Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

GΤΑ 6: Η ανθρωπότητα στην ουρά για ένα video game, αλλά απούσα από τα πραγματικά προβλήματα της!

Άνθρωποι ζητούν άδειες από τις εργασίες τους, προγραμματίζουν την καθημερινότητά τους γύρω από την κυκλοφορία του παιχνιδιού, αγοράζουν καινούργιες κονσόλες και περιμένουν με αγωνία να βρεθούν από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο στον ψηφιακό κόσμο του GTA6. Αυτήν την κοινωνία θέλουμε; Μια κοινωνία που μπορεί να οργανώνεται, να κινητοποιείται και να ξοδεύει δισεκατομμύρια για ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, αλλά δεν βρίσκει την ίδια δύναμη, να αντιδράσει, απέναντι στην ακρίβεια, στην οικονομική ανασφάλεια, στην κοινωνική ανισότητα, στην ανεργία και στην απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας;

Δημοσιεύτηκε στις

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος.

Κυρίες και κύριοι, ΣΑΛΟΣ επικρατεί παγκοσμίως, ναι για το περιβόητο GTA 6! Φρενίτιδα, παραλήρημα, εκατομμύρια αγορές και οικονομικά μεγέθη που προκαλούν ίλιγγο! Το ηλεκτρονικό παιχνίδι που περίμεναν οι φανατικοί φίλοι του επί 13 χρόνια έσπασε τα κοντέρ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Rockstar Games, οι πωλήσεις της πρώτης ημέρας έφτασαν τα 3,79 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ είχαν προηγηθεί 32,5 εκατομμύρια πωλήσεις πριν από την επίσημη κυκλοφορία του! Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον ως κοινωνικό φαινόμενο, μιας κοινωνίας “Ωκεανίας Όργουελ” που ετοιμάζεται να υποδεχθεί έναν δήθεν παγκόσμιο ηγέτη “αντί.χριστό”.

Άνθρωποι ζητούν άδειες από τις εργασίες τους, προγραμματίζουν την καθημερινότητά τους γύρω από την κυκλοφορία του παιχνιδιού, αγοράζουν καινούργιες κονσόλες και περιμένουν με αγωνία να βρεθούν από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο στον ψηφιακό κόσμο του GTA6. Αυτήν την κοινωνία θέλουμε; Μια κοινωνία που μπορεί να οργανώνεται, να κινητοποιείται και να ξοδεύει δισεκατομμύρια για ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, αλλά δεν βρίσκει την ίδια δύναμη, να αντιδράσει, απέναντι στην ακρίβεια, στην οικονομική ανασφάλεια, στην κοινωνική ανισότητα, στην ανεργία και στην απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Τι είδους ψυχαγωγία είναι αυτή, όταν η ψηφιακή πραγματικότητα περιλαμβάνει εγκληματικότητα, βία, ληστείες και καταστροφές;

Βεβαίως, πρόκειται για μυθοπλασία και παιχνίδι ενηλίκων, όχι για απόδειξη ότι οι παίκτες υιοθετούν τέτοιες συμπεριφορές. Αλλά μήπως αξίζει να συζητήσουμε λίγο σοβαρότερα τι καταναλώνουμε ως ψυχαγωγία και πόσο χρόνο αφιερώνουμε σε αυτήν; Στον ψηφιακό κόσμο μπορείς να αποκτήσεις αυτοκίνητα, σπίτια, περιουσίες και μια ολόκληρη εικονική ζωή. Στην πραγματική ζωή, όμως, εκατομμύρια άνθρωποι δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο, τους λογαριασμούς και το καθημερινό τους τραπέζι. Εκεί είναι το παράδοξο!

Και τώρα ας περάσουμε στο πολιτικό κεφάλαιο της υπόθεσης. Πάει ο πολιτικός και ανακοινώνει 400 ευρώ για τους συνταξιούχους άνω των 65 ετών, προκειμένου να ενισχυθούν οι οικογένειες και να μπορέσουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες να αγοράσουν χριστουγεννιάτικα δώρα στα εγγόνια τους. Aλλά αφού θέλεις να κάνεις μία τόσο μεγάλη κοινωνική προσφορά, γιατί περιορίζεσαι στα 400 ευρώ; Θα θυμηθούμε την πρόσφατη πρακτική, δωρεάν γιγαμπάιτ για κινητό, τα 150€ δώρο σε νέους, αλλά γιατί όχι και μία νέα μελλοντική προσφορά, π.χ. κάθε τρεις επικαιροποιημένες ενέσεις COVID ή/και αντιγριπικού ή/και άλλων συνιστώμενων εμβολιασμών, ένα GTA 6 δώρο! Πάταγο δεν θα έκανε; Θα έβλεπες ουρές μέχρι την επόμενη πόλη! Ίσως κι ένας ψεύτικος “Άγιος Βασίλης” στην έξοδο κάθε εμβολιαστικού κέντρου, να μοιράζει το παιχνίδι, και να φωνάζει: «HO HO HO… MERRY CHRISTMAS!»

Ασφαλώς, η πρόληψη και ο εμβολιασμός αποτελούν ζητήματα δημόσιας υγείας που απαιτούν την επιστημονική ενημέρωση, την διαφάνεια και την ελεύθερη, ενημερωμένη συναίνεση. Δεν είναι εμπορική συναλλαγή, ούτε διαγωνισμός δώρων. Αλλά στην περίοδο της πανδημίας, εφαρμόστηκαν και οικονομικά κίνητρα, για τον εμβολιασμό νέων ανθρώπων. Μήπως τελικά η σύγχρονη πολιτική επικοινωνία έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει τον πολίτη, ίσως περισσότερο ως καταναλωτή, και λιγότερο, ως ελεύθερο, ως σκεπτόμενο άνθρωπο;

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό κοινωνικό ερώτημα. Δεν είναι το GTA 6, το πρόβλημα. Ούτε δικαιούται κανείς να κατηγορεί συλλήβδην όσους επιλέγουν να ψυχαγωγούνται με ηλεκτρονικά παιχνίδια. Το πρόβλημα είναι η κοινωνική ιεράρχηση των προτεραιοτήτων μας. Όταν η ψηφιακή απόλαυση, γίνεται πολύ σημαντικότερη από την κοινωνική συμμετοχή, όταν η κατανάλωση, υποκαθιστά τη σκέψη και όταν η σύγχρονη πολιτική περιορίζεται στη διανομή επιδομάτων και στην επικοινωνιακή προβολή τους, τότε έχουμε κάθε λόγο να αναρωτηθούμε για την πορεία του σύγχρονου πολιτισμού. Τελικά, τι ζητάμε να μας χαρίσει ένα GTA 6 ή ζητάμε να ξαναβρούμε την ανθρωπιά, την κοινωνική ευαισθησία, την ελεύθερη σκέψη και την ικανότητα να ξεχωρίζουμε τις πραγματικές ανάγκες από τις τεχνητές επιθυμίες.

Γιατί τα Χριστούγεννα για μας τους Ορθόδοξους κυρίως, δεν είναι ούτε ηλεκτρονικό παιχνίδι, ούτε διαφημιστική καμπάνια, ούτε πολιτικό επικοινωνιακό τέχνασμα. Είναι η ανθρώπινη αγάπη, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια. Είναι η ανθρώπινη αγάπη, που εκδηλώνεται από το περίσευμα της καρδιάς μας. Είναι η Ταπείνωση του Υιού του Θεού, να έρθει να γεννηθεί σε ένα ταπεινό σπήλαιο ζώων. Είναι η διάκριση και σοφία των Μάγων εκ Περσίας – Ιράν, να πάνε να τον προσκυνήσουν, με δώρα. Είναι η Ομολογία της Μεταστροφής του νου μας σε κάτι ανώτερο, πνευματικό και ιδανικό. Είναι η προετοιμασία μας με προσευχή και νηστεία των Χριστουγέννων για την γέννηση του Θεανθρώπου, που όπως αναφέρεται για τον Άγιο Ιερώνυμο, που είπε: δεν έχω Χριστέ μου τίποτα να σου προσφέρω, κι άκουσε φωνή, έχεις, τις αμαρτίες σου, αυτές να μου προσφέρεις!!

Και το μεγαλύτερο παιχνίδι που πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να παίζουμε, είναι εκείνο, στο οποίο η ίδια η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της, μπροστά στην υλική κατανάλωση και στην εικονική πραγματικότητα της όποιας “Ωκεανίας Όργουελ”.

ΙΣΩΣ, ΛΙΓΟΤΕΡΟ GTA ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΕΙΡΗΝΗ.

Ο Αλέξιος Π. Παναγόπουλος είναι διακεκριμένος Ακαδημαϊκός, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και Νομικής, με πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο που εκτείνεται στους τομείς της Ηθικής, της Θεολογίας και των Ανθρωπιστικών Επιστημών. Για το έτος 2025, αποτελεί υποψήφιο για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Ακαδημαϊκοί Τίτλοι & Διακρίσεις Τακτικό Μέλος (Academician): Ευρωπαϊκή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (EASA, Salzburg – Αυστρία), από 05/06/2024. Τακτικό Μέλος (Academician): Διεθνής Σλαβική Ακαδημία Επιστημών, Πολιτισμού, Εκπαίδευσης και Τεχνών (MCA, Μόσχα – 7 Σλαβικές Χώρες), από 26/12/2018. Τακτικό Μέλος (Academician): Διεθνής Ηθική Ακαδημία Ινδίας (IEAI), από 06/2024. Υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης 2025. Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση & Τίτλοι (DDDr. Dr.Habil.) Διαθέτει σπάνιο εύρος εξειδίκευσης με τρία διδακτορικά διπλώματα και υφηγεσία: Diploma Dr. Habilitation: Νομική Επιστήμη. Διδακτορικό (PhD): Πολιτικές Επιστήμες. Διδακτορικό (PhD): Βιοηθική, Βιοψυχολογία και Ιατρική Ανθρωπολογία. Διδακτορικό (PhD): Θεολογία και Θρησκειολογία. Μεταδιδακτορική Έρευνα (Post-Doc): Νομική (Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου). Θεολογία/Θρησκειολογία (Πανεπιστήμιο Μονάχου). Βιοηθική (Πανεπιστήμιο Πατρών). Βασικοί Τίτλοι Σπουδών: Πτυχία στη Νομική (Δικηγόρος), τη Θεολογία, την Ιστορία/Φιλολογία και τη Μουσική. Υπήρξε υπότροφος σημαντικών ιδρυμάτων όπως το DAAD (Γερμανία) και το ΙΚΥ. Επαγγελματική & Διοικητική Εμπειρία Καθηγητής: Πολιτικών Επιστημών και Νομικής. Διευθυντής: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Δημοσίου Δικαίου (EPLO) για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (BiH) και το Μαυροβούνιο (MNE). Δικηγόρος & Νομικός. Διεθνείς Συμμετοχές & Μέλος Οργανισμών World Association of Jurists (WJA): Μέλος της Παγκόσμιας Ένωσης Νομικών (Ουάσινγκτον, ΗΠΑ). Ciesart (Camara Internacional de Escritores y Artistas): Μέλος του Διεθνούς Επιμελητηρίου Συγγραφέων και Καλλιτεχνών (Ισπανία). Συγγραφικό & Ποιητικό Έργο Είναι αναγνωρισμένος συγγραφέας και ποιητής με πλούσια εργογραφία που περιλαμβάνει επιστημονικά συγγράμματα, δοκίμια και λογοτεχνία. Το έργο του φιλοξενείται σε σημαντικές πλατφόρμες και βιβλιογραφικές βάσεις: Biblionet: Καταγραφή εκδοθέντων έργων. Academia.edu: Δημοσιευμένες επιστημονικές μελέτες και papers. Huffington Post & Πεντουσία: Τακτικός αρθρογράφος. Ψηφιακή Παρουσία & Σύνδεσμοι ORCID ID: 0009-0008-9304-4040 Huffington Post Profile: Dr. Alexios Panagopoulos Πεμπτουσία: Author Page Academia.edu: Alexios Panagopoulos Papers Biblionet: Παναγόπουλος, Αλέξιος Π.

Αναλύσεις

Η Κομισιόν ανοίγει την πόρτα του SEPA στην Τουρκία – Στο «κάδρο» και οι τράπεζες των κατεχομένων υπό τη σκιά ξεπλύματος χρήματος – Παρέμβαση Χατζηπαντέλα

Τουρκία, SEPA, Κομισιόν, κατεχόμενα, Κύπρος, Κυπριακό, Μιχάλης Χατζηπαντέλας, Μαρία Λουίς Αλμπουκέρκε, Βάλντις Ντομπρόβσκις, ξέπλυμα χρήματος, τράπεζες, Ευρωπαϊκή Ένωση, ευρωτουρκικές σχέσεις, ψευδοκράτος

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα παρασκήνιο ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών, επαφών και επίσημων δηλώσεων βρίσκεται πίσω από την προσπάθεια της Τουρκίας να ενταχθεί στο ευρωπαϊκό σύστημα πληρωμών (SEPA), με την Κομισιόν να ανοίγει έμμεσα, μέσω τουρκικών τραπεζών, την πόρτα της Ευρώπης και στο μη αναγνωρισμένο τραπεζικό σύστημα των κατεχομένων, το οποίο δεν διέπεται από τους αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες εποπτείας και σκιάζεται από σοβαρές περιπτώσεις ξεπλύματος χρήματος και χρηματοδότησης τρομοκρατίας.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι η Άγκυρα δεν κινείται μόνη της. Η προοπτική ένταξής της, τέθηκε στο τραπέζι με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο, ενώ τον Ιούλιο ο Επίτροπος Οικονομίας Βάλντις Ντομπρόβσκις χαιρέτισε δημόσια την επίσημη εκδήλωση ενδιαφέροντος της Τουρκίας.

Αίσθηση και προβληματισμό προκαλεί η στάση της αρμόδιας Επιτρόπου, Μαρία Λουίς Αλμπουκέρκε, η οποία απαντώντας σε επιστολή – παρέμβαση του ευρωβουλευτή Μιχάλη Χατζηπαντέλα δεν κάνει αναφορά στις εξελίξεις αυτές και περιορίζεται σε μια γενική περιγραφή των διαδικασιών, αναφέροντας απλώς ότι, εάν η Τουρκία υποβάλει αίτηση ένταξης στον SEPA, η Κομισιόν θα συμμετάσχει στη διαδικασία εφόσον της ζητηθεί.

Το ζήτημα αφορά στον Ενιαίο Χώρο Πληρωμών σε Ευρώ (SEPA), μέσω του οποίου πολίτες και επιχειρήσεις μπορούν να μεταφέρουν χρήματα σε ευρώ μεταξύ τραπεζών 41 χωρών και περιοχών, με ταχύτερες και οικονομικότερες διαδικασίες.

Από τον Φεβρουάριο στο τραπέζι

Ο Ευρωπαίος αξιωματούχος, Γιούργκις Βιλτσίνσκας, είχε προχωρήσει ένα ακόμη βήμα διαβεβαιώνοντας από τον Μάρτιο ότι η Κομισιόν είναι έτοιμη να στηρίξει την Τουρκία στην προσπάθεια ένταξής της, νοουμένου ότι θα συμμορφωθεί με τους ευρωπαϊκούς κανόνες για τις πληρωμές, ενισχύοντας μεταξύ άλλων τη νομοθεσία για την καταπολέμηση του ξεπλύματος χρήματος και την προστασία προσωπικών δεδομένων.

Χαιρέτισε η Κομισιόν

Η επόμενη σημαντική εξέλιξη καταγράφηκε στις 2 Ιουλίου, κατά τον Οικονομικό Διάλογο Υψηλού Επιπέδου ΕΕ – Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη, υπό τη συμπροεδρία του Επιτρόπου Οικονομίας Βάλντις Ντομπρόβσκις και του Τούρκου υπουργού Οικονομικών Μεχμέτ Σιμσέκ.

Οι κινήσεις αυτές επιβεβαιώνουν ότι το ζήτημα έχει ήδη συζητηθεί σε υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν σημαίνουν, ωστόσο, ότι έχει εγκριθεί η ένταξη της Τουρκίας ή ότι έχει επιβεβαιωθεί η υποβολή ολοκληρωμένης αίτησης.

Τα κατεχόμενα

Το ζήτημα προσλαμβάνει ιδιαίτερες διαστάσεις, δεδομένης της συνεχιζόμενης άρνησης της Τουρκίας να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και των οικονομικών και τραπεζικών διασυνδέσεών της με τα κατεχόμενα.
Ο βασικός προβληματισμός αφορά στο ενδεχόμενο, χρήματα που προέρχονται από δραστηριότητες στα κατεχόμενα να μεταφέρονται μέσω τουρκικών τραπεζών προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες με μεγαλύτερη ευκολία, εφόσον η Τουρκία ενταχθεί στον SEPA.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν οι συναλλαγές που ενδέχεται να περνούν από τράπεζες ή άλλα κυκλώματα διακίνησης χρημάτων στα κατεχόμενα, χωρίς επαρκείς ελέγχους για την πραγματική προέλευση και τον τελικό παραλήπτη τους. Το ζητούμενο είναι να αποκλειστεί το ενδεχόμενο αξιοποίησης αυτών των διαδρομών για ξέπλυμα χρήματος, παράκαμψη διεθνών κυρώσεων, χρηματοδότηση της τρομοκρατίας ή φοροδιαφυγή.
Οι ανησυχίες για το τραπεζικό σύστημα των κατεχομένων δεν είναι αβάσιμες. Ήδη, από το 2004, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών είχε κατονομάσει τη First Merchant Bank για ξέπλυμα χρήματος και διασυνδέσεις με το οργανωμένο έγκλημα. Στο επίκεντρο καταγγελιών για χρηματοδότηση της Χαμάς βρέθηκε και η Mondial Bank, της οποίας η άδεια ανακλήθηκε τον Ιούνιο του 2026 για παραβάσεις, μεταξύ άλλων, της νομοθεσίας κατά του ξεπλύματος χρήματος και της χρηματοδότησης τρομοκρατίας.

Ακόμα και το ίδιο το ψευδοκράτος σε ανακοίνωση του στις 28 Ιανουαρίου 2026, αναγνωρίζει αύξηση ύποπτων τραπεζικών συναλλαγών, με λογαριασμούς τρίτων προσώπων και ανεξήγητες διακινήσεις χρημάτων.
Σαφώς, η συμμετοχή της Τουρκίας δεν θα σήμαινε αυτομάτως ένταξη των τραπεζών των κατεχομένων στον SEPA, ούτε κατάργηση των ελέγχων. Θα μπορούσε, ωστόσο, να δημιουργήσει περισσότερες δυνατότητες μεταφοράς χρημάτων μέσω συμμετεχουσών τουρκικών τραπεζών.

Παρέμβαση Χατζηπαντέλα

Γνωρίζοντας τις τουρκικές επιδιώξεις, ο ευρωβουλευτής Μιχάλης Χατζηπαντέλας παρενέβη με επιστολή προς την αρμόδια Επίτροπο, Μαρία Λουίς Αλμπουκέρκε, αρμόδια για τις Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες και την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, ζητώντας αυστηρή και διαφανή αξιολόγηση.

Επικαλούμενος την έκθεση της Κομισιόν για την Τουρκία του 2025, επισημαίνει σοβαρές ελλείψεις στο κράτος δικαίου, στην προστασία προσωπικών δεδομένων και στους μηχανισμούς καταπολέμησης της απάτης.
Υποδεικνύει, παράλληλα, ότι η στενότερη ενσωμάτωση των τουρκικών τραπεζών στις ευρωπαϊκές υποδομές πληρωμών δεν μπορεί να εξετάζεται ανεξάρτητα από το Κυπριακό και την άρνηση αναγνώρισης της Δημοκρατίας. Ζητά, μάλιστα, συνάντηση με την Επίτροπο.

Υπάρχει, όμως, ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο. Τα επίσημα κριτήρια ένταξης στον SEPA, προβλέπουν ότι πρέπει να εξετάζονται ακόμη και πολιτικά ζητήματα, εφόσον ενδέχεται να πλήξουν την αξιοπιστία του ευρωπαϊκού συστήματος πληρωμών. (EPC061-14, έκδοση 6.2, σελ. 4, παράγραφος 3.E(i)). Στο ίδιο έγγραφο προβλέπεται ρητά ότι, πριν από την ένταξη νέας χώρας, πρέπει να έχει προηγηθεί διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις αρμόδιες τραπεζικές ή άλλες εποπτικές Αρχές της υποψήφιας χώρας και υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχουν διατυπωθεί αντιρρήσεις. (EPC061-14, έκδοση 6.2, σελ. 4, παράγραφος 3.E(ii))
Συνεπώς, η Κομισιόν δεν έχει μεν την τελική αρμοδιότητα έγκρισης, αλλά η θέση της αποτελεί ουσιαστικό μέρος της προβλεπόμενης διαδικασίας.

Τι δεν είπε στην απάντηση η Αλμπουκέρκε

Ιδιαίτερα ερωτήματα προκαλεί υπό το φως των προηγούμενων εξελίξεων η απάντηση της Επιτρόπου Αλμπουκέρκε στον Κύπριο ευρωβουλευτή.
Παρότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε προτείνει από τον Φεβρουάριο στην Άγκυρα να εξετάσει την ένταξή της στον SEPA και ο Επίτροπος Ντομπρόβσκις είχε χαιρετίσει δημόσια τον Ιούλιο την επίσημη εκδήλωση ενδιαφέροντος της Τουρκίας, η Αλμπουκέρκε δεν κάνει καμία αναφορά στις εξελίξεις αυτές.

Αντίθετα, περιορίζεται να εξηγήσει ότι την τελική απόφαση λαμβάνει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Πληρωμών και ότι η Κομισιόν διατυπώνει γνώμη μόνο εφόσον της ζητηθεί. Προχωρεί, μάλιστα, ένα βήμα παραπέρα, αναφέροντας ότι «εάν η Τουρκία υποβάλει αίτηση», θα ακολουθηθούν οι καθιερωμένες διαδικασίες.
Η διατύπωση αυτή μπορεί να εξηγείται από το γεγονός ότι η επιστολή πρόθεσης δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αίτηση. Δεν εξηγεί, όμως, γιατί η Επίτροπος δεν αναφέρει καθόλου τις προηγούμενες ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες και την επίσημη τουρκική κίνηση, την οποία είχε ήδη χαιρετίσει μέλος της ίδιας Επιτροπής.

Η Αλμπουκέρκε δεν απαντά επί της ουσίας στις ανησυχίες που θέτει ο κ. Χατζηπαντέλας για το Κυπριακό, τη μη αναγνώριση της Δημοκρατίας και τους ελέγχους των χρηματικών συναλλαγών.
Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι μόνο εάν και πότε θα υποβληθεί ολοκληρωμένη αίτηση από την Τουρκία. Είναι γιατί η Κομισιόν, ενώ είχε ήδη αναδείξει δημόσια την προοπτική ένταξης, επιλέγει στην απάντησή της προς τον Κύπριο ευρωβουλευτή να περιοριστεί στις διαδικασίες, χωρίς να τοποθετηθεί επί των συγκεκριμένων ζητημάτων που του θέτει. Και κυρίως, κατά πόσο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θα συνυπολογίσουν τις ιδιαιτερότητες του Κυπριακού και την ανάγκη αποτελεσματικού ελέγχου των συναλλαγών που συνδέονται με τα κατεχόμενα.

philenews.com

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Le Figaro : Μια χώρα παραδομένη στη βαρβαρότητα και την άγρια βία

Οι διαδηλώσεις της 17ης Οκτωβρίου 2026 θα μείνουν στην ιστορία ως σημείο καμπής στη σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας. Από τη μία πλευρά, ένας αστικός ανταρτοπόλεμος, τον οποίο διεξήγαγαν ακτιβιστές και ταραχοποιοί άρτια εξοπλισμένοι και οργανωμένοι, λεηλάτησε τις 50 μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας, προκάλεσε δύο θανάτους στο περιθώριο των συγκρούσεων, τραυμάτισε σχεδόν 1.000 αστυνομικούς και χωροφύλακες, λεηλάτησε περίπου 3.000 καταστήματα και προκάλεσε καταστροφές που εκτιμώνται σε 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Από την άλλη πλευρά, σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο από τον Μάιο του 1968, το κράτος κατέρρευσε, χάνοντας ολοκληρωτικά τον έλεγχο της δημόσιας τάξης.

Δημοσιεύτηκε

στις

Από τις 17 Οκτωβρίου, η ακραία βία έχει εγκαθιδρυθεί στη Γαλλία ως ένα μόνιμο καθεστώς και συνεχίζει αδιάκοπα να επεκτείνεται. Είναι ευθύνη μας να την εξαλείψουμε τώρα, προτού να είναι πολύ αργά.
Οι διαδηλώσεις της 17ης Οκτωβρίου 2026 θα μείνουν στην ιστορία ως σημείο καμπής στη σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας. Από τη μία πλευρά, ένας αστικός ανταρτοπόλεμος, τον οποίο διεξήγαγαν ακτιβιστές και ταραχοποιοί άρτια εξοπλισμένοι και οργανωμένοι, λεηλάτησε τις 50 μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας, προκάλεσε δύο θανάτους στο περιθώριο των συγκρούσεων, τραυμάτισε σχεδόν 1.000 αστυνομικούς και χωροφύλακες, λεηλάτησε περίπου 3.000 καταστήματα και προκάλεσε καταστροφές που εκτιμώνται σε 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Από την άλλη πλευρά, σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο από τον Μάιο του 1968, το κράτος κατέρρευσε, χάνοντας ολοκληρωτικά τον έλεγχο της δημόσιας τάξης.
Μακριά από το να υποχωρήσει, η ακραία βία έχει έκτοτε εγκατασταθεί ως μόνιμο καθεστώς και συνεχίζει να επεκτείνεται. Ένα κλίμα τρόμου επικρατεί πλέον σε πολλά σχολεία, όπου οι επιθέσεις εναντίον καθηγητών και διευθυντών, οι εκτοξεύσεις βλημάτων από όλμους (περίπου εκατό την ημέρα), οι απειλές θανάτου και οι εκκλήσεις για δολοφονίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, καθιστώντας αδύνατη κάθε εκπαιδευτική δραστηριότητα. Το ίδιο συμβαίνει και στα πανεπιστήμια, όπου πολλαπλασιάζονται οι επιθέσεις εναντίον πρυτάνεων και καθηγητών. Δημοσιογράφοι που καλύπτουν διαδηλώσεις ξυλοκοπούνται άγρια από ταραχοποιούς. Αιρετοί εκπρόσωποι απειλούνται, δέχονται επιθέσεις, γίνονται στόχοι εκτοξεύσεων αντικειμένων ή περιλούζονται με βενζίνη. Αστυνομικοί, χωροφύλακες και πυροσβέστες μετρούν χιλιάδες τραυματίες.
Αυτή η απελευθέρωση της ακραίας βίας αποτελεί ιδιαιτερότητα της Γαλλίας και τη διαφοροποιεί από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, όπου πραγματοποιούνται μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις, καθώς και διαδηλώσεις κατά της αύξησης του κόστους ζωής. Χαρακτηρίζεται από την πολύ μεγάλη αύξηση του αριθμού και της έντασης των επιθέσεων, οι οποίες στρέφονται πλέον τόσο κατά προσώπων όσο και κατά δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, από τη μείωση της ηλικίας των δραστών, αλλά και από τη μετατροπή της αγριότητας σε κάτι που δεν αποτελεί πλέον ταμπού, αλλά σύμβολο ταυτότητας, το οποίο βιντεοσκοπείται και επιδεικνύεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο τεράστιος χώρος που αφήνεται στη βία
Αυτή η έκρηξη βίας εντάσσεται στην κλιμάκωση των εξεγερσιακών ταραχών που έχουν πολλαπλασιαστεί από το 2017: το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων το 2018-2019· οι διαδηλώσεις κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος το 2023· οι εξεγέρσεις μετά τον θάνατο του Ναέλ Μερζούκ το 2023· η καταστροφή της Νέας Καληδονίας το 2024 (14 νεκροί, 975 τραυματίες, ζημιές ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ σε μια οικονομία με ΑΕΠ 8 δισεκατομμυρίων)· οι λεηλασίες στο Παρίσι και στα αστικά κέντρα μετά τις νίκες της Παρί Σεν Ζερμέν στο Champions League, τον Μάιο του 2025 και του 2026.
Σε όλα αυτά προστίθεται η αναζωπύρωση της πολιτικής βίας, με τραγικές μαρτυρίες τη δολοφονία του Κεντάν Ντεράνκ από μέλη της πολιτοφυλακής «Νέα Φρουρά» (La Jeune Garde) και την τρομοκρατική επίθεση στο Τραπ. Η χώρα μας παραμένει, εξάλλου, η πλέον πληγείσα από την ισλαμιστική τρομοκρατία στην Ευρώπη, με σχεδόν 90 τρομοκρατικές επιθέσεις και 350 νεκρούς από τη δεκαετία του 1980. Το φαινόμενο συνοδεύεται από μια έξαρση του αντισημιτισμού, ο οποίος πλέον προωθείται και νομιμοποιείται από την άκρα Αριστερά. Όπως συνέβη στα τέλη του 19ου αιώνα και κατά τη δεκαετία του 1930, αυτό αποτελεί προειδοποιητικό σήμα μιας κοινωνίας που αποσυντίθεται και μιας δημοκρατίας που μπαίνει στον πειρασμό του αυταρχισμού.
Η άλλη όψη της γαλλικής ιδιαιτερότητας βρίσκεται στο πολιτικό κενό, στην παραίτηση του κράτους, στην παθητικότητα της κοινωνίας και των εκπροσώπων της. Ο Εμανουέλ Μακρόν δεν λέει ούτε μία λέξη για τα θύματα και καλεί τις δυνάμεις της τάξης να επιδείξουν ενσυναίσθηση. Το βάθος της άρνησής του να αναγνωρίσει την πραγματικότητα αποδεικνύεται από τις εκπληκτικές δηλώσεις του μετά την αποτρόπαιη τραγωδία στο Τραπ, την οποία χαρακτήρισε ως την πρώτη τρομοκρατική επίθεση που διαπράχθηκε για ρατσιστικούς και θρησκευτικούς λόγους, διαγράφοντας με μια μονοκοντυλιά τα θύματα της ισλαμιστικής τρομοκρατίας και των αντισημιτικών και αντιχριστιανικών επιθέσεων.
Τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα καταστήματα, τα κέντρα των πόλεων και οι πολυκατοικίες κοντά στους χώρους των διαδηλώσεων εγκαταλείπονται στο έλεος των ταραχοποιών. Οι δράστες των βιαιοπραγιών, στη συντριπτική τους πλειονότητα, δεν διώκονται ποινικά ούτε υφίστανται πειθαρχικές κυρώσεις. Η κοινωνία των πολιτών παραμένει παραλυμένη από τον φόβο ή ακόμη και επιδεικνύει ανοχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι δημοσιογραφικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι οποίες δεν διαμαρτύρονται για τον άγριο ξυλοδαρμό δημοσιογράφων από διαδηλωτές, αλλά… για την αστυνομική βία. Αυτό καταδεικνύει την παραίτησή τους από την αποστολή υπεράσπισης της ενημέρωσης και την εγκατάλειψη κάθε δεοντολογίας.
Ο τεράστιος χώρος που αφήνεται στη βία έχει καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα μας.
Πρώτα απ’ όλα, για μια ολόκληρη γενιά μαθητών και φοιτητών, η οποία ετοιμάζεται να υποστεί μια δεύτερη χαμένη σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά, μετά από εκείνη της πανδημίας του Covid. Αυτό δεν θα την εμποδίσει να αποκτήσει τα πτυχία της, αλλά αυτά θα στερούνται κάθε αξίας, καθώς θα είναι αποκομμένα από τις πραγματικές γνώσεις και δεξιότητες που επιτρέπουν την πρόσβαση στην εργασία και την ένταξη στην κοινωνία.
Για την οικονομία μας, η οποία, ενώ βρίσκεται ήδη σε ύφεση, παρακολουθεί την καταστροφή του εμπορίου και του τουρισμού, την εκτίναξη των πτωχεύσεων, τη διακοπή των επενδύσεων και τη μαζική φυγή κεφαλαίων.
Για τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες δεν μπορούν να διεξαγάγουν τον απαραίτητο διάλογο για την ανόρθωση μιας Γαλλίας που έχει ναυαγήσει μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και οι οποίες διεξάγονται υπό συνθήκες που ευνοούν τους εξτρεμιστές.
Για το έθνος, το οποίο διασπάται σε ομάδες, κοινότητες και γενιές που, όπως είχε προβλέψει ο Ζεράρ Κολομπ, δεν ζουν πλέον η μία δίπλα στην άλλη, αλλά συγκρούονται σε μια θανάσιμη αντιπαράθεση.
Και κυρίως για τη δημοκρατία μας, η οποία δεν έχει βρεθεί ποτέ σε μεγαλύτερο κίνδυνο από ό,τι σήμερα, μετά τη δεκαετία του 1930. Η σπείρα της μνησικακίας, του φόβου και του μίσους γεννά μια μηδενιστική βία, η οποία δεν παράγει παρά ακόμη πιο ριζοσπαστική βία. Καθρέφτης του ναρκισσισμού του Εμανουέλ Μακρόν, δεν διαθέτει ούτε πολιτικό σχέδιο ούτε πρόγραμμα. Περιορίζεται σε μια κτηνώδη καταστροφική δύναμη που στρέφεται εναντίον των θεσμών μας, του κράτους δικαίου και των αξιών της Δημοκρατίας, μεθυσμένη από τη δική της βαρβαρότητα.
Αυτή η μάζα εξατομικευμένων και απομονωμένων ατόμων, στερημένων από κάθε ιστορικό, πολιτισμικό ή ηθικό σημείο αναφοράς, αποτελεί ιδανικό ανθρώπινο δυναμικό για την εξυπηρέτηση των εξτρεμιστών. Είναι στρατεύματα ώριμα για ένα αυταρχικό καθεστώς, το οποίο δεν θα προσφέρει ούτε ευημερία ούτε κοινωνική δικαιοσύνη ούτε ασφάλεια, αλλά θα καταστρέψει οριστικά την ελευθερία.
Αυτή η δυναμική, που συνδυάζει την ανεξέλεγκτη βία στους δρόμους, η οποία δρα με τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας, την αδυναμία των δημόσιων αρχών και την παθητικότητα της κοινωνίας, είναι εκείνη που επέτρεψε στον Μουσολίνι στην Ιταλία και στον Χίτλερ στη Γερμανία να ανέλθουν στην εξουσία το 1922 και το 1933 αντίστοιχα.
Και στις δύο περιπτώσεις, με φόντο την αποσύνθεση των μεσαίων τάξεων και την οργή των πολιτών, το ψεύδος ευδοκίμησε —ιδίως οι μύθοι περί «πισώπλατης μαχαιριάς» το 1918, περί του δικτατορικού χαρακτήρα της Συνθήκης των Βερσαλλιών και περί της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας κατά τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης—, η βία εγκαταστάθηκε και κανονικοποιήθηκε, οι πολιτοφυλακές πήραν τον έλεγχο των δρόμων και των πόλεων, η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και τους ηγέτες κατέρρευσε και οι ελίτ συμβιβάστηκαν με τους εξτρεμιστές.
Η ίδια η ιστορία της Γαλλίας υπενθυμίζει, επίσης, ότι οι περίοδοι βίας και χάους καταλήγουν πάντοτε στην εγκαθίδρυση αυταρχικών καθεστώτων: η Ναπολεόντεια Αυτοκρατορία, για να κλείσει οριστικά το κεφάλαιο της Τρομοκρατίας· η Δεύτερη Αυτοκρατορία, που γεννήθηκε από τις αιματηρές ημέρες του Ιουνίου του 1848· το καθεστώς του Βισύ, αποκορύφωμα της οικονομικής παρακμής και της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης της δεκαετίας του 1930 και, στη συνέχεια, της συντριπτικής ήττας του Ιουνίου του 1940.
Η σημερινή υποταγή στη βία είναι ακόμη πιο παράλογη, αν αναλογιστούμε ότι η Γαλλία εφηύρε το σύγχρονο κράτος στα τέλη του 16ου αιώνα, προκειμένου να βγει από τους θρησκευτικούς πολέμους, οι οποίοι ήταν πρωτίστως εμφύλιοι πόλεμοι.
Είναι ακόμη πιο ακατανόητη, αν λάβουμε υπόψη ότι το κράτος απορροφά το 57% του ΑΕΠ της έβδομης μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, αλλά αδυνατεί να εξασφαλίσει την εσωτερική ειρήνη, η οποία αποτελεί την πρώτη και θεμελιώδη αποστολή του.
Είναι, τέλος, ακόμη πιο παράδοξη, καθώς ενισχύει τον πειρασμό του αυταρχισμού τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την Ουγγαρία και τη Σερβία, προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτόν.
Οι λύσεις είναι απολύτως γνωστές
Πρέπει, επομένως, να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της βίας, η οποία αποτελεί όπλο μαζικής καταστροφής της οικονομίας μας, του έθνους μας και της δημοκρατίας μας.
Οι Γάλλοι έχουν πλήρη επίγνωση αυτού του κινδύνου: το 91% θεωρεί ότι η βία αποτελεί μείζονα απειλή και το 78% τη χαρακτηρίζει απαράδεκτη. Όσο θεμιτό είναι να κατανοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες της οργής των πολιτών, άλλο τόσο ανεύθυνο είναι να υποχωρούμε μπροστά στη βία, η οποία δεν επιλύει κανένα από τα προβλήματά μας, αλλά τα επιδεινώνει όλα.
Οι λύσεις είναι απολύτως γνωστές.
Να βγούμε από την άρνηση της πραγματικότητας και την ανοχή απέναντι στη βία, η οποία δεν έχει τίποτε το ρομαντικό και δεν είναι παρά ένας καθαρός μηδενισμός.
Να εφαρμόσουμε μια πολιτική μηδενικής ανοχής, η οποία θα συνδυάζει την εκπαίδευση, την πρόληψη και την καταστολή, με συστηματικές και αποτελεσματικές ποινικές διώξεις και πειθαρχικές κυρώσεις.
Να επενδύσουμε εκ νέου στο κράτος που είναι επιφορτισμένο με τις κυριαρχικές λειτουργίες του, το οποίο έχει καταβροχθιστεί από το κοινωνικό κράτος (3,6% έναντι 34% του ΑΕΠ).
Να κινητοποιήσουμε την κοινωνία των πολιτών και τους εκπροσώπους της.
Να αλλάξουμε ριζικά νοοτροπία, δίνοντας προτεραιότητα στη λογική έναντι της οργής, στη συσπείρωση έναντι των διαιρέσεων και στην αναζήτηση συμβιβασμών έναντι της σύγκρουσης.
Ο Αλμπέρ Καμύ, στην Πανούκλα, μας προειδοποιεί μέσα από τη σοφία του γιατρού Μπερνάρ Ριέ:
«Ήξερε ότι ο βάκιλος της πανούκλας δεν πεθαίνει ούτε εξαφανίζεται ποτέ, ότι μπορεί να παραμένει κοιμισμένος επί δεκαετίες μέσα στα έπιπλα και στα λευκά είδη, ότι περιμένει υπομονετικά στα δωμάτια, στα υπόγεια, στα μπαούλα, στα μαντίλια και στα χαρτιά, και ότι ίσως έρθει κάποια μέρα που, για τη δυστυχία και τη διδασκαλία των ανθρώπων, η πανούκλα θα ξυπνήσει τους αρουραίους της και θα τους στείλει να πεθάνουν μέσα σε μια ευτυχισμένη πόλη».
Η βία είναι αυτός ο βάκιλος που σκοτώνει τις ελεύθερες και ευτυχισμένες πόλεις. Έχει ενεργοποιηθεί και πάλι στη χώρα μας. Είναι ευθύνη μας να την εξαλείψουμε τώρα, προτού να είναι πολύ αργά.
Le Figaro
2!/11/26
Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Αναστάσιος Λαυρέντζος: «Η Ελλάδα έκανε άλλη μία υποχώρηση στην Τουρκία – Κινδυνεύουμε να χάσουμε τη γεωπολιτική μας σημασία»

Τον κίνδυνο να υποβαθμιστεί ο στρατηγικός ρόλος Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο, εφόσον η Αθήνα οδηγηθεί σε καθεστώς συνδιαχείρισης με την Τουρκία, επισήμανε ο αναλυτής και σύμβουλος επιχειρήσεων Αναστάσιος Λαυρέντζος, μιλώντας στη Βασιλική Πολίτου στον Θήτα FM. Συνδέοντας τις τελευταίες ελληνοτουρκικές εξελίξεις με τον ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας, τον εμπορικό διάδρομο IMEC και τις ενεργειακές οδεύσεις, υποστήριξε ότι το διακύβευμα δεν περιορίζεται στους φυσικούς πόρους, αλλά επεκτείνεται στη θέση του Ελληνισμού στον νέο παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Παρέμβαση στον Θήτα FM και στην εκπομπή της Βασιλικής Πολίτου

Τον κίνδυνο να υποβαθμιστεί ο στρατηγικός ρόλος Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο, εφόσον η Αθήνα οδηγηθεί σε καθεστώς συνδιαχείρισης με την Τουρκία, επισήμανε ο αναλυτής και σύμβουλος επιχειρήσεων Αναστάσιος Λαυρέντζος, μιλώντας στη Βασιλική Πολίτου στον Θήτα FM. Συνδέοντας τις τελευταίες ελληνοτουρκικές εξελίξεις με τον ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας, τον εμπορικό διάδρομο IMEC και τις ενεργειακές οδεύσεις, υποστήριξε ότι το διακύβευμα δεν περιορίζεται στους φυσικούς πόρους, αλλά επεκτείνεται στη θέση του Ελληνισμού στον νέο παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη.

«Δεν βρισκόμαστε σε νέα Γιάλτα, αλλά στην αρχή μιας παγκόσμιας σύγκρουσης»

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος ξεκίνησε την παρέμβασή του αναλύοντας τη συνάντηση των μεγάλων δυνάμεων, απορρίπτοντας τον χαρακτηρισμό «νέα Γιάλτα».

Όπως εξήγησε, η ιστορική Διάσκεψη της Γιάλτας πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε ουσιαστικά κριθεί, ενώ σήμερα η διεθνής αντιπαράθεση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.

Κατά την εκτίμησή του, ο κόσμος διέρχεται μια βαθιά μεταβολή των συσχετισμών ισχύος, με επίκεντρο την οικονομική άνοδο της Ασίας και ειδικότερα της Κίνας.

Η μεταφορά παραγωγικών δραστηριοτήτων, κεφαλαίων και θέσεων εργασίας από τη Δύση προς την Ασία έχει προκαλέσει μετατόπιση του παγκόσμιου οικονομικού κέντρου βάρους. Αυτή η διαδικασία, σύμφωνα με τον αναλυτή, συνοδεύεται από αντίστοιχες μεταβολές στην πολιτική και στρατιωτική ισχύ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να διαχειριστούν αυτή τη μετάβαση αξιοποιώντας την υφιστάμενη στρατιωτική και διπλωματική τους υπεροχή.

Ο ίδιος χαρακτήρισε τη σημερινή κατάσταση ως έναν «ιδιότυπο παγκόσμιο πόλεμο», στον οποίο οι συγκρούσεις εκδηλώνονται ταυτόχρονα στο οικονομικό, εμπορικό, τεχνολογικό και γεωστρατηγικό πεδίο.

Η αμερικανική στρατηγική περιορισμού της Κίνας

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους δασμούς που επέβαλε η κυβέρνηση Τραμπ.

Σύμφωνα με τον Λαυρέντζο, οι δασμοί δεν πέτυχαν ουσιαστική μείωση των αμερικανικών εμπορικών ελλειμμάτων, αλλά συνέβαλαν στη γεωγραφική ανακατανομή των εισαγωγών.

Οι ΗΠΑ, όπως υποστήριξε, επιδιώκουν να περιορίσουν τη χρηματοδότηση της κινεζικής οικονομικής ισχύος μέσω των εμπορικών τους ελλειμμάτων, ενισχύοντας εναλλακτικούς παραγωγικούς εταίρους, όπως το Βιετνάμ και το Μεξικό.

Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε τη διαμόρφωση ενός οικονομικού, εμπορικού και στρατιωτικού δακτυλίου γύρω από την Κίνα, με τη συμμετοχή χωρών της περιοχής του Ινδοειρηνικού.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι η αμερικανική στρατηγική αποσκοπεί στον έλεγχο των σημαντικότερων ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων.

Το Ιράν, η Ουκρανία και η Ταϊβάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων

Ο αναλυτής συνέδεσε τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων με τον πόλεμο στην Ουκρανία και την αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή.

Κατά την εκτίμησή του, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν καταφέρει, σε συνεργασία με το Ισραήλ, να επιβάλουν την επιδιωκόμενη αλλαγή στάσης στην ηγεσία της Τεχεράνης, γεγονός που δημιουργεί σημαντική στρατηγική εκκρεμότητα.

Υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον θα επιθυμούσε περιορισμό της ρωσικής και κινεζικής υποστήριξης προς το Ιράν, προσφέροντας ενδεχομένως ανταλλάγματα σε άλλα γεωπολιτικά μέτωπα.

Για τη Ρωσία, το βασικό διαπραγματευτικό πεδίο είναι η Ουκρανία και η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας. Για την Κίνα, κεντρικό ζήτημα αποτελεί η Ταϊβάν και ο βαθμός της αμερικανικής δέσμευσης στην ασφάλειά της.

Στην ατζέντα τοποθέτησε επίσης τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών, σημειώνοντας ότι το Πεκίνο δύσκολα θα αποδεχθεί περιορισμούς πριν προσεγγίσει τα πυρηνικά επίπεδα των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Ο Λαυρέντζος εκτίμησε ότι οι συνομιλίες δεν αποσκοπούν σε οριστική διευθέτηση των διεθνών ανταγωνισμών, αλλά στη διαμόρφωση επιμέρους συμφωνιών μεταξύ κρατών που εξακολουθούν να βρίσκονται σε αντιπαράθεση.

Ο IMEC και η στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου

Στο δεύτερο μέρος της συζήτησης, η Βασιλική Πολίτου έθεσε το ζήτημα των ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων, με ιδιαίτερη αναφορά στον Great Sea Interconnector και στον IMEC.

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος χαρακτήρισε τον GSI βασική υποδομή, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για σχεδιασμό που προϋπήρχε της σημερινής γεωπολιτικής συγκυρίας.

Ωστόσο, εκτίμησε ότι το μεγαλύτερο στρατηγικό διακύβευμα είναι ο IMEC, ο εμπορικός διάδρομος που σχεδιάζεται να συνδέσει την Ινδία με την Ευρώπη μέσω Μέσης Ανατολής και Μεσογείου.

Σύμφωνα με την περιγραφή του, η Κύπρος και η Κρήτη μπορούν να αποκτήσουν ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο αυτής της διασύνδεσης.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στον Κάθετο Διάδρομο φυσικού αερίου, μέσω του οποίου αμερικανικό LNG από τη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη μπορεί να διοχετεύεται προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Η εξέλιξη αυτή, όπως τόνισε, προσδίδει πρόσθετη στρατηγική σημασία στην Ελλάδα.

«Αν οδηγηθούμε σε συνδιαχείριση, δεν θα χάσουμε μόνο φυσικό πλούτο»

Το σημαντικότερο σημείο της παρέμβασής του αφορούσε τις τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης ελληνοτουρκικής συνδιαχείρισης.

Ο Λαυρέντζος υποστήριξε ότι η περιοχή μεταξύ Κάσου, Κρήτης και Κύπρου αποκτά ακόμη μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία εξαιτίας των σχεδιαζόμενων διεθνών εμπορικών διασυνδέσεων.

Προειδοποίησε ότι μια ενδεχόμενη επιβολή συνεκμετάλλευσης ή συνδιαχείρισης δεν θα επηρέαζε μόνο την αξιοποίηση πιθανών υποθαλάσσιων κοιτασμάτων και αλιευτικών πόρων.

Θα μπορούσε, κατά την εκτίμησή του, να στερήσει από την Ελλάδα και την Κύπρο τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν πλήρως τη στρατηγική τους θέση σε έναν από τους σημαντικότερους σχεδιαζόμενους εμπορικούς διαδρόμους.

Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά την οικονομία, αλλά τη μελλοντική γεωπολιτική βαρύτητα των δύο κρατών.

Αιχμές για την ελληνική στάση απέναντι στην Τουρκία

Ο αναλυτής άσκησε ιδιαίτερα αυστηρή κριτική στους χειρισμούς της ελληνικής πλευράς κατά τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Υποστήριξε ότι η Ελλάδα προχώρησε σε ακόμη μία υποχώρηση έναντι των τουρκικών απαιτήσεων, επικρίνοντας ειδικότερα την επιλογή ενημέρωσης της Τουρκίας με εμπλοκή της Γαλλίας.

Κατά τον ίδιο, η συγκεκριμένη διαδικασία έφερε έναν σημαντικό ευρωπαϊκό σύμμαχο σε δύσκολη θέση, καθώς το Παρίσι διατηρεί και δικά του συμφέροντα στις σχέσεις του με την Άγκυρα.

Εκτίμησε, μάλιστα, ότι τέτοιου είδους χειρισμοί ενδέχεται να δημιουργήσουν την εντύπωση έμμεσης αναγνώρισης τουρκικών δικαιωμάτων στην περιοχή.

Πρόκειται για πολιτική και γεωστρατηγική αξιολόγηση του ίδιου του αναλυτή και όχι για διαπιστωμένη νομική μεταβολή του καθεστώτος των θαλάσσιων ζωνών.

Η παρέμβαση ολοκληρώθηκε με την επισήμανση ότι οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποκομμένες από τη συνολικότερη αναδιάταξη των διεθνών συσχετισμών ισχύος.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις15 λεπτά πριν

Η Κομισιόν ανοίγει την πόρτα του SEPA στην Τουρκία – Στο «κάδρο» και οι τράπεζες των κατεχομένων υπό τη σκιά ξεπλύματος χρήματος – Παρέμβαση Χατζηπαντέλα

Τουρκία, SEPA, Κομισιόν, κατεχόμενα, Κύπρος, Κυπριακό, Μιχάλης Χατζηπαντέλας, Μαρία Λουίς Αλμπουκέρκε, Βάλντις Ντομπρόβσκις, ξέπλυμα χρήματος, τράπεζες, Ευρωπαϊκή Ένωση, ευρωτουρκικές σχέσεις,...

Αναλύσεις44 λεπτά πριν

Le Figaro : Μια χώρα παραδομένη στη βαρβαρότητα και την άγρια βία

Οι διαδηλώσεις της 17ης Οκτωβρίου 2026 θα μείνουν στην ιστορία ως σημείο καμπής στη σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας. Από τη...

Διεθνή1 ώρα πριν

Φιντάν: Το ελληνικό και ισραηλινό λόμπι κρατούν σε ισχύ τις κυρώσεις CAATSA κατά της Τουρκίας

Στο ελληνικό και το ισραηλινό λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες απέδωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, μέρος της ευθύνης...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Αποκαλύψεις κάτω από την Αγία Σοφία! Τάφοι Πατριαρχών και αρχαίο δίκτυο ύδρευσης;

Η δημοσιογράφος Μαρία Ζαχαράκη, σε ανταπόκρισή της από την Κωνσταντινούπολη στο μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων του MEGA, το Σάββατο 21 Νοεμβρίου...

Διεθνή2 ώρες πριν

Κωνσταντινούπολη: Νέα ζωή για την Αστική Σχολή Πριγκήπου μετά από 26 χρόνια – Ο αγιασμός από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο

Η Αστική Σχολή Πριγκήπου, το ιστορικό δημοτικό σχολείο της ελληνικής κοινότητας του νησιού, που παρέμενε κλειστό μετά τους καταστροφικούς σεισμούς...

Δημοφιλή