Η ψυχαναλυτική ανατομία και ο καθρέφτης της κυριαρχίας

Η απραξία των Αθηνών απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις απλά αναπαράγει τον Αιώνιο Αθηναϊκό Συμπλεγματισμό. Πολιτική παθογένεια που λειτουργεί με όρους εσωτερικευμένης μειονεξίας. Η θεραπεία αυτού του συμπλέγματος δεν απαιτεί γενναιότητες, αλλά την ικανότητα να αρθρώσει το θεραπευτικό «ΟΧΙ» απέναντι στον Κεμαλισλαμισμό και τον εαυτό του. Αυτή είναι η αυθεντική Θουκυδίδεια οπτική του πολιτικού ρεαλισμού, όπου η διεθνής πράξη κρίνεται με όρους Αλήθειας (α-λήθη) και Μνήμης (μη-λήθη). Ίδια θεραπεία συστήνουν οι ψυχαναλυτές σε συμπλεγματικούς ασθενείς. Να αρχίσουν να λένε “ΟΧΙ”.

Αν οι εν Αθήναις άνωθεν απορρίψουν τη θεσμική κατάθεση της γραμμής ΑΒ, θα επιβεβαιώσουν το ότι δεν υπάρχει απόρριψη χωρίς αρετή. Μια αρετή που, σε πείσμα της λήθης, ευθυγραμμίζεται με τη Θουκυδίδεια αλήθεια και αποτυπώνεται ανεξίτηλα στον Χάρτη της Σεβίλλης του καθηγητή Vivero —που υιοθέτησε η Ε. Ε. το 2014 και ο οικολογικός τομέας του ΟΗΕ την 20/12/19— κατοχυρώνοντας ες αεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, όπως και την 12μίλια κυριαρχία: Ιωνίαν Γην Εδώκαμεν, όμως ούτε Αιγαίον Ύδωρ ούτε και Μεσογειακόν, θα Δώκωμεν!

___________________________

Διδυμότειχο 28 Οκτωβρίου 2026,

Η Ειρωνική Παράλειψη και ο Κρητικός Ελλήσποντος

Αυτή η σκόπιμη και ειρωνική παράλειψη των 12 μιλίων προς το Βορρά εγκλωβίζει το τουρκικό Casus Belli στα δικά του αδιέξοδα, καθώς στερεί από την Άγκυρα κάθε πρόσχημα κλιμάκωσης στην Ανατολική Μεσόγειο και ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Με τον Κρητικό Ελλήσποντο να βγαίνει στη σκηνή αφού η μεταξύ Κάσου και Κρήτης απόσταση των 26 μιλίων, αφαιρουμένων των 12 συν 12 ένθεν κακείθεν μιλίων, αφήνουν θαλάσσια ζώνη διέλευσης 2 μιλίων, όσο είναι το μέσο πλάτος του Θρακικού Ελλήσποντου. Επιπλέον ο Κρητικός Ελλήσποντος είναι και 20 φορές βαθύτερος!

Η πρόταση αυτή με τα συγκεκριμένα 12 μίλια, δίνει το στίγμα και το δείγμα γραφής της απόλυτης προετοιμασίας της χώρας. Καλή και Άγια είναι η Ναυτική προαναγγελία (NAVTEX), αλλά είναι σαν τον αγιασμό: διώχνει τα ποντίκια, μόνο που χρειάζεται και καμία γάτα. Επί του προκειμένου, η «γάτα» είναι μισή ώρα υπόθεση στο Κοινοβούλιο -ο χρόνος όχι το Σώμα- με την ευκαιρία που του δίνεται να ξυπνήσει. Μια και, όπως έγραψα και άλλη φορά, το Διεθνές Δίκαιο δεν προστατεύει χώρες που κοιμούνται.

Η κυριαρχική απάντηση στους εταιρικούς προβληματισμούς

Δεν ήξερε, αλήθεια, η γαλλική εταιρεία ότι η UNCLOS δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα στο Στενό Κάσου Κρήτης; Τότε πώς συμφώνησε να αναλάβει το έργο; Αν η Αθήνα υιοθετήσει τις προτάσεις μας και θεσπίσει άμεσα τα 12 ναυτικά μίλια στον Κρητικό Ελλήσποντο και στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος, η γαλλική Nexans δεν θα έχει πλέον κανένα απολύτως πάτημα για αναβολές ή υπεκφυγές. Αν η κυβέρνηση πράξει το εθνικό της καθήκον, τότε η γαλλική εταιρεία είτε θα έρθει αμέσως να ποντίσει το καλώδιο βάσει των συμφωνηθέντων, είτε, αν αρνηθεί, να πάει από εκεί που ήρθε! Η άσκηση κυριαρχίας είναι ο μόνος τρόπος για να τελειώνουν τα εταιρικά παζάρια.

Και σε ότι αφορά τις πληροφορίες για προβλήματα στα διεθνή ύδατα, τα άρθρα 58 και 87 της Σύμβασης UNCLOS, είναι σαφή. Η πόντιση υποθαλάσσιων καλωδίων στην ανοιχτή θάλασσα και στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες αποτελεί θεμελιώδη και κατοχυρωμένη «διεθνή ελευθερία» (freedom to lay submarine cables). Και στο τέλος, το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο θαλάσσιο μονοπάτι. Η ουσία είναι ότι το καλώδιο θα γίνει! Εκεί δε που θα τρίβει τα μάτια της η Τουρκία είναι για τον Κρητικό Ελλήσποντο. Γιατί θα εκτιμηθεί σύντομα ότι αξίζει ίσαμε Βόσπορο και Δαρδανέλια μαζί!

Τα Πολιτικά Όπλα της Ελληνικής Κυριαρχίας

1. Η Συμφωνία με την Αίγυπτο: Το επίσημο Νομικό έγγραφο της διακρατικής συμφωνίας των θαλασσίων Ζωνών Ελλάδας – Αιγύπτου της 06/08/20. Ναι μεν είναι μισή αλλά στην περίπτωση «Κάσος» αρκεί. Τύχη δε αγαθή, θα είναι η ολοκλήρωση, έως τη Στρογγύλη Καστελόριζου! Με τα τεράστια κλοπιμαία θαλάσσια ύδατα από το έκνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, να αποτελούν την αιτία της νέας Ελληνοαιγυπτιακής σύγκλισης.

2. Η Απόφαση της Βουλής: Η προ κάθε εργασίας της πόντισης, απόφαση της Ελληνικής Βουλής για τα 12 μίλια στο Διεθνές θαλάσσιο Στενό Κάσου Κρήτης μόνο, καθώς και στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος.

3. Ο Χάρτης της Σεβίλλης: Αυτό το ολιστικό Τοπογραφικό Διάγραμμα της Ανατολικής Μεσογείου και χάρτης της πιστής εφαρμογής του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS), με τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου όμορες ες αεί. Και για να το εκφράσω με τα λόγια του Θουκυδίδη: «κτήμα ες αεί». Μόνο που η άρνηση Μητσοτάκη να προχωρήσει στη Νομοθέτηση, που πρότεινα εκατό φορές, γίνεται «κρίμα ες αεί».

4. Ο Έλεγχος Πλόων: Το δικαίωμα ελέγχου των πλόων διαμέσου των αναφερθέντων στενών.

5. Η Ελληνική Τάφρος: Ενσωμάτωση της Ελληνικής Τάφρου, όσο κι εκείνης του Πλίνιου και πιθανόν και του Στράβωνα, στον εθνικό κορμό, ώστε να βρει αποκούμπι το φαλαινάριο του Θεού σε όλο το Ταιναρόδιο τόξο.

6. Ο Χάρτης της IMMA: Ο χάρτης της IMMA που επιβεβαιώνει την εθνικότητα των υδάτων καθώς και την ανάγκη για υψηλή θαλάσσια προστασία τους. Μιλώ για την Ελληνική Τάφρο από τη Λευκάδα έως το Καστελόριζο. Μια και φέτος το καλοκαίρι οι φάλαινες βόλταραν βορειότερα της Κεφαλονιάς, από εκεί που έδρευε ως τώρα ο χάρτης της ΙΜΜΑ.

7. Ο Χάρτης του ΟΗΕ: Ο αχρησιμοποίητος ως τώρα άσσος στο μανίκι του Ελληνισμού. Ο χάρτης του Οικολογικού τομέα του ΟΗΕ της 20/12/19, ο οποίος, ως εγκυρότερος, ακυρώνει αυθωρεί και παραχρήμα το Τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο της 27/11/19 που επικαλείται η Τουρκία. Αυτό διότι είναι επίσης και μεταγενέστερος της υπογραφής της συμφωνίας Τουρκίας – Λιβύης. Και πολύ κακώς που δεν αποτέλεσε αντικείμενο προσφυγής από την Ελλάδα.

PLAN B: Η Ώρα της Εθνικής Ευθύνης

Εάν, παρά τη συγκέντρωση στο πεδίο των πολιτικών αυτών όπλων, η Τουρκία επιχειρήσει να παρεμποδίσει την εφαρμογή της πόντισης, θα κάνει το μεγαλύτερο λάθος της ζωής της. Λύνει τα χέρια της Ελλάδας.

Η άμεση σύγκληση της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων θα κληθεί να επικυρώσει την εφαρμογή του Νόμου 2321/95, που αν και τώρα μείνει στα συρτάρια, θα γίνει συνώνυμο της μειοδοσίας. Καθαρές κουβέντες. Και την πολιτική αυτή κίνηση να τη συνοδεύσει η Νομοθετική πράξη ανακήρυξης ΑΟΖ και 12 μιλίων στη χώρα, μαζί με τους χάρτες της Σεβίλλης και του ΟΗΕ, ως ενιαίο νόμο του κράτους.

* Εννοείται στην ηλεκτρονική πυρά των Αθηναϊκών κυρίως Μέσων, με την τέλεια καύση των κλιβάνων.

________________

Διδυμότειχο, Οκτώβριος 2026,