Ακολουθήστε μας

GEOPOLITICO

Γεωπολιτική και Οικουμενισμός ως αίρεση κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς

Πού τελειώνει η θρησκευτική διπλωματία και πού αρχίζει η υποχώρηση από τις αρχές της Ορθόδοξης Πίστης; Η αυστηρή κριτική του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς στον οικουμενισμό επανέρχεται στο προσκήνιο, θέτοντας κρίσιμα ερωτήματα για τις συμπροσευχές με ετεροδόξους, τη δογματική συνέπεια και την επιρροή των διεθνών γεωπολιτικών συμφερόντων στις εκκλησιαστικές σχέσεις. Η ειρήνη και ο διάλογος αποτελούν χριστιανικές επιδιώξεις, αλλά μπορούν να δικαιολογήσουν μια ενότητα που παρακάμπτει το Κανονικό Δίκαιο και την Ιερά Παράδοση;

Δημοσιεύτηκε στις

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος 
Ο οικουμενισμός, όπως τον αντιμετώπισε εκκλησιολογικά ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα νομοκανονικά εκκλησιολογικά ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Η κριτική του δεν στρέφεται εναντίον της ειρηνικής συνύπαρξης των ανθρώπων ούτε της ανάγκης για διεθνή διάλογο μεταξύ διαφορετικών χριστιανικών κοινοτήτων. Εστιάζει στον κίνδυνο να υποβαθμιστεί η Ορθή Πίστη στο όνομα μιας διεθνούς γεωπολιτικής και ψεύδους εξωτερικής ενότητας, η οποία επιδιώκεται χωρίς τη προηγούμενη δογματική συμφωνία.
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν εξετάζεται υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής. Στον σύγχρονο διεθνή χώρο, οι θρησκευτικές σχέσεις δεν περιορίζονται πάντοτε στο πεδίο της πνευματικότητας, αλλά μπορούν να επηρεάζουν τη διεθνή διπλωματία, τις διεθνείς συμμαχίες και τις πολιτισμικές ισορροπίες. Οι διεθνείς εκκλησιαστικές προσεγγίσεις, οι κοινές θρησκευτικές εκδηλώσεις και οι διαθρησκευτικοί διάλογοι ενδέχεται να αποκτούν συμβολική σημασία που ενίοτε μπορεί να υπερβαίνει τις αρχικές προθέσεις και των συμμετεχόντων.  Γι’ αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε η γεωπολιτική σκοπιμότητα να μην υποκαθιστά τα Ορθόδοξα θεολογικά κριτήρια και η Ορθή Πίστη να μην αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο σε διεθνείς στρατηγικές επιδιώξεις π.χ. για την ειρήνη στον κόσμο.
Στο πλαίσιο αυτό, οι αντικανονικές κοινές προσευχές και οι δημόσιες θρησκευτικές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή εκπροσώπων διαφορετικών ομολογιών εγείρουν ουσιαστικά νομοκανονικά και θεολογικά ερωτήματα. Όταν τέτοιες διεθνείς εκδηλώσεις παρουσιάζονται ως σύμβολα χριστιανικής ενότητας, χωρίς να διευκρινίζονται οι νομοκανονικές δογματικές διαφορές που εξακολουθούν να χωρίζουν τις Χριστιανικές Ομολογίες και Εκκλησίες, δημιουργείται ο κίνδυνος να συγχέεται η επιθυμία για την αληθινή ενότητα, με την ήδη κοινωνική επιτευχθείσα εκκλησιαστική κοινωνία.
Για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας οργανισμός που οικοδομεί την ενότητά του με διπλωματικές συνεννοήσεις ή με την εξομοίωση διαφορετικών δογματικών αντιλήψεων. Η ενότητα της Εκκλησίας θεμελιώνεται στην αλήθεια της αποκαλυφθείσας πίστεως. Ειδικότερα στον τρίτο Τόμο της Δογματικής του, ως της αληθινής φιλοσοφίας στον κόσμο και για τον κόσμο, αναλύει ότι ο Οικουμενισμός είναι Αίρεση και φέρνει τον άνθρωπο της ανομίας δηλαδή τον Αντίχριστο, που θα θελήσει να βασιλεύσει στον κόσμο ως πλάνος συνολικά επτά έτη. Τριάμισι ως δήθεν καλός και τριάμισι ως διώκτης των αληθινών χριστιανών που δεν θα τον προσκυνήσουν. Η ένδοξη Δεύτερη έλευση του Θεανθρώπου Χριστού θα τον εξουδετερώσει.
Επομένως, όταν ο οικουμενισμός εκλαμβάνεται ως αποδοχή μιας ενότητας ανεξάρτητα από τη δογματική συμφωνία, μετατρέπεται, σύμφωνα με τη νομοκανονική και θεολογική κριτική του, σε σοβαρή εκκλησιολογική παρέκκλιση. Η ιστορική ορθόδοξη παράδοση προσφέρει χαρακτηριστικά παραδείγματα υπεράσπισης αυτής της αξίας και αρχής. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αρνήθηκε στους πολιτικούς και στρατιωτικούς και θρησκευτικούς να υπογράψει την Ένωση της Φλωρεντίας, επειδή θεωρούσε ότι η αληθινή εκκλησιαστική ενότητα δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί με παραχωρήσεις σε ζητήματα ορθής πίστεως. Η στάση του υπενθυμίζει σε όλους μας σήμερα, ότι ο διεθνής διάλογος δεν αποτελεί αυτοσκοπό και ότι η αγαπολογική επιδίωξη της δήθεν συμφιλίωσης δεν δικαιολογεί την αποσιώπηση ουσιωδών νομοκανονικών θεολογικών διαφορών.
Στην ευρύτερη νομοκανονική παράδοση της ορθόδοξης θεολογικής αντιπαράθεσης προς τις δογματικές αποκλίσεις εντάσσονται ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ο Γεννάδιος ο Σχολάριος, ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως και ο μαθητής του ο Άγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος τών Πατρών (μαθήτευσε κι ο γράφων, στην κατηχητική σχολή του, επι της Παπαφλέσσα, 1981-1984), κ.α. Καθένας τους αντιμετώπισε τα νομοκανονικά θεολογικά ζητήματα της εποχής του υπό διαφορετικές ιστορικές συνθήκες, αναδεικνύοντας τη σημασία της ορθόδοξης δογματικής συνέπειας και της διαφύλαξης της εκκλησιαστικής νομοκανονικής παραδόσεως.
Οι διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού και Αγγλικαν ισμου και Ευαγγελικών κτλ, εξακολουθούν να αφορούν θεμελιώδη νομοκανονικά ζητήματα. Το Filioque και η διδασκαλία περί του παπικού αλαθήτου, κτλ., παραμένουν. Η πραγματικότητα αυτή καθιστά αναγκαία την ουσιαστική νομοκανονική θεολογική εξέταση των διαφορών, αντί της δημιουργίας εντυπώσεων, ότι δήθεν η πνευματική ενότητα έχει ήδη επιτευχθεί μέσω συμβολικών χειρονομιών ή κοινών θρησκευτικών εκδηλώσεων. Συμβολισμοί, χειρονομίες, αγαπολογίες και υποκριτική τέχνη, τεχνικές που ανήκουν στη σφαίρα της γεωπολιτικής διπλωματίας κι όχι στο Κανονικό Δίκαιο.
Το κρίσιμο ζήτημα των γενικών συμπροσευχών με ετεροδόξους δεν μπορεί, συνεπώς, να περιορίζεται σε μια συζήτηση περί ευγενικών, κοινωνικών ή καλών προθέσεων. Αφορά το νομοκανονικό εκκλησιολογικό νόημα της κοινής προσευχής, τη δημόσια μαρτυρία της Ορθοδοξίας και τα όρια που θέτει η εκκλησιαστική παράδοση. Η αγάπη και ευγένεια προς τους ανθρώπους των διαφορετικών κοινωνικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων αποτελεί αυτονόητη χριστιανική υποχρέωση. Δεν συνεπάγεται, όμως, αυτομάτως και την ορθόδοξη δογματική συμφωνία, ούτε καταργεί τις εκκλησιαστικές διακρίσεις του Κανονικού Δικαίου.
Παράλληλα, η γεωπολιτική διάσταση του θρησκευτικού διαλόγου απαιτεί νηφαλιότητα και κριτική εγρήγορση. Η θρησκευτική διπλωματία μπορεί να συμβάλει στην ειρήνη του κόσμου και των λαών και στη διεθνή συνεννόηση των λαών, αλλά μπορεί επίσης και να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση διεθνών επιρροών και την προβολή συγκεκριμένων γεωστρατηγικών επιλογών, για το κοινό καλό του ανθρώπου.
Η διάκριση μεταξύ θεμιτής διπλωματικής συνεργασίας και θρησκευτικού θεολογικού συμβιβασμού είναι, επομένως, απαραίτητη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να συμβάλλει στην ειρήνη του κόσμου χωρίς να σχετικοποιεί την Ορθή Πίστη και μπορεί να συμμετέχει στον διεθνή διάλογο χωρίς να μετατρέπει τη δογματική αλήθεια, σε αντικείμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης.
Χρειάζεται, επομένως, να διακρίνουμε τον νομοκανονικό θεολογικό διάλογο, ο οποίος αποσκοπεί στην αμοιβαία κατανόηση και στην αναζήτηση της αλήθειας της πίστης, από τις διεθνείς πρακτικές που μπορούν να δημιουργήσουν την ψευδή εντύπωση μιας ήδη αποκατεστημένης εκκλησιαστικής ενότητας. Η δημόσια επανάληψη κοινών θρησκευτικών εκδηλώσεων, χωρίς σαφή ενημέρωση για τις δογματικές προϋποθέσεις της ενότητας, μπορεί σταδιακά να εξοικειώσει τον απλό λαό και τους πιστούς, με την ιδέα ότι οι νομοκανονικές διαφορές της αληθινής πίστεως αποτελούν δευτερεύον ζήτημα.
Αυτό το φαινόμενο μπορεί να περιγραφεί ως ένας παραπλανημένος «λαϊκός οικουμενισμός». Η σταδιακή διαμόρφωση μιας συγκεχυμένης και αμβλυμενης συνείδησης της θρησκευτικής ενότητας, μέσα από συμβολικές πρακτικές, χωρίς να έχει προηγηθεί η αναγκαία νομοκανονική δογματική συμφωνία. Με αυτόν τον τρόπο, η εικόνα της ψευδούς ενότητας, κινδυνεύει να προηγηθεί της ίδιας της νομοκανονικής εκκλησιαστικής πραγματικότητας ως ορίζει το Κανονικό Δίκαιο.
Η Ορθόδοξη και πανεπιστημιακή κριτική του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς υπενθυμίζει ότι η Ορθή Πίστη δεν μπορεί να υποτάσσεται σε επικοινωνιακές σκοπιμότητες, σε γεωπολιτικές επιδιώξεις ή σε μια αντίληψη ενότητας που παρακάμπτει τα νομοκανονικά δογματικά ζητήματα. Ο διεθνής διάλογος χρειάζεται ειλικρίνεια, γνώση της παραδόσεως και σαφή προσδιορισμό των αληθινών διαφορών. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί από μέσο αναζήτησης της αλήθειας, σε διπλωματικό μηχανισμό σταδιακής εξοικείωσης με τη δογματική και εκκλησιολογική σχετικοποίηση και άμβλυνση των ιερών κανόνων.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται να διατηρεί διεθνως ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλους τους ανθρώπους, χωρίς να συγχέει την ευγενική ανθρώπινη κοινωνική συνεννόηση, με την νομοκανονική εκκλησιαστική κοινωνία. Η ειρήνη στο κόσμο, ο αλληλοσεβασμός και η συνεργασία για το κοινό καλό είναι ανθρώπινοι κοινοί θεμιτοί και αναγκαίοι στόχοι. Η ενότητα, όμως, της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν μπορεί να αποσυνδέεται από την κοινή ομολογία της πίστεως, ούτε να καθορίζεται από τις εκάστοτε διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες μέσα στο κόσμο.
Το ουσιαστικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι χριστιανοί οφείλουν να αγαπούν ο ένας τον άλλον ή εάν οφείλουν να επιδιώκουν την ειρήνη, που αποτελεί Ευαγγελική εντολή. Το κυρίαρχο σημείο είναι αν οι διεθνείς εκκλησιαστικές πρακτικές, που προβάλλονται δημόσια, παραμένουν συνεπείς προς την Ορθόδοξη Πίστη ως ορίζει το Κανονικό Δίκαιο και αν η διεθνής θρησκευτική διπλωματία υπηρετεί την αληθινή ειρήνη, χωρίς να αλλοιώνει την εκκλησιολογική νομοκανονική συνείδηση.
Αυτή είναι και η ουσία της κριτικής του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς: η αληθινή αγάπη δεν απαιτεί την παραίτηση από την ομολογία της πίστεως και ο διεθνής διάλογος δεν δικαιολογεί την αλλοίωση μέσω της αγαπολογίας, της νομοκανονικής εκκλησιαστικής συνειδήσεως. Η ενότητα χωρίς την αλήθεια, κινδυνεύει να παραμείνει, μια ψευδής εξωτερική εικόνα. Κάτι που θα ευνοήσει την έλευση του Αντιχρίστου ως κυρίαρχου της κοσμικής νέας θρησκείας του, κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς. Η αληθινή εκκλησιαστική ενότητα προϋποθέτει την Ορθή Πίστη, τη δογματική συνέπεια και τη πιστότητα στην Ιερά Παράδοση ως μας διδάσκει το Κανονικό Δίκαιο, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε γεωπολιτικές επιδιώξεις των διαφόρων Ελίτ και των εκάστοτε πολιτικών προσώπων. Πρόταση, μήπως σήμερα είναι απαραίτητο οι Πολιτικοί, οι Ορθόδοξοι κληρικοί και οι εμπλεκόμενοι αξιωματούχοι με τη Δημόσια Διοίκηση και τη Διπλωματία, να λάβουν  νέα επιμόρφωση σε ταχύρυθμα σεμινάρια Κανονικού Δικαίου;

Ο Αλέξιος Π. Παναγόπουλος είναι διακεκριμένος Ακαδημαϊκός, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και Νομικής, με πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο που εκτείνεται στους τομείς της Ηθικής, της Θεολογίας και των Ανθρωπιστικών Επιστημών. Για το έτος 2025, αποτελεί υποψήφιο για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Ακαδημαϊκοί Τίτλοι & Διακρίσεις Τακτικό Μέλος (Academician): Ευρωπαϊκή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (EASA, Salzburg – Αυστρία), από 05/06/2024. Τακτικό Μέλος (Academician): Διεθνής Σλαβική Ακαδημία Επιστημών, Πολιτισμού, Εκπαίδευσης και Τεχνών (MCA, Μόσχα – 7 Σλαβικές Χώρες), από 26/12/2018. Τακτικό Μέλος (Academician): Διεθνής Ηθική Ακαδημία Ινδίας (IEAI), από 06/2024. Υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης 2025. Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση & Τίτλοι (DDDr. Dr.Habil.) Διαθέτει σπάνιο εύρος εξειδίκευσης με τρία διδακτορικά διπλώματα και υφηγεσία: Diploma Dr. Habilitation: Νομική Επιστήμη. Διδακτορικό (PhD): Πολιτικές Επιστήμες. Διδακτορικό (PhD): Βιοηθική, Βιοψυχολογία και Ιατρική Ανθρωπολογία. Διδακτορικό (PhD): Θεολογία και Θρησκειολογία. Μεταδιδακτορική Έρευνα (Post-Doc): Νομική (Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου). Θεολογία/Θρησκειολογία (Πανεπιστήμιο Μονάχου). Βιοηθική (Πανεπιστήμιο Πατρών). Βασικοί Τίτλοι Σπουδών: Πτυχία στη Νομική (Δικηγόρος), τη Θεολογία, την Ιστορία/Φιλολογία και τη Μουσική. Υπήρξε υπότροφος σημαντικών ιδρυμάτων όπως το DAAD (Γερμανία) και το ΙΚΥ. Επαγγελματική & Διοικητική Εμπειρία Καθηγητής: Πολιτικών Επιστημών και Νομικής. Διευθυντής: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Δημοσίου Δικαίου (EPLO) για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (BiH) και το Μαυροβούνιο (MNE). Δικηγόρος & Νομικός. Διεθνείς Συμμετοχές & Μέλος Οργανισμών World Association of Jurists (WJA): Μέλος της Παγκόσμιας Ένωσης Νομικών (Ουάσινγκτον, ΗΠΑ). Ciesart (Camara Internacional de Escritores y Artistas): Μέλος του Διεθνούς Επιμελητηρίου Συγγραφέων και Καλλιτεχνών (Ισπανία). Συγγραφικό & Ποιητικό Έργο Είναι αναγνωρισμένος συγγραφέας και ποιητής με πλούσια εργογραφία που περιλαμβάνει επιστημονικά συγγράμματα, δοκίμια και λογοτεχνία. Το έργο του φιλοξενείται σε σημαντικές πλατφόρμες και βιβλιογραφικές βάσεις: Biblionet: Καταγραφή εκδοθέντων έργων. Academia.edu: Δημοσιευμένες επιστημονικές μελέτες και papers. Huffington Post & Πεντουσία: Τακτικός αρθρογράφος. Ψηφιακή Παρουσία & Σύνδεσμοι ORCID ID: 0009-0008-9304-4040 Huffington Post Profile: Dr. Alexios Panagopoulos Πεμπτουσία: Author Page Academia.edu: Alexios Panagopoulos Papers Biblionet: Παναγόπουλος, Αλέξιος Π.

GEOPOLITICO

Μαυρίδης προς ΕΕ: Στρατιωτική επιχείρηση για την θαλάσσια ασφάλεια στην Ανατ. Μεσόγειο

Ο Κύπριος Ευρωβουλευτής προτίθεται να θέσει την πρότασή του ενώπιον και της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ. Κοινοβουλίου.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την ανάγκη θέσπισης ευρωπαϊκής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ανατολική Μεσόγειο ανέδειξε με γραπτή παρέμβασή του προς την Ευρ. Επιτροπή ο Ευρωβουλευτής Κώστας Μαυρίδης (ΔΗΚΟ – S&D).

Στην παρέμβασή του ο κ. Μαυρίδης αναφέρθηκε αρχικώς στην προκλητική κλιμάκωση της Τουρκίας με το νομικά άκυρο, λεγόμενο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο», το οποίο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καταδικάστηκε έντονα από την ΕΕ, καθώς και στις απειλές πολέμου της Τουρκίας κατά ευρωπαϊκών έργων και ζωτικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο (π.χ. το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης), τονίζοντας ότι η κατάσταση στην περιοχή απαιτεί κατάλληλη προληπτική αντίδραση σε επίπεδο ΕΕ.

Συνεχίζοντας ο Κύπριος Ευρωβουλευτής ανέφερε ότι «ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας η ΕΕ να διασφαλίσει τα συμφέροντά της και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών της, να προστατεύσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και τις νόμιμες θαλάσσιες δραστηριότητες και να συμβάλει στην περιφερειακή σταθερότητα και ασφάλεια».

Με βάση τα πιο πάνω, ο κ. Μαυρίδης ζήτησε από την Ευρ. Επιτροπή, σε συνεργασία με την Ύπατη Εκπρόσωπο για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, να υποστηρίξει και να προωθήσει τη θέσπιση στρατιωτικής αποστολής  της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ),  για τη διασφάλιση της θαλάσσιας ασφάλειας, με σκοπό τη λήψη σχετικής απόφασης από το Συμβούλιο. Τέτοιου είδους ευρωπαϊκές στρατιωτικές επιχειρήσεις βρίσκονται ήδη σε ισχύ όπως η επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα για τη διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας ως απάντηση στις τρομοκρατικές ενέργειες των Χούθι και η επιχείρηση «Ειρήνη» στη Μεσόγειο με κύριο στόχο την εγγύηση της εφαρμογής του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στη Λιβύη.

Ο κ. Μαυρίδης προτίθεται να θέσει την πρότασή του ενώπιον και της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ. Κοινοβουλίου.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Αμφίπολις: Ακμή και πτώση μιας μεγάλης πόλης» – Παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη το βιβλίο της Πόπης Χαριτωνίδου-Γαρούφα

Ένα ταξίδι στην ιστορία, την αρχαιολογία και τα μνημεία της αρχαίας Αμφίπολης προσφέρει το βιβλίο της αρχαιολόγου και ιστορικού Τέχνης Πόπης Χαριτωνίδου-Γαρούφα, με τίτλο «Αμφίπολις: Ακμή και πτώση μιας μεγάλης πόλης». Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026, στις 18:30, στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, με τη συμμετοχή επιστημόνων και ανθρώπων των γραμμάτων.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η ιστορική διαδρομή της Αμφίπολης, μιας πόλης που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αρχαιότητα, βρίσκεται στο επίκεντρο της νέας έκδοσης των Εκδόσεων Ινφογνώμων.

Μέσα από τη θεματική «Αρχαιολογία – Ιστορία – Μνημεία», το βιβλίο της Πόπης Χαριτωνίδου-Γαρούφα εξετάζει την ακμή και την παρακμή μιας από τις σημαντικότερες πόλεις του αρχαίου ελληνικού κόσμου, αναδεικνύοντας την ιστορική και πολιτιστική της κληρονομιά.

Οι ομιλητές της εκδήλωσης

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

  • Φαίδων Χατζηαντωνίου, αρχιτέκτων – αναστηλωτής.

  • Θεόδωρος Δημοσθένης Λυμπεράκης, δικηγόρος παρ’ Εφέταις, με έδρα την Καβάλα, και συγγραφέας.

  • Κωνσταντίνος Κόττης, θεολόγος και ερευνητής θεμάτων αρχαίας ελληνικής θρησκείας και χριστιανικής παράδοσης.

Χαιρετισμό θα απευθύνει ο συγγραφέας Βαγγέλης Γιόρτσιος, ο οποίος προλογίζει την έκδοση. Επειδή δεν θα μπορέσει να παρευρεθεί αυτοπροσώπως, θα αναγνωστεί γραπτός χαιρετισμός του.

Στην εκδήλωση θα συμμετάσχει και η συγγραφέας, Πόπη Χαριτωνίδου-Γαρούφα, αρχαιολόγος και ιστορικός Τέχνης.

Την παρουσίαση και τον συντονισμό της συζήτησης θα αναλάβει η ποιήτρια και στιχουργός Αγγέλα Μαντίου.

Εκ μέρους των Εκδόσεων Ινφογνώμων θα παραστεί ο εκδότης Σάββας Καλεντερίδης.

Πότε και πού θα γίνει η παρουσίαση

Η εκδήλωση θα φιλοξενηθεί στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, στην Πλατεία Ιπποδρομίου, στο Μέγαρο Μπίλλη.

  • Ημερομηνία: Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

  • Ώρα: 18:30

  • Χώρος: Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης

  • Διεύθυνση: Πλατεία Ιπποδρομίου (Μέγαρο Μπίλλη)

  • Διοργάνωση: Εκδόσεις Ινφογνώμων

Η παρουσίαση αποτελεί ευκαιρία γνωριμίας με ένα βιβλίο αφιερωμένο στην ιστορική πορεία της Αμφίπολης και τη διαχρονική σημασία των αρχαιολογικών της μνημείων.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Καταθέστε στον ΟΗΕ τις συντεταγμένες της γραμμής επαφής των ΑΟΖ Ελλάδας Κύπρου

Χ. Κηπουρός: “Αν δεν κάνεις άμεσα την 24μίλια Θαλάσσια Εγνατία, Ελληνισμέ, σαν έτοιμος από καιρό, αποχαιρέτα την Ανατολική Μεσόγειο που χάνεις.”

Δημοσιεύτηκε

στις

Από τη μια, η πρωινή τραγελαφική φράση: «ενδεχομένως* να εποφθαλμιούν» των δηλώσεων Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη και από την άλλη, η βραδινή συνάντηση της Νέας Υόρκης με τον βραβευθέντα υπό του γειτονικού Κεμαλισλαμισμού Γ.Γ. του ΟΗΕ Γκουτέρες, επιβάλλουν, όσο ποτέ ως αναγκαία, την Πολιτική που επιγράφει ο 12λεξος τίτλος του παρόντος κειμένου. Γιατί η ταινία: Το πρωί “ενδεχομένως” και το βράδυ “διαμαρτυρομένως”, έχει ξαναπαιχτεί.

Απέναντι στην επέτειο του «ΟΧΙ», το νέο «ΟΧΙ» που το προτείνει μια Πολιτική με σχέδιο, είναι το «ΟΧΙ» στον Αιώνιο Κεμαλισλαμισμό, όσο όμως και στον Αιώνιο Αθηναϊκό Συμπλεγματισμό! Είναι Αγώνας σε δύο Μέτωπα! Ένα διπλό τέτοιο «ΟΧΙ» ισοδυναμεί με μια 28η Οκτωβρίου διπλή γιορτή. Η Ελλάδα πλέον να έχει δύο διπλές Εθνικές γιορτές: Μια Εθνική και Θρησκευτική και μια Εθνική και Πολιτική.

*Παρεμπιπτόντως, ιδού και η παράγραφος της δήλωσης Μητσοτάκη: «….ξεχώρισαν τα καινοτόμα συστήματα, τα οποία μας επιτρέπαν σήμερα να προβάλλουμε μια ισχυρή αποτρεπτική προβολή ισχύος απέναντι σε όσους ενδεχομένως να εποφθαλμιούν την κυριαρχία ή τα κυριαρχικά μας δικαιώματα». (Ελληνική Δημοκρατία – Γραφείο Πρωθυπουργού).

Ιδού κι η αυτοσχέδια Θρακική μαντινάδα, δημοσιευμένη στις 12/12/2025, σε άρθρο μου με τίτλο «Άγραπτα, γραπτά και απερίγραπτα» για το βιβλίο «Ιθάκη» του Τσίπρα.

«Η Τουρκία θέλει το μισό Αιγαίο

και η Λιβύη ολίγον ίσως Ιόνιο,

αμφότερες όμως εποφθαλμιούν

και την Ανατολική Μεσόγειο»

Αναμένεται λοιπόν η συγγνώμη του Πρωθυπουργού, ως προς το: «ποίον έπος φύγεν έρκος οδόντων του», που φυσικά και γίνεται αποδεκτή, αν ειπώθηκε εν τη ρύμη του προφορικού λόγου, εκ παραδρομής, με την ταυτόχρονη όμως απάλειψη της λέξης από το επίσημο κείμενο, μιας και «τα γραπτά μένουν».

Ας κάνω με την ευκαιρία και μια ρηξικέλευθη σημειωτική: “Εφόσον δεν υπάρχει κακό χωρίς καλό, δεν υπάρχει και κριτική χωρίς έπαινο, ούτε και απόρριψη χωρίς αρετή”! Στη διαλεκτική αυτή προστίθεται και η εκκλησιαστική σημειωτική της Χαρμολύπης. Τα λέω ως απάντηση σε όλους όσοι αρνούνται την κριτική ή/και απόρριψη της διαχρονικής Εξωτερικής Πολιτικής.

ΚΥΡΙΩΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το νομικό όπλο της UNCLOS και η θαλάσσια επανένωση

Αντί για την πεπατημένη των διπλωματικών διαμαρτυριών, ο Ελληνισμός κρατά στα χέρια του το απόλυτο νομικό όπλο των Άρθρων 74 και 83 της UNCLOS, την άμεση κατάθεση (deposit) στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ των γεωγραφικών συντεταγμένων της γραμμής επαφής ΑΒ, με το ακριβές γεωγραφικό μήκος στα 24,3 ναυτικά μίλια, και την ταυτόχρονη θεσμική της επικύρωση από τη Βουλή. Αυτή η κοινή θεσμική πράξη των δύο κυβερνήσεων αποτελεί την έμπρακτη απαρχή της θαλάσσιας επανένωσης, η οποία θωρακίζεται γεωστρατηγικά από τη συμπερίληψη της Αιγύπτου στην επιβεβαίωση του τριεθνούς σημείου Α των τριών ΑΟΖ. Η επέκταση της συμφωνίας θαλασσίων ζωνών της 06/08/20 έως το Σύμπλεγμα Καστελόριζου και ειδικά τη νήσο Στρογγύλη αποτελεί το απόλυτο κλειδί εφαρμογής της UNCLOS στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η «24μίλια Θαλάσσια Εγνατία»

Αυτή η θαλάσσια λεωφόρος των 24,3 μιλίων κάθε άλλο παρά «στενή» είναι, καθώς εξασφαλίζει την άνετη διακίνηση των πλόων και τη γεωστρατηγική συνέχεια του Ελληνισμού ως μια «24μίλια Θαλάσσια Εγνατία». Η θεσμοθέτησή της παρέχει το απαραίτητο ελεγκτικό βάθος, μετατρέποντας τη γραμμή ΑΒ σε απρόσβλητο προπύργιο ασφάλειας. Όταν ο παγκόσμιος διάδρομος του IMEC παρακάμπτει το τουρκικό εδαφικό σώμα, αναζητά ακριβώς τη σταθερότητα αυτής της διεθνούς νομιμότητας, η οποία «κλειδώνει» μόνο όταν η γραμμή ΑΒ μετατραπεί σε επίσημο χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Κάθε μέρα καθυστέρησης επιτρέπει στην επίσημη πολιτική των Αθηνών να λειτουργεί ως παθητικός people pleaser και να συσσωρεύει γεωπολιτικές ήττες, τη στιγμή που η Γεωγραφία προσφέρει το πιο καθαρό γεωστρατηγικό ματ.

Το Μεσογειακό πλιάτσικο και η τιμωρία του IMEC

Στον αντίποδα, μια χώρα όπως η Τουρκία, που ούτε την UNCLOS είχε ψηφίσει ούτε τον Χάρτη της Σεβίλλης αποδέχεται, χτύπησε λάθος πόρτα μηχανευόμενη να παραχωρήσει κλοπιμαία ελληνική ΑΟΖ 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων! στην Αίγυπτο. Μόνο που ξέχασε ότι οι ΑΟΖ πάνε πακέτο με τις ΑΟΖ χώρες. Το γιγαντιαίο πλιάτσικο του ψευδομνημονίου με τη Λιβύη στο Μεσογειακό ύδωρ παραβιάζει τόσο την όγδοη εντολή του «ου κλέψεις» όσο και το σοβαρό αμάρτημα (haram) του νόμου της Σαρία.

Και ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος που ο IMEC παρακάμπτει το τουρκικό εδαφικό σώμα; Όλη η διεθνής κοινότητα γνωρίζει με τι μούτρο έχει να κάνει. Εδώ ισχύει επίσης το «ουδέν κακόν αμιγές καλού», καθώς αυτό ακριβώς το Μεσογειακό πλιάτσικο γίνεται η αιτία για τη νέα, διορθωτική ελληνοαιγυπτιακή σύγκλιση.

Η ψυχαναλυτική ανατομία και ο καθρέφτης της κυριαρχίας

Η απραξία των Αθηνών απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις απλά αναπαράγει τον Αιώνιο Αθηναϊκό Συμπλεγματισμό. Πολιτική παθογένεια που λειτουργεί με όρους εσωτερικευμένης μειονεξίας. Η θεραπεία αυτού του συμπλέγματος δεν απαιτεί γενναιότητες, αλλά την ικανότητα να αρθρώσει το θεραπευτικό «ΟΧΙ» απέναντι στον Κεμαλισλαμισμό και τον εαυτό του. Αυτή είναι η αυθεντική Θουκυδίδεια οπτική του πολιτικού ρεαλισμού, όπου η διεθνής πράξη κρίνεται με όρους Αλήθειας (α-λήθη) και Μνήμης (μη-λήθη). Ίδια θεραπεία συστήνουν οι ψυχαναλυτές σε συμπλεγματικούς ασθενείς. Να αρχίσουν να λένε “ΟΧΙ”.

Αν οι εν Αθήναις άνωθεν απορρίψουν τη θεσμική κατάθεση της γραμμής ΑΒ, θα επιβεβαιώσουν το ότι δεν υπάρχει απόρριψη χωρίς αρετή. Μια αρετή που, σε πείσμα της λήθης, ευθυγραμμίζεται με τη Θουκυδίδεια αλήθεια και αποτυπώνεται ανεξίτηλα στον Χάρτη της Σεβίλλης του καθηγητή Vivero —που υιοθέτησε η Ε. Ε. το 2014 και ο οικολογικός τομέας του ΟΗΕ την 20/12/19— κατοχυρώνοντας ες αεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, όπως και την 12μίλια κυριαρχία: Ιωνίαν Γην Εδώκαμεν, όμως ούτε Αιγαίον Ύδωρ ούτε και Μεσογειακόν, θα Δώκωμεν!

___________________________

Διδυμότειχο 28 Οκτωβρίου 2026,

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Γεωπολιτική και Οικουμενισμός ως αίρεση κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς

Πού τελειώνει η θρησκευτική διπλωματία και πού αρχίζει η υποχώρηση από τις αρχές της Ορθόδοξης Πίστης; Η αυστηρή κριτική του...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Μαυρίδης προς ΕΕ: Στρατιωτική επιχείρηση για την θαλάσσια ασφάλεια στην Ανατ. Μεσόγειο

Ο Κύπριος Ευρωβουλευτής προτίθεται να θέσει την πρότασή του ενώπιον και της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ. Κοινοβουλίου.

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

«Αμφίπολις: Ακμή και πτώση μιας μεγάλης πόλης» – Παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη το βιβλίο της Πόπης Χαριτωνίδου-Γαρούφα

Ένα ταξίδι στην ιστορία, την αρχαιολογία και τα μνημεία της αρχαίας Αμφίπολης προσφέρει το βιβλίο της αρχαιολόγου και ιστορικού Τέχνης...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Καταθέστε στον ΟΗΕ τις συντεταγμένες της γραμμής επαφής των ΑΟΖ Ελλάδας Κύπρου

Χ. Κηπουρός: “Αν δεν κάνεις άμεσα την 24μίλια Θαλάσσια Εγνατία, Ελληνισμέ, σαν έτοιμος από καιρό, αποχαιρέτα την Ανατολική Μεσόγειο που...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Καλεντερίδης στο OPEN: «Και η ενημέρωση άδεια είναι» — Αιχμές για το καλώδιο και τον ρόλο της Γαλλίας

Ο στρατιωτικός αναλυτής επέκρινε τους ελληνικούς χειρισμούς απέναντι στις τουρκικές απαιτήσεις και ζήτησε αλλαγή πολιτικής, με αποτροπή και σαφή θέση...

Δημοφιλή