Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Μέχρι Τέλους

Ο Τραμπ δεν θέλει να πιει το «πικρό ποτήριον» που του προτείνει ο Σι προκειμένου να μεσολαβήσει, οπότε δεν θα υπάρξει εκεχειρία και τα μέτωπα θα κλείσουν μόνο με ολοκληρωτική επικράτηση

Δημοσιεύτηκε στις

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Ενώ όλοι οι πόλεμοι μέχρι τον 20ο αιώνα, έληγαν με συνθηκολογήσεις μετά από μια σημαντική ήττα επί του πεδίου, ο Α’ΠΠ πήρε τη μορφή ενός σχεδόν ολοκληρωτικού πολέμου που έληξε μόνο όταν οι Κεντρικές Δυνάμεις είχαν εξουθενωθεί στρατιωτικά και οικονομικά. Ο Β’ΠΠ όμως ήταν ο πρώτος ολοκληρωτικός πόλεμος στην Ιστορία, όπου οι δυνάμεις του Άξονα πολέμησαν μέχρι τέλους και οι χώρες του κατελήφθησαν και διετέλεσαν υπό κατοχή για αρκετά χρόνια μετά την ήττα τους. Δεν υπήρχε συνθηκολόγηση αλλά πλήρης  καθυπόταξη και οι θυσίες που χρειάστηκαν για να επιτευχθεί αυτή η ολοκληρωτική νίκη ήταν δυσανάλογα μεγάλες.

Μάλιστα αυτή την απόφαση δεν την πήρε ο Χίτλερ, ό οποίος ήθελε να διαπραγματευτεί ήδη από το 1940, αλλά ο Τσώτσιλ, ο οποίος έπεισε και τον Σοβιετικό και Αμερικάνο ομόλογό του να τον ακολουθήσουν σε αυτό το πολύνεκρο μονοπάτι. Αυτή η μαξιμαλιστική απόφαση διέρρηξε το παραπέτασμα της ανθρώπινης ηθικής καθώς εδραίωσε τις ανυπολόγιστες απώλειες στο βωμό της ολοκληρωτικής κατισχύσεως επί του αντιπάλου, ως δεδομένες προϋποθέσεις, ευτελίζοντας την ανθρώπινη ζωή στα πλαίσια ενός νέου δόγματος ολοκληρωτικού πολέμου.

Αυτή την τάση βλέπουμε και σήμερα, στις απαρχές του Γ’ΠΠ, όπου προσφέρονται εκατόμβες για μερικά μέτρα γης στον μέχρις εσχάτων πόλεμο στις στέπες της Ουκρανίας και η Ιρανική κυβέρνηση των μουλάδων δεν διστάζει ποσώς να παίξει κορώνα γράμματα τις ζωές των εκατομμυρίων υπηκόων της, προκειμένου να επικρατήσει υπέρ του δέοντος επί του Τραμπ.

Αν και η υφήλιος άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης όταν στην πρόσφατη συνάντησή τους οι τρείς ηγέτες, της Κίνας, της Αμερικής και της Ρωσίας, δεσμεύθηκαν να μην χρησιμοποιήσουν πυρηνικά στην επερχόμενη διένεξή τους, ωστόσο οι πάγιες θέσεις των ΗΠΑ και της Κίνας σχετικά με το Ουκρανικό και το Μεσανατολικό δεν μετακινήθηκαν ποσώς, οπότε, κατά συνέπειαν, η Κίνα δεν πρόκειται να μοχλεύσει ούτε τη Ρωσία, ούτε το Ιράν ώστε αυτοί να υπαναχωρήσουν σε κάποιες από τις απαιτήσεις τους, προκειμένου να υπάρξει  μια εκατέρωθεν βιώσιμη και αξιοπρεπής συμφωνία κατάπαυσης των εχθροπραξιών. Διότι η Κίνα ζητάει την Ταϊβάν σαν αντίτιμο για τη μεσολάβησή της στα δύο μέτωπα όπου ηττούνται οι ΗΠΑ, ενώ ο Τραμπ αντιπροτείνει μια μεγαλόψυχη μονομερή ενέργεια της Κίνας, προς χάριν των όμορφων κυανών οφθαλμών του. Προς μεγάλη του, όμως, απογοήτευση διαπιστώνει ότι η διεθνής κονίστρα είναι ένα αδυσώπητο παίγνιο, το οποίο, εν αντιθέση με τα αντίστοιχα ηλεκτρονικά, δεν επιτρέπει μια ανώδυνη επαναφορά στην πρότερη κατάσταση πριν από ένα ή περισσότερα μοιραία λάθη.

Δεδομένου ότι η παράδοση της Ταϊβάν, εν μέσω της σοβούσης κούρσας για την Προηγμένη Τεχνητή Νοημοσύνη, είναι πάρα πολύ βαρύ τίμημα, είναι προβλεπόμενο ότι ο Τραμπ δεν μπορεί να την αποδεχθεί ασκαρδαμυκτί. Θα συνεχίσει ακόμα λίγο περισσότερο σε αυτόν τον αδιέξοδο πόλεμο στο Ιράν, μέχρις ότου οι διεθνείς αγορές τον πιέσουν να τον σταματήσει ή κάποιο απρόσμενο γεγονός φέρει την εκεχειρία. Επίσης θα προσπαθήσει να «βαφτίσει» την ταπείνωση των Ουκρανών εντός του 2027 ως μια αξιοπρεπή ειρήνη, την οποία θα κρεμάσει στον τοίχο με τις υπόλοιπες «επιτυχημένες» φαντασιακές του ειρηνευτικές διαμεσολαβήσεις.

Αν αυτή η τάση για ολοκληρωτική επικράτηση μπορεί να αποτελέσει δείγμα γραφής για το δόγμα διεξαγωγής της μεγάλης σύγκρουσης της εποχής μας, τότε διαβλέπουμε τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ και της Κίνας ως έναν αγώνα μέχρις εσχάτων όπου μόνο ένας θα μείνει όρθιος στο τέλος.

Ο Μανώλης Σκούληκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970 και σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας σχεδίασε στρατηγικές εξομοιώσεις στο στρατηγείο της 1 ης Στρατιάς/ΔΔΒ. Κατόπιν ασχολήθηκε με βιομηχανικές πωλήσεις και μάρκετινγκ ενώ παράλληλα σπούδαζε ψυχοθεραπεία. Έχει εκπαιδευθεί σε πέντε διαφορετικές προσεγγίσεις ψυχοθεραπείας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και εργάζεται ως ατομικός ψυχοθεραπευτής, επόπτης, εξωτερικός βαθμολογητής και εκπαιδευτής συμβούλων και ψυχοθεραπευτών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από το 2001. Πέρα από τα γεωπολιτικά, τα ενδιαφέροντά του επεκτείνονται στις στρατηγικές εξομοιώσεις, ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση και γλυπτική. Περνά το μεγαλύτερο μέρος του έτους στον τόπο καταγωγής του στο νότιο Ρέθυμνο ως ψηφιακός νομάς και υποστηρικτής της επιστροφής στην επαρχία.

Αναλύσεις

H ηλεκτρική διασύνδεση των Δωδεκανήσων και η Τουρκία

Δημοσιεύτηκε

στις

Το έργο του καλωδίου ηλεκτρικής ενέργειας, που στοχεύει να συνδέσει τα Δωδεκάνησα με το κύριο ηπειρωτικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέσω της CINEA, ενέκρινε στις 16 Νοεμβρίου 2026 επιχορήγηση ύψους 228,9 εκατομμυρίων ευρώ για το Έργο Σύνδεσης Ηλεκτρικής Ενέργειας των Δωδεκανήσων, που υλοποιείται από τον Ανεξάρτητο Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας, τον ΑΔΜΗΕ.

Θα εγκατασταθεί γραμμή υψηλής τάσης συνεχούς ρεύματος, διπλής κατεύθυνσης, χωρητικότητας ενός γιγαβάτ, μεταξύ της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Κω. Η γραμμή, ξεκινώντας από την Κω, θα συνδέσει επιπλέον τα νησιά της Ρόδου και της Καρπάθου, καθώς και 13 μικρότερα νησιά: Κάσος, Χάλκη, Σύμη, Κάλυμνος, Ψέριμος, Τέλενδος, Νίσυρος, Τήλος, Λέρος, Λειψοί, Γυαλί, Πάτμος και Αρκιοί (Μαράθι).

Το έργο προβλέπει τη διασύνδεση των νησιών μεταξύ τους και με το εθνικό ηλεκτρικό δίκτυο. Το συνολικό κόστος υπολογίζεται σε περίπου 1,48 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ το μήκος του υποβρύχιου καλωδίου φτάνει τα 1.290 χιλιόμετρα. Το έργο έχει ανατεθεί στην ελληνική εταιρεία Hellenic Cables. Η σημασία αυτής της επένδυσης είναι ιδιαίτερα μεγάλη για την ενεργειακή ασφάλεια των νησιών.

Η διασύνδεση με το ηπειρωτικό δίκτυο μπορεί να περιορίσει την εξάρτηση από τις αυτόνομες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, να ενισχύσει την αξιοπιστία της ηλεκτροδότησης και να δημιουργήσει καλύτερες προϋποθέσεις για την αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Παράλληλα, η διασύνδεση των νησιών αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής στρατηγικής για τη δημιουργία ισχυρότερων ενεργειακών δικτύων.

Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, έχει τη δυνατότητα να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ενεργειακή αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου. Τα νησιά δεν αποτελούν απλώς τουριστικούς προορισμούς. Αποτελούν κρίσιμα σημεία μιας ευρύτερης εθνικής και ευρωπαϊκής υποδομής. Η ενεργειακή τους επάρκεια συνδέεται με την οικονομική δραστηριότητα, την καθημερινότητα των κατοίκων, την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και την ασφάλεια των υποδομών. Το έργο των Δωδεκανήσων, επομένως, δεν έχει μόνο τεχνική ή οικονομική διάσταση. Έχει και στρατηγική σημασία. Το ζητούμενο είναι να προχωρήσει με συνέπεια, να ολοκληρωθεί σύμφωνα με τον σχεδιασμό και να αποδώσει τα αναμενόμενα οφέλη στις τοπικές κοινωνίες και στην ελληνική οικονομία.

Η τουρκική στάση στο Αιγαίο

Το συγκεκριμένο έργο παρουσιάζει ιδιαίτερο γεωπολιτικό ενδιαφέρον, καθώς θα πρέπει να εξεταστεί και το πώς ενδέχεται να αντιδράσει η Τουρκία. Η τουρκική πλευρά προβάλλει διεκδικήσεις σε μεγάλο μέρος του Αιγαίου, το οποίο υπολογίζει σε περίπου 89.392 τετραγωνικά χιλιόμετρα, υποστηρίζοντας ότι εμπίπτει στην τουρκική υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).

Σύμφωνα με τις τουρκικές θέσεις, τα ελληνικά νησιά δεν θα πρέπει να έχουν πλήρη επήρεια στον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών. Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι τα νησιά διαθέτουν χωρικά ύδατα, αλλά πέρα από αυτά διεκδικεί θαλάσσιες περιοχές έως και τη μέση του Αιγαίου, θεωρώντας ότι εμπίπτουν στη δική της υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Επομένως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά το πώς θα αντιδράσει η τουρκική πολιτική ηγεσία στην προώθηση της ηλεκτρικής διασύνδεσης των Δωδεκανήσων, αλλά και ποια θα είναι η στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι σε ενδεχόμενες τουρκικές αντιδράσεις.

Ένας επιπλέον παράγοντας που μπορεί να περιπλέξει την κατάσταση είναι το ενδεχόμενο να θεσμοθετηθεί τελικά στην Τουρκία το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Σε μια τέτοια περίπτωση, το ενδιαφέρον θα επικεντρωθεί ακόμη περισσότερο στις εξελίξεις γύρω από το έργο, ιδιαίτερα όταν ξεκινήσουν οι θαλάσσιες έρευνες και οι εργασίες για την εγκατάσταση των καλωδίων.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς θα κινηθεί η Άγκυρα, εφόσον θεωρήσει ότι οι έρευνες και οι εργασίες πραγματοποιούνται σε θαλάσσιες περιοχές τις οποίες εντάσσει στις διεκδικήσεις της στο πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας». Σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο νέων εντάσεων στην περιοχή, με τις εξελίξεις να δοκιμάζουν τόσο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις όσο και την αποφασιστικότητα της Αθήνας να προχωρήσει στην υλοποίηση ενός έργου στρατηγικής σημασίας για την ενεργειακή ασφάλεια των Δωδεκανήσων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κομισιόν ανοίγει την πόρτα του SEPA στην Τουρκία – Στο «κάδρο» και οι τράπεζες των κατεχομένων υπό τη σκιά ξεπλύματος χρήματος – Παρέμβαση Χατζηπαντέλα

Τουρκία, SEPA, Κομισιόν, κατεχόμενα, Κύπρος, Κυπριακό, Μιχάλης Χατζηπαντέλας, Μαρία Λουίς Αλμπουκέρκε, Βάλντις Ντομπρόβσκις, ξέπλυμα χρήματος, τράπεζες, Ευρωπαϊκή Ένωση, ευρωτουρκικές σχέσεις, ψευδοκράτος

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα παρασκήνιο ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών, επαφών και επίσημων δηλώσεων βρίσκεται πίσω από την προσπάθεια της Τουρκίας να ενταχθεί στο ευρωπαϊκό σύστημα πληρωμών (SEPA), με την Κομισιόν να ανοίγει έμμεσα, μέσω τουρκικών τραπεζών, την πόρτα της Ευρώπης και στο μη αναγνωρισμένο τραπεζικό σύστημα των κατεχομένων, το οποίο δεν διέπεται από τους αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες εποπτείας και σκιάζεται από σοβαρές περιπτώσεις ξεπλύματος χρήματος και χρηματοδότησης τρομοκρατίας.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι η Άγκυρα δεν κινείται μόνη της. Η προοπτική ένταξής της, τέθηκε στο τραπέζι με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο, ενώ τον Ιούλιο ο Επίτροπος Οικονομίας Βάλντις Ντομπρόβσκις χαιρέτισε δημόσια την επίσημη εκδήλωση ενδιαφέροντος της Τουρκίας.

Αίσθηση και προβληματισμό προκαλεί η στάση της αρμόδιας Επιτρόπου, Μαρία Λουίς Αλμπουκέρκε, η οποία απαντώντας σε επιστολή – παρέμβαση του ευρωβουλευτή Μιχάλη Χατζηπαντέλα δεν κάνει αναφορά στις εξελίξεις αυτές και περιορίζεται σε μια γενική περιγραφή των διαδικασιών, αναφέροντας απλώς ότι, εάν η Τουρκία υποβάλει αίτηση ένταξης στον SEPA, η Κομισιόν θα συμμετάσχει στη διαδικασία εφόσον της ζητηθεί.

Το ζήτημα αφορά στον Ενιαίο Χώρο Πληρωμών σε Ευρώ (SEPA), μέσω του οποίου πολίτες και επιχειρήσεις μπορούν να μεταφέρουν χρήματα σε ευρώ μεταξύ τραπεζών 41 χωρών και περιοχών, με ταχύτερες και οικονομικότερες διαδικασίες.

Από τον Φεβρουάριο στο τραπέζι

Ο Ευρωπαίος αξιωματούχος, Γιούργκις Βιλτσίνσκας, είχε προχωρήσει ένα ακόμη βήμα διαβεβαιώνοντας από τον Μάρτιο ότι η Κομισιόν είναι έτοιμη να στηρίξει την Τουρκία στην προσπάθεια ένταξής της, νοουμένου ότι θα συμμορφωθεί με τους ευρωπαϊκούς κανόνες για τις πληρωμές, ενισχύοντας μεταξύ άλλων τη νομοθεσία για την καταπολέμηση του ξεπλύματος χρήματος και την προστασία προσωπικών δεδομένων.

Χαιρέτισε η Κομισιόν

Η επόμενη σημαντική εξέλιξη καταγράφηκε στις 2 Ιουλίου, κατά τον Οικονομικό Διάλογο Υψηλού Επιπέδου ΕΕ – Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη, υπό τη συμπροεδρία του Επιτρόπου Οικονομίας Βάλντις Ντομπρόβσκις και του Τούρκου υπουργού Οικονομικών Μεχμέτ Σιμσέκ.

Οι κινήσεις αυτές επιβεβαιώνουν ότι το ζήτημα έχει ήδη συζητηθεί σε υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν σημαίνουν, ωστόσο, ότι έχει εγκριθεί η ένταξη της Τουρκίας ή ότι έχει επιβεβαιωθεί η υποβολή ολοκληρωμένης αίτησης.

Τα κατεχόμενα

Το ζήτημα προσλαμβάνει ιδιαίτερες διαστάσεις, δεδομένης της συνεχιζόμενης άρνησης της Τουρκίας να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και των οικονομικών και τραπεζικών διασυνδέσεών της με τα κατεχόμενα.
Ο βασικός προβληματισμός αφορά στο ενδεχόμενο, χρήματα που προέρχονται από δραστηριότητες στα κατεχόμενα να μεταφέρονται μέσω τουρκικών τραπεζών προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες με μεγαλύτερη ευκολία, εφόσον η Τουρκία ενταχθεί στον SEPA.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν οι συναλλαγές που ενδέχεται να περνούν από τράπεζες ή άλλα κυκλώματα διακίνησης χρημάτων στα κατεχόμενα, χωρίς επαρκείς ελέγχους για την πραγματική προέλευση και τον τελικό παραλήπτη τους. Το ζητούμενο είναι να αποκλειστεί το ενδεχόμενο αξιοποίησης αυτών των διαδρομών για ξέπλυμα χρήματος, παράκαμψη διεθνών κυρώσεων, χρηματοδότηση της τρομοκρατίας ή φοροδιαφυγή.
Οι ανησυχίες για το τραπεζικό σύστημα των κατεχομένων δεν είναι αβάσιμες. Ήδη, από το 2004, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών είχε κατονομάσει τη First Merchant Bank για ξέπλυμα χρήματος και διασυνδέσεις με το οργανωμένο έγκλημα. Στο επίκεντρο καταγγελιών για χρηματοδότηση της Χαμάς βρέθηκε και η Mondial Bank, της οποίας η άδεια ανακλήθηκε τον Ιούνιο του 2026 για παραβάσεις, μεταξύ άλλων, της νομοθεσίας κατά του ξεπλύματος χρήματος και της χρηματοδότησης τρομοκρατίας.

Ακόμα και το ίδιο το ψευδοκράτος σε ανακοίνωση του στις 28 Ιανουαρίου 2026, αναγνωρίζει αύξηση ύποπτων τραπεζικών συναλλαγών, με λογαριασμούς τρίτων προσώπων και ανεξήγητες διακινήσεις χρημάτων.
Σαφώς, η συμμετοχή της Τουρκίας δεν θα σήμαινε αυτομάτως ένταξη των τραπεζών των κατεχομένων στον SEPA, ούτε κατάργηση των ελέγχων. Θα μπορούσε, ωστόσο, να δημιουργήσει περισσότερες δυνατότητες μεταφοράς χρημάτων μέσω συμμετεχουσών τουρκικών τραπεζών.

Παρέμβαση Χατζηπαντέλα

Γνωρίζοντας τις τουρκικές επιδιώξεις, ο ευρωβουλευτής Μιχάλης Χατζηπαντέλας παρενέβη με επιστολή προς την αρμόδια Επίτροπο, Μαρία Λουίς Αλμπουκέρκε, αρμόδια για τις Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες και την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, ζητώντας αυστηρή και διαφανή αξιολόγηση.

Επικαλούμενος την έκθεση της Κομισιόν για την Τουρκία του 2025, επισημαίνει σοβαρές ελλείψεις στο κράτος δικαίου, στην προστασία προσωπικών δεδομένων και στους μηχανισμούς καταπολέμησης της απάτης.
Υποδεικνύει, παράλληλα, ότι η στενότερη ενσωμάτωση των τουρκικών τραπεζών στις ευρωπαϊκές υποδομές πληρωμών δεν μπορεί να εξετάζεται ανεξάρτητα από το Κυπριακό και την άρνηση αναγνώρισης της Δημοκρατίας. Ζητά, μάλιστα, συνάντηση με την Επίτροπο.

Υπάρχει, όμως, ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο. Τα επίσημα κριτήρια ένταξης στον SEPA, προβλέπουν ότι πρέπει να εξετάζονται ακόμη και πολιτικά ζητήματα, εφόσον ενδέχεται να πλήξουν την αξιοπιστία του ευρωπαϊκού συστήματος πληρωμών. (EPC061-14, έκδοση 6.2, σελ. 4, παράγραφος 3.E(i)). Στο ίδιο έγγραφο προβλέπεται ρητά ότι, πριν από την ένταξη νέας χώρας, πρέπει να έχει προηγηθεί διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις αρμόδιες τραπεζικές ή άλλες εποπτικές Αρχές της υποψήφιας χώρας και υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχουν διατυπωθεί αντιρρήσεις. (EPC061-14, έκδοση 6.2, σελ. 4, παράγραφος 3.E(ii))
Συνεπώς, η Κομισιόν δεν έχει μεν την τελική αρμοδιότητα έγκρισης, αλλά η θέση της αποτελεί ουσιαστικό μέρος της προβλεπόμενης διαδικασίας.

Τι δεν είπε στην απάντηση η Αλμπουκέρκε

Ιδιαίτερα ερωτήματα προκαλεί υπό το φως των προηγούμενων εξελίξεων η απάντηση της Επιτρόπου Αλμπουκέρκε στον Κύπριο ευρωβουλευτή.
Παρότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε προτείνει από τον Φεβρουάριο στην Άγκυρα να εξετάσει την ένταξή της στον SEPA και ο Επίτροπος Ντομπρόβσκις είχε χαιρετίσει δημόσια τον Ιούλιο την επίσημη εκδήλωση ενδιαφέροντος της Τουρκίας, η Αλμπουκέρκε δεν κάνει καμία αναφορά στις εξελίξεις αυτές.

Αντίθετα, περιορίζεται να εξηγήσει ότι την τελική απόφαση λαμβάνει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Πληρωμών και ότι η Κομισιόν διατυπώνει γνώμη μόνο εφόσον της ζητηθεί. Προχωρεί, μάλιστα, ένα βήμα παραπέρα, αναφέροντας ότι «εάν η Τουρκία υποβάλει αίτηση», θα ακολουθηθούν οι καθιερωμένες διαδικασίες.
Η διατύπωση αυτή μπορεί να εξηγείται από το γεγονός ότι η επιστολή πρόθεσης δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αίτηση. Δεν εξηγεί, όμως, γιατί η Επίτροπος δεν αναφέρει καθόλου τις προηγούμενες ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες και την επίσημη τουρκική κίνηση, την οποία είχε ήδη χαιρετίσει μέλος της ίδιας Επιτροπής.

Η Αλμπουκέρκε δεν απαντά επί της ουσίας στις ανησυχίες που θέτει ο κ. Χατζηπαντέλας για το Κυπριακό, τη μη αναγνώριση της Δημοκρατίας και τους ελέγχους των χρηματικών συναλλαγών.
Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι μόνο εάν και πότε θα υποβληθεί ολοκληρωμένη αίτηση από την Τουρκία. Είναι γιατί η Κομισιόν, ενώ είχε ήδη αναδείξει δημόσια την προοπτική ένταξης, επιλέγει στην απάντησή της προς τον Κύπριο ευρωβουλευτή να περιοριστεί στις διαδικασίες, χωρίς να τοποθετηθεί επί των συγκεκριμένων ζητημάτων που του θέτει. Και κυρίως, κατά πόσο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θα συνυπολογίσουν τις ιδιαιτερότητες του Κυπριακού και την ανάγκη αποτελεσματικού ελέγχου των συναλλαγών που συνδέονται με τα κατεχόμενα.

philenews.com

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Le Figaro : Μια χώρα παραδομένη στη βαρβαρότητα και την άγρια βία

Οι διαδηλώσεις της 17ης Οκτωβρίου 2026 θα μείνουν στην ιστορία ως σημείο καμπής στη σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας. Από τη μία πλευρά, ένας αστικός ανταρτοπόλεμος, τον οποίο διεξήγαγαν ακτιβιστές και ταραχοποιοί άρτια εξοπλισμένοι και οργανωμένοι, λεηλάτησε τις 50 μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας, προκάλεσε δύο θανάτους στο περιθώριο των συγκρούσεων, τραυμάτισε σχεδόν 1.000 αστυνομικούς και χωροφύλακες, λεηλάτησε περίπου 3.000 καταστήματα και προκάλεσε καταστροφές που εκτιμώνται σε 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Από την άλλη πλευρά, σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο από τον Μάιο του 1968, το κράτος κατέρρευσε, χάνοντας ολοκληρωτικά τον έλεγχο της δημόσιας τάξης.

Δημοσιεύτηκε

στις

Από τις 17 Οκτωβρίου, η ακραία βία έχει εγκαθιδρυθεί στη Γαλλία ως ένα μόνιμο καθεστώς και συνεχίζει αδιάκοπα να επεκτείνεται. Είναι ευθύνη μας να την εξαλείψουμε τώρα, προτού να είναι πολύ αργά.
Οι διαδηλώσεις της 17ης Οκτωβρίου 2026 θα μείνουν στην ιστορία ως σημείο καμπής στη σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας. Από τη μία πλευρά, ένας αστικός ανταρτοπόλεμος, τον οποίο διεξήγαγαν ακτιβιστές και ταραχοποιοί άρτια εξοπλισμένοι και οργανωμένοι, λεηλάτησε τις 50 μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας, προκάλεσε δύο θανάτους στο περιθώριο των συγκρούσεων, τραυμάτισε σχεδόν 1.000 αστυνομικούς και χωροφύλακες, λεηλάτησε περίπου 3.000 καταστήματα και προκάλεσε καταστροφές που εκτιμώνται σε 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Από την άλλη πλευρά, σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο από τον Μάιο του 1968, το κράτος κατέρρευσε, χάνοντας ολοκληρωτικά τον έλεγχο της δημόσιας τάξης.
Μακριά από το να υποχωρήσει, η ακραία βία έχει έκτοτε εγκατασταθεί ως μόνιμο καθεστώς και συνεχίζει να επεκτείνεται. Ένα κλίμα τρόμου επικρατεί πλέον σε πολλά σχολεία, όπου οι επιθέσεις εναντίον καθηγητών και διευθυντών, οι εκτοξεύσεις βλημάτων από όλμους (περίπου εκατό την ημέρα), οι απειλές θανάτου και οι εκκλήσεις για δολοφονίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, καθιστώντας αδύνατη κάθε εκπαιδευτική δραστηριότητα. Το ίδιο συμβαίνει και στα πανεπιστήμια, όπου πολλαπλασιάζονται οι επιθέσεις εναντίον πρυτάνεων και καθηγητών. Δημοσιογράφοι που καλύπτουν διαδηλώσεις ξυλοκοπούνται άγρια από ταραχοποιούς. Αιρετοί εκπρόσωποι απειλούνται, δέχονται επιθέσεις, γίνονται στόχοι εκτοξεύσεων αντικειμένων ή περιλούζονται με βενζίνη. Αστυνομικοί, χωροφύλακες και πυροσβέστες μετρούν χιλιάδες τραυματίες.
Αυτή η απελευθέρωση της ακραίας βίας αποτελεί ιδιαιτερότητα της Γαλλίας και τη διαφοροποιεί από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, όπου πραγματοποιούνται μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις, καθώς και διαδηλώσεις κατά της αύξησης του κόστους ζωής. Χαρακτηρίζεται από την πολύ μεγάλη αύξηση του αριθμού και της έντασης των επιθέσεων, οι οποίες στρέφονται πλέον τόσο κατά προσώπων όσο και κατά δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, από τη μείωση της ηλικίας των δραστών, αλλά και από τη μετατροπή της αγριότητας σε κάτι που δεν αποτελεί πλέον ταμπού, αλλά σύμβολο ταυτότητας, το οποίο βιντεοσκοπείται και επιδεικνύεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο τεράστιος χώρος που αφήνεται στη βία
Αυτή η έκρηξη βίας εντάσσεται στην κλιμάκωση των εξεγερσιακών ταραχών που έχουν πολλαπλασιαστεί από το 2017: το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων το 2018-2019· οι διαδηλώσεις κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος το 2023· οι εξεγέρσεις μετά τον θάνατο του Ναέλ Μερζούκ το 2023· η καταστροφή της Νέας Καληδονίας το 2024 (14 νεκροί, 975 τραυματίες, ζημιές ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ σε μια οικονομία με ΑΕΠ 8 δισεκατομμυρίων)· οι λεηλασίες στο Παρίσι και στα αστικά κέντρα μετά τις νίκες της Παρί Σεν Ζερμέν στο Champions League, τον Μάιο του 2025 και του 2026.
Σε όλα αυτά προστίθεται η αναζωπύρωση της πολιτικής βίας, με τραγικές μαρτυρίες τη δολοφονία του Κεντάν Ντεράνκ από μέλη της πολιτοφυλακής «Νέα Φρουρά» (La Jeune Garde) και την τρομοκρατική επίθεση στο Τραπ. Η χώρα μας παραμένει, εξάλλου, η πλέον πληγείσα από την ισλαμιστική τρομοκρατία στην Ευρώπη, με σχεδόν 90 τρομοκρατικές επιθέσεις και 350 νεκρούς από τη δεκαετία του 1980. Το φαινόμενο συνοδεύεται από μια έξαρση του αντισημιτισμού, ο οποίος πλέον προωθείται και νομιμοποιείται από την άκρα Αριστερά. Όπως συνέβη στα τέλη του 19ου αιώνα και κατά τη δεκαετία του 1930, αυτό αποτελεί προειδοποιητικό σήμα μιας κοινωνίας που αποσυντίθεται και μιας δημοκρατίας που μπαίνει στον πειρασμό του αυταρχισμού.
Η άλλη όψη της γαλλικής ιδιαιτερότητας βρίσκεται στο πολιτικό κενό, στην παραίτηση του κράτους, στην παθητικότητα της κοινωνίας και των εκπροσώπων της. Ο Εμανουέλ Μακρόν δεν λέει ούτε μία λέξη για τα θύματα και καλεί τις δυνάμεις της τάξης να επιδείξουν ενσυναίσθηση. Το βάθος της άρνησής του να αναγνωρίσει την πραγματικότητα αποδεικνύεται από τις εκπληκτικές δηλώσεις του μετά την αποτρόπαιη τραγωδία στο Τραπ, την οποία χαρακτήρισε ως την πρώτη τρομοκρατική επίθεση που διαπράχθηκε για ρατσιστικούς και θρησκευτικούς λόγους, διαγράφοντας με μια μονοκοντυλιά τα θύματα της ισλαμιστικής τρομοκρατίας και των αντισημιτικών και αντιχριστιανικών επιθέσεων.
Τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα καταστήματα, τα κέντρα των πόλεων και οι πολυκατοικίες κοντά στους χώρους των διαδηλώσεων εγκαταλείπονται στο έλεος των ταραχοποιών. Οι δράστες των βιαιοπραγιών, στη συντριπτική τους πλειονότητα, δεν διώκονται ποινικά ούτε υφίστανται πειθαρχικές κυρώσεις. Η κοινωνία των πολιτών παραμένει παραλυμένη από τον φόβο ή ακόμη και επιδεικνύει ανοχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι δημοσιογραφικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι οποίες δεν διαμαρτύρονται για τον άγριο ξυλοδαρμό δημοσιογράφων από διαδηλωτές, αλλά… για την αστυνομική βία. Αυτό καταδεικνύει την παραίτησή τους από την αποστολή υπεράσπισης της ενημέρωσης και την εγκατάλειψη κάθε δεοντολογίας.
Ο τεράστιος χώρος που αφήνεται στη βία έχει καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα μας.
Πρώτα απ’ όλα, για μια ολόκληρη γενιά μαθητών και φοιτητών, η οποία ετοιμάζεται να υποστεί μια δεύτερη χαμένη σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά, μετά από εκείνη της πανδημίας του Covid. Αυτό δεν θα την εμποδίσει να αποκτήσει τα πτυχία της, αλλά αυτά θα στερούνται κάθε αξίας, καθώς θα είναι αποκομμένα από τις πραγματικές γνώσεις και δεξιότητες που επιτρέπουν την πρόσβαση στην εργασία και την ένταξη στην κοινωνία.
Για την οικονομία μας, η οποία, ενώ βρίσκεται ήδη σε ύφεση, παρακολουθεί την καταστροφή του εμπορίου και του τουρισμού, την εκτίναξη των πτωχεύσεων, τη διακοπή των επενδύσεων και τη μαζική φυγή κεφαλαίων.
Για τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες δεν μπορούν να διεξαγάγουν τον απαραίτητο διάλογο για την ανόρθωση μιας Γαλλίας που έχει ναυαγήσει μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και οι οποίες διεξάγονται υπό συνθήκες που ευνοούν τους εξτρεμιστές.
Για το έθνος, το οποίο διασπάται σε ομάδες, κοινότητες και γενιές που, όπως είχε προβλέψει ο Ζεράρ Κολομπ, δεν ζουν πλέον η μία δίπλα στην άλλη, αλλά συγκρούονται σε μια θανάσιμη αντιπαράθεση.
Και κυρίως για τη δημοκρατία μας, η οποία δεν έχει βρεθεί ποτέ σε μεγαλύτερο κίνδυνο από ό,τι σήμερα, μετά τη δεκαετία του 1930. Η σπείρα της μνησικακίας, του φόβου και του μίσους γεννά μια μηδενιστική βία, η οποία δεν παράγει παρά ακόμη πιο ριζοσπαστική βία. Καθρέφτης του ναρκισσισμού του Εμανουέλ Μακρόν, δεν διαθέτει ούτε πολιτικό σχέδιο ούτε πρόγραμμα. Περιορίζεται σε μια κτηνώδη καταστροφική δύναμη που στρέφεται εναντίον των θεσμών μας, του κράτους δικαίου και των αξιών της Δημοκρατίας, μεθυσμένη από τη δική της βαρβαρότητα.
Αυτή η μάζα εξατομικευμένων και απομονωμένων ατόμων, στερημένων από κάθε ιστορικό, πολιτισμικό ή ηθικό σημείο αναφοράς, αποτελεί ιδανικό ανθρώπινο δυναμικό για την εξυπηρέτηση των εξτρεμιστών. Είναι στρατεύματα ώριμα για ένα αυταρχικό καθεστώς, το οποίο δεν θα προσφέρει ούτε ευημερία ούτε κοινωνική δικαιοσύνη ούτε ασφάλεια, αλλά θα καταστρέψει οριστικά την ελευθερία.
Αυτή η δυναμική, που συνδυάζει την ανεξέλεγκτη βία στους δρόμους, η οποία δρα με τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας, την αδυναμία των δημόσιων αρχών και την παθητικότητα της κοινωνίας, είναι εκείνη που επέτρεψε στον Μουσολίνι στην Ιταλία και στον Χίτλερ στη Γερμανία να ανέλθουν στην εξουσία το 1922 και το 1933 αντίστοιχα.
Και στις δύο περιπτώσεις, με φόντο την αποσύνθεση των μεσαίων τάξεων και την οργή των πολιτών, το ψεύδος ευδοκίμησε —ιδίως οι μύθοι περί «πισώπλατης μαχαιριάς» το 1918, περί του δικτατορικού χαρακτήρα της Συνθήκης των Βερσαλλιών και περί της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας κατά τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης—, η βία εγκαταστάθηκε και κανονικοποιήθηκε, οι πολιτοφυλακές πήραν τον έλεγχο των δρόμων και των πόλεων, η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και τους ηγέτες κατέρρευσε και οι ελίτ συμβιβάστηκαν με τους εξτρεμιστές.
Η ίδια η ιστορία της Γαλλίας υπενθυμίζει, επίσης, ότι οι περίοδοι βίας και χάους καταλήγουν πάντοτε στην εγκαθίδρυση αυταρχικών καθεστώτων: η Ναπολεόντεια Αυτοκρατορία, για να κλείσει οριστικά το κεφάλαιο της Τρομοκρατίας· η Δεύτερη Αυτοκρατορία, που γεννήθηκε από τις αιματηρές ημέρες του Ιουνίου του 1848· το καθεστώς του Βισύ, αποκορύφωμα της οικονομικής παρακμής και της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης της δεκαετίας του 1930 και, στη συνέχεια, της συντριπτικής ήττας του Ιουνίου του 1940.
Η σημερινή υποταγή στη βία είναι ακόμη πιο παράλογη, αν αναλογιστούμε ότι η Γαλλία εφηύρε το σύγχρονο κράτος στα τέλη του 16ου αιώνα, προκειμένου να βγει από τους θρησκευτικούς πολέμους, οι οποίοι ήταν πρωτίστως εμφύλιοι πόλεμοι.
Είναι ακόμη πιο ακατανόητη, αν λάβουμε υπόψη ότι το κράτος απορροφά το 57% του ΑΕΠ της έβδομης μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, αλλά αδυνατεί να εξασφαλίσει την εσωτερική ειρήνη, η οποία αποτελεί την πρώτη και θεμελιώδη αποστολή του.
Είναι, τέλος, ακόμη πιο παράδοξη, καθώς ενισχύει τον πειρασμό του αυταρχισμού τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την Ουγγαρία και τη Σερβία, προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτόν.
Οι λύσεις είναι απολύτως γνωστές
Πρέπει, επομένως, να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της βίας, η οποία αποτελεί όπλο μαζικής καταστροφής της οικονομίας μας, του έθνους μας και της δημοκρατίας μας.
Οι Γάλλοι έχουν πλήρη επίγνωση αυτού του κινδύνου: το 91% θεωρεί ότι η βία αποτελεί μείζονα απειλή και το 78% τη χαρακτηρίζει απαράδεκτη. Όσο θεμιτό είναι να κατανοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες της οργής των πολιτών, άλλο τόσο ανεύθυνο είναι να υποχωρούμε μπροστά στη βία, η οποία δεν επιλύει κανένα από τα προβλήματά μας, αλλά τα επιδεινώνει όλα.
Οι λύσεις είναι απολύτως γνωστές.
Να βγούμε από την άρνηση της πραγματικότητας και την ανοχή απέναντι στη βία, η οποία δεν έχει τίποτε το ρομαντικό και δεν είναι παρά ένας καθαρός μηδενισμός.
Να εφαρμόσουμε μια πολιτική μηδενικής ανοχής, η οποία θα συνδυάζει την εκπαίδευση, την πρόληψη και την καταστολή, με συστηματικές και αποτελεσματικές ποινικές διώξεις και πειθαρχικές κυρώσεις.
Να επενδύσουμε εκ νέου στο κράτος που είναι επιφορτισμένο με τις κυριαρχικές λειτουργίες του, το οποίο έχει καταβροχθιστεί από το κοινωνικό κράτος (3,6% έναντι 34% του ΑΕΠ).
Να κινητοποιήσουμε την κοινωνία των πολιτών και τους εκπροσώπους της.
Να αλλάξουμε ριζικά νοοτροπία, δίνοντας προτεραιότητα στη λογική έναντι της οργής, στη συσπείρωση έναντι των διαιρέσεων και στην αναζήτηση συμβιβασμών έναντι της σύγκρουσης.
Ο Αλμπέρ Καμύ, στην Πανούκλα, μας προειδοποιεί μέσα από τη σοφία του γιατρού Μπερνάρ Ριέ:
«Ήξερε ότι ο βάκιλος της πανούκλας δεν πεθαίνει ούτε εξαφανίζεται ποτέ, ότι μπορεί να παραμένει κοιμισμένος επί δεκαετίες μέσα στα έπιπλα και στα λευκά είδη, ότι περιμένει υπομονετικά στα δωμάτια, στα υπόγεια, στα μπαούλα, στα μαντίλια και στα χαρτιά, και ότι ίσως έρθει κάποια μέρα που, για τη δυστυχία και τη διδασκαλία των ανθρώπων, η πανούκλα θα ξυπνήσει τους αρουραίους της και θα τους στείλει να πεθάνουν μέσα σε μια ευτυχισμένη πόλη».
Η βία είναι αυτός ο βάκιλος που σκοτώνει τις ελεύθερες και ευτυχισμένες πόλεις. Έχει ενεργοποιηθεί και πάλι στη χώρα μας. Είναι ευθύνη μας να την εξαλείψουμε τώρα, προτού να είναι πολύ αργά.
Le Figaro
2!/11/26
Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις10 λεπτά πριν

H ηλεκτρική διασύνδεση των Δωδεκανήσων και η Τουρκία

Το έργο του καλωδίου ηλεκτρικής ενέργειας, που στοχεύει να συνδέσει τα Δωδεκάνησα με το κύριο ηπειρωτικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, χρηματοδοτήθηκε...

Αναλύσεις40 λεπτά πριν

Η Κομισιόν ανοίγει την πόρτα του SEPA στην Τουρκία – Στο «κάδρο» και οι τράπεζες των κατεχομένων υπό τη σκιά ξεπλύματος χρήματος – Παρέμβαση Χατζηπαντέλα

Τουρκία, SEPA, Κομισιόν, κατεχόμενα, Κύπρος, Κυπριακό, Μιχάλης Χατζηπαντέλας, Μαρία Λουίς Αλμπουκέρκε, Βάλντις Ντομπρόβσκις, ξέπλυμα χρήματος, τράπεζες, Ευρωπαϊκή Ένωση, ευρωτουρκικές σχέσεις,...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Le Figaro : Μια χώρα παραδομένη στη βαρβαρότητα και την άγρια βία

Οι διαδηλώσεις της 17ης Οκτωβρίου 2026 θα μείνουν στην ιστορία ως σημείο καμπής στη σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας. Από τη...

Διεθνή2 ώρες πριν

Φιντάν: Το ελληνικό και ισραηλινό λόμπι κρατούν σε ισχύ τις κυρώσεις CAATSA κατά της Τουρκίας

Στο ελληνικό και το ισραηλινό λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες απέδωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, μέρος της ευθύνης...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Αποκαλύψεις κάτω από την Αγία Σοφία! Τάφοι Πατριαρχών και αρχαίο δίκτυο ύδρευσης;

Η δημοσιογράφος Μαρία Ζαχαράκη, σε ανταπόκρισή της από την Κωνσταντινούπολη στο μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων του MEGA, το Σάββατο 21 Νοεμβρίου...

Δημοφιλή