Στη διάκριση ανάμεσα στην ενημέρωση και στην έμμεση αναγνώριση δικαιώματος έγκρισης από την Τουρκία επικέντρωσε την παρέμβασή του ο Ιωάννης Μάζης. Κατά την εκτίμησή του, καθοριστική σημασία έχει το περιεχόμενο οποιουδήποτε εγγράφου ενδέχεται να ζητήσει η Άγκυρα, ιδιαίτερα εάν περιλαμβάνει διατυπώσεις για τη διαφύλαξη του τουρκικού «στάτους κβο» στην περιοχή.

«Ο καθένας κοίταξε τα συμφέροντά του»

Η συζήτηση ξεκίνησε από την κριτική της τουρκικής αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση Ερντογάν για το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ο Μάζης αντιμετώπισε τις σχετικές τοποθετήσεις ως μέρος της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης και ζήτησε ψύχραιμη αξιολόγηση των γεγονότων.

Σχολιάζοντας τις διεθνείς αντιδράσεις που έθεσαν υπόψη του οι παρουσιαστές, αναγνώρισε ότι κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Απέδωσε, ωστόσο, τη στάση των εμπλεκόμενων χωρών στην προάσπιση συγκεκριμένων συμφερόντων: «Ο καθένας κοίταξε τα συμφέροντά του».

Για την Αίγυπτο, υποστήριξε ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο προσφέρει στην Άγκυρα δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης στις σχέσεις Καΐρου–Λιβύης. Επικαλέστηκε τη ρήτρα ενημέρωσης και διαβούλευσης μεταξύ των δύο συμβαλλομένων πριν από την ολοκλήρωση συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ με τρίτο κράτος.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Αίγυπτος αντιδρά επειδή διακυβεύονται και δικά της συμφέροντα. Πρόσθεσε ότι το Κάιρο είχε υποτιμήσει το ενδεχόμενο αποδοχής του μνημονίου από την ανατολική λιβυκή πλευρά, λόγω των σχέσεών του με τον Αγκίλα Σάλεχ και τον Χαλίφα Χάφταρ. Όπως παρατήρησε, σφάλματα εκτίμησης γίνονται και από άλλες χώρες, πέρα από την Ελλάδα.

Ισραήλ, Κόλπος και Μουσουλμανική Αδελφότητα

Ο καθηγητής συνέδεσε τη στάση του Ισραήλ με την αντίθεσή του στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και με τον ρόλο που αποδίδει στην Τουρκία στην ενίσχυσή της.

Με ανάλογο σκεπτικό ερμήνευσε τις αντιδράσεις μοναρχιών του Κόλπου, αναφερόμενος στην καχυποψία απέναντι στην Άγκυρα και στη στήριξη που, όπως είπε, παρέχουν η Τουρκία και το Κατάρ στην Αδελφότητα.

Αναφέρθηκε επίσης στους Χούθι και στην ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας, αμφισβητώντας την πρακτική αξία της συνδρομής Τουρκίας και Πακιστάν. Το επιχείρημά του ήταν ότι η Αθήνα οφείλει να εξετάζει τα ιδιαίτερα κίνητρα κάθε περιφερειακού παράγοντα όταν αποτιμά τη διεθνή στήριξη.

Τα ερωτήματα για Μακρόν–Ερντογάν

Ο Μάζης συνέδεσε χρονικά την άφιξη πλοίου στο Ηράκλειο, στην οποία αναφέρθηκε, με τηλεφωνική επικοινωνία Μακρόν–Ερντογάν. Έθεσε το ερώτημα εάν οι επαφές σχετίζονται με το σενάριο γαλλικής μεσολάβησης για την ενημέρωση της Τουρκίας σχετικά με το καλώδιο.

Οι παρουσιαστές διευκρίνισαν ότι η ενδεχόμενη ενημέρωση μέσω της γαλλικής πρεσβείας αποτελούσε σενάριο, χωρίς επιβεβαίωση ότι θα υλοποιηθεί. Ο ίδιος θεώρησε τη χρονική συγκυρία ενδεικτική πιθανής σύνδεσης, χωρίς να παρουσιάσει στοιχεία για το περιεχόμενο της τηλεφωνικής συνομιλίας.

Γιατί θεωρεί επικίνδυνο ένα γραπτό προς την Άγκυρα

Στο βασικό σημείο της παρέμβασής του, ο Μάζης υποστήριξε ότι η τουρκική απαίτηση για γραπτή ενημέρωση, συνδυασμένη με τη διαφύλαξη των τουρκικών αξιώσεων, υπερβαίνει μια τυπική διαδικασία πληροφόρησης.

Κατά την εκτίμησή του, η Άγκυρα επιδιώκει να αποκτήσει έγγραφο που θα μπορεί να επικαλείται για την υποστήριξη των διεκδικήσεών της. Προειδοποίησε ότι ένα τέτοιο κείμενο θα μπορούσε να υπονομεύσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή που ο ίδιος προσδιόρισε ως ήδη οριοθετημένη ελληνική ΑΟΖ.

Τόνισε ότι η κριτική του αποβλέπει στην υπεράσπιση των εθνικών δικαιωμάτων με βάση την επιστημονική του κρίση και δεν υπαγορεύεται από πρόθεση αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση.

Η αναφορά στην «Εστία» και τη Chevron

Κλείνοντας, επικαλέστηκε δημοσίευμα της «Εστίας» και του Μανώλη Κοττάκη για συμβατική πρόβλεψη σχετική με τη Chevron. Σύμφωνα με την περιγραφή του, η πρόβλεψη αφορά την αποφυγή επιβάρυνσης του ελληνικού Δημοσίου με ρήτρα σε ενδεχόμενη απώλεια του ανατολικού τμήματος παραχωρούμενης περιοχής.

Ο Μάζης ενέταξε την αναφορά αυτή στον ευρύτερο προβληματισμό του για τη διαχείριση των ελληνικών θαλάσσιων δικαιωμάτων. Στο απόσπασμα δεν παρουσιάστηκε η σύμβαση ή το ακριβές άρθρο της· η συγκεκριμένη αναφορά αποδίδεται ως ισχυρισμός του και χρειάζεται αυτοτελή έλεγχο στο πρωτογενές κείμενο.

Πηγή: Το πλήρες αρχείο υποτίτλων της παρέμβασης στη «Ναυτεμπορική», διάρκειας 10:01.

Συντακτική διευκρίνιση: Η ρήτρα του τουρκολιβυκού μνημονίου για ενημέρωση και διαβούλευση βρίσκεται στο άρθρο IV, παράγραφος 3, ενώ στην παρέμβαση αναφέρεται ως παράγραφος 2. Η διάταξη δεν προβλέπει ρητά υποχρέωση λήψης άδειας ή συναίνεσης.

Στο ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης και της ενδεχόμενης ενημέρωσης της Άγκυρας για τις σχετικές εργασίες επικέντρωσε την παρέμβασή του στη «Ναυτεμπορική» ο Σάββας Καλεντερίδης. Υποστήριξε ότι το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια πολιτική επιδίωξη της Τουρκίας εξυπηρετεί μια τέτοια διαδικασία και όχι πώς θα ονομαστεί διπλωματικά.

Ο ίδιος αμφισβήτησε τη λογική ότι μια διατύπωση περί ενημέρωσης που «δεν συνιστά άδεια» αρκεί για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Κατά την εκτίμησή του, η Άγκυρα επιδιώκει να συνδέσει την εκτέλεση του έργου με τις διεκδικήσεις της στην περιοχή και με το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

«Τώρα, συγγνώμη, θα παίζουμε με τις λέξεις;» διερωτήθηκε, υποστηρίζοντας ότι η ουσία βρίσκεται στους όρους υπό τους οποίους η Τουρκία θα απέχει από την αποστολή πλοίων.

Αμφισβήτηση του σχεδιασμού με τη γαλλική εμπλοκή

Ο Καλεντερίδης επέκρινε και την προσδοκία ότι η γαλλική εμπλοκή μπορεί από μόνη της να ξεπεράσει το αδιέξοδο. Αμφισβήτησε την αιτιολόγηση περί μεγαλύτερης γαλλικής εμπειρίας, επισημαίνοντας ότι, όπως ανέφερε, ο ανάδοχος του έργου παραμένει ο ίδιος.

Παράλληλα, εξέφρασε αμφιβολίες για το κατά πόσο το Παρίσι θα επέλεγε αντιπαράθεση με την Άγκυρα για την προώθηση του καλωδίου. Ζήτησε από την κυβέρνηση έναν σχεδιασμό που να στηρίζεται σε σαφείς υπολογισμούς και να μπορεί να εξηγηθεί δημόσια.

Στο ίδιο πλαίσιο, διατύπωσε την υπόθεση ότι ενδέχεται να υπάρχει άτυπη συνεννόηση Αθήνας–Άγκυρας για τη διαχείριση τόσο της ενημέρωσης όσο και της ορολογίας ενός σχεδιαζόμενου τουρκικού νομοσχεδίου για τις θαλάσσιες διεκδικήσεις. Η αναφορά αυτή παρουσιάστηκε ως δική του εκτίμηση, χωρίς να τεκμηριώνεται στην παρέμβαση η ύπαρξη συμφωνίας.

«Πρέπει να έχεις σχέδιο» για την αποστολή τουρκικών πλοίων

Κεντρική θέση στην τοποθέτησή του είχε η ανάγκη προετοιμασίας για το δυσμενέστερο σενάριο. Αναφερόμενος στην τουρκική ναυτική παρουσία τον Ιούλιο του 2024, υποστήριξε ότι η πιθανότητα επανάληψης μιας τέτοιας κίνησης έπρεπε να έχει ενσωματωθεί εξαρχής στον σχεδιασμό.

«Αν στείλει ο Τούρκος πλοία, πρέπει να έχεις σχέδιο να το διαχειριστείς», τόνισε.

Κατά τον ίδιο, η απουσία μιας τέτοιας προετοιμασίας οδηγεί την Αθήνα σε διαδοχικές κινήσεις διαχείρισης της πίεσης, ενώ η Τουρκία διατηρεί την πρωτοβουλία. Χαρακτήρισε τους χειρισμούς «ερασιτεχνισμούς» και υποστήριξε ότι το διακύβευμα υπερβαίνει την ολοκλήρωση ενός ενεργειακού έργου.

Προειδοποίηση για τα δικαιώματα των νησιών

Ο Καλεντερίδης συνέδεσε την υπόθεση του καλωδίου με τις ευρύτερες τουρκικές επιδιώξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Προειδοποίησε ότι ενδεχόμενη εμπέδωση των τουρκικών θέσεων στην περιοχή ανατολικά της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου θα επιβάρυνε στρατηγικά και τη θέση του Καστελόριζου.

Υποστήριξε ακόμη ότι η αποδοχή στην πράξη περιορισμών στα δικαιώματα των συγκεκριμένων νησιών θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από την Άγκυρα ως προηγούμενο για ευρύτερες διεκδικήσεις στο Αιγαίο.

Η σύγκριση με την Αίγυπτο και η πρόταση για τα 12 μίλια

Απαντώντας σε ερώτηση για την τουρκική προσέγγιση προς την Αίγυπτο, αντιπαρέβαλε τη στάση του Καΐρου με εκείνη της Αθήνας. Σύμφωνα με τη δική του ανάγνωση των εξελίξεων, η αιγυπτιακή αποφασιστικότητα προκάλεσε κινήσεις προσέγγισης από λιβυκούς παράγοντες.

«Η Αίγυπτος ακολουθεί πολιτική αποτροπής», ανέφερε, ενώ κατηγόρησε την ελληνική κυβέρνηση ότι επιμένει σε πολιτική κατευνασμού.

Ως συγκεκριμένη απάντηση πρότεινε την προετοιμασία επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια σε όλες τις θάλασσες. Εισηγήθηκε να συνδεθεί η ενεργοποίηση αυτής της επιλογής με ενδεχόμενη προώθηση τουρκικού νομοσχεδίου που, κατά την εκτίμησή του, θα έθιγε τα ελληνικά συμφέροντα.

Όταν ρωτήθηκε εάν εννοεί «12 μίλια παντού», απάντησε: «Παντού», συνοψίζοντας τη θέση του υπέρ μιας αλλαγής στρατηγικής, με έμφαση στην αποτροπή και στην ανάληψη πρωτοβουλιών από την Αθήνα.

Γράφει ο Λουκόπουλος Κωνσταντίνος | Evia Reporter

Η Εύβοια δεν έχει ανάγκη από άλλη μία έκθεση καλών προθέσεων. Δεν έχει ανάγκη από ακόμη έναν κατάλογο έργων που «θααα …γίνουν»! Δεν έχει ανάγκη από νέες εξαγγελίες χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα, χωρίς συγκεκριμένο υπεύθυνο και χωρίς μηχανισμό ελέγχου της υλοποίησης.

Είναι γνωστό σε όλους μας ότι ο τόπος αυτός δεν αντιμετωπίζει ένα μόνο πρόβλημα. Αντιμετωπίζει κατακερματισμό! Μεγάλες αποστάσεις, ανεπαρκείς οδικές συνδέσεις, δημογραφική πίεση, άνιση πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, έκθεση σε πυρκαγιές και πλημμύρες, αλλά και σημαντικές παραγωγικές, ενεργειακές, και τουριστικές δυνατότητες.

Πάνω και πρώτα απ’ όλα η Εύβοια χρειάζεται συνεκτικό στρατηγικό σχέδιο, προτεραιότητες και φάσεις υλοποίησης και οπωσδήποτε κάτι που δυστυχώς λείπει….. λογοδοσία!

Το «Εύβοια 2035» προτείνεται ως ενιαίο δεκαετές πλαίσιο, ώστε τα έργα να μην αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένες παρεμβάσεις, αλλά ως τμήματα μιας ενιαίας συνεκτικής στρατηγικής. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχουν δρομολογηθεί αρκετές παρεμβάσεις σε υποδομές, υγεία, αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, τουρισμό και τοπική ανάπτυξη αλλά έρχεται το αδυσώπητο ερώτημα!

Πόσα από όλα αυτά τα έργα ολοκληρώθηκαν και ποια δεν ολοκληρώθηκαν σωστά, με αποτέλεσμα κάθε τόσο ο τόπος μας να βρίσκεται διαρκώς στο έλεος μίας κακοκαιρίας. Πόσα βρίσκονται πράγματι σε κατασκευή και εφαρμόζονται οι προβλεπόμενοι έλεγχοι υλοποίησης των προδιαγραφών; Πόσα παραμένουν σε μελέτες, εγκρίσεις και ωρίμανση; Και, το ποιο σημαντικό …ποιο είναι το συνολικό αναπτυξιακό αποτέλεσμα για την Εύβοια;

Ας κατανοηθεί ότι η εξαγγελία δεν είναι έργο, η μελέτη δεν είναι κατασκευή και η χρηματοδότηση δεν είναι αποτέλεσμα! Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπει ο πολίτης στην καθημερινότητά του.

Το βασικό πρόβλημα: η Εύβοια εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά

Η Χαλκίδα ως βασικός αστικός και οικονομικός πόλος της Εύβοιας έχει τις δικές της ανάγκες. Η Βόρεια Εύβοια τις δικές της. Η Κεντρική και η Νότια Εύβοια τις δικές τους.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να σχεδιάζουμε τέσσερις διαφορετικές «Ευβοίες» καθόσον αυτό συνιστά μία εντελώς λανθασμένη προσέγγιση. Ακριβώς το αντίθετο. Η Εύβοια πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένας ενιαίος γεωγραφικός, οικονομικός και κοινωνικός χώρος. Ένα έργο εδώ, μια παρέμβαση εκεί, μια μελέτη αλλού, μια χρηματοδότηση σε διαφορετικό πρόγραμμα, διαφορετικοί φορείς, διαφορετικά χρονοδιαγράμματα.

Και στο τέλος ποιος έχει την ευθύνη για το σύνολο! Ποιος έχει την ευθύνη να δει την Εύβοια όχι ως άθροισμα δήμων, εργολαβιών και επιμέρους έργων όπως μας έχουν συνηθίσει αλλά ως ένα ενιαίο αναπτυξιακό σύστημα; Πρωτίστως η κεντρική διοίκηση!

Η Εύβοια δεν μπορεί να περιμένει επ’ αόριστον

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα. Ο υπό σχεδιασμός οδικός άξονας Ψαχνά – Στροφυλιά, μήκους περίπου 36 χιλιομέτρων, με σημαντικό προϋπολογισμό και στόχο ολοκλήρωσης που εκτείνεται χρονικά έως το … 2029 (!), αποτελεί αναμφίβολα σημαντική παρέμβαση. Γιατί όμως δεν έχει προχωρήσει από την στιγμή που ο Πρωθυπουργός το εξήγγειλε ως κρίσιμο έργο το 2021, επανέλαβε την εξαγγελία τουλάχιστον 3 φορές και έκτοτε απλά το έργο «κοσμεί» την οικεία σελίδα του ιστότοπου «ΕΥΒΟΙΑ ΜΕΤΑ»

Δεύτερο παράδειγμα. Η παράκαμψη Χαλκίδας και Ψαχνών αποτελεί επίσης κρίσιμο έργο για τη σύνδεση της Βόρειας Εύβοιας με τη Χαλκίδα και την ηπειρωτική Ελλάδα. Προχωρά όμως με πολύ αργούς ρυθμούς και αντί να φωτογραφίζονται κάποιοι υπεύθυνοι μπροστά από τις μπουλντόζες καλό θα είναι οι ίδιοι να πιέσουν για επιτάχυνση των εργασιών !

Δεν μπορεί η ανάπτυξη ενός ολόκληρου νομού να εξαρτάται από μεμονωμένα έργα που προχωρούν με διαφορετικές ταχύτητες. Χρειαζόμαστε ένα ενιαίο σχέδιο υποδομών με μία βασική αρχή! Κάθε μεγάλο έργο πρέπει να εντάσσεται σε ένα συνολικό δίκτυο και να υπηρετεί έναν συγκεκριμένο αναπτυξιακό στόχο.

Πρώτη προτεραιότητα: Στρατηγικός Χάρτης Εύβοιας 2035

Η Εύβοια χρειάζεται έναν δεσμευτικό Οδικό Χάρτη Εύβοιας 2035. Όχι ακόμα μία γενική μελέτη αλλά έναν πρακτικό χάρτη στον οποίο θα αποτυπώνονται, με σαφήνεια, τι πρέπει να γίνει με προτεραιότητες, ποιος είναι υπεύθυνος, πόσο κοστίζει, από πού χρηματοδοτείται, πότε δημοπρατείται, πότε ξεκινά και πότε τελειώνει.

Ο σχεδιασμός πρέπει να περιλαμβάνει: τον άξονα Χαλκίδα – Βόρεια Εύβοια, τις συνδέσεις προς Ιστιαία, Αιδηψό, Μαντούδι και τις παράκτιες περιοχές, τις αναγκαίες βελτιώσεις στην Κεντρική Εύβοια, τις συνδέσεις προς Κύμη και Νότια Εύβοια, και ένα ενιαίο πρόγραμμα οδικής ασφάλειας.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς περισσότερα χιλιόμετρα δρόμου αλλά μικρότερες αποστάσεις σε χρόνο, χαμηλότερο κόστος μεταφορών και ασφαλέστερες μετακινήσεις.

Δεύτερη προτεραιότητα: Τέλος στην αιώνια λογική της αποκατάστασης

Η Βόρεια Εύβοια δεν μπορεί να παραμένει για πάντα η περιοχή «που ανασυγκροτείται». Κάποια στιγμή πρέπει να περάσουμε από την αποκατάσταση στην παραγωγική ανασύνταξη.

Το ερώτημα είναι τι οικονομία θέλουμε να έχει η Βόρεια Εύβοια σε δέκα χρόνια. Μια οικονομία που θα στηρίζεται αποκλειστικά στον εποχικό τουρισμό;

Ή μια οικονομία συνδυάζοντας, αγροδιατροφή, μεταποίηση, τουρισμό τεσσάρων εποχών, θερμαλισμό, φυσιολατρικό τουρισμό, θρησκευτικό, ιαματικό τουρισμό επιχειρηματικότητα και νέες επενδύσεις;

Τρίτη προτεραιότητα: Υγεία, όχι μόνο ως παροχή, αλλά ως προϋπόθεση παραμονής

Η λειτουργία μονάδας «Τεχνητού Νεφρού» στην Ιστιαία είναι ένα σημαντικό βήμα αρκεί βέβαια να είναι διαρκώς πλήρως λειτουργική και να μην μείνει στις φωτογραφίες των εγκαινίων, όπως πολλοί υποπτευόμαστε! Οι κάτοικοι της περιφέρειας δικαιούνται πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες χωρίς να αντιμετωπίζουν τη γεωγραφική τους θέση ως ποινή.

Χρειάζεται ένα πραγματικό Δίκτυο Υγείας Εύβοιας. Με τη Χαλκίδα ως βασικό νοσοκομειακό κόμβο, ενισχυμένα Κέντρα Υγείας, τηλεϊατρική, οργανωμένο σύστημα διακομιδών, κινητές μονάδες και εξειδικευμένες υπηρεσίες στις απομακρυσμένες περιοχές.

Δεν μπορείς να ζητάς από μια οικογένεια να μείνει σε έναν τόπο όταν δεν αισθάνεται ασφαλής ούτε για το πιο στοιχειώδες: την υγεία της. Είναι ζήτημα οικονομίας, εθνικής συνοχής και συνάμα δημογραφικό!

Τέταρτη προτεραιότητα: Λιμάνια, πόλεις και τουρισμός πρέπει να λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα

Χαλκίδα, Μαντούδι, Αιδηψός, Κύμη, Κάρυστος. Δεν μπορεί να είναι απλώς σημεία στον χάρτη. Πρέπει να λειτουργούν ως τμήματα ενός ενιαίου δικτύου μεταφορών, τουρισμού και παραγωγής.

Το λιμάνι χωρίς δρόμο δεν αρκεί. Ο δρόμος χωρίς παραγωγή δεν αρκεί. Ο τουρισμός χωρίς υποδομές δεν αρκεί. Η βιομηχανία χωρίς ικανότητα μεταφορών δεν νοείται. Η λογική των μεμονωμένων έργων έχει εξαντλήσει τα όριά της. Χρειάζεται ολοκληρωμένος σχεδιασμός.

Πέμπτη προτεραιότητα: Λογοδοσία, εκεί όπου συνήθως σταματούν οι υποσχέσεις

Αυτό είναι μάλλον το σημαντικότερο πρόβλημα. Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να μετράμε την πολιτική επιτυχία με τον αριθμό των εξαγγελιών αλλά και των… φωτογραφιών.

Θα έπρεπε να τη μετράμε με τον αριθμό των έργων που παραδίδονται.

Χρειάζεται ένα πραγματικό «Εύβοια 2035 Dashboard» δηλαδή έναν «Πίνακα Ελέγχου και Δεικτών». Κάποιοι ίσως ακούν για πρώτη φορά αυτόν τον όρο.

Για κάθε μεγάλο έργο να υπάρχει δημόσια ενημέρωση: προϋπολογισμός, χρηματοδότηση, ανάδοχος, στάδιο υλοποίησης, ποσοστό προόδου, χρονοδιάγραμμα, επανεκτίμηση, καθυστερήσεις και λόγοι καθυστέρησης. Ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει αν προχωρά, πόσο προχωρά και γιατί δεν ολοκληρώθηκε όταν είχε προγραμματιστεί.

Το πραγματικό στοίχημα

Η Εύβοια δεν χρειάζεται άλλες γενικόλογες υποσχέσεις και ευχολόγια. Δεν χρειάζεται να της πουν ότι «η κυβέρνηση ενδιαφέρεται», ότι «η Περιφέρεια προσπαθεί» ή ότι «οι δήμοι εργάζονται». Πρέπει να γνωρίζουμε τι θα γίνει, πότε θα γίνει και ποιος έχει την ευθύνη να το κάνει.

Η Εύβοια έχει ανθρώπους, παραγωγικές δυνατότητες, φυσικό πλούτο, γεωγραφική θέση και σημαντικό αναπτυξιακό δυναμικό. Δεν της λείπουν οι δυνατότητες. Αυτό που της λείπει είναι η συνοχή του σχεδιασμού και η συνέπεια της υλοποίησης. Γι’ αυτό το «Εύβοια 2035» δεν πρέπει να είναι ένα ακόμη σύνθημα. Πρέπει να είναι συμβόλαιο αποτελέσματος.

Ως ακροτελεύτια παρατήρηση θα τόνιζα ότι η Εύβοια δεν χρειάζεται να της υποσχεθούν απλά ένα καλύτερο αύριο. Η Εύβοια χρειάζεται στρατηγικό σχέδιο. Να ξέρουμε πού θέλουμε να βρίσκεται το 2035 και ποια βήματα πρέπει να γίνουν μέχρι τότε, όχι με λόγια αλλά με πράξεις.