Αναλύσεις
Ο μετασχηματισμός των κοινωνιών λόγω της Covid-19 προαναγγέλλει τη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης
- Ερώτηση: Ποιος πιστεύετε ότι κατασκεύασε τη Covid-19;
Thierry Meyssan : Η ανάλυσή μου είναι αποκλειστικά πολιτική. Δεν γνωματεύω για ιατρικά θέματα, αλλά μόνο για πολιτικές αποφάσεις.
Μια επιδημία είναι γενικά ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά μπορεί επίσης να είναι μια πράξη πολέμου. Η κινεζική κυβέρνηση ζήτησε δημοσίως από τις ΗΠΑ να ρίξουν φως για το περιστατικό που έλαβε χώρα στο στρατιωτικό εργαστήριό τους στο Fort Detrick, ενώ η κυβέρνηση των ΗΠΑ ζήτησε την ίδια διαφάνεια για το εργαστήριο της Wuhan. Φυσικά κανένα από τα δύο κράτη δεν συμφώνησε να ανοίξει τα εργαστήριά του. Το ζήτημα είναι στρατιωτικό και όχι κακής πρόθεσης μεταξύ των δύο.
Ωστόσο, είναι άνευ σημασίας γιατί, με την πάροδο του χρόνου, οι δύο υποθέσεις φαίνεται να είναι λάθος: καμία από αυτές τις δύο δυνάμεις δεν ελέγχει αυτόν τον ιό. Από στρατιωτική άποψη, δεν είναι όπλο, αλλά μάστιγα.
Επομένως, δεν αποκλείετε ότι αυτός ο ιός θα μπορούσε να διαφύγει κατά λάθος από ένα από αυτά τα εργαστήρια;
Αυτό παραμένει υπόθεση, αλλά δεν μας οδηγεί πουθενά. Πρέπει να αποκλείσουμε την πιθανότητα σαμποτάζ επειδή δεν θα ωφελούσε κανέναν. Η άλλη πιθανότητα είναι ότι ήταν ατύχημα. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι άτομα που είναι ένοχα. Δεν έχει κανένα νόημα να παραπεμφθεί η ευθύνη στα κράτη.
Πώς αξιολογείτε τις πολιτικές αντιδράσεις στην επιδημία;
Ο ρόλος των πολιτικών ηγετών είναι η προστασία του λαού τους. Γι ’αυτό, πρέπει να προετοιμάσουν τις χώρες τους σε συνθήκες ειρήνης και ηρεμίας για να είναι σε θέση να αντιδράσουν σε περιπτώσεις κρίσεων. Ωστόσο, η Δύση έχει εξελιχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε αυτή η αποστολή να έχει χαθεί από τον ορίζοντα Σήμερα, οι ψηφοφόροι απαιτούν τα κράτη να κοστίζουν όσο το δυνατόν φθηνότερα και τα πολιτικά ζητήματα να τα διαχειρίζονται σαν μεγάλες επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχουν πλέον δυτικοί πολιτικοί ηγέτες που βλέπουν πέρα από το άκρος της μύτης τους. Άνδρες όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν ή ο Σι Τζίνπινγκ χαρακτηρίζονται «δικτάτορες» μόνο και μόνο επειδή έχουν στρατηγικό όραμα για τη χώρα τους, αντιπροσωπεύοντας έτσι μια σχολή σκέψης που οι Δυτικοί θεωρούν ξεπερασμένη.
Αντιμέτωποι με μια κρίση, οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να δράσουν, ωστόσο δεν προετοιμάστηκαν ποτέ για αυτό. Επιλέχθηκαν για την ικανότητά τους να κάνουν τους ψηφοφόρους να ονειρεύονται μέρες που τραγουδούν, όχι για την ψυχραιμία τους, την προσαρμοστικότητα και την διοικητική τους ικανότητα. Πολλοί από αυτούς είναι ανθρώπινα αντιπροσωπευτικοί των ψηφοφόρων τους, επομένως δεν έχουν καμία από αυτές τις ικανότητες. Παίρνουν επομένως δραστικά μέτρα, έτσι ώστε να μην μπορούν να κατηγορηθούν ότι δεν έκαναν κάτι..
Σε αυτήν την περίπτωση, βρήκαν έναν εμπειρογνώμονα, τον καθηγητή Neil Ferguson του Imperial College του Λονδίνου, που τους έπεισε ότι ερχόταν ο αδυσώπητος χάρος: μισό εκατομμύριο νεκροί στη Γαλλία, ακόμη περισσότεροι στο Ηνωμένο Βασίλειο , περισσότερο από το διπλάσιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι προφητείες του ήταν 2.500 φορές υψηλότερες από τα ποσοστά θανάτων στην Κίνα. Ωστόσο, αυτός ο στατιστικολόγος έχει τη συνήθεια να προβλέπει καταστροφές χωρίς να φοβάται τις υπερβολές. Για παράδειγμα, είχε προβλέψει ότι η γρίπη των πτηνών θα σκότωνε 65.000 Βρετανούς, ενώ προκάλεσε μόνο 457 θανάτους συνολικά [1]. Ευτυχώς, μόλις απολύθηκε από τον Μπόρις Τζόνσον από το SAGE, αλλά η ζημιά έχει γίνει [2].
Πανικοβλημένο, πολιτικό προσωπικό της Δύσης έσπευσε να συμβουλευτεί κάποια Αρχή για την υγεία. Καθώς ο Π.Ο.Υ. θεωρούσε σωστά ότι αυτή η επιδημία δεν ήταν στη προτεραιότητά του σε σχέση με άλλες πολύ πιο θανατηφόρες ασθένειες, στράφηκαν στο CEPI του οποίου όλοι γνωρίζουν τον διευθυντή, τον Δρ Richard Hatchett. Τον συνάντησαν στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός ή στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Ο Δρ Richard Hatchett είχε πλησιάσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλους για να χρηματοδοτήσουν τη βιομηχανία εμβολίων.
Έτυχε, αυτός ο κύριος, όταν δούλευε στον Λευκό Οίκο, να ήταν ένας από τους δύο συγγραφείς του υγειονομικού μέρους του πολιτικού σχεδίου του Donald Rumsfeld για τον κόσμο [3]. Το 2001, ο τελευταίος σχεδίαζε μια γεωγραφική διαίρεση της παγκόσμιας οικονομίας. Οι πρώτες ύλες θα παράγονταν σε ασταθείς περιοχές, τα μεταποιημένα προϊόντα σε σταθερά κράτη (συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας και της Κίνας) και τα όπλα μόνο στις ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, ήταν απαραίτητο να στρατιωτικοποιηθεί η αμερικανική κοινωνία και να μεταφερθεί η πλειονότητα των εργαζομένων στη βιομηχανία όπλων. Το 2005, ο Ράμσφελντ ανέθεσε στον Δρ Χάτσετ να εκπονήσει ένα σχέδιο υποχρεωτικού κατ’ οίκον περιορισμού ολόκληρου του πληθυσμού των ΗΠΑ. Υποτίθεται ότι θα ενεργοποιούταν κατά τη διάρκεια μιας βιοτρομοκρατικής επίθεσης ανάλογης με εκείνη που διαπράχθηκε κατά του Κογκρέσου και ενάντια σε ορισμένα mainstream media με άνθρακα το 2001.
Αυτό το σχέδιο ανέσυρε από το συρτάρι ο Δρ Richard Hatchett και το παρουσίασε στους δυτικούς ηγέτες που ζήτησαν τη συμβουλή του. Ωστόσο, μια γενικευμένη υποχρεωτική απομόνωση δεν υπήρξε ποτέ. Δεν έχει καμία σχέση με την απομόνωση των ασθενών. Δεν είναι καθόλου ιατρικό μέτρο, αλλά ένα μέσο μετασχηματισμού των κοινωνιών. Η Κίνα δεν το έχει χρησιμοποιήσει ποτέ, ούτε κατά τη διάρκεια της επιδημίας H1N1 [4] ούτε κατά τη διάρκεια της επιδημίας Covid-19 [5]. Ο περιορισμός κατ’ οίκον της πόλης Γουχάν, στις αρχές του 2020, ήταν ένα πολιτικό μέτρο της κεντρικής κυβέρνησης προκειμένου να αναλάβει τον έλεγχο αυτής της επαρχίας που κακοδιαχειριζόταν από την τοπική εξουσία και όχι ιατρικό μέτρο.
Κανένα επιδημιολογικό τεύχος στον κόσμο δεν έχει συζητήσει τον υποχρεωτικό γενικευμένο κατ’ οίκον περιορισμό και ακόμη λιγότερο δεν τον συμβούλεψε ποτέ.
Επίσης, να προσθέσουμε ότι στη Γαλλία δεν εγκλωβιστήκαμε στα σπίτια μας για την καταπολέμηση της νόσου, αλλά για να πιεσθεί η κορύφωση προς τα κάτω με αντίστοιχη χρονική επιμήκυνση , ώστε να μην υπερφορτωθούν τα νοσοκομεία, για να αποφευχθεί η επιλογή μεταξύ των ασθενών που θα μπορούσαμε να θεραπεύσουμε και αυτών που θα έπρεπε να αφήσουμε να πεθάνουμε.
Αλλά δεν είναι ούτε έτσι. Αυτό το επιχείρημα δεν ήρθε πριν, αλλά μετά την απόφαση. Είναι απλώς μια δικαιολογία από τους πολιτικούς για την κακοδιαχείριση της κρίσης. Βεβαίως, στη Γαλλία, οι ΜΕΘ των δημόσιων νοσοκομείων κορέστηκαν γρήγορα σε δύο περιοχές. Ως αποτέλεσμα, μεταφέρθηκαν ασθενείς σε μηχανική υποστήριξη σε άλλες περιοχές, ακόμη και στη Γερμανία. Αλλά υπήρχαν διαθέσιμα πολλά κρεβάτια σε ιδιωτικές κλινικές.
Είναι αυτό που έλεγα στην αρχή αυτής της συνομιλίας: οι πολιτικοί μας ηγέτες είναι ανίκανοι να διαχειριστούν κρίσεις. Η αντίληψή τους για το κράτος τους απαγορεύει να δράσουν. Είναι ανίκανοι να σκεφτούν έναν συντονισμό μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, με εξαίρεση ορισμένους προέδρους περιφερειών. Αλλά πρόκειται για την παραδοσιακή αντιπαλότητα μεταξύ του κεντρικού κράτους και των περιφερειών. Για παράδειγμα, στην αρχή της επιδημίας, τα ιδιωτικά εργαστήρια δεν είχαν τα μέσα να προβούν σε τεστ ιχνηλατήσης μεγάλης κλίμακας. Η κυβέρνηση δεν ήταν ικανή να στρατολογήσει τα εργαστήρια των Υπουργείων Έρευνας και ιδίως της γεωργίας για έκτακτη ανάγκη για τη δημόσια υγεία. Ωστόσο, ερευνητές και κτηνίατροι δεν έπαυαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.
Εντάξει για νοσοκομεία και τις εξετάσεις, αλλά αμφισβητήσατε επίσης τις μάσκες.
Ναι, εδώ και έναν αιώνα, οι νοσηλευτές έχουν πιστοποιήσει τη χρησιμότητα των χειρουργικών μασκών στα χειρουργεία και κατά τη μετεγχειρητική φροντίδα. Αλλά αυτές οι καταστάσεις δεν έχουν καμία σχέση με την πεμπτουσία του καθενός σήμερα.
Προς το παρόν, πολλά συνδικάτα και ακαδημίες προτείνουν την υποχρεωτική χρήση της μάσκας σε όλους στους δημόσιους χώρους. Είναι καθησυχαστικό, αλλά είναι άχρηστο ενάντια στη Covid-19. Εξάλλου, λόγω έλλειψης χειρουργικών μασκών, φτάνουμε στο σημείο να φορέσουμε οποιοδήποτε κομμάτι υφάσματος που καλύπτει τη μύτη και το στόμα, αλλά χωρίς τις ιδιότητες φιλτραρίσματος των χειρουργικών μασκών. Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, η μόλυνση δεν συμβαίνει μέσω των ίδιων των σωματιδίων σάλιου, αλλά μέσω των ιών που εξαπλώνονται στον αέρα σε απόσταση έως και 8 μέτρα από ένα άτομο που φωνάζει ή φτερνίζεται. Χρειάζεται επίσης να είναι το άτομο δεκτικό να μολυνθεί σε αυτόν τον ιό, κάτι που δεν ισχύει για όλους. Και πρέπει ακόμα να έχει εύθραυστη ανοσία για να αναπτύξει αυτήν την νόσο.
Επειδή δεν ξέρουν τι να κάνουν, οι ηγέτες μας καταφεύγουν σε γενικό κατ’ οίκον περιορισμό και μάσκες για όλους. Κανείς δεν έχει αποδείξει ότι αυτά τα μέτρα έχουν αντίκτυπο στην επιδημία, αλλά όλοι το πιστεύουν. Είναι η κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού: στο παρελθόν, σκεφτόμασταν ήρεμα, σήμερα φοράμε γκρι-γκρι, μάσκες, ή βυθιζόμαστε στη μαγεία.
Υπάρχει ένα παιδί που πέθανε από τη Covid-19 στη Γαλλία.
Αυτό που ισχύει σε μεμονωμένες περιπτώσεις είναι απολύτως ψευδές σε συλλογικούς. Η μέση ηλικία των ανθρώπων που πέθαναν στη Γαλλία είναι 84! Αυτό σημαίνει ότι οι μισοί από αυτούς ήταν άνω των 84 ετών.
Αλλά τότε, εάν ο περιορισμός είναι παράλογος και αν οι μάσκες είναι άχρηστες, τι πρέπει να γίνει;
Δεν είπα ότι ο περιορισμός καθαυτός ήταν παράλογος. Μίλησα για ένα υποχρεωτικό και τυφλό μέτρο. Σε όλες τις επιδημίες, πρέπει οι άρρωστοι να απομονωθούν, αλλά μόνο εκείνοι. Και δεν αναγνωρίζω καμία νομιμότητα σε μια εξουσία που επιβάλλει πρόστιμα, στέλνει στη φυλακή ή ακόμη και πυροβολεί πολίτες που αρνούνται να τεθούν υπό κατ ’οίκον περιορισμό για αόριστο χρονικό διάστημα.
Η δημόσια υγεία δεν εξασφαλίζεται με περιορισμούς, αλλά με την εμπιστοσύνη. Και κανείς δεν πρέπει να προστατεύεται κατά του εαυτού του. Μου φαίνεται άτιμο να εμποδίσουν τους ηλικιωμένους να δεχτούν τις οικογένειές τους εάν το επιθυμούν. Ίσως να μολυνθούν, ίσως να αρρωστήσουν και ίσως να πεθάνουν, αλλά θα είναι η επιλογή τους. Το μόνο πράγμα για το οποίο είμαστε σίγουροι όταν γεννηθούμε είναι ότι θα πεθάνουμε. Η ζωή είναι ένας μακρύς δρόμος για να προετοιμαστούμε για αυτήν και οι ηλικιωμένοι έχουν το δικαίωμα να προτιμούν να ζουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα παρά μερικά χρόνια περισσότερα.
Οι επιδημίες αντιμετωπίζονται πάντα με τον ίδιο τρόπο: μέτρα υγιεινής – πλύσιμο και αερισμός – και απομόνωση των ασθενών στο σπίτι τους ή στο νοσοκομείο για να θεραπευτούν. Όλα τα άλλα είναι απλό θέατρο. Πρέπει να επιστρέψουμε στις βάσεις και όχι να φανταστούμε περιορισμούς.
Πώς είναι δυνατόν οι ηγέτες μας να μας επιβάλουν ένα φασιστικό σχέδιο των ΗΠΑ;
Καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε με τον όρο φασιστικό, αλλά δεν είναι πολύ κατάλληλο. Ο φασισμός είναι μια ιδεολογία που ανταποκρίνεται στην καπιταλιστική κρίση του 1929, ο Ράμσφελντ έχει σίγουρα πολλά χαρακτηριστικά του, αλλά σκέφτεται με αφετηρία ενός άλλου κόσμου.
Ο Δρ Hatchett δεν αναγκάστηκε ποτέ να αμυνθεί για το ολοκληρωτικό του σχέδιο στις ΗΠΑ Αλλά ούτε ο Ντόναλντ Ράμσφελντ. Και τελικά, κανείς δεν κατηγορήθηκε ποτέ για αυτά που συνέβησαν μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, επειδή έχουμε αποφασίσει συλλογικά να μην ρίξουμε φως στις ίδιες τις επιθέσεις. Επομένως, αυτό το αρχικό έγκλημα δεν έπαψε να έχει συνέπειες. Η κυβέρνηση Ομπάμα συνέχισε να εφαρμόζει πιστά το σχέδιο Rumsfeld στη Λιβύη, τη Συρία και την Υεμένη (δόγμα Cebrowski). Και δεδομένου ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει αντιταχθεί σθεναρά σε αυτό το σχέδιο, βλέπουμε τους πρώην συνεργάτες του Ράμσφελντ να συνεχίζουν το έργο του μέσω άλλων θεσμών διαφορετικών από το ομοσπονδιακό κράτος των ΗΠΑ. Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτό θα συνεχιστεί μέχρι να ανοιχθεί αυτός ο φάκελος.
Με συγχωρείτε να γυρίσω πίσω, αλλά εάν ο υποχρεωτικός και γενικευμένος εγκλεισμός ήταν μόνο ένα αυταρχικό μέτρο χωρίς ιατρικό σκοπό, γιατί είναι τόσο δύσκολο να από-περιοριστούμε;
Όχι, δεν είναι δύσκολο. Φτάνει να ξαναγίνουμε ελεύθεροι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν γνωρίζουμε πολύ περισσότερα για αυτόν τον ιό από όσο πριν δύο μήνες και τώρα έχουμε εμπλακεί σε φανταστικές γνώσεις.
Οι καμπύλες της επιδημίας είναι λίγο πολύ οι ίδιες σε όλες τις πληγείσες χώρες, ανεξάρτητα από τα μέτρα που έχουν τεθεί σε εφαρμογή. Μόνο δύο είδη χωρών ξεχωρίζουν: αφενός, εκείνες που για άγνωστο λόγο δεν έχουν επηρεαστεί, όπως αυτές της χερσονήσου της Ινδοκίνας (Βιετνάμ-Λάος-Καμπότζη-Ταϊλάνδη) και αφ ετέρου, εκείνες που αντέδρασαν πολύ πιο γρήγορα από τις άλλες, απομονώνοντας αμέσως τους ασθενείς όπως η Ταϊβάν. Έτσι, ανεξάρτητα από τον τρόπο που από-περιορίζουν, σίγουρα θα υπάρχει λίγο πολύ μεγάλος αριθμός ατόμων που θα μολυνθούν, αλλά αυτό δεν πρέπει να έχει αντίκτυπο.
Θα συνεχίσουν οι κυβερνήσεις τον υποχρεωτικό περιορισμό κατ’ οίκον έως ότου ανακαλυφθεί ένα εμβόλιο;
Δεν ξέρω αν θα υπάρξει ποτέ εμβόλιο. Ψάχνουμε για ένα κατά του AIDS εδώ και 35 χρόνια. Ωστόσο, δεν είναι πιθανό η επιδημία Covid-19 να διαρκέσει περισσότερο από των άλλων κοροναϊών, SARS ή MERS.
Τόσο το εμβόλιο όσο και τα νέα φάρμακα αποτελούν σημαντικές οικονομικές προκλήσεις. Ορισμένες φαρμακευτικές εταιρείες είναι έτοιμες να κάνουν οτιδήποτε για να αποτρέψουν τους γιατρούς να θεραπεύουν τους ασθενείς τους με φθηνά φάρμακα. Θυμηθείτε πώς ο Ντόναλντ Ράμσφελντ, όταν διεύθυνε τη Gilead Science, έκλεισε το εργοστάσιο της Αλ-Σίφα που έκανε φάρμακα για το AIDS χωρίς να του πληρώσει δικαιώματα: έβαλε τον Δημοκρατικό Μπιλ Κλίντον να το βομβαρδίσει, ισχυριζόμενος ότι ανήκε στην Αλ Κάιντα, πράγμα απολύτως ψευδές. Και ακριβώς, ο Δρ Hatchett είναι σήμερα επικεφαλής της πιο σημαντικής ένωσης για τα εμβόλια, της CEPI (Coalition for Epidemic Preparedness Innovations (CEPI) Founded 2007 at: Davos, Switzerland. Chief executive: Richard J. Hatchett Locations: >: London, UK; Washington D.C., US
Τι θα συμβεί τώρα;
Βλέπουμε μια τεράστια ρήξη σε ορισμένες δυτικές κοινωνίες τις τελευταίες εβδομάδες. Στη Γαλλία, θεμελιώδεις ελευθερίες έχουν τεθεί σε αναστολή, μεταξύ άλλων το δικαίωμα των πολιτών να συναθροίζονται ή να διαδηλώνουν. 13 εκατομμύρια εργαζόμενοι τοποθετήθηκαν σε μερική ανεργία. Το σχολείο θα ξανανοίξει, αλλά δεν θα είναι πλέον υποχρεωτικό, οι γονείς θα επιλέξουν να στείλουν τα παιδιά τους εκεί ή όχι, κ.λπ. Αυτό δεν αποτελεί συνέπεια της επιδημίας, αλλά, όπως μόλις σας εξήγησα, η συνέπεια των ανίκανων πολιτικών αντιδράσεων στην επιδημία.
Ο υποχρεωτικός γενικευμένος κατ’ οίκον περιορισμός είχε σχεδιαστεί από την ομάδα του Donald Rumsfeld για να μεταμορφωθεί η αμερικανική κοινωνία. Αυτό το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε στις ΗΠΑ, αλλά δεκαπέντε χρόνια αργότερα στην Ευρώπη. Η μετάβαση από τη μια ήπειρο στην άλλη δείχνει τον διακρατικό χαρακτήρα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού του οποίου ο Rumsfeld είναι καθαρό προϊόν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο αυτοί που χρηματοδότησαν την ομάδα Rumsfeld να μην συνεχίσουν το πολιτικό τους σχέδιο τώρα στην Ευρώπη.
Σε αυτήν την περίπτωση, τα επόμενα χρόνια, ένα πολύ μεγάλο μέρος των Ευρωπαίων εργαζομένων θα μεταφερθεί στη βιομηχανία όπλων. Το ΝΑΤΟ, το οποίο ο πρόεδρος Macron πίστευε ότι ήταν σε κατάσταση εγκεφαλικού θανάτου, και η πολιτική του συνιστώσα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας τα μέλη σχίστηκαν μεταξύ τους τις τελευταίες εβδομάδες για να αλληλοκλέψουν φορτία μασκών, θα αναδιοργανωθούν. Αυτές οι δύο οργανώσεις θα συνεχίσουν τη συστηματική καταστροφή όλων των κρατικών δομών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, η οποία ξεκίνησε το 2001 και αργότερα της λεκάνης της Καραϊβικής.
Ωστόσο, οι άντρες του Ράμσφελντ έκαναν ένα λάθος. Κρύβοντας το σχέδιο του 2006, έδωσαν την εντύπωση ότι αντέγραψαν το μοντέλο της Κίνας όταν επέβαλαν τον υποχρεωτικό γενικευμένο κατ’ οίκον περιορισμό. Η Κίνα, και όχι οι Ηνωμένες Πολιτείες, έγινε εκ των πραγμάτων η πνευματική αναφορά των Ευρωπαίων. Επομένως, θα γίνει έμμονη ιδέα να την εμποδίσουν να συνεχίσει την κατασκευή των δρόμων του μεταξιού. Θα πρέπει να την αναχαιτήσουν.
Οι επιδημίες δεν προκαλούν επαναστάσεις, αλλά οι πόλεμοι και οι οικονομικές καταστροφές τις προετοιμάζουν. Σήμερα, από λάθη των ηγετών μας, οι οικονομίες της ΕΕ καταστρέφονται και ετοιμαζόμαστε για πόλεμο. Θα περάσουμε μια κρίσιμη εποχή από την οποία μπορεί να προκύψει το καλύτερο, αλλά και το χειρότερο.
Αυτή η εξέλιξη του κόσμου θα είναι η απάντηση στην εξαφάνιση των μεσαίων τάξεων που συνεπάγεται η οικονομική παγκοσμιοποίηση και που καταγγέλλεται από τα κίτρινα γιλέκα, καθώς ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μια απάντηση στην εξάντληση των αποικιακών αυτοκρατοριών και στην κρίση του καπιταλισμού των καρτέλ το 1929.
Η Γαλλία έχει ήδη βιώσει ένα τέτοιο δράμα. Ήταν το 1880-81, όταν ο τότε βιομηχανικός καπιταλισμός δεν μπορούσε πια να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τους εργάτες γιατί οι τελευταίοι οργανώθηκαν σε συνδικάτα. Ο Jules Ferry (1832 – 1893) έκλεισε ορισμένες θρησκευτικές εκκλησίες και δημιούργησε το υποχρεωτικό κοσμικό σχολείο για να απαλλάξει τα παιδιά από την επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας. Τα εκπαίδευσε από υποστηρικτές του μιλιταρισμού, τους «μαύρους ουσάρους». Τους έκανε στρατιώτες του αποικιοκρατικού του σχεδίου. Για 35 χρόνια, η Γαλλία υποδούλωσε πολλούς ξένους λαούς, και ύστερα βρέθηκε αντιμέτωπη με την αναδυόμενη δύναμη της εποχής, τη Γερμανία. Σύντομα βυθίστηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Θα βιώσουμε στην Ευρώπη τις ίδιες συζητήσεις που βίωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες είκοσι χρόνια νωρίτερα. Πρέπει να αγωνιστούμε να μην εμπλακούμε σε τέτοια εγκλήματα. Θα είναι ο αγώνας των μελλοντικών χρόνων. Θα είναι ο δικός σας.
[1] “Covid-19: Neil Ferguson, ο φιλελεύθερος Λυσσένκο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 19 avril 2020.
[2] « Neil Ferguson démissionne du SAGE », Réseau Voltaire, 6 mai 2020.
[3] “Η Covid-19 και η Κόκκινη Αυγή”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 28 avril 2020.
[4] A Comprehensive Evaluation on Emergency Response in China: The Case of Pandemic Influenza (H1N1) 2009, Lan Xue & Guang Zeng, Springer (2018). SARS : how a global epidemic was stopped, WHO (2006). Sars. Reception and Interpretation in Three Chinese Cities, Routledge (2006). The SARS Epidemic. Challenges To China’s Crisis Management, John Wong & Zheng Yongnian, World Scientific Publishing Company (2004).
[5] “Covid-19: Η Δύση ενώπιον του κινέζικου παραδείγματος”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 12 mai 2020.
GEOPOLITICO
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ και εξετάζει τη σύγκρουση συμφερόντων γύρω από το LNG και τον Κάθετο Διάδρομο.
Τις εξελίξεις γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, τον ανταγωνισμό για τη διακίνηση φυσικού αερίου προς την Ευρώπη και την ενίσχυση της συνεργασίας με την Ινδία ανέδειξε ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στην εκπομπή «Direct News». Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρέθηκε η ανάγκη η Αθήνα να προχωρήσει τους ενεργειακούς και αμυντικούς σχεδιασμούς της, απέναντι στην προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει τον περιφερειακό της ρόλο.
Κεντρικό θέμα αποτέλεσε η πληροφορία που μετέφερε ο παρουσιαστής για την υποβολή αιτήματος από τη Nexans προς τις ελληνικές αρχές, προκειμένου να κινηθεί η διαδικασία έκδοσης NAVTEX για τις εργασίες του Great Sea Interconnector.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ακολουθεί η εξέταση του αιτήματος από την αρμόδια διυπουργική επιτροπή, η εισήγηση προς τον υπουργό Εξωτερικών και, μετά την έγκριση, η προώθησή του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την έκδοση της σχετικής αναγγελίας. Ο ίδιος τοποθέτησε τις πιθανές εξελίξεις στα τέλη Οκτωβρίου ή στις αρχές Νοεμβρίου, επικαλούμενος πληροφορίες από πηγές του.
Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υποστήριξε επίσης ότι, βάσει της ενημέρωσης που διαθέτει, δεν έχει υποβληθεί αντίστοιχο αίτημα αδειοδότησης προς την Τουρκία. Περιέγραψε ως διαφορετικό ζήτημα την ενημέρωση των χωρών της περιοχής για τις εργασίες και κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, χωρίς να αφήσει περιθώριο επιβολής τουρκικών απαιτήσεων.
Η ενεργειακή σύγκρουση πίσω από τη διπλωματία
Μεγάλο μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην αναφερόμενη απομάκρυνση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και στον τρόπο με τον οποίο την παρουσίασαν τουρκικά μέσα ενημέρωσης.
Ο παρουσιαστής μετέφερε δημοσιεύματα της Hürriyet και του Haber Global, επισημαίνοντας ότι επιχειρούν να συνδέσουν την εξέλιξη με ενδεχόμενη υποβάθμιση της Ελλάδας και αλλαγή των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι αυτή αποτελεί τουρκική ανάγνωση και δεν αποδεικνύει από μόνη της μεταστροφή της αμερικανικής πολιτικής.
Στη δική του ανάλυση, το ουσιαστικό διακύβευμα βρίσκεται στον ανταγωνισμό για το LNG και στις υποδομές μεταφοράς φυσικού αερίου προς την ευρωπαϊκή αγορά. Συνέδεσε τον ελληνικό Κάθετο Διάδρομο με τις κινήσεις της τουρκικής BOTAŞ και τις συνεργασίες της με αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες, εκτιμώντας ότι η Άγκυρα επιδιώκει μεγαλύτερο μερίδιο στη διακίνηση και εμπορία αερίου.
Η Τουρκία, όπως ανέφερε, επιχειρεί να αξιοποιήσει αγωγούς, εγκαταστάσεις LNG, αποθηκευτικούς χώρους και διασυνδέσεις, ώστε να εξελιχθεί σε περιφερειακό κέντρο αναδιανομής ενέργειας. Κατά τον ίδιο, αυτή η επιδίωξη δημιουργεί ανταγωνιστικές πιέσεις προς τους ελληνικούς σχεδιασμούς.
Παράλληλα, εξέφρασε ανησυχία για το ενδεχόμενο παρατεταμένης μεταβατικής περιόδου στην αμερικανική πρεσβεία. Αντιπαρέβαλε την πολιτική πρόσβαση που αποδίδει στον Τομ Μπάρακ στην Άγκυρα με την ανάγκη η Αθήνα να διαθέτει συνομιλητή με εμπειρία και επιρροή στην Ουάσιγκτον.
Στο πλαίσιο της συζήτησης για πιθανή διαδοχή, αναφέρθηκε στα ονόματα των Γκας Μπιλιράκη, Τζον Κατσιματίδη και Τζον Τζορτζ, παρουσιάζοντάς τα ως ονόματα που ακούγονται και εκφράζοντας προτίμηση για τον Μπιλιράκη.
Ελλάδα, Κύπρος και Ινδία: Από τις επαφές στη βιομηχανική συνεργασία
Ξεχωριστή θέση είχε η προσέγγιση Ελλάδας–Ινδίας, με αφορμή τις επαφές του Ινδού αξιωματούχου Ρατζές Κουμάρ Σινγκ στην Αθήνα, έπειτα από την παρουσία του στην Κύπρο.
Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε στη συνάντηση με τον Θανάση Δαβάκη και στην επίσκεψη στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας, δίνοντας έμφαση στις συζητήσεις για την αμυντική βιομηχανία και την ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών. Εκτίμησε ότι η συνεργασία μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένο τεχνολογικό και βιομηχανικό περιεχόμενο, ακόμη και μέσα από συμπαραγωγές οπλικών συστημάτων.
Για την κυπριακή διάσταση, στάθηκε στην επίσκεψη του Ινδού αξιωματούχου στην Πράσινη Γραμμή και στην προβολή εικόνων από τη διχοτομημένη Λευκωσία σε ινδικά μέσα. Κατά την εκτίμησή του, η ανάδειξη των συνεπειών της τουρκικής εισβολής έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.
Συνέδεσε, επίσης, τις αμυντικές επαφές με τον οικονομικό διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης, τον IMEC. Υποστήριξε ότι το Νέο Δελχί αντιμετωπίζει την Ελλάδα και την Κύπρο ως κρίσιμους εταίρους για την πρόσβασή του στην ευρωπαϊκή αγορά, μέσα από ένα πλέγμα λιμενικών, εμπορικών και στρατηγικών συνεργασιών.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Θεσσαλονίκη, την οποία παρουσίασε ως λιμάνι που διεκδικεί σημαντικό ρόλο στη μεταφορά ινδικών εμπορευμάτων προς τα Βαλκάνια. Τόνισε, πάντως, ότι ένας τέτοιος σχεδιασμός προϋποθέτει αναβάθμιση των υποδομών και αξιόπιστη εμπορευματική σιδηροδρομική σύνδεση.
Τριβές ανάμεσα σε Άγκυρα και Μπακού
Η εκπομπή εξέτασε ακόμη τις εντάσεις που, σύμφωνα με τον παρουσιαστή, καταγράφονται στις σχέσεις Τουρκίας–Αζερμπαϊτζάν, με αφορμή το ζήτημα της μαντίλας στα σχολεία.
Ο ίδιος περιέγραψε αντιδράσεις από τουρκικούς κυβερνητικούς κύκλους και απαντήσεις από την αζερική πλευρά, η οποία επικαλείται τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και απορρίπτει παρεμβάσεις στα εσωτερικά της. Εκτίμησε ότι η αντιπαράθεση αναδεικνύει όρια στην τουρκική επιρροή επί του Μπακού.
Ταυτόχρονα, απέρριψε τις αναφορές περί πραξικοπήματος και καθόδου στρατού στους δρόμους, αναφέροντας ότι σχετικά βίντεο που κυκλοφόρησαν ήταν προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης. Οι τριβές που περιέγραψε παρουσιάστηκαν ως ένδειξη πίεσης στη σχέση των δύο χωρών, χωρίς να τεκμηριώνουν από μόνες τους οριστική στρατηγική ρήξη.
Ο Καπετανίδης στην Israel Hayom και η αμυντική σχέση με το Ισραήλ
Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στάθηκε ιδιαίτερα στο άρθρο του αρχισυντάκτη του Geopolitico.gr, Χρήστου Κωνσταντινίδη, στην Israel Hayom, με αναφορά στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και στην ιστορία του Νίκου Καπετανίδη.
Ανέδειξε τη σημασία της παρουσίασης σε ισραηλινό μέσο της δράσης του Πόντιου δημοσιογράφου, ο οποίος κατέγραφε τις διώξεις και τις σφαγές και οδηγήθηκε στην αγχόνη από το κεμαλικό καθεστώς. Αναφέρθηκε επίσης στην παρουσία του Τοπάλ Οσμάν στο άρθρο και στη σύνδεσή του με τη βία σε βάρος ελληνικών και αρμενικών πληθυσμών.
Στη συνέχεια παρουσίασε βασικά σημεία ανάλυσης του Σάι Γκαλ για την αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ, δίνοντας έμφαση στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα αποκτά ευρύτερο στρατηγικό και βιομηχανικό ρόλο, πέρα από την αγορά εξοπλισμών.
Χρήστος Κωνσταντινίδης: Η Τουρκία αρνείται να λογοδοτήσει για τα δικά της εγκλήματα
Λιβύη και «Γαλάζια Πατρίδα»
Στο κλείσιμο, ο παρουσιαστής εξέφρασε ανησυχία για τις εξελίξεις στη Λιβύη και το ενδεχόμενο περαιτέρω κινήσεων γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κάλεσε την Αθήνα να αξιοποιήσει τη διπλωματική της επιρροή και τον ρόλο της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τέλος, μετέφερε πληροφορίες για χρονική μετάθεση του τουρκικού νομοσχεδίου περί «Γαλάζιας Πατρίδας», συνδέοντάς την με την αναμονή των ελληνικών αποφάσεων για τον GSI. Κατά την εκτίμησή του, η αναβολή αποτελεί τακτικό χειρισμό της Άγκυρας, η οποία παρακολουθεί τις επόμενες κινήσεις της Αθήνας.
Αναλύσεις
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που θα συνδέει πολιτισμό, παραγωγή, υποδομές και αποτροπή βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης.
Την απόσταση ανάμεσα στους επαίνους για τον ελληνικό πολιτισμό και στην έμπρακτη υποστήριξη των ελληνικών θέσεων ανέδειξαν ο Σταύρος Καλεντερίδης και η Μάγδα Αθανασιάδου στην εκπομπή της 14ης Οκτωβρίου. Με αφετηρία την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, η συζήτηση επεκτάθηκε στον ανταγωνισμό για τους εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους και στον κίνδυνο η Ελλάδα να περιοριστεί σε έναν δευτερεύοντα μεταφορικό ρόλο στον IMEC.
Η Αθανασιάδου, εκπαιδευτικός και υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, υποστήριξε ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί συντελεστή εθνικής ισχύος. Η αξιοποίησή της, όμως, προϋποθέτει ένα κράτος που μπορεί να τη συνδέσει με συγκεκριμένες πολιτικές, παραγωγική οικονομία και υπεράσπιση της κυριαρχίας του.
Η ελληνική κληρονομιά ως εργαλείο πολιτικής
Αναλύοντας την ομιλία Ρούμπιο, η προσκεκλημένη επισήμανε ότι η επίκληση της αρχαίας Ελλάδας από ξένες δυνάμεις υπηρετεί συχνά σύγχρονες πολιτικές επιδιώξεις. Στη δική της ανάγνωση, ο Αμερικανός υπουργός αξιοποίησε έννοιες όπως η δημοκρατία, η αριστεία, η φιλοπατρία και η θυσία, συνδέοντάς τες με τον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη σημασία της αριστείας στην αρχαία ελληνική πόλη. Όπως εξήγησε, οι ξεχωριστές ικανότητες ενός ανθρώπου αποκτούσαν αξία μέσα από την υπηρεσία προς την κοινότητα. Η διάκριση αυτή, κατά την ίδια, είναι απαραίτητη για να κατανοηθεί το περιεχόμενο των αρχαιοελληνικών αναφορών και να αποφεύγεται η προσαρμογή τους στις εκάστοτε πολιτικές σκοπιμότητες.
Ο Καλεντερίδης συνέδεσε τη συζήτηση με τη χρήση του όρου «αριστεία» στην ελληνική πολιτική ζωή, ασκώντας έντονη κριτική στην κυβέρνηση για την απόσταση που, όπως υποστήριξε, χωρίζει τη σχετική ρητορική από την πραγματικότητα.
Η κριτική για Κύπρο και ελληνοτουρκικά
Το βασικό σημείο της κριτικής της Αθανασιάδου ήταν ότι οι αναφορές στην εθνική ταυτότητα και στην υπεράσπιση των συμφερόντων των κρατών δεν συνοδεύτηκαν, κατά την εκτίμησή της, από αντίστοιχες σαφείς τοποθετήσεις υπέρ των ελληνικών θέσεων.
Η ίδια χαρακτήρισε τις απαντήσεις Ρούμπιο στα ελληνοτουρκικά ως τήρηση ίσων αποστάσεων και επέκρινε την απουσία σαφούς αναφοράς στη στρατιωτική κατοχή στην Κύπρο και στα θαλάσσια δικαιώματα των νησιών. Υποστήριξε ότι η γενική προτροπή για αποφυγή σύγκρουσης αφήνει εκτός συζήτησης ήδη συντελεσμένες παραβιάσεις και τις συνέπειές τους.
Ο Καλεντερίδης συμφώνησε με αυτή την αποτίμηση, τονίζοντας την αντίφαση που εντοπίζει ανάμεσα στην αξιοποίηση του ελληνικού πολιτιστικού συμβολισμού και στην αντιμετώπιση των ελληνικών ζητημάτων κυριαρχίας.
Η Αθανασιάδου έστρεψε, πάντως, το βάρος στην ελληνική ευθύνη. Η στάση των ξένων δυνάμεων πρέπει να οδηγεί τη χώρα σε καλύτερη οργάνωση της δικής της στρατηγικής. Η ιστορική κληρονομιά, όπως σημείωσε, οφείλει να λειτουργεί ως οδηγός για το παρόν και το μέλλον, αποφεύγοντας την προγονοπληξία και την αυτάρκεια των επαίνων.
IMEC: Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος σχεδιάζει
Στο δεύτερο μεγάλο σκέλος της εκπομπής, οι δύο συνομιλητές συζήτησαν τον διάδρομο διασύνδεσης Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης και τη θέση που μπορεί να διεκδικήσει η Ελλάδα.
Ο Καλεντερίδης εξέφρασε ανησυχία για αναλύσεις και σχεδιασμούς που, όπως ανέφερε, αναδεικνύουν την Ιταλία και την Τεργέστη, παραμερίζοντας την ελληνική διαδρομή. Συνέδεσε αυτόν τον κίνδυνο με την κατάσταση του ελληνικού σιδηροδρόμου, επιρρίπτοντας βαριές πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για τις ελλείψεις του δικτύου και την τραγωδία των Τεμπών.
Η Αθανασιάδου επικεντρώθηκε στο περιεχόμενο της ελληνικής συμμετοχής. Με βάση τις αναλύσεις που επικαλέστηκε, ο IMEC αφορά ένα σύνθετο σύστημα μεταφορών, τεχνολογίας, ψηφιακών υποδομών και ασφάλειας. Συνεπώς, το ζητούμενο για μια χώρα είναι να έχει λόγο στις υπηρεσίες, στα πρότυπα και στις τεχνολογικές συνεργασίες που θα καθορίζουν τη λειτουργία του.
«Αν γίνουμε το γαϊδουράκι του IMEC», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τον κίνδυνο μιας συμμετοχής περιορισμένης στη μεταφορά φορτίων. Στην ανάλυσή της, η γεωγραφική θέση χρειάζεται υποδομές, τεχνογνωσία και δυνατότητα προστασίας τους για να αποδώσει ουσιαστικό στρατηγικό όφελος.
Οι επιφυλάξεις για τα σενάρια γύρω από την Γκίλφοϊλ
Η συζήτηση επεκτάθηκε στον Κάθετο Διάδρομο και στα σενάρια που ο Καλεντερίδης συνέδεσε με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και ανταγωνιστικά συμφέροντα στην περιοχή.
Η Αθανασιάδου διατύπωσε ρητή επιφύλαξη ως προς την εξαγωγή συμπερασμάτων για παρασκηνιακές μεθοδεύσεις. Επισήμανε ότι δεν διαθέτει πρόσβαση στα κέντρα αποφάσεων και ότι ούτε τα δημοσιεύματα που συζητούν τέτοια ενδεχόμενα επιτρέπουν βεβαιότητες. Έθεσε ως ουσιαστικό ερώτημα το πώς δρα η ίδια η Ελλάδα μέσα σε αυτόν τον ανταγωνισμό.
Πολιτισμός, παραγωγή και αποτροπή
Επικαλούμενη τη σκέψη του Παναγιώτη Κονδύλη, η προσκεκλημένη υποστήριξε ότι η οικονομία, η πολιτική και η στρατιωτική ισχύς συνδέονται στενά. Έδωσε έμφαση στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην αμυντική βιομηχανία, στην έρευνα και στην καινοτομία, καθώς και στην ανάγκη ενός κράτους ικανού να αποτρέπει τον πόλεμο.
Παράλληλα, ανέδειξε τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, τη συνεργασία με την ομογένεια, τα θερινά σχολεία και τις πανεπιστημιακές ανταλλαγές ως πεδία άσκησης πολιτιστικής πολιτικής. Ο Καλεντερίδης μετέφερε σχετικές εμπειρίες από τη Βοστόνη, περιγράφοντας ενδιαφέρον ακαδημαϊκών για συνεργασίες στην Ελλάδα και εμπόδια στην υλοποίησή τους.
Ξεχωριστή αναφορά έγινε στη Θεσσαλονίκη και στις δυνατότητές της ως βαλκανικού κέντρου εκπαίδευσης και συνεργασίας. Η Αθανασιάδου συνέδεσε αυτές τις προοπτικές με τη λειτουργία των μεταφορικών υποδομών και την αξιοποίηση των νέων επιστημόνων. Η θέση που διατύπωσε ήταν σαφής: ο πολιτισμός αποτελεί οργανικό μέρος της εθνικής στρατηγικής και χρειάζεται θεσμούς, ανθρώπους και υποδομές για να μετατραπεί σε ισχύ.
GEOPOLITICO
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και τα ναρκωτικά μέχρι τον χρυσό, τους πολύτιμους λίθους και τα όπλα, τα δίκτυα λαθρεμπορίου στις παραμεθόριες περιοχές Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν φέρονται να λειτουργούν με την ανοχή ή και τη συμμετοχή παραγόντων των κρατικών μηχανισμών. Η παράνομη οικονομία δεν αποτελεί απλώς εγκληματική δραστηριότητα, αλλά μηχανισμό επιβίωσης, πολιτικής επιρροής και ελέγχου ολόκληρων περιοχών.
Μια διαφορετική διάσταση του λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν αναδεικνύει ο αναλυτής πληροφοριών και ειδικός σε ζητήματα αντιτρομοκρατίας Ajmal Sohail, σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2026 στο EurAsia Review.
Με τίτλο «Why Powerful Interests Continue To Protect Smuggling Networks Across Iran, Pakistan, And Afghanistan», ο Sohail υποστηρίζει ότι το λαθρεμπόριο στην περιοχή δεν επιβιώνει μόνο εξαιτίας της αδυναμίας των κρατών να ελέγξουν τα σύνορά τους. Αντιθέτως, σύμφωνα με την ανάλυσή του, έχει εξελιχθεί σε μια παραοικονομία που εξυπηρετεί οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά συμφέροντα ισχυρών παραγόντων.
Το σημαντικότερο στοιχείο της προσέγγισής του είναι ότι αμφισβητεί την παραδοσιακή αντίληψη σύμφωνα με την οποία τα κράτη επιθυμούν να καταπολεμήσουν το λαθρεμπόριο, αλλά δεν διαθέτουν τα απαραίτητα μέσα.
Όπως υποστηρίζει, σε αρκετές περιπτώσεις τμήματα της κρατικής διοίκησης, των τελωνειακών υπηρεσιών και των μηχανισμών ασφαλείας αποκομίζουν οφέλη από τη διατήρηση αυτής της κατάστασης.
Βαλουχιστάν: Η καρδιά μιας τεράστιας παράνομης οικονομίας
Στο επίκεντρο βρίσκεται το Βαλουχιστάν, η εκτεταμένη περιοχή που συνδέει γεωγραφικά το Πακιστάν με το Ιράν και το Αφγανιστάν.
Πρόκειται για έναν χώρο ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας, ο οποίος χαρακτηρίζεται από οικονομική υπανάπτυξη, περιορισμένη κρατική παρουσία, εθνοτικές και φυλετικές αντιπαραθέσεις και μακροχρόνια δράση ένοπλων οργανώσεων.
Σύμφωνα με το EurAsia Review, μέσα σε αυτό το περιβάλλον έχουν δημιουργηθεί δίκτυα που διακινούν καύσιμα, ναρκωτικά, όπλα, ξυλεία, πολύτιμους λίθους, χρυσό, μάρμαρο και άλλα εμπορεύματα.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο Bahramcha, στην αφγανική επαρχία Χελμάντ, καθώς και στον διάδρομο Shin Nari, στην περιοχή Arghistan του Αφγανιστάν. Τα συγκεκριμένα σημεία περιγράφονται ως σημαντικοί κόμβοι που συνδέουν τοπικούς διακινητές με μεγαλύτερα περιφερειακά και διεθνή εμπορικά δίκτυα.
Η ιδιαιτερότητα αυτών των κυκλωμάτων είναι η δυνατότητά τους να προσαρμόζονται στις επιχειρήσεις καταστολής.
Όταν οι αρχές ενισχύουν τους ελέγχους στο λαθρεμπόριο καυσίμων, οι διακινητές μπορούν να στραφούν σε άλλες πηγές κέρδους, όπως οι πολύτιμοι λίθοι ή τα μεταλλεύματα. Όταν αυξάνεται η πίεση στη διακίνηση ναρκωτικών, ενισχύεται η δραστηριότητα σε διαφορετικούς τομείς του παράνομου εμπορίου.
Αυτή η διαφοροποίηση, επισημαίνει ο αναλυτής, καθιστά τα δίκτυα εξαιρετικά ανθεκτικά.
Οι καταγγελίες για εμπλοκή στρατιωτικών και υπηρεσιών ασφαλείας
Το πλέον αιχμηρό σημείο του δημοσιεύματος αφορά τον ρόλο κρατικών παραγόντων στην προστασία του λαθρεμπορίου.
Ο Sohail υποστηρίζει ότι η διακίνηση μεγάλων φορτίων καυσίμων, ξυλείας, χρυσού και άλλων εμπορευμάτων μέσα από αυστηρά επιτηρούμενες παραμεθόριες ζώνες δύσκολα θα μπορούσε να πραγματοποιείται σε τέτοια κλίμακα χωρίς κάποιο επίπεδο θεσμικής ανοχής.
Κατά την εκτίμησή του, τμήματα τοπικών διοικήσεων, συνοριακών δυνάμεων, τελωνείων, υπηρεσιών πληροφοριών και παραγόντων που συνδέονται με στρατιωτικούς μηχανισμούς ενδέχεται να αποκομίζουν οφέλη από τη συγκεκριμένη οικονομική δραστηριότητα.
Οι μηχανισμοί που περιγράφει περιλαμβάνουν τη διαφθορά, την επιλεκτική εφαρμογή της νομοθεσίας, την άτυπη φορολόγηση παράνομων φορτίων και την πολιτική προστασία συγκεκριμένων δικτύων.
Ιδιαίτερα στο πακιστανικό Βαλουχιστάν, ο αναλυτής υποστηρίζει ότι ορισμένοι παράγοντες ασφαλείας μπορεί να αντιμετωπίζουν το λαθρεμπόριο όχι μόνο ως πηγή οικονομικού κέρδους, αλλά και ως εργαλείο διαχείρισης των σχέσεων με τοπικές φυλές και ομάδες επιρροής.
Με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνεται μια αντίφαση: ενώ επισήμως το πακιστανικό κράτος χαρακτηρίζει το λαθρεμπόριο απειλή για την εθνική ασφάλεια, ορισμένοι παράγοντες φέρονται να θεωρούν ότι η παράνομη οικονομία συμβάλλει στη διατήρηση τοπικών ισορροπιών.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο αποτελεί ανάλυση γνώμης και δεν παραθέτει συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις ή ονομαστικά στοιχεία αξιωματούχων που να αποδεικνύουν κάθε επιμέρους ισχυρισμό περί εμπλοκής κρατικών υπηρεσιών.
Γιατί οι επιχειρήσεις καταστολής δεν έχουν μόνιμο αποτέλεσμα
Σύμφωνα με τον Sohail, η διατήρηση αυτών των συμφερόντων εξηγεί γιατί πολλές επιχειρήσεις κατά του λαθρεμπορίου αποδεικνύονται προσωρινές.
Οι αρχές ανακοινώνουν συλλήψεις, κατασχέσεις και εντατικοποίηση των συνοριακών ελέγχων, ωστόσο οι υποδομές και οι σχέσεις που επιτρέπουν στο παράνομο εμπόριο να λειτουργεί συχνά παραμένουν άθικτες.
Οι διακινητές αλλάζουν διαδρομές, χρησιμοποιούν νέους μεσάζοντες και μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους σε γειτονικές περιοχές.
Κατά τον αναλυτή, αυτό το φαινόμενο μπορεί να υποδηλώνει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ο πραγματικός στόχος δεν είναι η πλήρης εξάλειψη του λαθρεμπορίου, αλλά ο έλεγχος και η ρύθμισή του από όσους διαθέτουν ισχύ στο τοπικό σύστημα.
Ιρανικά καύσιμα, χρυσός και πολύτιμοι λίθοι
Σημαντικό οικονομικό σκέλος της παράνομης δραστηριότητας αποτελεί η διακίνηση ιρανικών καυσίμων προς το Πακιστάν.
Η διαφορά στις τιμές και οι ιδιαίτερες συνθήκες της περιφερειακής αγοράς δημιουργούν κίνητρα για τη μεταφορά καυσίμων εκτός των νόμιμων εμπορικών μηχανισμών.
Ο Sohail επισημαίνει ότι η δραστηριότητα αυτή υπονομεύει την επίσημη αγορά ενέργειας του Πακιστάν, ενώ δημιουργεί σημαντικά έσοδα για τα δίκτυα των διακινητών.
Παράλληλα, ο χρυσός και οι πολύτιμοι λίθοι προσφέρουν δυνατότητες αποθήκευσης πλούτου και μεταφοράς αξίας έξω από το τραπεζικό σύστημα.
Αυτή η πρακτική έχει ιδιαίτερη σημασία για οικονομικούς παράγοντες που επιδιώκουν να παρακάμψουν χρηματοπιστωτικούς περιορισμούς ή κυρώσεις.
Το παράνομο εμπόριο ξυλείας, μαρμάρου και όνυχα συμπληρώνει την εικόνα μιας οικονομίας που λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό εκτός των επίσημων φορολογικών και ρυθμιστικών μηχανισμών.
Η σύνδεση του λαθρεμπορίου με τις ένοπλες οργανώσεις
Η ανάλυση προχωρά πέρα από το οικονομικό επίπεδο και εξετάζει τις επιπτώσεις στην περιφερειακή ασφάλεια.
Οι ίδιοι διάδρομοι που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά εμπορευμάτων μπορούν να αξιοποιηθούν για τη διακίνηση όπλων, χρημάτων και προσώπων που σχετίζονται με ένοπλες ή εξτρεμιστικές οργανώσεις.
Σύμφωνα με τον Sohail, τα εγκληματικά κυκλώματα και οι βίαιοι μη κρατικοί δρώντες δεν λειτουργούν πάντοτε ανεξάρτητα μεταξύ τους.
Μπορούν να χρησιμοποιούν κοινές υποδομές μεταφορών, άτυπα χρηματοπιστωτικά συστήματα, μεσάζοντες και διεφθαρμένους κρατικούς παράγοντες.
Αυτό σημαίνει ότι η παράνομη οικονομία μπορεί να δημιουργεί ένα περιβάλλον από το οποίο επωφελούνται οργανώσεις που επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση της περιοχής.
Δεν συνεπάγεται, πάντως, ότι κάθε διακινητής ή κάθε τοπική κοινότητα που εξαρτάται από το άτυπο εμπόριο συνδέεται με την τρομοκρατία. Η ανάλυση αναδεικνύει κυρίως την ύπαρξη κοινών διαδρομών και μηχανισμών που μπορούν να αξιοποιηθούν από διαφορετικούς παράνομους δρώντες.
Το μεγάλο παράδοξο: Το λαθρεμπόριο ως μέσο επιβίωσης
Μία από τις σημαντικότερες επισημάνσεις του άρθρου αφορά την κοινωνική διάσταση του φαινομένου.
Σε πολλές παραμεθόριες περιοχές, η επίσημη οικονομία δεν μπορεί να προσφέρει επαρκείς θέσεις εργασίας ή σταθερά εισοδήματα.
Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες οικογένειες εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από το διασυνοριακό εμπόριο, τις μεταφορές, τις αποθήκες, τις υπηρεσίες προστασίας και τα άτυπα χρηματοπιστωτικά δίκτυα.
Η ξαφνική εξάλειψη αυτών των δραστηριοτήτων, χωρίς τη δημιουργία νόμιμων οικονομικών εναλλακτικών, θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές κοινωνικές αντιδράσεις.
Κατά τον Sohail, αυτή η εξάρτηση αποτελεί ακόμη έναν λόγο για τον οποίο κρατικοί και τοπικοί παράγοντες αποφεύγουν την πλήρη σύγκρουση με το παράνομο οικονομικό σύστημα.
Μία εκτεταμένη καταστολή θα μπορούσε να στερήσει το εισόδημα από ολόκληρες κοινότητες και να ενισχύσει τις δυνατότητες στρατολόγησης εγκληματικών ή ένοπλων οργανώσεων.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα σύνορα, αλλά η διακυβέρνηση
Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι το λαθρεμπόριο στη μεθόριο Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά με περισσότερες περιπολίες, συνοριακούς φράχτες και συλλήψεις.
Ο αναλυτής θεωρεί αναγκαία τη δημιουργία πραγματικών μηχανισμών λογοδοσίας, την αντιμετώπιση των σχέσεων διαφθοράς και πολιτικής προστασίας, καθώς και την ανάπτυξη νόμιμων οικονομικών δραστηριοτήτων στις παραμεθόριες περιοχές.
Η γεωπολιτική σημασία αυτής της προσέγγισης είναι ιδιαίτερη.
Σε μια περιοχή όπου συνυπάρχουν μακροχρόνιες συγκρούσεις, αδύναμοι διοικητικοί μηχανισμοί, ισχυρές τοπικές δομές εξουσίας και διεθνή οικονομικά συμφέροντα, το λαθρεμπόριο μπορεί να λειτουργεί ως παράλληλο σύστημα διακυβέρνησης.
Δεν αποτελεί απλώς μια παρανομία που διαπράττεται εναντίον του κράτους. Σύμφωνα με τον Sohail, σε ορισμένες περιπτώσεις συντηρείται ακριβώς επειδή εξυπηρετεί συμφέροντα ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στους μηχανισμούς κρατικής εξουσίας.
Το κεντρικό ερώτημα που θέτει το δημοσίευμα δεν είναι γιατί οι κυβερνήσεις αδυνατούν να σταματήσουν τα κυκλώματα, αλλά ποιοι ωφελούνται από τη διατήρησή τους.
Και όσο οι οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που τα προστατεύουν παραμένουν αναλλοίωτες, το τρίγωνο Ιράν–Πακιστάν–Αφγανιστάν θα εξακολουθεί, κατά την εκτίμηση του αναλυτή, να αποτελεί χώρο όπου το οργανωμένο έγκλημα, η τοπική εξουσία και οι ανάγκες επιβίωσης των πληθυσμών διαπλέκονται.
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
του