Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Από τη μεσολάβηση στην επίθεση: Γιατί απέτυχε η ειρήνη στα σύνορα Πακιστάν-Αφγανιστάν – Πώς εμπλέκεται η Ινδία;

Οι επιθέσεις είχαν αυξηθεί μετά την απομάκρυνση του πρώην πρωθυπουργού Ίμραν Χαν πριν από λίγα χρόνια. Η κυβέρνηση του Χαν είχε συνεργαστεί με τους Ταλιμπάν για τη διαπραγμάτευση εκεχειρίας με το TTP. Αν και αυτή η εκεχειρία κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της θητείας του, η συχνότητα των επιθέσεων παρέμεινε συγκριτικά χαμηλότερη.

Δημοσιεύτηκε στις

Το Πακιστάν ανακοίνωσε ότι βρίσκεται πλέον σε «ανοιχτό πόλεμο» με την κυβέρνηση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, καθώς πραγματοποίησε μεγάλες αεροπορικές επιδρομές σε αφγανικές πόλεις κατά τη διάρκεια της νύχτας, κλιμακώνοντας τις συνοριακές εντάσεις μηνών μεταξύ των ισλαμικών γειτόνων.

Οι αεροπορικές και χερσαίες επιδρομές τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής στόχευσαν στρατιωτικές θέσεις, αρχηγεία και αποθήκες πυρομαχικών των Ταλιμπάν σε πολλούς τομείς κατά μήκος των συνόρων, λίγες μόλις ώρες αφότου οι Ταλιμπάν εξαπέλυσαν αεροπορική επίθεση κατά των συνοριακών δυνάμεων του Πακιστάν.

Και οι δύο πλευρές ανέφεραν βαριές απώλειες στις μάχες, με το Πακιστάν να δηλώνει ότι έχει σκοτώσει 133 μαχητές των Αφγανών Ταλιμπάν και έχει τραυματίσει περισσότερους από 200, ενώ 27 φυλάκια καταστράφηκαν και εννέα συνελήφθησαν, μετά από μήνες συγκρούσεων «οφθαλμόν αντί οφθαλμού».

Ο κύριος εκπρόσωπος των Ταλιμπάν, Ζαμπιχουλάχ Μουτζαχίντ, δήλωσε ότι 55 Πακιστανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν και 19 φυλάκια καταλήφθηκαν, ενώ οκτώ μαχητές των Ταλιμπάν σκοτώθηκαν, 11 τραυματίστηκαν και 13 πολίτες τραυματίστηκαν στην επαρχία Νανγκαρχάρ.

Ο υπουργός Άμυνας του Πακιστάν, Χαουάτζα Μουχαμάντ Ασίφ, επιβεβαίωσε την αεροπορική επιδρομή και δήλωσε: «Το ποτήρι της υπομονής μας ξεχείλισε. Τώρα είναι ανοιχτός πόλεμος μεταξύ εμάς και εσάς [Αφγανιστάν]».

Η κυβέρνηση των Ταλιμπάν και το Πακιστάν βρίσκονται σε διπλωματική και στρατιωτική αντιπαράθεση εδώ και μήνες, παρά το γεγονός ότι βρίσκονταν σε εκεχειρία για αρκετούς μήνες. Οι εντάσεις επιδεινώθηκαν το Σαββατοκύριακο μετά τις αεροπορικές επιδρομές του Πακιστάν σε στόχους μαχητών στο Αφγανιστάν, κατά τις οποίες σκοτώθηκαν 13 πολίτες, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ.

Νωρίτερα, συνοριακές συγκρούσεις μεταξύ των δύο χωρών σκότωσαν δεκάδες στρατιώτες τον Οκτώβριο, μέχρι που διαπραγματεύσεις με τη μεσολάβηση της Τουρκίας, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας σταμάτησαν τις εχθροπραξίες και τέθηκε σε ισχύ μια εύθραυστη εκεχειρία.

Ο στρατός του Πακιστάν εξαπέλυσε αεροπορικές επιδρομές εντός του Αφγανιστάν τις πρώτες πρωινές ώρες της 22ας Φεβρουαρίου, στοχεύοντας αυτό που οι αξιωματούχοι περιέγραψαν ως «στρατόπεδα και κρησφύγετα» που συνδέονται με ένοπλες ομάδες που κατηγορούνται για ένα πρόσφατο κύμα επιθέσεων, συμπεριλαμβανομένης μιας φονικής βομβιστικής επίθεσης αυτοκτονίας σε σιιτικό τζαμί στο Ισλαμαμπάντ.

Το υπουργείο Πληροφοριών και Ραδιοτηλεόρασης του Πακιστάν δήλωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις πραγματοποίησαν «επιχειρήσεις βάσει πληροφοριών, επιλεκτικές επιχειρήσεις» κατά επτά τοποθεσιών που συνδέονται με τους Ταλιμπάν του Πακιστάν, γνωστούς και ως Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP), και των θυγατρικών τους.

Το υπουργείο πρόσθεσε ότι στο στόχαστρο βρέθηκε επίσης η θυγατρική του Ισλαμικού Κράτους στην επαρχία Χορασάν, η οποία ανέλαβε την ευθύνη για επίθεση αυτοκτονίας στην πρωτεύουσα νωρίτερα αυτόν τον μήνα.

Το υπουργείο Άμυνας του Αφγανιστάν καταδίκασε τις επιδρομές, δηλώνοντας ότι έπληξαν ένα θρησκευτικό σχολείο και κατοικίες στις ανατολικές συνοριακές επαρχίες Νανγκαρχάρ και Πακτίκα, προκαλώντας δεκάδες θανάτους και τραυματισμούς, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά.

Χαρακτηρίζοντας τις επιδρομές παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των «αρχών της καλής γειτονίας», το αφγανικό υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι θα απαντήσει. «Θεωρούμε τον πακιστανικό στρατό υπεύθυνο για τη στόχευση αμάχων και θρησκευτικών χώρων. Θα απαντήσουμε σε αυτές τις επιθέσεις εν ευθέτω χρόνω με μια μετρημένη και κατάλληλη απάντηση», ανέφερε.

Οι επιδρομές κινδυνεύουν να υπονομεύσουν μια εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ των γειτόνων της Νότιας Ασίας, που επιτεύχθηκε μετά τις φονικές συνοριακές συγκρούσεις τον Οκτώβριο του περασμένου έτους που άφησαν πίσω τους δεκάδες στρατιώτες, αμάχους και ύποπτους μαχητές νεκρούς.

Το Πακιστάν δήλωσε ότι έχει επανειλημμένα καλέσει τις αρχές των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν να περιορίσουν τις ένοπλες ομάδες που δρουν από αφγανικό έδαφος, αλλά ότι η Καμπούλ απέτυχε να «αναλάβει οποιαδήποτε ουσιαστική δράση».

Ενώ διαβεβαίωσε ότι το Πακιστάν «πάντα προσπαθούσε να διατηρήσει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή», η ανακοίνωση τόνισε ότι η ασφάλεια των Πακιστανών πολιτών παραμένει η πρώτη του προτεραιότητα.

Τον Οκτώβριο, οι δύο χώρες κήρυξαν εκεχειρία μετά από αρκετές ημέρες έντονων συνοριακών μαχών που άφησαν δεκάδες νεκρούς και στις δύο πλευρές και κλιμάκωσαν απότομα τις περιφερειακές εντάσεις.

Τι πυροδότησε τις τελευταίες συγκρούσεις;

Οι διασυνοριακές επιδρομές του Πακιστάν ακολούθησαν μια σειρά επιθέσεων υψηλού προφίλ στο εσωτερικό της χώρας. Λίγες ώρες νωρίτερα, ένας βομβιστής αυτοκτονίας στόχευσε μια αυτοκινητοπομπή ασφαλείας στο Μπανού, στην επαρχία Χαϊμπέρ Παχτούνκουα, σκοτώνοντας δύο στρατιώτες, μεταξύ των οποίων έναν αντισυνταγματάρχη.

Νωρίτερα, την περασμένη εβδομάδα, ένας άλλος βομβιστής αυτοκτονίας, υποστηριζόμενος από ένοπλους, οδήγησε ένα όχημα γεμάτο εκρηκτικά στον τοίχο ενός φυλακίου ασφαλείας στο κοντινό Μπατζούρ. Η επίθεση σκότωσε 11 στρατιώτες και ένα παιδί. Οι αξιωματούχοι ταυτοποίησαν αργότερα τον βομβιστή ως Αφγανό υπήκοο.

Στις 6 Φεβρουαρίου, ένας βομβιστής αυτοκτονίας πυροδότησε εκρηκτικά κατά τη διάρκεια των μεσημεριανών προσευχών στο τζαμί Khadija Tul Kubra στη γειτονιά Tarlai Kalan του Ισλαμαμπάντ, αφήνοντας τουλάχιστον 31 πιστούς νεκρούς και 170 τραυματίες.

Η θυγατρική του Ισλαμικού Κράτους στην επαρχία Χορασάν ανέλαβε την ευθύνη για τη βομβιστική επίθεση στο Ισλαμαμπάντ.

Στο Ισλαμαμπάντ, ο αναλυτής ασφαλείας Αμπντουλάχ Καν πρότεινε ότι οι πακιστανικές επιδρομές υποδεικνύουν ότι οι διαμεσολαβήσεις υπό την ηγεσία του Κατάρ, της Τουρκίας, ακόμη και της Σαουδικής Αραβίας απέτυχαν να επιλύσουν τις εντάσεις μεταξύ Πακιστάν και Αφγανιστάν. «Αυτές οι επιδρομές είναι πιθανό να κλιμακώσουν περαιτέρω την κατάσταση», δήλωσε στο Associated Press.

Χρησιμοποιεί το Πακιστάν ένα νέο πλαίσιο αποτροπής;

Τον περασμένο Οκτώβριο, αναλυτές σημείωσαν ότι το Πακιστάν δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να αγνοήσει τον αυξανόμενο αριθμό θυμάτων που προκαλούνται από επιθέσεις που, όπως υποστηρίζει, εξαπολύονται από αφγανικό έδαφος.

Σύμφωνα με το Centre for Research and Security Studies, μια δεξαμενή σκέψης με έδρα το Ισλαμαμπάντ, περισσότερα από 2.400 μέλη των δυνάμεων ασφαλείας του Πακιστάν είχαν σκοτωθεί μόνο τους πρώτους εννέα μήνες του 2025, θέτοντας τη χώρα σε τροχιά για το πιο αιματηρό έτος της την τελευταία δεκαετία.

Οι επιθέσεις είχαν αυξηθεί μετά την απομάκρυνση του πρώην πρωθυπουργού Ίμραν Χαν πριν από λίγα χρόνια. Η κυβέρνηση του Χαν είχε συνεργαστεί με τους Ταλιμπάν για τη διαπραγμάτευση εκεχειρίας με το TTP. Αν και αυτή η εκεχειρία κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της θητείας του, η συχνότητα των επιθέσεων παρέμεινε συγκριτικά χαμηλότερη.

Οι σχέσεις επιδεινώθηκαν περαιτέρω καθώς το Ισλαμαμπάντ πραγματοποιούσε όλο και περισσότερο αεροπορικές επιδρομές εντός αφγανικού εδάφους, στοχεύοντας τοποθεσίες που, όπως υποστήριζε, χρησιμοποιούνταν από μαχητές του TTP. Οι αναλυτές επισημαίνουν την αύξηση των επιθέσεων του TTP κατά των πακιστανικών δυνάμεων ως την κύρια αιτία των πρόσφατων συνοριακών συγκρούσεων.

Πιστεύουν ότι το Ισλαμαμπάντ προσπαθούσε να θεσπίσει ένα νέο πλαίσιο αποτροπής, σηματοδοτώντας ότι οποιαδήποτε επίθεση θεωρείται ότι προέρχεται από το Αφγανιστάν, είτε πραγματοποιείται από το TTP είτε από άλλες ένοπλες ομάδες, θα έχει συνέπειες για την Καμπούλ.

«Οποιαδήποτε επίθεση προέρχεται από το Αφγανιστάν θα απαντηθεί με την ίδια σφοδρότητα στο έδαφός τους, με το Πακιστάν να υπονοεί ότι οι Αφγανοί Ταλιμπάν διευκολύνουν τέτοιες επιθέσεις στο Πακιστάν και, ως εκ τούτου, αποτελούν νόμιμους στόχους», δήλωσε ο Abdul Basit, μελετητής στο International Centre for Political Violence and Terrorism Research της Σχολής Διεθνών Σπουδών S Rajaratnam της Σιγκαπούρης, όπως ανέφερε το Al Jazeera εκείνη την εποχή.

Οι συνοριακές περιοχές του Πακιστάν αποτελούν εδώ και καιρό εστίες συγκρούσεων, που χρονολογούνται από το 1979, όταν η χώρα έγινε κράτος πρώτης γραμμής στον πόλεμο που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ εναντίον της τότε Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν.

Σύμφωνα με τον αμυντικό αναλυτή Αμπντουλάχ Καν, ο οποίος είναι επίσης διευθύνων σύμβουλος του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies, η αστάθεια της περιοχής επιδεινώθηκε μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.

Δήλωσε στο Associated Press τον Οκτώβριο του περασμένου έτους: «Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η φυλετική ζώνη του Πακιστάν βυθίστηκε στο χάος, καθώς οι Αφγανοί Ταλιμπάν, η Αλ Κάιντα και άλλες ομάδες δρούσαν και από τις δύο πλευρές των συνόρων για επιθέσεις κατά των δυνάμεων του ΝΑΤΟ και των πακιστανικών δυνάμεων ασφαλείας».

Οι εντάσεις μεταξύ των δύο γειτόνων επιδεινώνονται περαιτέρω από την απέλαση δεκάδων χιλιάδων Αφγανών προσφύγων από το Πακιστάν. Από τότε που ξεκίνησαν οι δεκαετίες συγκρούσεων, τουλάχιστον 3 εκατομμύρια Αφγανοί έχουν ζητήσει καταφύγιο στο Πακιστάν, δημιουργώντας πρόσθετες τριβές μεταξύ των δύο γειτόνων.

Πώς αντέδρασαν οι διεθνείς ηγέτες;

Τον Οκτώβριο, οι συνοριακές συγκρούσεις Πακιστάν-Αφγανιστάν προκάλεσαν ανησυχία στις περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες κάλεσαν και τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να δώσουν προτεραιότητα στον διάλογο για να αποφευχθεί η κλιμάκωση.

Το Ιράν, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία κάλεσαν σε διπλωματία για τη διατήρηση της περιφερειακής σταθερότητας και ασφάλειας.

Η Ινδία δεν σχολίασε, αν και το Πακιστάν είναι επιφυλακτικό σχετικά με τη δέσμευση του Νέου Δελχί με τους Ταλιμπάν, σημειώνουν ορισμένοι παρατηρητές.

Το υπουργείο Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας δήλωσε τον Οκτώβριο: «Το βασίλειο καλεί σε αυτοσυγκράτηση, αποφυγή κλιμάκωσης και υιοθέτηση του διαλόγου και της σοφίας για να συμβάλει στη μείωση των εντάσεων και στη διατήρηση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην περιοχή.

Το βασίλειο επιβεβαιώνει την υποστήριξή του σε όλες τις περιφερειακές και διεθνείς προσπάθειες που στοχεύουν στην προώθηση της ειρήνης και της σταθερότητας και τη συνεχή δέσμευσή του για τη διασφάλιση της ασφάλειας, η οποία θα επιφέρει σταθερότητα και ευημερία για τους αδελφούς λαούς του Πακιστάν και του Αφγανιστάν», πρόσθεσε.

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, δήλωσε τότε: «Η θέση μας είναι ότι και οι δύο πλευρές πρέπει να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση» και πρόσθεσε ότι η «σταθερότητα» μεταξύ των δύο χωρών «συμβάλλει στην περιφερειακή σταθερότητα».

Το υπουργείο Εξωτερικών του Κατάρ κάλεσε επίσης «και τις δύο πλευρές να δώσουν προτεραιότητα στον διάλογο και τη διπλωματία, να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να εργαστούν για να περιορίσουν τις διαφορές με τρόπο που βοηθά στη μείωση της έντασης, αποφεύγει την κλιμάκωση και συμβάλλει στην περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα».

Η Κίνα ζήτησε επίσης την προστασία των πολιτών και των επενδύσεών της, η Ρωσία κάλεσε και τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να παρέμβει για να βοηθήσει στην επίλυση της σύγκρουσης.

Πώς εμπλέκεται η Ινδία;

Τον Οκτώβριο, οι συγκρούσεις συνέπεσαν με την πρώτη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των Ταλιμπάν, Amir Khan Muttaqi, στην Ινδία από τότε που η ομάδα επέστρεψε στην εξουσία.

Ο αναλυτής της Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων με έδρα την Καμπούλ, Ibraheem Bahiss, πρότεινε ότι η υποδοχή υψηλού προφίλ του Muttaqi στην Ινδία ήταν «πιθανόν ένας παράγοντας στην τελική απόφαση του πακιστανικού στρατού να κλιμακώσει με τον μεγάλο τρόπο που είδαμε».

Μετά την επίσκεψη, η The Hindu ανέφερε ότι το Πακιστάν κάλεσε τον Αφγανό πρεσβευτή για να εκφράσει τις «έντονες επιφυλάξεις» του σχετικά με την κοινή δήλωση Ινδίας-Αφγανιστάν, στην οποία και οι δύο χώρες «καταδίκασαν απερίφραστα όλες τις πράξεις τρομοκρατίας που προέρχονται από περιφερειακές χώρες».

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 έως πρόσφατα, η Ινδία θεωρούσε τους Ταλιμπάν ως πληρεξούσιο των υπηρεσιών πληροφοριών του Πακιστάν, θεωρώντας την ομάδα και τους συμμάχους της υπεύθυνους για φονικές επιθέσεις κατά ινδικών διπλωματικών αποστολών στο Αφγανιστάν.

Ωστόσο, μετά την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία και εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ Καμπούλ και Ισλαμαμπάντ, η Ινδία έχει επιδιώξει μια σειρά διπλωματικών επαφών με τη νέα αφγανική ηγεσία, με αποκορύφωμα την επίσκεψη του κ. Muttaqi.

«Τα πακιστανικά μέσα ενημέρωσης είναι εξοργισμένα με την επίσκεψη του Muttaqi στην Ινδία», δήλωσε ο Αφγανός δημιουργός περιεχομένου Pathan Bhai σε βίντεο, σύμφωνα με την India Today.

Ποιες ήταν οι επίσημες αντιδράσεις στις συγκρούσεις;

Το υπουργείο Άμυνας του Αφγανιστάν καταδίκασε τις επιθέσεις ως κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας του και παραβίαση του διεθνούς δικαίου, δηλώνοντας ότι «θα υπάρξει κατάλληλη και μετρημένη απάντηση στον κατάλληλο χρόνο».

Εν τω μεταξύ, το υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι κάλεσε τον πρεσβευτή του Πακιστάν σχετικά με αυτό που περιέγραψε ως παραβιάσεις του αφγανικού εναέριου χώρου και τη στόχευση αμάχων, χαρακτηρίζοντας τις επιδρομές «προκλητική πράξη».

Τι θα συμβεί στη συνέχεια;

Αν και η παρουσία του TTP παραμένει βασικός παράγοντας εκνευρισμού για το Πακιστάν, οι αναλυτές πιστεύουν ότι οι πρόσφατες συνοριακές συγκρούσεις Πακιστάν-Αφγανιστάν είναι απίθανο να κλιμακωθούν σε μια μεγαλύτερη σύγκρουση. Το Αφγανιστάν στερείται συμβατικής στρατιωτικής ισχύος σε σύγκριση με το Πακιστάν, και οι δύο πλευρές φαίνεται να επικεντρώνονται στην αποκλιμάκωση αυτή τη στιγμή.

Ωστόσο, τα σύνορα αναμένεται να παραμείνουν τεταμένα στο προβλεπτό μέλλον, καθώς το Πακιστάν έχει σηματοδοτήσει ότι θα συνεχίσει να αναλαμβάνει δράση κατά των μαχητών που, όπως υποστηρίζει, διασχίζουν τα σύνορα από το Αφγανιστάν για να στοχεύσουν τις δυνάμεις ασφαλείας του.

independent.co.uk

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

GEOPOLITICO

Τα κινήματα και ο AI Λεβιάθαν

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε ακόμα πιο βαθιά, δυσπρόσιτα και κρυπτογραφημένα ψηφιακά κανάλια και, από την άλλη, η αναγκαστική επιστροφή σε παραδοσιακές μεθόδους οργάνωσης (προφορική επικοινωνία, offline δίκτυα) που ο αλγόριθμος δεν μπορεί να διαβάσει.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Του Βαγγέλη Χωραφά, GeoEurope

Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, η φύση των παγκόσμιων εξεγέρσεων αναδιαμορφώθηκε ριζικά, μέσα από μια αδιάκοπη τεχνολογική κούρσα ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και το κράτος. Η τεχνολογία δεν υπήρξε ποτέ ένας ουδέτερος διαμεσολαβητής, αλλά το ίδιο το πεδίο της μάχης. Η εξέλιξη αυτή καταγράφεται σε τρεις μεγάλες ιστορικές φάσεις, με την τελευταία να διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για μια πρωτοφανή συνθήκη ψηφιακού ολοκληρωτισμού.

Τη περίοδο 2000-2010, τα κινήματα ανακάλυψαν τα πρώτα εργαλεία ψηφιακού συντονισμού. Χρησιμοποιώντας τα γραπτά μηνύματα SMS, τα emails και τα blogs, οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν το μονοπώλιο της ενημέρωσης των κρατικά ελεγχόμενων ΜΜΕ. Ήταν η εποχή των «Έγχρωμων Επαναστάσεων» στην Ανατολική Ευρώπη και των πρώτων μεγάλων αντιπαγκοσμιοποιητικών κινημάτων.

Η σχέση κινημάτων και καταστολής σε αυτή τη φάση χαρακτηρίστηκε από τον στρατηγικό αιφνιδιασμό του κράτους. Ενώ η νεολαία συντονιζόταν (και) ψηφιακά στους δρόμους, οι μηχανισμοί καταστολής παρέμεναν βαθύτατα παραδοσιακοί. Το κράτος απαντούσε με ωμή, φυσική βία στις διαδηλώσεις και μαζικές συλλήψεις, αδυνατώντας να παρακολουθήσει ή να προβλέψει τα ψηφιακά δίκτυα που γεννιούνταν στη βάση της κοινωνίας.

Τη περίοδο 2010-2020, η έλευση των smartphones και η κυριαρχία των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, YouTube) μετέτρεψαν το διαδίκτυο από αποθετήριο κειμένων σε έναν ζωντανό, οπτικό αναμεταδότη της οργής. Ήταν η δεκαετία των Millennials, του Κινήματος των Πλατειών, της Αραβικής Άνοιξης, των Occupy Wall Street κλπ. Η τεχνολογία επέτρεψε τη μαζική οριζόντια δικτύωση και τη διεθνοποίηση των κινημάτων, ενώ η ζωντανή μετάδοση της κρατικής βίας λειτουργούσε ως παγκόσμιος πυροκροτητής αλληλεγγύης.

Το κράτος, έχοντας αναγνωρίσει την απειλή, πέρασε στην αντεπίθεση μέσω των «ψηφιακών μπλακάουτ». Η βασική στρατηγική της καταστολής ήταν πλέον η βίαιη αποσύνδεση: το κλείσιμο των κεντρικών διακοπτών του διαδικτύου σε περιφέρειες ή ολόκληρες χώρες, ώστε να τυφλωθούν οι διαδηλωτές. Παράλληλα, ο καπιταλισμός άρχισε να αναπτύσσει μηχανισμούς αλγοριθμικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης, μετατρέποντας τις πλατφόρμες σε εργαλεία εμπορευματοποίησης της διαμαρτυρίας.

Μετά το 2020, μέχρι σήμερα, η σχέση κινημάτων, τεχνολογίας και καταστολής εισήλθε σε μια νέα, ποιοτικά διαφορετική και βαθιά δυστοπική φάση. Πρωταγωνιστής αυτής της περιόδου είναι η Γενιά Ζ (Gen Z), η πρώτη γενιά «ψηφιακών αυτόχθονων», η οποία ενηλικιώθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας, στεγαστικής κρίσης και κλιματικής κατάρρευσης.

Τα κινήματα της Gen Z (από το Μπανγκλαντές το 2024 έως τη Γαλλία και τις ΗΠΑ το 2026) απέκτησαν έναν απόλυτα «ρευστό» και οριζόντιο χαρακτήρα. Αναγνωρίζοντας ότι οι μεγάλες πλατφόρμες της Big Tech συνεργάζονται στενά με τις κυβερνήσεις, οι νέοι εγκατέλειψαν μαζικά το Facebook και το Twitter ως εργαλεία οργάνωσης. Ο συντονισμός μεταφέρθηκε σε κλειστά, κρυπτογραφημένα και αποκεντρωμένα δίκτυα, όπως το Discord, το Signal και το WhatsApp. Το TikTok μετατράπηκε σε έναν παγκόσμιο αναμεταδότη αισθητικής και συμβόλων, όπου η ποπ κουλτούρα και τα anime (όπως η σημαία των Straw Hat από το One Piece στο Νεπάλ και την Ινδονησία) αντικατέστησαν τις παραδοσιακές πολιτικές ιδεολογίες. Οι εξεγέρσεις έπαψαν να έχουν ανάγκη από ένα σταθερό γεωγραφικό κέντρο (μια πλατεία)-έγιναν διάχυτες, ακαριαίες και ασύμμετρες.

Απέναντι σε αυτή τη ρευστή ψηφιακή δομή, το κράτος δεν απαντά πλέον με απλές διακοπές του ίντερνετ. Η νέα μορφή κρατικής και συστημικής κυριαρχίας ονομάζεται Αλγοριθμικός Λεβιάθαν (AI Leviathan). Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο σύστημα προληπτικής, προβλεπτικής και καθολικής επιτήρησης, το οποίο βασίζεται στην Τεχνητή Νοημοσύνη και τα Big Data.

Ο Αλγοριθμικός Λεβιάθαν διαρθρώνεται γύρω από τρεις βασικούς άξονες:

Προληπτική Επιτήρηση και Αναγνώριση Προσώπου: Μέσω εξελιγμένων δικτύων καμερών στους δρόμους και αλγορίθμων AI, οι αρχές είναι σε θέση να αναγνωρίζουν, να ταυτοποιούν και να απομονώνουν διαδηλωτές σε πραγματικό χρόνο. Η μέθοδος αυτή, που εφαρμόστηκε πιλοτικά στο Ιράν για τον εντοπισμό γυναικών χωρίς χιτζάμπ και στο Χονγκ Κονγκ, αποτελεί πλέον μόνιμο εργαλείο των σύγχρονων κρατών.

Αλγοριθμική Λογοκρισία: Οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, υπό την πίεση ή τη νομοθετική συμμόρφωση προς τις κυβερνήσεις, έχουν εκπαιδευτεί να ανιχνεύουν και να «θάβουν» (ή να διαγράφουν αυτόματα) οπτικοακουστικό υλικό από διαδηλώσεις πριν αυτό προλάβει να γίνει viral, ελέγχοντας τη ροή της πληροφορίας στην πηγή της.

Γεωεντοπισμός και Χαρτογράφηση Πλήθους: Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων εξεγέρσεων κατά του ICE στις ΗΠΑ το 2026, οι ομοσπονδιακές αρχές χρησιμοποίησαν προηγμένα μεταδεδομένα κινητής τηλεφωνίας ,για να χαρτογραφήσουν τις κινήσεις των διαδηλωτών, εντοπίζοντας τους πυρήνες της οργάνωσης χωρίς να χρειάζεται φυσική παρακολούθηση.

Αυτό δημιουργεί το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας. Η Gen Z είναι η πιο διασυνδεδεμένη γενιά στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά ταυτόχρονα και η πιο ορατή στα μάτια του κράτους. Κάθε ψηφιακό ίχνος που αφήνει ένας διαδηλωτής για να οργανώσει μια διαμαρτυρία, μετατρέπεται σε δεδομένο εκπαίδευσης για τον AI Λεβιάθαν.

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε ακόμα πιο βαθιά, δυσπρόσιτα και κρυπτογραφημένα ψηφιακά κανάλια και, από την άλλη, η αναγκαστική επιστροφή σε παραδοσιακές μεθόδους οργάνωσης (προφορική επικοινωνία, offline δίκτυα) που ο αλγόριθμος δεν μπορεί να διαβάσει.

Η ιστορία των εξεγέρσεων στον 21ο αιώνα παραμένει ανοιχτή, καθώς ο αγώνας των ανθρώπων για ελευθερία, προσπαθεί συνεχώς να ξεπεράσει την αλγοριθμική νοημοσύνη της καταστολής.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και στους πολίτες της.

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος 
Η πρόσφατη συμφωνία για την απόκτηση τριών συν τριών μεταγωγικών αεροσκαφών EMBRAER KC-390 ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση για τον προσανατολισμό της ελληνικής αμυντικής πολιτικής. Δεν αμφισβητείται ότι πρόκειται για σύγχρονα αεροσκάφη με δυνατότητες μεταφοράς προσωπικού και υλικών, υγειονομικών διακομιδών και εναέριου ανεφοδιασμού.
Το ερώτημα, όμως, είναι εάν αυτή η προμήθεια ανταποκρίνεται στις πραγματικές και επείγουσες ανάγκες της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν είναι Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν διαθέτει την οικονομική ισχύ, τις υποδομές ούτε την παγκόσμια στρατιωτική αποστολή μιας υπερδύναμης. Η γεωστρατηγική της αποστολή καθορίζεται από το Αιγαίο, τα νησιά, την Κρήτη και την Ανατολική Μεσόγειο.
Επομένως, δεν είναι ορθό να αντιγράφουμε μηχανιστικά μοντέλα στρατιωτικής προβολής ισχύος που σχεδιάστηκαν για πολύ διαφορετικές γεωγραφικές και πολιτικές συνθήκες.
1. Η οικονομική αντοχή είναι μέρος της εθνικής μας  ασφάλειας. Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς, υψηλό δημόσιο χρέος και κοινωνικές ανάγκες που επιβαρύνουν τους πολίτες. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τις αμυντικές δαπάνες σαν να διαθέτει απεριόριστους οικονομικούς πόρους.
Δεν είναι δυνατόν, από το πενιχρό υστέρημα των Ελλήνων φορολογουμένων, να χρηματοδοτούμε διαρκώς επιχειρήσεις στρατιωτικής προβολής και παρουσίας σε πλούσια αραβικά κράτη, στέλνοντας ακόμη και σύγχρονα πολεμικά πλοία, όπως η φρεγάτα «Κίμων», όταν δεν έχουν προηγουμένως εξασφαλιστεί οι βασικές ανάγκες της εθνικής άμυνας.
Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συμμετέχει σε συμμαχικές συνεργασίες, αλλά με σαφή προσδιορισμό του εθνικού συμφέροντος, του κόστους και της διάρκειας κάθε αποστολής. Η αλληλεγγύη δεν σημαίνει οικονομική εξάντληση, ούτε μετατροπή της χώρας μας σε μόνιμο πάροχο στρατιωτικών υπηρεσιών για τρίτους.
Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται με εξοπλισμούς που δημιουργούν νέες εξαρτήσεις. Ούτε τα KC-390, ούτε οποιοδήποτε άλλο σύστημα, θα πρέπει να καταλήξει να αποτελεί μηχανισμό στρατηγικής εξάρτησης από άλλες χώρες. Η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει υποτελής των επιλογών και των στρατιωτικών προτεραιοτήτων άλλων λαών.
2. Πρώτα ανταλλακτικά και επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Πριν από κάθε νέα εξοπλιστική αγορά, προέχει να εξασφαλίσουμε ότι τα συστήματα που ήδη διαθέτουμε μπορούν να λειτουργούν αποτελεσματικά.
Χρειαζόμαστε ανταλλακτικά, συντήρηση, τεχνική υποστήριξη, εκπαιδευμένο προσωπικό και υψηλή διαθεσιμότητα για τα υπάρχοντα μαχητικά, τα πολεμικά πλοία και τα υπόλοιπα μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων. Ένα σύγχρονο αεροσκάφος ή πολεμικό πλοίο που δεν διαθέτει τα αναγκαία ανταλλακτικά και δεν μπορεί να συντηρηθεί εγκαίρως δεν αποτελεί πραγματική επιχειρησιακή ισχύ. Η εθνική άμυνα δεν μετριέται με τις ανακοινώσεις νέων αγορών, αλλά με τον αριθμό των διαθέσιμων και αξιόμαχων μέσων σε πραγματικές συνθήκες κρίσης.
3. Αιγαίο, Κύπρος και νησιωτικές υποδομές. Τα ελληνικά νησιά αποτελούν στρατηγικούς κόμβους ανεφοδιασμού, μεταφοράς και αμυντικής υποστήριξης. Η Κρήτη και η Κύπρος έχουν ιδιαίτερη σημασία για την επιχειρησιακή σύνδεση του Αιγαίου με την Ανατολική Μεσόγειο. Η αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο αποτελεί σημαντική κυπριακή υποδομή, η οποία μπορεί, στο πλαίσιο των συμφωνιών των δύο κρατών, να ενισχύσει τη συνεργασία και την υποστήριξη κοινών αμυντικών σχεδιασμών.
Η Ελλάδα οφείλει να αναπτύξει ολοκληρωμένο σύστημα υποστήριξης των νησιών μας, με ασφαλείς υποδομές καυσίμων, μεταφορές, επικοινωνίες και συντονισμό αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων. Τα ιπτάμενα τάνκερ έχουν χρησιμότητα, αλλά δεν αποτελούν πανάκεια. Τα KC-390 απαιτούν ειδική επιχειρησιακή διαμόρφωση για τον ανεφοδιασμό των ελληνικών F-16, τα οποία χρησιμοποιούν διαφορετικό σύστημα από εκείνο της αρχικής διαμόρφωσης του αεροσκάφους. Συνεπώς, δεν πρέπει να παρουσιάζεται η δυνατότητα αυτή ως ήδη εξασφαλισμένη.
4. Η πραγματική προτεραιότητα: Drones αέρος και θαλάσσης. Μία από τις σημαντικότερες προτεραιότητες της ελληνικής αμυντικής πολιτικής πρέπει να είναι η ουσιαστική αύξηση των μη επανδρωμένων συστημάτων. Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερα drones αέρος και θαλάσσης, με δυνατότητες επιτήρησης, αναγνώρισης, συλλογής πληροφοριών, έγκαιρης προειδοποίησης και υποστήριξης των ναυτικών και αεροπορικών επιχειρήσεων. Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα μη επανδρωμένα θαλάσσια συστήματα επιτήρησης, τα οποία μπορούν να ενισχύσουν την παρακολούθηση μεγάλων θαλάσσιων περιοχών και την προστασία κρίσιμων υποδομών. Παράλληλα, απαιτείται ανάπτυξη ελληνικής τεχνογνωσίας, εγχώρια παραγωγή, δυνατότητα επισκευής και αναβάθμισης, καθώς και διαλειτουργικότητα με τα υφιστάμενα συστήματα διοίκησης και ελέγχου.
Η τεχνολογική αυτονομία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι παράγοντας εθνικής ασφάλειας.
5. Το 1974 δεν δικαιολογείται με υποθετικά σενάρια. Η τραγωδία της Κύπρου δεν προκλήθηκε επειδή η Ελλάδα δεν διέθετε ιπτάμενα τάνκερ. Ήταν αποτέλεσμα βαθύτατων πολιτικών, στρατιωτικών και θεσμικών αποτυχιών, του πραξικοπήματος, της ανεπαρκούς προετοιμασίας και του ελλιπούς συντονισμού. Η επιχείρηση «Νίκη» τον Ιούλιο του 1974 απέδειξε πόσο καταστροφικές μπορούν να είναι οι ελλείψεις επικοινωνίας και επιχειρησιακής συνεργασίας. Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να δικαιολογεί εκ των υστέρων κάθε εξοπλιστική επιλογή. Η αποτροπή απαιτεί στρατηγική, διοίκηση, ετοιμότητα και πολιτική βούληση, όχι υποθετικές ιστορικές βεβαιότητες.
Συμπέρασμα.
Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Πρώτα ανταλλακτικά και συντήρηση για όσα ήδη διαθέτουμε. Έπειτα ενίσχυση της αεράμυνας, των νησιωτικών υποδομών, των μεταφορικών δυνατοτήτων και των μη επανδρωμένων συστημάτων αέρος και θαλάσσης. Κάθε νέα αγορά πρέπει να αποδεικνύει την αναγκαιότητα και την οικονομική της βιωσιμότητα. Τα KC-390 μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμο μέσο, αλλά δεν είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα της ελληνικής άμυνας.
Δεν είμαστε Αμερική για να χρηματοδοτούμε παγκόσμιες στρατιωτικές αποστολές. Είμαστε Ελλάδα και προτεραιότητά μας είναι η υπεράσπιση της ελληνικής επικράτειας, του Αιγαίου και του Ελληνισμού της Κύπρου. Δεν μπορεί ο Έλληνας πολίτης να στερείται βασικών κοινωνικών αγαθών για να χρηματοδοτεί εξοπλιστικές επιλογές, χωρίς σαφή ιεράρχηση, ενώ οι υφιστάμενες Ένοπλες Δυνάμεις ενδέχεται να στερούνται ανταλλακτικών και συντήρησης.
Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και στους πολίτες της. Η Ελλάδα χρειάζεται αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις, όχι εξοπλισμούς εντυπωσιασμού και εξαρτήσεις από τις ξένες στρατηγικές.
Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Συναγερμός στην Τουρκία! Φόβοι για μεγάλο πόλεμο – Τι ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή

Στη νέα εκπομπή Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας, μαζί με τον συνεργάτη του Τζιοβάνη, αναλύει τις εξελίξεις γύρω από το Ιράν, τις κινήσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ και τα σενάρια πολεμικής κλιμάκωσης που απασχολούν την Άγκυρα.

Δημοσιεύτηκε

στις

Η αυξανόμενη ένταση στη Μέση Ανατολή, οι τουρκικές προετοιμασίες για ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση και η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ βρέθηκαν στο επίκεντρο της εκπομπής «Direct News» του Ανδρέα Μουντζουρούλια στο Directus.gr. Μαζί με τον συνεργάτη του, Τζιοβάνη, εξέτασαν πληροφορίες για ενδεχόμενη νέα επίθεση εναντίον του Ιράν, τις ανησυχίες που καταγράφονται στην Τουρκία και τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει μια περιφερειακή ανάφλεξη.

Η Τουρκία εξετάζει σενάρια πολέμου μεγάλης κλίμακας

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην κινητικότητα που, σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν στην εκπομπή, καταγράφεται στην Τουρκία αναφορικά με την προετοιμασία για μια πιθανή σύγκρουση μεγάλης κλίμακας.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υποστήριξε ότι τουρκικά μέσα ενημέρωσης εξετάζουν πλέον ανοιχτά τέτοια ενδεχόμενα, συνδέοντας την κινητικότητα με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα με την αντιπαράθεση Ισραήλ και Ιράν.

Στην εκπομπή έγινε αναφορά και σε προειδοποίηση που αποδόθηκε σε Ιρανό αξιωματούχο, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα μπορούσε να βρεθεί στο στόχαστρο του Ισραήλ μετά το Ιράν.

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση παρουσιάστηκε ως ένδειξη του κλίματος που επικρατεί στην περιοχή και όχι ως επιβεβαιωμένο ισραηλινό επιχειρησιακό σχέδιο.

Ιράν: Διπλωματικές επαφές υπό τη σκιά στρατιωτικής κλιμάκωσης

Ένα από τα βασικά θέματα της εκπομπής ήταν το ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον του Ιράν.

Οι δύο συνομιλητές αναφέρθηκαν σε πληροφορίες για αυξημένη κινητικότητα, σε διπλωματικές επαφές και στην πιθανότητα εμπλοκής της Ρωσίας και της Κίνας ως εγγυητριών δυνάμεων σε μια μελλοντική συμφωνία.

Στο ίδιο πλαίσιο συζητήθηκαν οι επαφές με μεσολαβητές του Κατάρ στην Τεχεράνη, καθώς και πληροφορίες ότι οι συνομιλίες δεν είχαν οδηγήσει σε συμφωνία.

Ο Μουντζουρούλιας και ο συνεργάτης του εκτίμησαν ότι η διπλωματική κινητικότητα δεν αποκλείει μια στρατιωτική εξέλιξη. Αντιθέτως, υποστήριξαν ότι η προετοιμασία για ενδεχόμενη επίθεση και οι προσπάθειες διαπραγμάτευσης μπορεί να εξελίσσονται παράλληλα.

Οι αναφορές σε επικείμενη επίθεση αποτελούν εκτιμήσεις και πληροφορίες που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή, χωρίς να τεκμηριώνεται από τους υπότιτλους ότι έχει ληφθεί οριστική απόφαση.

Ισραήλ και Κύπρος: Το μήνυμα προς την Άγκυρα

Σημαντικό μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στην Κύπρο και στον ρόλο του Ισραήλ στην ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε σε παρέμβαση του Shay Gal, ο οποίος έχει τοποθετηθεί υπέρ της ισραηλινής υποστήριξης προς την Κυπριακή Δημοκρατία σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης.

Η συγκεκριμένη θέση συνδέθηκε με την ανάγκη ενίσχυσης της αποτρεπτικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.

Οι δύο συνομιλητές απέρριψαν επίσης την άποψη ότι το Ισραήλ επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως εμπροσθοφυλακή σε μια σύγκρουση με την Τουρκία. Κατά την εκτίμησή τους, πρόκειται για αφήγημα που αποσκοπεί στην αποδυνάμωση της ελληνοϊσραηλινής προσέγγισης.

Η αμυντική συνεργασία Ελλάδας και Πορτογαλίας

Στο αμιγώς ελληνικό ενδιαφέρον της εκπομπής εντάχθηκε η αναφορά στη συνεργασία Ελλάδας και Πορτογαλίας για τα αεροσκάφη KC-30 Millennium.

Οι παρουσιαστές στάθηκαν ιδιαίτερα στις δυνατότητες εναέριου ανεφοδιασμού, καθώς και στη σημασία που έχουν οι αερομεταφορές για την ταχεία ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων.

Όπως επισημάνθηκε, η δυνατότητα ανεφοδιασμού μαχητικών στον αέρα αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την επιχειρησιακή ακτίνα δράσης και την ευελιξία της Πολεμικής Αεροπορίας.

Η συζήτηση επεκτάθηκε στις επιλογές ενίσχυσης του Πολεμικού Ναυτικού, στις φρεγάτες, στα υποβρύχια και στη σημασία της διαφοροποίησης των αμυντικών προμηθευτών.

Κυβερνοεπιθέσεις και ασφάλεια της εφοδιαστικής αλυσίδας

Ένα ακόμη ζήτημα που αναδείχθηκε ήταν οι κυβερνοαπειλές εναντίον κρίσιμων εμπορικών υποδομών.

Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν πληροφορίες για κυβερνοεπιθέσεις που επηρέασαν αλυσίδες σούπερ μάρκετ σε ευρωπαϊκές χώρες, ενώ έγινε αναφορά σε ισραηλινή προειδοποίηση προς επιχειρήσεις του τομέα τροφίμων να ενισχύσουν τα μέτρα κυβερνοασφάλειας.

Οι παρουσιαστές συνέδεσαν τις εξελίξεις με τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της εφοδιαστικής αλυσίδας σε περίοδο διεθνούς κρίσης.

Οι πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ και ο περιφερειακός ανταγωνισμός

Στο πολιτικό σκέλος, εξετάστηκαν οι πρωτοβουλίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου και οι πιθανές επιπτώσεις των εσωτερικών ισραηλινών εξελίξεων στην εξωτερική πολιτική της χώρας.

Παράλληλα, έγινε αναφορά σε ισραηλινά δημοσιεύματα σχετικά με διασυνδέσεις πολιτικών προσώπων και οργανώσεων στην Τουρκία. Πρόκειται για ισχυρισμούς που αποδόθηκαν σε ισραηλινές πηγές και δεν μπορούν να θεωρηθούν αποδεδειγμένοι μόνο από την παρουσίασή τους στην εκπομπή.

Συζητήθηκαν επίσης οι εξελίξεις στον Λίβανο, ο ρόλος της Γαλλίας και οι προσπάθειες της Τουρκίας να ενισχύσει την επιρροή της στην περιοχή.

Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας

Η κεντρική εκτίμηση που διατυπώθηκε στην εκπομπή ήταν ότι η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει τις στρατηγικές συνεργασίες της και να ενισχύσει τις αποτρεπτικές της δυνατότητες, σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης αστάθειας.

Η συζήτηση ανέδειξε τη σημασία της συνεργασίας με το Ισραήλ, της υποστήριξης της Κύπρου και της ενίσχυσης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, με ιδιαίτερη αναφορά στην αεροπορική και ναυτική ισχύ.

Το βασικό ερώτημα που διατρέχει την ανάλυση είναι κατά πόσο η ένταση γύρω από το Ιράν θα παραμείνει περιφερειακή ή θα προκαλέσει ευρύτερες ανακατατάξεις, με άμεσες συνέπειες για την Τουρκία και την Ανατολική Μεσόγειο.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Τα κινήματα και ο AI Λεβιάθαν

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Μαυρίδης στο Ευρωκοινοβούλιο: Επιχείρηση θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο

Παρέμβασή του Κύπριου Ευρωβουλευτή για την αποστολή ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ανατ. Μεσόγειο, ενώπιον της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ....

Διεθνή4 ώρες πριν

Ρώσοι που φοβούνται νέα επιστράτευση κατακλύζουν τη Γεωργία και την Αρμενία – Εκτινάχθηκαν τα ενοίκια

Η πίεση στη ζήτηση είναι εντονότερη στην Αρμενία, όπου οι Ρώσοι – αλλά και Αρμένιοι που ζούσαν στη Ρωσία και...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου....

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Από την Ελασσόνα, τα Γρεβενά και την Κρήτη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ! Οι νικητές της ελληνικής ομογένειας στις ενδιάμεσες εκλογές – Ποιοι είναι και τι έχουν προσφέρει σε Ελλάδα και Κύπρο

Ισχυρή παρουσία στην αμερικανική πολιτική σκηνή διατηρεί η ελληνική ομογένεια μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Η σημαντικότερη...

Δημοφιλή