Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η αξιότιμη κυρία Lagarde

Δημοσιεύτηκε στις

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣΛαγκαρντ
Η Τρόικα, ακολουθώντας τις συμβουλές
του ΔΝΤ, μείωσε οριζόντια τις δημόσιες δαπάνες, τους μισθούς και τα
εισοδήματα των Ελλήνων, αυξάνοντας παράλληλα τους φόρους – με εύλογο
αποτέλεσμα να οδηγηθεί το ελληνικό πλοίο απευθείας στα βράχια

«Αρκετοί θυμούνται ασφαλώς πως, όταν
ρωτήθηκε η διευθύντρια του ΔΝΤ για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα
ελληνικά νοσοκομεία (σαν αποτέλεσμα των μέτρων που επιβλήθηκαν στη
χώρα), εάν ένοιωθε άσχημα για τις γυναίκες που δεν είχαν τη δυνατότητα
να γεννήσουν τα παιδιά τους με την απαιτούμενη ιατρική βοήθεια, καθώς επίσης για τους αρρώστους που δεν μπορούσαν να αγοράσουν εκείνα τα φάρμακα που θα τους έσωζαν από το θάνατο, είχε πει τα εξής (πηγή):
«Με στενοχωρούν περισσότερο τα παιδιά
στα μικρά χωριά του Νίγηρα, τα οποία πηγαίνουν στο σχολείο μόνο δύο ώρες
την ημέρα, ενώ μοιράζονται ανά τρία την καρέκλα τους. Αυτά τα παιδιά σκέφτομαι συνεχώς, ενώ πιστεύω ότι χρειάζονται περισσότερο τη βοήθεια μας, από τους ανθρώπους στην Αθήνα«. 
Η ίδια ενάρετη κυρία τώρα, η οποία τον
Οκτώβρη του 2014 πίεζε την τότε κυβέρνηση να ζητήσει διαγραφή του
δημοσίου χρέους της Ελλάδας, εκ μέρους της Ευρώπης όμως και χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να την οδηγήσει σε σύγκρουση με τη Γερμανία,
στέκεται σήμερα εχθρικά απέναντι στη νέα ελληνική ηγεσία – παρά το ότι
το Ταμείο είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την αποτυχία της χώρας μας να
εξέλθει από την κρίση, μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια συνεχών
προσπαθειών».

 
Ανάλυση

Η κυρία Lagarde, ως υπουργός οικονομικών της Γαλλίας, ήταν οπαδός της
θεωρίας της «επεκτατικής δημοσιονομικής συστολής» (expansionary fiscal
contraction). Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία όταν κανείς, υπό
ορισμένες περιστάσεις, μειώνει σημαντικά τις δημόσιες δαπάνες,
εφαρμόζοντας τη γνωστή πολιτική λιτότητας, αλλάζει τις μελλοντικές προσδοκίες σε σχέση με τους φόρους – οπότε διευρύνεται η ιδιωτική κατανάλωση, με αποτέλεσμα να ακολουθεί η ανάπτυξη.
Όπως έλεγε εκείνη την εποχή, «Εάν δεν περιορίσουμε τα δημόσια ελλείμματα στη Γαλλία, τότε δεν θα έχουμε ανάπτυξη – επειδή
οι άνθρωποι θα ανησυχούν για την οικονομική κατάσταση της χώρας τους,
αποταμιεύοντας περισσότερο και καταναλώνοντας λιγότερο.

Εάν όμως δεν καταναλώνουν, τότε αυξάνεται η ανεργία, ενώ μειώνονται
τόσο οι επενδύσεις, όσο και η παραγωγή. Επομένως, θα πρέπει να
καταπολεμήσουμε αυτόν τον επικίνδυνο κύκλο, με τη μέθοδο της μείωσης των
ελλειμμάτων του δημοσίου
» (πηγή).
Αυτού του είδους οι απόψεις, τις οποίες βέβαια δεν εφαρμόζουν οι
Η.Π.Α., στηρίζονται στο θεώρημα της «ρικαρδιανής ισοδυναμίας», το οποίο
αποδίδεται στον D. Ricardo (1821). Σύμφωνα με αυτό, η οποιαδήποτε αύξηση των κρατικών εξόδων με δανεικά χρήματα, οδηγεί στη μείωση των δαπανών του ιδιωτικού τομέα.
Η αιτία είναι το ότι τόσο οι καταναλωτές, όσο και οι επιχειρήσεις, φοβούνται την αύξηση των φόρων στο μέλλον – λόγω του ότι θα πρέπει να πληρωθούν τα χρέη που συσσωρεύει το δημόσιο, παράγοντας ελλείμματα και παίρνοντας δανεικά. Επομένως, αποταμιεύουν περισσότερο, για να είναι προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Αντίθετα, όταν μία κυβέρνηση
ανακοινώνει την υιοθέτηση μίας πολιτικής λιτότητας, τότε αυξάνονται οι
ιδιωτικές δαπάνες, επειδή προσδοκούνται χαμηλότεροι φόροι στο μέλλον
– με αποτέλεσμα να κλιμακώνεται η κατανάλωση, οπότε οι επενδύσεις, η παραγωγή και το ΑΕΠ.
Φυσικά το συμπέρασμα αυτό δεν είναι του Ricardo, αν και το θεώρημα του έχει σφάλματα που θα αναδείξουνε σε μελλοντικό κείμενο μας
– αφού το υιοθετεί υπό προϋποθέσεις, στις οποίες ασφαλώς δεν
συμπεριλαμβάνεται ούτε ένα υπερχρεωμένο δημόσιο, ούτε η υπερβολική
αύξηση των φόρων.
Αντίθετα, κρίνοντας από την πολιτική που εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα,
είναι το συμπέρασμα της αξιότιμης «κυρίας ΔΝΤ» και των συνεργατών της – οι οποίοι, επικεντρωνόμενοι στο μέλλον, ξέχασαν το παρόν,
αφού μειώνοντας οριζόντια τις δημόσιες δαπάνες και τους μισθούς,
αύξησαν παράλληλα τους φόρους, οδηγώντας το δύστυχο ελληνικό πλοίο κατ’
ευθείαν στα βράχια.
Εδώ πάντως φαίνεται να οφείλονται οι συνεχείς λανθασμένες προβλέψεις του ΔΝΤ, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης στην Ελλάδα – καθώς επίσης την ανεργία, η οποία δεν θα ξεπερνούσε το 15%, ενώ θα άρχιζε να μειώνεται από το 2013 (πίνακας – πηγή: Mitchell 2015, IMF 2010, Eurostat )
 .
Ελλάδα, οικονομία – οι προβλέψεις του ΔΝΤ και τα πραγματικά αποτελέσματα
Ελλάδα, οικονομία –
οι προβλέψεις του ΔΝΤ (IMF Forecast) και τα πραγματικά αποτελέσματα
(Actual Outcome), όσων αφορά την εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ της Ελλάδας
(Real GDP Growth), καθώς και του δείκτη ανεργίας (Unemployment Rate).
 .
Όπως διαπιστώνεται από τον πίνακα, οι προβλέψεις του ΔΝΤ ήταν κάτι περισσότερο από άχρηστες
– για παράδειγμα, τα στοιχεία του 2013, όπου προβλεπόταν ανάπτυξη 2,1%
ενώ η Ελλάδα είχε ύφεση -4,2% (διαφορά 6,3% του ΑΕΠ!), με την ανεργία να
τοποθετείται στο 14,3% όταν στην πραγματικότητα έφτασε στο 27,3%!
Καμία απολύτως πρόβλεψη λοιπόν δεν ήταν σωστή από τους «αστέρες» του Ταμείου, οι οποίοι έχουν σήμερα το θράσος να κατηγορούν τις κυβερνήσεις της Ελλάδας – όταν οι ίδιοι οδηγούσαν το καράβι, χωρίς καμία πυξίδα μέσα στη σκοτεινή νύχτα, στέλνοντας το απευθείας στα βράχια.
Τα αποτελέσματα αυτά ήταν φυσικά αναμενόμενα, ενώ δεν εξέπληξαν κανέναν οικονομολόγο στον πλανήτη – αφού ήταν ολοφάνερο πως μία τέτοια «αιμοχαρής» πολιτική λιτότητας και αυξημένης φορολογίας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, θα οδηγούσε σε μία δραματική πτώση τόσο τις δημόσιες, όσο και τις ιδιωτικές δαπάνες.
Επομένως, θα καταδίκαζε την Ελλάδα σε μία ύφεση με υψηλή ανεργία, η οποία θα εξελισσόταν σε έναν καταστροφικό αποπληθωρισμό
– σε απολύτως προβλεπόμενα μεγέθη δηλαδή, τα οποία ασφαλώς γνώριζε το
ΔΝΤ, έχοντας εντελώς διαφορετικούς στόχους (τη λεηλασία της δημόσιας και
ιδιωτικής περιουσίας, όπως συνήθως κάνει στις χώρες που εισβάλλει).

Η δεύτερη φάση του εγκλήματος 

Τελικά, τον Οκτώβριο του 2012, το ΔΝΤ δήλωσε δημόσια ότι έκανε λάθος,
όσον αφορά τα μέτρα που επέβαλλε στη δύστυχη Ελλάδα. Ειδικότερα,
παραδέχθηκε πως ο «δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής» ήταν πολύ υψηλότερος
από τις προβλέψεις που είχε κάνει – ότι δηλαδή η μείωση του ΑΕΠ ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη, σε σχέση με αυτήν που υπολόγιζε, ως επακόλουθο των μέτρων μείωσης των δημοσίων δαπανών.
Κατά το ΔΝΤ και το θεώρημα του Ricardo, έτσι όπως το μετέφραζε, τα
μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από την Τρόικα στην Ελλάδα, ήταν
αιτιολογημένα με βάση τα μοντέλα που είχε υιοθετήσει – σύμφωνα με τα
οποία η ραγδαία μείωση των κρατικών ελλειμμάτων θα εξισορροπούταν από μία αντίστοιχη αύξηση των ιδιωτικών δαπανών, με αποτέλεσμα να επανέλθει σύντομα ο ρυθμός ανάπτυξης
Εν τούτοις, τα μοντέλα αποδείχθηκαν
εντελώς λανθασμένα, καταστροφικά, αφού στην πραγματικότητα οδήγησαν στην
κατάρρευση της ιδιωτικής κατανάλωσης
– οπότε της ζήτησης και των επενδύσεων, βυθίζοντας την Ελλάδα σε μία τρομακτική ύφεση.
Αναλυτικότερα, το ΔΝΤ είχε υπολογίσει εσφαλμένα πως η μείωση των κρατικών δαπανών θα οδηγούσε στην αύξηση των συνολικών δαπανών της οικονομίας, οπότε ο συντελεστής θα ήταν χαμηλότερος από το 1 – λόγω της ανόδου των ιδιωτικών δαπανών και επενδύσεων.
Με απλά λόγια, ισχυριζόταν πως εάν το κράτος μείωνε τις δαπάνες του
κατά 1 €, τότε το ΑΕΠ θα περιοριζόταν, για παράδειγμα, μόλις κατά 0,80 €
(κάτω του 1 €). Εν τούτοις, σύμφωνα με μελέτες που διεξήχθηκαν
(Παπαδημητρίου, 2013), ο πολλαπλασιαστής όχι μόνο δεν ήταν χαμηλότερος από το 1 αλλά, αντίθετα, πολύ υψηλότερος – άνω του 2,5.
Αυτό σημαίνει πως όταν το κράτος μείωνε τις δαπάνες του κατά 1 €, το ΑΕΠ περιοριζόταν τουλάχιστον κατά 2,5 €
– οπότε η Ελλάδα οδηγούταν στο ικρίωμα. Η αιτία ήταν προφανώς η
ταυτόχρονη μείωση των κρατικών δαπανών και των μισθών, παράλληλα με την
αύξηση των φόρων – τα μέτρα δηλαδή που επέβαλλε το ΔΝΤ στην Ελλάδα,
βυθίζοντας την στον καθοδικό σπειροειδή κύκλο της ύφεσης, της ανεργίας,
των χρεοκοπιών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, της καταστροφής του
παραγωγικού της ιστού κοκ.
Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ
(αριστερή κάθετος, γαλάζια γραμμή) με το ιταλικό (δεξιά κάθετος,
διακεκομμένη γραμμή) – από την οποία συμπεραίνεται το καταστροφικό αποτέλεσμα των μέτρων που επιβλήθηκαν, μετά το 2010, στο ακαθάριστο προϊόν της χώρας μας.
 .
Ελλάδα, Ιταλία, ΑΕΠ – η εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας και της Ιταλίας.
 .
Με κριτήριο το γράφημα, ενώ το ΑΕΠ της Ελλάδας συνέχισε τη σταθερή πτωτική του πορεία μετά το 2010, το αντίστοιχο της Ιταλίας, η οποία είχε ένα ανάλογο δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ της, ανέκαμψε και στη συνέχεια σταθεροποιήθηκε.
Στα πλαίσια αυτά, η αξιότιμη κυρία Lagarde θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτική με τις δημόσιες δηλώσεις της – ενώ ασφαλώς το Ταμείο θα έπρεπε να αποζημιώσει την Ελλάδα για τις ζημίες που της προκάλεσε, οι οποίες δεν αφορούν μόνο το ΑΕΠ της, αλλά πολλά άλλα.
Για παράδειγμα, η ιδιωτική ακίνητη περιουσία των Ελλήνων έχασε πάνω
από το 50% της αξίας της (ενδεχομένως έως και 500 δις €), η
χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων επιχειρήσεων μειώθηκε πάνω από 150
δις €, τα χρέη του δημοσίου εκτοξεύθηκαν στα ύψη, ο κάποτε υγιέστατος
ιδιωτικός τομέας βυθίστηκε στα χρέη κοκ. Κατά την άποψη δε πολλών
αναλυτών η Τρόικα, υπό την ηγεσία της Γερμανίας και του ΔΝΤ, ζημίωσε την Ελλάδα με ένα ποσόν που ίσως υπερβαίνει το 1 τρις € – ενώ οι προοπτικές της παραμένουν σκοτεινές.
.

Ο μύθος της διάσωσης 

Συνεχίζοντας, από το γράφημα που ακολουθεί μπορεί να διαπιστώσει κανείς πόσο επιτυχημένη ήταν η πορεία της Ελλάδας, σε σχέση με τη Γερμανία, από το 2001 και μετά – έως το 2010, όπου έχασε το 30% του ΑΕΠ της, όσο περίπου οι Η.Π.Α. κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης του 1929.
 .
Ελλάδα, Γερμανία, ΑΕΠ – η εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας και της Γερμανίας.
 .

Η πτώση του ελληνικού ΑΕΠ ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη,
συγκριτικά με όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου – αφού η αμέσως
επόμενη, η Ισπανία, έχασε «μόλις» το 10%. Είναι λοιπόν θράσος να αναφέρεται κανείς στη διάσωση της
– πόσο μάλλον όταν ο ιδιωτικός της τομέας ήταν ελάχιστα χρεωμένος,
συγκριτικά με πολλές άλλες χώρες. Ακόμη και σήμερα δε οφείλει λιγότερο
από το 100% του ΑΕΠ – όταν ο αντίστοιχος της Σουηδίας έχει χρέη της
τάξης του 300% του ΑΕΠ (άρθρο).
Όλα όσα λέγονται λοιπόν, δυστυχώς ακόμη και από Έλληνες, σχετικά με το ότι η ανάπτυξη στηρίχθηκε στον υπερβολικό δανεισμό, είναι ανοησίες – αφού τίποτα δεν τεκμηριώνει αυτούς τους αυθαίρετους ισχυρισμούς.
Το ίδιο ισχύει επίσης για όλες εκείνες τις θεωρίες, σύμφωνα με τις
οποίες η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στο σοκ της
χρηματοπιστωτικής κρίσης ή στην προηγούμενη περίοδο – αφού
οι ελληνικές τράπεζες δεν ήταν εκτεθειμένες σε τοξικά προϊόντα, δεν
υπήρχε φούσκα ακινήτων, όπως στην Ιρλανδία και στην Ισπανία, ενώ το
δημόσιο χρέος ήταν απόλυτα διαχειρίσημο
(στο 110% περίπου του ΑΕΠ το 2008).
Η Ελλάδα κατέρρευσε αποκλειστικά και μόνο από τα προγράμματα που της
επιβλήθηκαν από την Τρόικα, όταν οδηγήθηκε σκόπιμα το 2010 σε μία κρίση
ρευστότητας, μετά από μία σειρά «μεθοδεύσεων» που ξεκίνησαν στα τέλη του
2009 – όπου δυστυχώς δεν μπορεί να αποκλεισθεί η ενδοτικότητα ορισμένων Ελλήνων.
.

Οι κατηγορίες εναντίον της Ελλάδας

Όσον αφορά τις κατηγορίες, σύμφωνα με τις οποίες η αιτία της σημερινής της κατάστασης είναι η διαφθορά, η φοροδιαφυγή, καθώς επίσης το ότι οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνάμεις τους, τα εξής:
.
(α)  Διαφθορά:
Υπάρχουν πάρα πολλές χώρες, οι οποίες υποφέρουν από τη καταστροφική αυτή
ασθένεια, χωρίς όμως να έχουν πρόβλημα χρηματοδότησης τους – όπως η Γερμανία, η πρωταθλήτρια των διαφθορέων, στην οποία η διαφθορά είναι επίσης τεράστια, καθώς επίσης η Κίνα.
Παρά το ότι όμως στις περισσότερες χώρες του πλανήτη η διαφθορά είναι μεγάλη, καμία δεν οδηγήθηκε εξ αιτίας της στην κατάρρευση, μέσα σε τρία μόλις χρόνια
– γεγονός αυτονόητο, αφού η διαφθορά στην Ελλάδα δεν αυξήθηκε μετά το
2010. Υπήρχε πολύ πριν το 2010, όπου η οικονομία της χώρας ήταν αρκετά
καλή, χωρίς τότε να εμποδίζει την ανάπτυξη της – οπότε δεν αποτελεί σε
καμία περίπτωση την αιτία της σημερινής καταστροφής.
(β)  Φοροδιαφυγή:
Πρόκειται για μία ακόμη σοβαρή ασθένεια, η οποία επηρεάζει τα έσοδα του
κράτους, οπότε τον προϋπολογισμό. Εν τούτοις, δεν αιτιολογεί σε καμία
περίπτωση την κατάρρευση του ΑΕΠ – αφού προϋπήρχε του 2010, όπως επίσης το μη λειτουργικό φορολογικό σύστημα, χωρίς να εμποδίζει την τότε ανάπτυξη.
Συγκρινόμενη δε με την τεράστια νόμιμη φοροδιαφυγή πολλών άλλων κρατών (Γερμανία, Ολλανδία
κοκ.), σε συνδυασμό με την παράνομη φοροδιαφυγή των ίδιων χωρών, είναι
κατά πολύ μικρότερη – οπότε δεν αποτελεί την αιτία της κρίσης. Με απλά
λόγια, πρόκειται αναμφίβολα για ένα
φαινόμενο που θα πρέπει να καταπολεμηθεί, αλλά δεν είναι αυτό που
προκάλεσε την κατάρρευση της Ελλάδας.   

(γ)  Υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, από αυτό που θα έπρεπε:
Εδώ υπάρχει μία αλήθεια που όμως δεν είναι το αποτέλεσμα του άκρατου
δανεισμού των Ελλήνων – ο οποίος είναι πολύ χαμηλότερος από αυτόν άλλων
χωρών. Πρόκειται για το τεράστιο
έλλειμμα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, το οποίο οφείλεται
κυρίως στην έλλειψη σταθερού επιχειρηματικού και φορολογικού πλαισίου
– λόγω της καταστροφικής λειτουργίας του δημοσίου.
Το παραπάνω γεγονός είναι ασφαλώς μία από τις βασικές αιτίες της
κατάρρευσης η οποία όμως, αντί να καταπολεμηθεί εκεί που έπρεπε, στον
εξορθολογισμό δηλαδή της λειτουργίας του δημοσίου (καθυστερήσεις
εγκρίσεων επενδύσεων, εμπόδια στους επιχειρηματίες, φακελάκια, αργή
απονομή δικαιοσύνης κοκ.), επιλέχθηκε η οριζόντια μείωση των μισθών (ανάλυση) – με αποτέλεσμα να δοθεί η χαριστική βολή στην οικονομία.
Οι μισθοί βέβαια ήταν κατά πολύ υψηλότεροι από την παραγωγικότητα των
εργαζόμενων – γεγονός που συμπεραίνεται από τα συνεχή, μεγάλα
ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Αντί όμως να μειωθούν,
πόσο μάλλον οριζόντια, έπρεπε αφενός μεν
να εξορθολογιστούν (μείωση των αδικαιολόγητα πολύ υψηλών), αφετέρου να
αυξηθεί η παραγωγικότητα μέσω των επενδύσεων
– κάτι που όμως προϋπέθετε την εξυγίανση του δημοσίου τομέα, η οποία δεν επιδιώχθηκε καθόλου, ούτε από την Τρόικα.
Η αιτία είναι ασφαλώς το ότι, η αύξηση της
παραγωγικότητας/ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας θα περιόριζε τα εμπορικά
της ελλείμματα – οπότε τα πλεονάσματα της Γερμανίας (τα ελλείμματα του ενός είναι πλεονάσματα του άλλου), πόσο μάλλον εάν κάτι τέτοιο δρομολογούσε η Τρόικα σε πολλές άλλες χώρες. Επομένως, δεν ήταν προς το συμφέρον της εντίμου «εταίρου» μας – οπότε δεν υπήρχε λόγος να διορθωθεί, αφού θα μπορούσε να εξισορροπηθεί από την πτώση των μισθών και την φτωχοποίηση των Ελλήνων (εσωτερική υποτίμηση).
.

Επίλογος

Η νέα ελληνική κυβέρνηση έχει εκλεγεί για να σταματήσει η πολιτική
που επιβλήθηκε στην πατρίδα μας από την Τρόικα, με τα παραπάνω
καταστροφικά αποτελέσματα. Οφείλει λοιπόν να εφαρμόσει όλα όσα έχει προεκλογικά αναγγείλει, διορθώνοντας φυσικά τις υπερβολές, εάν δεν θέλουμε να παραμείνει η Ελλάδα αποικία της Γερμανίας και του ΔΝΤ, για τα επόμενα εκατό χρόνια.
Κάτι ανάλογο πρέπει ασφαλώς να επιδιώξουν και οι υπόλοιπες χώρες, οι
οποίες στενάζουν κάτω από τη «μπότα της λιτότητας», χωρίς καμία
αναπτυξιακή προοπτική – να αμυνθούν δηλαδή απέναντι στις ακραίες νεοφιλελεύθερες τακτικές,
οι οποίες τις οδηγούν στην υποδούλωση, στη φτωχοποίηση, στην απώλεια
της εθνικής τους κυριαρχίας, στην λεηλασία και στην εξαθλίωση. Σε κάθε
περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση
.
(α) είτε πρέπει να πάρει το ρίσκο της στάσης πληρωμών εντός της Ευρωζώνης (ανάλυση),
το οποίο θα αποτελούσε ενδεχομένως ένα πολύ μεγάλο σοκ για την Ευρώπη,
βυθίζοντας την στο χάος – εάν πιστεύει σε αυτά που ανακοίνωσε
προεκλογικά, εάν θέλει και εάν έχει την ικανότητα να τα διεκδικήσει,
(β)  είτε να υποταχθεί αμέσως στις εντολές της Γερμανίας και του ΔΝΤ, σκύβοντας δουλικά το κεφάλι – υπογράφοντας όλα όσα απαιτήσει η πρωσική κυβέρνηση και εφαρμόζοντας τα «βασιλικότερα του βασιλιά».
.
Μέσος δρόμος δυστυχώς δεν υπάρχει – ενώ όσο καθυστερεί η κυβέρνηση να πάρει τις αποφάσεις της, τόσο πιο πολύ θα βυθίζεται η Ελλάδα στο χάος, κινδυνεύοντας να οδηγηθεί ανεξέλεγκτα εκτός της Ευρωζώνης.
Η απόφαση είναι φυσικά δική της, ενώ πρέπει να μπορεί να φέρει εις
πέρας την αποστολή της – αφού αυτή επέλεξε να κυβερνήσει την Ελλάδα,
χωρίς να υποχρεωθεί από κανέναν.
Ολοκληρώνοντας, η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας είναι πολύ χειρότερη, από αυτήν πριν τις εκλογές – με κριτήριο τις μαζικές εκροές χρημάτων από τις τράπεζες, οι οποίες υπερβαίνουν τα 20 δις €, τις επιθετικές ενέργειες της ΕΚΤ,
τη μηδενική ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος, τα άδεια ταμεία του
δημοσίου, την πτώση του τζίρου των επιχειρήσεων κοκ. Επομένως, η
αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει – ενώ δεν πρέπει να χαθεί άλλος
πολύτιμος χρόνος.
 .
Βιβλιογραφία: Παπαδημητρίου, Dr. Grunert, Pr. Flassbeck, IMF Economic Review, Mitchell
.

Black-Strip
Vassilis Viliardos
Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος,
πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο
του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά
χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας.
Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική
κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 5.000 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και
έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία,
καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Για το πλήρες βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, πατήστε εδώ.
( e-mail: viliardos@analyst.gr )

Ειδικότητα: Mάκρο-οικονομικά / Πολιτική Οικονομία
Black-Strip
.

© Copyright 2015 — Analyst.gr. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO30 λεπτά πριν

Η νύφη της Αλάσκας

Τέτοιο πικρό γεωπολιτικό γέλιο δεν θα έχει ξαναϋπάρξει.

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Σε νέα εποχή η παγκόσμια ναυτιλία! Κίνδυνοι για την ανθρώπινη ζωή και την ασφάλεια των λιμένων – Μπροστά σε κρίσιμη πρόκληση η Ελλάδα

Σε μια εποχή όπου οι τεχνολογικές εξελίξεις προηγούνται συχνά της θεσμικής και επιχειρησιακής προσαρμογής, η ναυτιλιακή ασφάλεια οφείλει να παραμείνει...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Και πάλι μόνοι: Το παγκόσμιο κράτος και η αυταπάτη της αιώνιας ειρήνης

Ποιος ερμηνεύει τις οικουμενικές αρχές και ποιος διαθέτει την ισχύ να τις επιβάλει; Μέσα από την κριτική του Παναγιώτη Κονδύλη,...

Αναλύσεις4 ώρες πριν

Κατασκοπευτικό θρίλερ στην Ινδία: Συνέλαβαν γυναίκα για διαρροή στρατιωτικών μυστικών στην πακιστανική ISI – Εμπλέκονται δύο στρατιωτικοί στα σύνορα με την Κίνα

Σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας ερευνούν οι ινδικές αρχές στην πολιτεία Παντζάμπ. Μία γυναίκα συνελήφθη ως ύποπτη για τη διαβίβαση απόρρητων στρατιωτικών...

Αθλητικά11 ώρες πριν

Εθνικιστική πρόκληση στα Σκόπια με φόντο τον Ηρακλή! Αλυτρωτικός χάρτης και επίσημη διαμαρτυρία της Ελλάδας

Διπλωματικές διαστάσεις προσλαμβάνει η υπόθεση του πανό που ανάρτησαν οπαδοί της ΜΖΤ Σκοπίων κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με τον...

Δημοφιλή