Άμυνα
Αφήστε τον Ερντογάν να σκάψει τον λάκκο του

Ο ελληνικός τύπος μεταφράζοντας τα προπαγανδιστικά δημοσιεύματα του ελεγχόμενου τούρκικου τύπου έχει καταφέρει να κάνει μια σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης να χάσκει με το στόμα ανοιχτό για τα κατορθώματα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.
Τούτο γιατί όπως είναι αναμενόμενο η όλη προσπάθεια χαρακτηρίζεται από σπατάλη πολύτιμων πόρων με αμφίβολης ποιότητας αποτελεσματικότητας αποτελέσματα.
Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση και θαυμασμό στους αδαείς είναι αυτό που θα έπρεπε να δημιουργεί τον μεγαλύτερο προβληματισμό στην κοινή γνώμη της Τουρκίας και ενθουσιασμό στους αντιπάλους της. Πρόκειται για το περίφημο τουρκικό αεροπλανοφόρο. Αρχικά είχε ανακοινωθεί πως η Τουρκία θα κατασκευάσει ένα μικρό ελικοπτεροφόρο για τον Περσικό. Μετά άλλαξαν γνώμη και μίλησαν για μικρό αεροπλανοφόρο που θα μετέφερε F-35 καθέτου απογειώσεως. Τώρα επειδή δεν τους παραδίδουν τα F-35 σχεδιάζουν ξανά ελικοπτεροφόρο.
Αν αυτό γινόταν στην Ελλάδα ή οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου με ελευθεροτυπία και δικαιοσύνη θα τους είχαν πάρει ήδη με τις λεμονόκουπες και θα κατέληγαν στη φυλακή. Αυτό που κάνει η Τουρκία σήμερα είναι αυτό που προσπάθησε να πραγματοποιήσει ο ελληνικός κρατικοδίαιτος σοσιαλισμός τη δεκαετία του ’80 και απέτυχε παταγωδώς. Όποιος θέλει αμυντική βιομηχανία (όπως και κάθε άλλου είδους υψηλής τεχνολογία επιχειρήσεις) εντός της εθνικής επικράτειας ας δημιουργήσει εκείνο το πλαίσιο που θα προσελκύσει εγνωσμένης αξίας και τεχνογνωσίας διεθνείς επιχειρήσεις. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον “τροχό” και να ταϊζουμε διάφορους τεμπέληδες της κομματοκρατίας για καμιά 20ετία προκειμένου να κατασκευάσουν τους ελληνικούς “πάτριοτ” οι οποίοι θα στοιχίζουν 10 φορές ακριβότερα και δεν θα μπορούν να χτυπήσουν υπερωκεάνιο στα 100 μέτρα.
Πώς θα σας φαινόταν μια απόφαση προκειμένου να μην φεύγει συνάλλαγμα στο εξωτερικό η κυβέρνηση να ιδρύσει μια ΔΕΚΟ “Apple” που θα κατασκευάζει i-Phone εφάμιλλα αυτών που κυκλοφορούν;
Ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσέξουμε είναι οι τεχνολογικές εξελίξεις προκειμένου να αναπροσαρμόσουμε το αμυντικό δόγμα ανάλογα.
Για τη συνέχεια Capital
Ακολουθεί σχόλιο του Stirlitz

Ο Κωνσταντίνος Γρίβας τα γράφει και τα λέει πάρα πολύ καλά για τη νέα “βληματοκεντρική” επανάσταση στην τεχνολογία του πολέμου και για την ανάγκη να εγκαταλείψει η Ελλάδα την άσκοπη και δαπανηρή κούρσα αγορών δαπανηρών πολεμικών πλατφορμών και να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη σύγχρονων βλημάτων ικανών για διεξαγωγή διαχωρικών πυρών (cross domain fires) σε πολύ μεγάλα βεληνεκή ώστε να δημιουργήσουμε ένα πλέγμα αντιπρόσβασης-άρνησης περιοχής (AA/AD) στο Αιγαίο που θα αποδειχθεί άκρως φονικό για τους Τούρκους. Το ζήτημα όμως είναι αν τον διαβάζει και τον ακούει κανείς από τους Έλληνες ιθύνοντες. Δυστυχώς, απ’ ό,τι φαίνεται, οι προτάσεις του πέφτουν σε ώτα μη ακουόντων.
Αυτό αποδεικνύεται από την πρόσφατη ανακοίνωση του Μητσοτάκη ότι η Ελλάδα ενδιαφέρεται για την αγορά πανάκριβων αεροσκαφών stealth τύπου F-35 από τις ΗΠΑ των οποίων η κάθε ώρα πτήσης στοιχίζει 45.000 δολάρια, αλλά και δύο γαλλικών φρεγατών Belh@rra από τη Γαλλία, πράγμα που σημαίνει ότι τα ελληνικά επιτελεία δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα από τη “βληματοκεντρική” προσέγγιση του πολέμου. Τι θα κάνει το ελληνικό πολεμικό ναυτικό σε λίγα χρόνια όταν θα έχει μείνει με 4 γερασμένες φρεγάτες ΜΕΚΟ και 2 σύγχρονες Belh@rra, πραγματικά κανείς δεν μπορεί να το κατανοήσει.
Η νέα τεχνολογική επανάσταση στα στρατιωτικά ζητήματα δίνει όμως και στην Κυπριακή Δημοκρατία πρωτοφανείς δυνατότητες να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Μέχρι τώρα οι Κύπριοι αδελφοί μας απλώς κλαίνε τη μοίρα τους και παρακολουθούν άπραγοι τα τουρκικά πλωτά γεωτρύπανα να κόβουν βόλτες μέσα στην ΑΟΖ τους και να κάνουν γεωτρήσεις όπου τους καπνίσει. Και βέβαια η δικαιολογία των Κυπρίων είναι πως τα οικονομικά τους δεν αντέχουν τη συγκρότηση πολεμικής αεροπορίας και πολεμικού ναυτικού ώστε να έχουν ικανή στρατιωτική αποτροπή έναντι της Τουρκίας στην ανοιχτή θάλασσα. Γιατί όμως η Κύπρος δεν κάνει καμία προσπάθεια να αγοράσει σύγχρονους πυραύλους εδάφους-επιφανείας πολύ μεγάλου βεληνεκούς, όπως οι Yakhont από τη Ρωσία ή οι BrahMos από την Ινδία; Και μόνο η ύπαρξη τέτοιων φονικότατων υπερηχητικών πυραύλων πάνω σε κινητούς φορείς επί κυπριακού εδάφους, οι οποίοι θα μπορούσαν να μεταφερθούν και να κρυφθούν οπουδήποτε και να απειλήσουν τα τουρκικά πολεμικά σκάφη ή τα γεωτρύπανα σε απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων από τις κυπριακές ακτές, θα ήταν αρκετή για να κάνει την Τουρκία να συμμαζευτεί – ιδίως αν συνδυαζόταν με τη μεταφορά των S-300 από την Κρήτη στην Κύπρο και με την αγορά κι άλλων σύγχρονων αντιαεροπορικών πυραύλων μικρού, μέσου και μεγάλου βεληνεκούς από την Κυπριακή Δημοκρατία ώστε να απαγορευτεί η ασύδοτη δράση της τουρκικής αεροπορίας πάνω από το νησί. Και βέβαια η απόκτηση αυτών των σύγχρονων όπλων “βληματοκεντρικής” φιλοσοφίας είναι ΠΟΛΥ οικονομικότερη λύση για την Κύπρο από ό,τι να φτιάξει πανάκριβη αεροπορία και ναυτικό από την αρχή.
Εκτός όμως από την άμεση ανάγκη να αλλάξουμε το είδος των όπλων μας, ο Κωνσταντίνος Γρίβας λέει πως για να είναι ολοκληρωμένη μία υιοθέτηση σύγχρονων επιχειρησιακών δογμάτων από την Ελλάδα είναι άκρως απαραίτητο να αλλάξει άρδην και η εκπαίδευση και η νοοτροπία του ελληνικού στρατιωτικού προσωπικού και να υιοθετηθεί η περίφημη Auftragstaktik, δηλαδή οι διαταγές τύπου αποστολής, όπου στον υφιστάμενο δίνεται μόνο η γενική κατεύθυνση της αποστολής του και του αφήνεται ευρύτατο περιθώριο να επιλέξει ο ίδιος πώς θα τη φέρει σε πέρας αναλαμβάνοντας κάθε είδους απαιτούμενη πρωτοβουλία χωρίς να περιμένει διευκρινίσεις από τους ανωτέρους του. Με τον τρόπο αυτό ένας στρατός έχει μεγάλη ευκαμψία και προσαρμοστικότητα και μπορεί να αδράξει τις ευκαιρίες που θα παρουσιαστούν στο πεδίο της μάχης, αναγκάζοντας τον αντίπαλο να αντιδρά πάντα καθυστερημένα και λανθασμένα. Βασική προϋπόθεση είναι η καλλιέργεια μιας νοοτροπίας στο στράτευμα που θα διακρίνεται από απόλυτη ετοιμότητα ανάληψης πρωτοβουλίας και ευθύνης από τα κατώτερα κλιμάκια, και θα πρέπει να γαλουχηθεί με αυτή το σώμα αξιωματικών και υπαξιωματικών από μικρή ηλικία. Τη φιλοσοφία αυτή ανέπτυξαν οι Γερμανοί από την εποχή του Μεγάλου Φρειδερίκου και μετά, με εκπληκτικά αποτελέσματα στο πεδίο της μάχης, και μέχρι σήμερα κανείς στρατός στον κόσμο δεν έχει καταφέρει να τους μιμηθεί απόλυτα, με εξαίρεση ίσως τους Ισραηλινούς. Η Auftragstaktik όμως αποτελεί ανάθεμα για τον ελληνικό στρατό στον οποίο κυριαρχούν η ευθυνοφοβία και η νοσηρή νοοτροπία τού “δεν προβλέπεται“. Ο στρατός μας παραμένει πεισματικά προσκολλημένος σε παρωχημένα επιχειρησιακά δόγματα του 1920 και είναι εντελώς άκαμπτος και συγκεντρωτικός στο μοντέλο διοίκησής του, περίπου όπως ήταν και οι Γάλλοι το 1940 όταν συνετρίβησαν από τη Βέρμαχτ. Δυστυχώς μετά το φιάσκο στα Ίμια το 1996 οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δεν άντλησαν τα απαραίτητα διδάγματα για να δουν τα καίρια λάθη τους και πώς θα πρέπει να τα διορθώσουν, με αποτέλεσμα να είμαστε σήμερα ακριβώς με το ίδιο δόγμα και την ίδια νοοτροπία που είχαμε και τότε.
Τέλος, σε ό,τι αφορά την πολεμική βιομηχανία που οι Τούρκοι αναπτύσσουν με επιμονή, υπομονή και μεθοδικότητα, παραθέτω μερικές παρατηρήσεις σε αυτά που αναφέρει στο άρθρο του ο κ. Στούπας:
“η όλη προσπάθεια χαρακτηρίζεται από σπατάλη πολύτιμων πόρων με αμφίβολης ποιότητας αποτελεσματικότητας αποτελέσματα.”
Το αδιαμφισβήτητο είναι πως οι Τούρκοι σήμερα σχεδιάζουν, αναπτύσσουν και παράγουν μόνοι τους το 60% των όπλων και πυρομαχικών που έχουν ανάγκη ενώ εμείς μόνο το 5%. Επίσης οι Τούρκοι βρίσκονται στην παγκόσμια πρωτοπορία σε ό,τι αφορά τα μη επανδρωμένα αεροχήματα (UAV) στα οποία έχουν αναπτύξει πολλούς διαφορετικούς τύπους και παράγουν κατά μέσο όρο τρία τον μήνα, ενώ εμείς ψάχνουμε ακόμα να αγοράσουμε ένα ή δύο από ξένο προμηθευτή τα οποία δεν θα μπορούμε ούτε να αναβαθμίσουμε στο προσεχές μέλλον ή να αντικαταστήσουμε αν καταπέσουν από ατύχημα. Επίσης οι Τούρκοι παράγουν δικούς τους κατευθυνόμενους πυραύλους αέρος-εδάφους, αντιπλοϊκούς πυραύλους, αυτοκινούμενα πυροβόλα και διάφορους τύπους οχημάτων. Η τουρκική πολεμική βιομηχανία σίγουρα θα κάνει λάθη, θα αντιμετωπίσει προβλήματα και πιθανώς να χάσει και κάποια χρήματα που θα επενδύσει λανθασμένα, αλλά τελικά μόνο όφελος μπορεί να αποφέρει συνολικά για την Τουρκία τόσο σε οικονομικό όσο και σε στρατηγικό επίπεδο.
“Πρόκειται για το περίφημο τουρκικό αεροπλανοφόρο. Αρχικά είχε ανακοινωθεί πως η Τουρκία θα κατασκευάσει ένα μικρό ελικοπτεροφόρο για τον Περσικό. Μετά άλλαξαν γνώμη και μίλησαν για μικρό αεροπλανοφόρο που θα μετέφερε F-35 καθέτου απογειώσεως. Τώρα επειδή δεν τους παραδίδουν τα F-35 σχεδιάζουν ξανά ελικοπτεροφόρο.”
Κατ’ αρχάς οι Τούρκοι ναυπηγούν ΔΥΟ μίνι αεροπλανοφόρα. Είναι γεγονός ότι η καθυστέρηση παράδοσης των F-35B κάθετης αποπροσνήωσης θα τους δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα για ένα διάστημα, αλλά ας μην θεωρούμε απολύτως δεδομένο ότι τα αεροσκάφη αυτά δεν θα τους παραδοθούν ποτέ. Επίσης θα ήταν αφελές να νομίζουμε ότι οι Τούρκοι προορίζουν τα δύο αεροπλανοφόρα τους μόνο για τον Περσικό Κόλπο. Φανταστείτε αν αυτά τα δύο σκάφη ήταν επιχειρησιακά έτοιμα σήμερα τι απίστευτα προβλήματα θα μας δημιουργούσαν σε περίπτωση που έπλεαν στον κόλπο της Σύρτης, ανοιχτά των λιβυκών ακτών.
“Αυτό που κάνει η Τουρκία σήμερα είναι αυτό που προσπάθησε να πραγματοποιήσει ο ελληνικός κρατικοδίαιτος σοσιαλισμός τη δεκαετία του ’80 και απέτυχε παταγωδώς.”
Εκεί ακριβώς έγκειται η μεγάλη διαφορά ελληνικής και τουρκικής προσπάθειας στην ανάπτυξη πολεμικής βιομηχανίας. Οι Τούρκοι δεν πιστεύουν σε αριστερές μπαρούφες και δεν κάνουν σοσιαλιστικά πειράματα, ούτε σκοπεύουν να παραδώσουν ποτέ την πολεμική τους βιομηχανία στα χέρια αριστερών συνδικαλιστών και εργατοπατέρων για να την καταντήσουν σαν την ελληνική σήμερα.
Η δική μας κρατική πολεμική βιομηχανία είναι πλήρως απαξιωμένη και διαλυμένη, βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε αξιοθρήνητη κατάσταση και φυτοζωεί, και διοικείται από πολιτικά διορισμένους αποτυχημένους πολιτευτές που είναι τελείως άσχετοι και ανίκανοι. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στη χώρα και στην εθνική άμυνα στην κατάντια που την έχουμε φέρει.
“Όποιος θέλει αμυντική βιομηχανία (όπως και κάθε άλλου είδους υψηλής τεχνολογία επιχειρήσεις) εντός της εθνικής επικράτειας ας δημιουργήσει εκείνο το πλαίσιο που θα προσελκύσει εγνωσμένης αξίας και τεχνογνωσίας διεθνείς επιχειρήσεις.”
Είναι εσφαλμένο αυτό το σκεπτικό διότι στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι η σταδιακή πλήρης απεξάρτηση από τα εισαγόμενα όπλα και πυρομαχικά ώστε να μπορεί η χώρα αυτή να παίξει τον ρόλο της μεγάλης περιφερειακής Δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο. Η προσέλκυση ξένων εταιρειών δεν δίνει τίποτα περισσότερο από προσωρινή εργασία σε μερικές χιλιάδες άτομα – δεν δίνει ουσιαστική τεχνογνωσία. Για παράδειγμα, η Τουρκία συναρμολόγησε επί πολλά χρόνια τα μαχητικά αεροσκάφη F-16 και κατασκεύασε απάρτιά τους κατόπιν άδειας της κατασκευάστριας αμερικανικής εταιρείας. Και λοιπόν; Μπορεί σήμερα να σχεδιάσει και να αναπτύξει μόνη της ένα σύγχρονο πολεμικό αεροσκάφος; Η απάντηση είναι αρνητική.
Ούτε καν η Κίνα που είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής του reverse engineering δεν μπορούσε επί δεκαετίες να φτιάξει εξ ολοκλήρου μόνη της ένα μαχητικό αεροσκάφος, και αγόραζε αεροπορικούς κινητήρες από τη Ρωσία. Αλλά και στην Ελλάδα έχουμε παρόμοιο παράδειγμα. Τα ΕΑΣ είχαν κατασκευάσει κατά τις δεκαετίες 1980-90 κατόπιν άδειας γερμανικής εταιρείας περίπου μισό εκατομμύριο τυφέκια G3. Και λοιπόν; Μπορούν σήμερα να σχεδιάσουν και να αναπτύξουν ένα εγχώριο όπλο; Στην πραγματικότητα αδυνατούν πλέον ακόμη και να κατασκευάσουν το ίδιο το G3! Αντιθέτως, οι Τούρκοι έχουν αρχίσει από το 2018 να αντικαθιστούν τον παλιό φορητό οπλισμό τους με το εγχώρια σχεδιασμένο και παραγόμενο τυφέκιο MPT-76 η ανάπτυξη του οποίου στοίχισε περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια. Άρα είναι άλλο πράγμα η απόφαση να αποκτήσω αυτονομία στην παραγωγή όπλων, και τελείως άλλο πράγμα να φέρω ξένες εταιρείες πολεμικού υλικού στη χώρα για να βρουν προσωρινή απασχόληση μερικά άτομα.
“Αν και η στρατιωτική βάση Ain al-Asad που επλήγη στο Ιράκ είχε αδειάσει μερικές ώρες νωρίτερα παρατήρησαν πως οι περισσότεροι πύραυλοι είχαν βρει το στόχο τους με μεγάλη ακρίβεια.”
Πιθανώς να σας διέφυγε κ. Στούπα, αλλά οι ιρανικοί πύραυλοι που έπληξαν αμερικανικούς στόχους στο Ιράκ ήταν εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής. Αν οι Ιρανοί δεν έμπαιναν ποτέ στον κόπο να σχεδιάσουν και να αναπτύξουν τέτοια όπλα μόνοι τους, θα τους τα πουλούσε άραγε κανείς; Όχι βέβαια. Οι Ιρανοί πήραν ένα πολύ σκληρό μάθημα το 1979 όταν μετά την ανατροπή του Σάχη οι Αμερικανοί που τους είχαν πουλήσει υπερσύγχρονα όπλα όπως μαχητικά αεροσκάφη F-14 Tomcat, έφυγαν και τους άφησαν ξαφνικά στα κρύα του λουτρού χωρίς καμία απολύτως υποστήριξη.
Οι Ιρανοί δούλεψαν μεθοδικά και σκληρά επί δεκαετίες, αρχικά για να μπορέσουν να συντηρήσουν σε επιχειρησιακή κατάσταση τα αμερικανικά όπλα που ήδη είχαν, αλλά και για να τα βελτιώσουν ή να εξελίξουν δικά τους. Έτσι έφτασαν στο επίπεδο που είναι σήμερα. Είναι οι μόνοι παγκοσμίως που κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο εχθρικού μη επανδρωμένου αεροχήματος εν πτήσει και να το προσγειώσουν άθικτο σε δική τους βάση – και στη συνέχεια να το αντιγράψουν. Στις διεθνείς εκθέσεις πολεμικού υλικού τα ιρανικά περίπτερα είναι για να μένεις πραγματικά με το στόμα ανοικτό με τα όπλα και την τεχνολογία που εκθέτουν. Γι’ αυτό και οι Ιρανοί έχουν σήμερα έναν μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας από ξένους προμηθευτές και μία πολύ υπολογίσιμη αποτρεπτική ικανότητα η οποία βασίζεται στην ικανότητά τους να διεξάγουν ασύμμετρο πόλεμο με τους πανίσχυρους από άποψη συμβατικού οπλοστασίου αντιπάλους τους (ΗΠΑ και Ισραήλ).
Περιπέτεια ανάλογη με αυτή του Ιράν είχε και το Ισραήλ παλαιότερα. Μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967 όπου τα γαλλικής κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη του Ισραήλ τύπου Mirage III έγιναν παγκόσμιος θρύλος, η Γαλλία του Ντε Γκωλ προέβη σε εμπάργκο πώλησης όπλων προς τη χώρα, και μάλιστα αρνήθηκε να της παραδώσει μία παραγγελία αεροσκαφών Mirage 5 τα οποία είχαν ήδη πληρωθεί!
Αυτό έδωσε ένα σκληρό μάθημα στο Ισραήλ και, παρ’ ότι οι Αμερικανοί προσφέρθηκαν να καλύψουν το κενό της Γαλλίας, οι Ισραηλινοί προχώρησαν στην ανάπτυξη εγχώριου μαχητικού αεροσκάφους, του Kfir. Μετά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1973, παρ’ ότι οι Αμερικανοί ήταν καθ’ όλα πρόθυμοι να πουλήσουν στο Ισραήλ ό,τι ήθελε από πολεμικό υλικό, εκείνο προτίμησε να αναπτύξει δικά του άρματα μάχης, τα Merkava, που θεωρούνται σήμερα από τα καλύτερα παγκοσμίως.
Επομένως κύριε Στούπα τόσο το Ιράν όσο και το Ισραήλ αποτελούν κλασικά παραδείγματα χωρών που καταρρίπτουν τα επιχειρήματα που αναπτύξατε στο άρθρο σας κατά της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας.
GEOPOLITICO
Χτίζεται ισχυρός αμυντικός άξονας μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας! Η κίνηση Δένδια και η γεωπολιτική απάντηση στη συνεργασία Τουρκίας–Πακιστάν
Η Αθήνα ανοίγει νέα σελίδα στη στρατηγική συνεργασία με το Νέο Δελχί, επενδύοντας στην αμυντική βιομηχανία, τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και την ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων. Η συνάντηση του Νίκου Δένδια με τον Ινδό πρέσβη αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς η σύμπλευση Ελλάδας και Ινδίας αναπτύσσεται παράλληλα με τη στενή στρατιωτική συνεργασία Άγκυρας και Ισλαμαμπάντ.
Η Ελλάδα διευρύνει το αποτύπωμά της στον διεθνή γεωπολιτικό χάρτη, αναπτύσσοντας στρατηγικές σχέσεις με χώρες που μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου και των θαλάσσιων οδών που συνδέουν την Ευρώπη με την Ασία. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται και η εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας με την Ινδία, μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις παγκοσμίως.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στις 8 Οκτωβρίου 2026, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, συναντήθηκε με τον πρέσβη της Ινδίας στην Αθήνα, Ravi Shankar, με αντικείμενο τις προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης των διμερών αμυντικών σχέσεων και τις προκλήσεις στο περιφερειακό περιβάλλον ασφαλείας.
Η διπλωματική αυτή επαφή αποκτά ιδιαίτερη σημασία εάν εξεταστεί σε συνδυασμό με τις πρωτοβουλίες που έχουν αναλάβει οι δύο χώρες τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα και η Ινδία δεν περιορίζονται πλέον σε διακηρύξεις καλών προθέσεων, αλλά έχουν ήδη αναπτύξει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας, που περιλαμβάνει κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή επιχειρησιακής τεχνογνωσίας και ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των αμυντικών τους βιομηχανιών.
Η συμφωνία Δένδια–Singh που άνοιξε τον δρόμο
Καθοριστικής σημασίας για την πορεία των ελληνοϊνδικών σχέσεων υπήρξε η επίσημη επίσκεψη του Νίκου Δένδια στο Νέο Δελχί, στις 9 Φεβρουαρίου 2026, και η συνάντησή του με τον Ινδό ομόλογό του Rajnath Singh.
Οι δύο υπουργοί υπέγραψαν Κοινή Δήλωση Προθέσεων για την ενίσχυση της διμερούς αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας, η οποία προβλέπει την επεξεργασία πενταετούς οδικού χάρτη. Παράλληλα, ανταλλάχθηκε το Πρόγραμμα Διμερούς Στρατιωτικής Συνεργασίας για το 2026.
Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία επιχειρεί να συνδέσει την ελληνική «Ατζέντα 2030» με την ινδική πολιτική αμυντικής αυτοδυναμίας «Aatmanirbhar Bharat», δημιουργώντας προϋποθέσεις για τη συνεργασία επιχειρήσεων, ερευνητικών κέντρων και αμυντικών οργανισμών.
Για την Αθήνα, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη δυνατότητα πρόσβασης σε νέες τεχνολογίες και στην ανάπτυξη εγχώριων παραγωγικών δυνατοτήτων. Αντίστοιχα, η Ινδία αποκτά έναν πρόσθετο εταίρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, με στρατηγική γεωγραφική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο.
Είχα σήμερα στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνάντηση γνωριμίας με τον Πρέσβη της #Ινδίας, κ. Ravi Shankar.
Συζητήσαμε για τις προκλήσεις ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή, για τις μεγάλες δυνατότητες περαιτέρω εμβάθυνσης της στρατηγικής μας αμυντικής συνεργασίας, καθώς και για τους ισχυρούς δεσμούς φιλίας 🇬🇷– 🇮🇳.
#Greece #India
— Nikos Dendias (@NikosDendias) October 8, 2026
Από τα ελληνικά F-16 στην Ινδία μέχρι τις ινδικές φρεγάτες στο Αιγαίο
Η ελληνοϊνδική στρατιωτική συνεργασία έχει αποκτήσει ήδη επιχειρησιακό περιεχόμενο.
Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2024, τέσσερα ελληνικά μαχητικά F-16 Block 52+ Advanced της 336 Μοίρας συμμετείχαν στη διεθνή αεροπορική άσκηση «Tarang Shakti 24», στην αεροπορική βάση Jodhpur της Ινδίας.
Η συγκεκριμένη αποστολή αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα για την Πολεμική Αεροπορία, καθώς ελληνικά μαχητικά επιχειρούσαν σε μία ιδιαίτερα απομακρυσμένη γεωγραφική περιοχή, αποκτώντας εμπειρία συνεργασίας με αεροπορικές δυνάμεις διαφορετικών επιχειρησιακών δογμάτων.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η ναυτική άσκηση που πραγματοποιήθηκε στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου 2025 στο Μυρτώο Πέλαγος και στο κεντρικό Αιγαίο.
Στην άσκηση συμμετείχαν η ελληνική φρεγάτα «Θεμιστοκλής», το υποβρύχιο «Πιπίνος», σκάφος ανορθόδοξου πολέμου της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών και η ινδική φρεγάτα INS Trikand.
Οι δύο πλευρές εκπαιδεύτηκαν σε αντικείμενα ανθυποβρυχιακού πολέμου, αντιμετώπισης αεροπορικών απειλών, επιχειρήσεων επιφανείας και ανταλλαγής επιχειρησιακής εικόνας.
Η παρουσία ινδικής πολεμικής μονάδας στο Αιγαίο αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική διάσταση. Καταδεικνύει τη δυνατότητα του Νέου Δελχί να αναπτύσσει στρατιωτική συνεργασία πέρα από τον Ινδικό Ωκεανό, σε μία περιοχή που αποτελεί κομβικό σημείο σύνδεσης της Ευρώπης με την Ασία.
Ο παράγοντας Τουρκία–Πακιστάν
Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ελληνοϊνδικής προσέγγισης είναι η ευρύτερη γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται γύρω από τις σχέσεις Τουρκίας και Πακιστάν.
Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ έχουν αναπτύξει στενή στρατιωτική συνεργασία, η οποία περιλαμβάνει εξοπλιστικά προγράμματα, αμυντική τεχνολογία και εκπαίδευση στρατιωτικού προσωπικού.
Η Τουρκία επιδιώκει να ενισχύσει την παρουσία της στη Νότια Ασία, ενώ το Πακιστάν αντιμετωπίζει την Ινδία ως τον βασικό στρατηγικό ανταγωνιστή του.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η προσέγγιση Ελλάδας και Ινδίας δημιουργεί ένα ενδιαφέρον πλέγμα γεωπολιτικών συγκλίσεων.
Για την Αθήνα, η Ινδία αποτελεί έναν εταίρο με σημαντικό στρατιωτικό, οικονομικό και διπλωματικό βάρος. Για το Νέο Δελχί, η Ελλάδα προσφέρει δυνατότητες συνεργασίας σε μία περιοχή όπου η Τουρκία επιχειρεί να διευρύνει την επιρροή της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει δημιουργηθεί επίσημη στρατιωτική συμμαχία εναντίον της Άγκυρας και του Ισλαμαμπάντ. Ωστόσο, η σύγκλιση των στρατηγικών συμφερόντων μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία, ιδιαίτερα στους τομείς της θαλάσσιας ασφάλειας, της αμυντικής τεχνολογίας και της διπλωματικής συνεργασίας.
Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι η Ελλάδα αποκτά περισσότερες επιλογές στις διεθνείς συνεργασίες της, ενώ η Ινδία ενισχύει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ελλάδα–Κύπρος–Ινδία: Μια συνεργασία με προοπτική στην Ανατολική Μεσόγειο
Στην εξίσωση της ελληνοϊνδικής προσέγγισης αποκτά ξεχωριστή θέση και η Κυπριακή Δημοκρατία.
Κατά την επίσκεψη του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη στην Ινδία, στις 20–23 Μαΐου 2026, οι δύο χώρες αναβάθμισαν τις σχέσεις τους σε στρατηγική εταιρική σχέση και ανακοίνωσαν οδικό χάρτη αμυντικής συνεργασίας για την περίοδο 2026–2031.
Οι συμφωνίες περιλαμβάνουν συνεργασία στην αμυντική βιομηχανία, την κυβερνοασφάλεια, τις αναδυόμενες τεχνολογίες και τη θαλάσσια ασφάλεια.
Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί προϋποθέσεις για έναν ευρύτερο συντονισμό μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ινδίας, χωρίς να έχει συγκροτηθεί επίσημο τριμερές στρατιωτικό σχήμα.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά ο οικονομικός διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC), ο οποίος φιλοδοξεί να αναβαθμίσει τη συνδεσιμότητα μεταξύ ασιατικών και ευρωπαϊκών αγορών.
Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας και της Κύπρου μπορεί να τους προσφέρει ρόλο στη διαμόρφωση νέων εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών. Σύμφωνα με δηλώσεις του Γάλλου ειδικού απεσταλμένου για τον IMEC, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος συγκαταλέγονται στις χώρες που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στην πρωτοβουλία.
Η ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, η προστασία των υποθαλάσσιων υποδομών και η ανάπτυξη ενεργειακών διασυνδέσεων δημιουργούν πρόσθετα πεδία σύγκλισης.
Drones, ηλεκτρονικός πόλεμος και αμυντική τεχνολογία
Η επόμενη φάση της ελληνοϊνδικής συνεργασίας αναμένεται να κριθεί σε μεγάλο βαθμό στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.
Η Ινδία έχει επενδύσει στην εγχώρια ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ηλεκτρονικών συστημάτων και στρατιωτικών πλατφορμών.
Η Ελλάδα, από την πλευρά της, επιχειρεί να ενισχύσει τις δυνατότητες της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και να ενσωματώσει νέες τεχνολογίες στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα συστήματα αντιμετώπισης drones, ο ηλεκτρονικός πόλεμος, η τεχνητή νοημοσύνη και οι ναυτικές τεχνολογίες αποτελούν πιθανά πεδία συνεργασίας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δυνατότητα σύνδεσης ινδικών αμυντικών επιχειρήσεων με ελληνικές εταιρείες και ερευνητικούς οργανισμούς.
Πρόκειται, ωστόσο, για προοπτικές που μένει να αποκτήσουν συγκεκριμένο συμβατικό και παραγωγικό περιεχόμενο. Μέχρι στιγμής, η διμερής συμφωνία του Φεβρουαρίου συνιστά κυρίως το θεσμικό πλαίσιο για την ανάπτυξη τέτοιων συνεργασιών.
Το στρατηγικό διακύβευμα για την Αθήνα
Η εμβάθυνση των σχέσεων με το Νέο Δελχί έχει ευρύτερη σημασία για την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Σε μια περίοδο κατά την οποία οι στρατηγικοί ανταγωνισμοί επεκτείνονται από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Ινδοειρηνικό, η Ελλάδα επιδιώκει να δημιουργήσει ένα ευρύτερο δίκτυο συνεργασιών, πέρα από τους παραδοσιακούς ευρωπαϊκούς και ατλαντικούς συμμάχους της.
Η Ινδία αποτελεί έναν σημαντικό συνομιλητή σε αυτή την προσπάθεια, καθώς διαθέτει αυξανόμενη διεθνή οικονομική επιρροή, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ασφάλεια των διεθνών εμπορικών οδών.
Η στενότερη συνεργασία δεν μεταβάλλει αυτομάτως τις στρατιωτικές ισορροπίες στο Αιγαίο ούτε συνεπάγεται ότι το Νέο Δελχί θα εμπλακεί σε ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση.
Δημιουργεί, όμως, πρόσθετες δυνατότητες διπλωματικής συνεννόησης, στρατιωτικής εκπαίδευσης και αμυντικής τεχνολογικής ανάπτυξης.
Από την άλλη πλευρά, η Ινδία αποκτά μεγαλύτερη πρόσβαση σε ένα κρίσιμο γεωγραφικό περιβάλλον, συνδέοντας σταδιακά τα στρατηγικά της συμφέροντα στον Ινδικό Ωκεανό με τις εξελίξεις στη Μεσόγειο.
Το βασικό ζητούμενο πλέον είναι η μετατροπή αυτής της δυναμικής σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, οι συμφωνίες αμυντικής βιομηχανίας και η συνεργασία στην προστασία θαλάσσιων υποδομών θα αποτελέσουν τα κριτήρια με τα οποία θα αξιολογηθεί το πραγματικό βάθος των ελληνοϊνδικών σχέσεων.
Η συνάντηση Δένδια με τον Ινδό πρέσβη εντάσσεται, σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα, σε αυτή την προσπάθεια.
Από τα ελληνικά F-16 που πέταξαν στους ουρανούς της Ινδίας έως την παρουσία της φρεγάτας INS Trikand στο Αιγαίο, Αθήνα και Νέο Δελχί έχουν ήδη κάνει ουσιαστικά βήματα προσέγγισης.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η σχέση θα εξελιχθεί σε έναν σταθερό άξονα αμυντικής και στρατηγικής συνεργασίας, με διάρκεια και συγκεκριμένο επιχειρησιακό αποτύπωμα.
Άμυνα
Μπαλτζώης: «Αν δώσουν Meteor στην Τουρκία, θα αισθανθούμε προδομένοι»
Ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ Γιάννης Μπαλτζώης παρεμβαίνει στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου και αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από την άμυνα και τα ελληνοτουρκικά.
Σοβαρό προβληματισμό για τη διεύρυνση της αμυντικής συνεργασίας της Γαλλίας με την Τουρκία εξέφρασε ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, Γιάννης Μπαλτζώης, σε παρέμβασή του στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου, βάζοντας στο επίκεντρο το ενδεχόμενο η Άγκυρα να αποκτήσει κρίσιμα οπλικά συστήματα ευρωπαϊκής προέλευσης, όπως οι πύραυλοι αέρος-αέρος Meteor.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, στις νέες αμερικανικές προτάσεις για εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, αλλά και στην ανάγκη να ενισχυθεί επιτέλους ο Στρατός Ξηράς, τον οποίο χαρακτήρισε ουσιαστικά τον «μεγάλο αδικημένο» των ελληνικών εξοπλισμών.
«Υπάρχει πικρία για τη Γαλλία»
Με αφορμή τον οδικό χάρτη αμυντικής συνεργασίας Γαλλίας–Τουρκίας, ο Γιάννης Μπαλτζώης εμφανίστηκε επιφυλακτικός, σημειώνοντας ότι το πλήρες περιεχόμενο της συμφωνίας πρέπει πρώτα να γίνει γνωστό.
Δεν έκρυψε, ωστόσο, την «πικρία» του από τις εξελίξεις, υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα έχει επενδύσει τεράστια ποσά στην αμυντική σχέση με τη Γαλλία μέσω προγραμμάτων όπως οι φρεγάτες και τα μαχητικά Rafale.
Η Αθήνα, όπως υποστήριξε, θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει ότι ορισμένα στρατηγικής σημασίας οπλικά συστήματα δεν θα καταλήξουν στα χέρια της Τουρκίας.
Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ έκανε μάλιστα σύγκριση με το παρελθόν, υποστηρίζοντας ότι επί δεκαετίες η Γαλλία απέφευγε να προμηθεύει την Τουρκία με συγκεκριμένα συστήματα που είχε αγοράσει η Ελλάδα, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Mirage.
«Στο παρελθόν απαιτούσαμε και δεν έπαιρναν οι Τούρκοι αυτά τα οπλικά συστήματα», τόνισε.
Η κόκκινη γραμμή των Meteor
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους πυραύλους Meteor, οι οποίοι βρίσκονται στο ελληνικό οπλοστάσιο μέσω των Rafale και θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος και για τα τουρκικά Eurofighter.
Ο Μπαλτζώης περιέγραψε τον Meteor ως ένα εξαιρετικά προηγμένο όπλο αέρος-αέρος, με πολύ μεγάλη εμβέλεια και υψηλή ταχύτητα, υπογραμμίζοντας τη σημασία του για την εναέρια μάχη πέραν του οπτικού ορίζοντα.
Για το ενδεχόμενο παραχώρησης του συγκεκριμένου όπλου στην Τουρκία ήταν κατηγορηματικός:
«Τότε θα αισθανθούμε προδομένοι».
Έθεσε, όμως, και ένα κρίσιμο ερώτημα προς την ελληνική πλευρά:
Ζήτησε πράγματι η Αθήνα από το Παρίσι να αποκλειστεί η Τουρκία από συγκεκριμένα γαλλικά οπλικά συστήματα;
«Αν δεν συμφωνήσαμε σε αυτό, τότε κάπου πρέπει να ψαχτούμε. Κάτι δεν κάνουμε καλά», ανέφερε, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται η Ελλάδα τις μεγάλες αμυντικές συμφωνίες της.
«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς»
Ο αντιστράτηγος ε.α. στάθηκε στη γενικότερη προσπάθεια της Άγκυρας να εισέλθει βαθύτερα στο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα.
Η συνεργασία τουρκικών εταιρειών με μεγάλους ευρωπαϊκούς ομίλους, σε συνδυασμό με την προσπάθεια προμήθειας Eurofighter και τη διεύρυνση των σχέσεων με τη Γαλλία, δημιουργεί, κατά τον ίδιο, νέα δεδομένα για την Ελλάδα.
«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς», ήταν η χαρακτηριστική του τοποθέτηση.
Γιατί θεωρεί τόσο σημαντική την επίσκεψη Ρούμπιο
Μεγάλο μέρος της συζήτησης αφορούσε την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα.
Ο Γιάννης Μπαλτζώης τόνισε ότι η παρουσία του ίδιου του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στον στρατηγικό διάλογο έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, σε αντίθεση με προηγούμενες περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ΗΠΑ εκπροσωπούνταν από χαμηλότερου επιπέδου αξιωματούχους.
Υπενθύμισε επίσης ότι ο Ρούμπιο, από την περίοδο που ήταν γερουσιαστής, είχε ταχθεί επανειλημμένα υπέρ ελληνικών και κυπριακών θέσεων στο Κογκρέσο.
«Τα εθνικά θέματα τα ξέρει πάρα πολύ καλά», επισήμανε.
Την ίδια ώρα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα των καλών σχέσεων Τραμπ–Ερντογάν τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα.
Κατά την ανάλυσή του, παρά τη θερμή ρητορική της Ουάσιγκτον απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να καθυστερούν κρίσιμα εξοπλιστικά ζητήματα της Τουρκίας.
Μπαλτζώης για ΗΠΑ και Τουρκία: «Παίζουν καθυστερήσεις»
Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τις καθυστερήσεις ως μέσο άσκησης πίεσης απέναντι στην Άγκυρα.
Αναφέρθηκε στα F-16 και στα κιτ εκσυγχρονισμού, λέγοντας ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες ως προς την υλοποίηση όσων επιδιώκει.
Παρομοίασε μάλιστα την αμερικανική τακτική με τις καθυστερήσεις σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα:
«Πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και καθυστερεί ο αγώνας. Αυτό κάνουν αυτή τη στιγμή».
Κατά τον Μπαλτζώη, πρόκειται για συνειδητή πρακτική της αμερικανικής διοίκησης, όταν δεν επιθυμεί να προχωρήσει γρήγορα στην υλοποίηση μιας συμφωνίας.
Πακέτο δισεκατομμυρίων από τις ΗΠΑ
Ο Γιάννης Μπαλτζώης αναφέρθηκε εκτενώς και στις νέες εξοπλιστικές ανάγκες της Ελλάδας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σύμφωνα με όσα παρουσίασε στην εκπομπή, στο τραπέζι βρίσκονται προγράμματα συνολικής αξίας αρκετών δισεκατομμυρίων, που αφορούν μεταξύ άλλων:
- πυραύλους και κατευθυνόμενα όπλα,
- νέα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου για τα F-16 Viper,
- υποστήριξη ελληνικών F-16,
- υποστήριξη των ελικοπτέρων MH-60 του Πολεμικού Ναυτικού και των Black Hawk,
- καθώς και πιθανή ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με τεθωρακισμένα οχήματα Stryker.
Έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην ανάγκη να αποκτήσει η Πολεμική Αεροπορία πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για τα F-16 Viper και τα μελλοντικά F-35.
«Ο Στρατός Ξηράς είναι ο μεγάλος αδικημένος»
Ο Μπαλτζώης χαιρέτισε επίσης τις συζητήσεις για ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με Stryker.
«Μακάρι να τα πάρουμε, γιατί υστερούμε πάρα πολύ», σημείωσε, προσθέτοντας:
«Ο Στρατός είναι ο μεγάλος αδικημένος».
Η παρατήρηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μεγάλο μέρος των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων των τελευταίων ετών έχει επικεντρωθεί στην Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό.
Drones και νέος τρόπος πολέμου
Στη συζήτηση τέθηκε και το ζήτημα των drones, καθώς τα πεδία των συγκρούσεων από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή έχουν αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο των μη επανδρωμένων συστημάτων.
Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος για τις ελληνικές κινήσεις στον συγκεκριμένο τομέα.
«Κάτι κάνουμε. Προχωράμε», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι η χώρα αρχίζει να εισέρχεται πιο ενεργά στην ανάπτυξη και παραγωγή τέτοιων συστημάτων.
Η «βόμβα» στο τέλος της συνέντευξης
Λίγο πριν από την ολοκλήρωση της παρέμβασής του, ο Γιάννης Μπαλτζώης προχώρησε και σε μία πολιτική αναφορά, επικαλούμενος δημοσίευμα του Αλέξη Τάρκα.
Μετέφερε τον ισχυρισμό ότι στην Ουάσιγκτον υπάρχει εκτίμηση για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και συνέδεσε αυτή την εκτίμηση με την προσπάθεια να κλείσουν εγκαίρως σημαντικές συμφωνίες κατά την επίσκεψη Ρούμπιο.
Πρόκειται για ισχυρισμό που ο ίδιος απέδωσε ρητά σε σχετικό δημοσίευμα και όχι για επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Η αναφορά προκάλεσε την αντίδραση της Βασιλικής Πολίτου, η οποία σχολίασε χαρακτηριστικά:
«Ρίξατε μία βόμβα, κύριε Μπαλτζώη».
GEOPOLITICO
Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου
Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου
Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, προβλέπει η NAVTEX 1249/26 της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, από τον Σταθμό Ηρακλείου. Πρόκειται για την ευρύτερη περιοχή στην οποία η Άγκυρα έχει επιχειρήσει να επιβάλει τη μονομερή οριοθέτηση του θαλάσσιου πάρκου Φέτιγιε–Κας.
Η ναυτιλιακή προειδοποίηση εκδόθηκε στις 5 Οκτωβρίου και προσδιόριζε ως χρόνο διεξαγωγής της άσκησης την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026, από τις 05:00 έως τις 09:00 UTC, δηλαδή από τις 08:00 έως τις 12:00 ώρα Ελλάδας.
Στο μήνυμα αναγράφονται ρητά οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί «KASTELORIZO SEA» και «SOUTHEAST OF RODOS ISLAND», ενώ διευκρινίζεται ότι οι αεροναυτικές ασκήσεις προβλέπονταν χωρίς εκτέλεση πυρών. Παράλληλα, καλούνται οι ναυτιλλόμενοι να αποφεύγουν τη διέλευση από την αναφερόμενη περιοχή.
Ο έλεγχος των επτά συντεταγμένων επιβεβαιώνει ότι η NAVTEX αφορά τον θαλάσσιο χώρο νοτιοανατολικά της Ρόδου, με το βόρειο τμήμα της περιοχής να προσεγγίζει το σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρω και Στρογγύλης. Το πολύγωνο εκτείνεται αρκετά νοτιότερα, έως το γεωγραφικό πλάτος 35°03΄ Βόρεια, και δυτικά έως το γεωγραφικό μήκος 28°10΄ Ανατολικά.
Τα όρια που αναφέρονται στη NAVTEX είναι:
| Σημείο | Βόρειο πλάτος | Ανατολικό μήκος |
|---|---|---|
| 1 | 36°05,00΄ | 28°44,00΄ |
| 2 | 36°02,40΄ | 29°20,58΄ |
| 3 | 36°09,28΄ | 29°29,82΄ |
| 4 | 36°08,50΄ | 29°34,58΄ |
| 5 | 36°06,48΄ | 29°37,77΄ |
| 6 | 35°03,00΄ | 29°38,00΄ |
| 7 | 35°30,00΄ | 28°10,00΄ |
Η γεωγραφική θέση της αναγγελθείσας άσκησης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της τουρκικής απόφασης για το θαλάσσιο πάρκο Φέτιγιε–Κας. Η οριοθέτηση που παρουσίασε η Άγκυρα εκτείνεται στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας.
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε επισημάνει ότι η μονομερής ανακήρυξη τουρκικών πάρκων πέραν της τουρκικής αιγιαλίτιδας ζώνης δεν παράγει έννομα αποτελέσματα ούτε μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα. Στο πεδίο όμως η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τα φαντάσματα της Κάσου διαψεύδουν τις κυβερνητικές δικαιολογίες.
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας