Το θρίλερ, σχετικά με την πόντιση του καλωδίου, το ρόλο με τη Γαλλία, και πάνω από όλα, με την τύχη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, συνεχίζεται.

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη | Newsbreak

Η παρατεταμένη σιγή της Κυβέρνησης, σχετικά με την γαλλική ρηματική διακοίνωση δημιουργεί έντονη ανησυχία. Αυτή η τελευταία, όπως όλα δείχνουν, φυλάσσεται ως επτασφράγιστο μυστικό, καθώς οι σχετικές της πληροφορίες, που θα δινόταν επιτέλους στους αρχηγούς κομμάτων (σύμφωνα με σχετική δήλωση του κ. Χατζηδάκη) ακυρώθηκε. Αλλά, και καθώς, η απόκρυψη του περιεχομένου της υποστηρίζεται και από την απόλυτη σιωπή του Υπουργείου Εξωτερικών, δικαιώνοντας, δυστυχώς, πέρα για πέρα, τις θλιβερές διαπιστώσεις του φίλου Γιώργου Χαρβαλιά, στην κυριακάτική «δημοκρατία», περί ουσιαστικής ανυπαρξίας του.

Και διερωτάται ο μέσος Έλληνας, που δεν ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα, για το πως είναι δυνατόν η Κυβέρνησή του να αρνείται να του δώσει, πριν από όλους και όλα, στον ίδιο, τις απαιτούμενες πληροφορίες για το συμβάν που όπως φαίνεται ρίχνει ολοένα πιο σκούρες σκιές στα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας. Να τον καθησυχάσει, αν γίνεται, ανάμεσα και σε άλλα, για το ότι η αντιπολίτευση δημιουργεί φοβίες εκ του μη όντος, και όλα καλά και ομαλά γύρω από το καλώδιο. Όταν έγραψα το σχετικό (αρχικό για την υπόθεση) άρθρο μου, που δημοσιεύτηκε στο newsbreak στις 11 τρέχ., γύρω από το μυστήριο του καλωδίου, είχα εκφράσει την πεποίθηση, ότι το κλειδί του βρίσκεται στη γαλλική ρηματική διακοίνωση. Και ότι, πριν κατηγορήσουμε τη Γαλλία ότι μας πρόδωσε και μας πούλησε, πρέπει να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα γύρω από το περιεχόμενο της. Δεν φαντάστηκα ότι η Κυβέρνηση θα εμφάνιζε τέτοιας έκτασης πανικό, ώστε να έχει περάσει εβδομάδα, χωρίς ο ελληνικός λαός να γνωρίζει τι, επιτέλους, συμβαίνει στο σπίτι του. Δυστυχώς, η απαισιοδοξία για το που πάει η πατρίδα μας είναι αναπόφευκτη, σε συνδυασμό και με τη πάγια κυβερνητική τάση να εμφανίζει την καταστροφή, ως επιτυχία. Αφού ακούσαμε για αρκετό καιρό το «πόσο καλά πηγαίνει» η ανύπαρκτη δυστυχώς ανάπτυξη, και πόσο μας θαυμάζουν οι ξένοι (πολλοί από τους οποίους μας κατέστρεψαν με τα Μνημόνια), για τον κατάλογο των θριάμβων μας προστίθενται, με ολοένα πιο απειλητικούς τρόπους, και το γκριζάρισμα των χωρικών μας υδάτων.

Οι δυσκολίες μας, δυστυχώς, είναι γνωστές και σοβαρές σε πολλούς τομείς, κυρίως βέβαια μετά την υπογραφή των εγκληματικών Μνημονίων. Και η, διόλου εύκολη προσπάθεια αντιμετώπισής τους, εξυπακούεται ότι απαιτεί την άμεση και συνεχή συμπαράσταση του ελληνικού λαού. Η απόκρυψη, από αυτόν, της πραγματικότητας, και ακόμη περισσότερο η συστηματική αλλοίωσή της είναι, ασυζητητί, καταστρεπτική για πλήθος εμφανών λόγων. Και ως πρώτο και κυρίαρχο αρκούμαι να τον αναφέρω ως ερώτημα: ποιοι θα χρειαστεί (αν χρειαστεί) να υπερασπίσουν μια πατρίδα που χάνεται, όταν αυτή συστηματικά εμφανίζεται δαφνοστεφής στον οικονομικό τομέα, ενόσω αυτός καταποντίζεται και με συνεχείς επιτυχίες στην εξωτερική της πολιτική, ενόσω απειλούνται ολοένα και σοβαρότερα τα κυριαρχικά της δικαιώματα;

Από το «τουρκομπαρόκ» καλώδιο GSI και τις γαλλικές ρηματικές διακοινώσεις, στη λύτρωση των 12 μιλίων με τη δημιουργία των έξι Ελλήσποντων και την ιδέα ALEX της δέσμης των 30 καλωδίων Αιγύπτου, Ελλάδας, Ευρώπης! Ένα εκ των οποίων στρίβει στην Ελλάδα και ένα άλλο από τα 30, στη γραμμή Αλεξάνδρεια Λεμεσός. Οπότε: «Καληνύχτα Τουρκία μετά των Στενών σου»!

Η επίσημη ρητορική περί ελληνογαλλικής συνεργασίας και «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» γύρω από το «τουρκομπαρόκ» καλώδιο GSI (ισχύος μόλις έως 2 GW) αποδεικνύεται ένα διπλωματικό προσωπείο συνύπαρξης του αθηναϊκού συμπλεγματισμού της συμπολίτευσης με τον άγονο μοιρολογισμό των αντιπολιτεύσεων. Την ώρα που η «φωνή» επικαλείται τη συμμαχία Αθήνας και Παρισιού, οι «χείρες» μέσω ρηματικών διακοινώσεων και πολιτικής αδράνειας υπονομεύουν τον θαλάσσιο Ελληνισμό, αρνούμενες να αξιοποιήσουν τον Χάρτη της Σεβίλλης και να θεσπίσουν τα 12 ναυτικά μίλια στους έξι Ελλήσποντους —όπου η Ελλάδα διαθέτει διπλάσια κινητικότητα και εικοσαπλάσια βαθύτητα έναντι των τουρκικών Στενών, «αποχαιρετώντας» έτσι το casus belli στον «Κρητικό Ελλήσποντο» και το Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Αντί για τα αυτονόητα περιφερειακά «Όχι» της Εγνατίας και του Ιονίου στα τουρκικά φορτηγά όσο διαρκεί η απειλή, επιλέγονται κινήσεις που ακρωτηριάζουν τη θαλάσσια Ελλάδα.

Απέναντι σε αυτή την εθνική απομείωση, η γνήσια στρατηγική επιβάλλει το μεγάλο «Ναι» στην ιδέα «ALEX», τη δέσμη των 30 υποθαλάσσιων καλωδίων μεταφοράς πράσινου ρεύματος από την Αίγυπτο προς την Καβάλα και την υπόλοιπη Ευρώπη. Με συνολικό φορτίο 90 GW —ικανό να καλύψει το 1/3 των αναγκών της Ε.Ε., αξιοποιώντας την παραγωγή των 61 GW της Αιγύπτου έως το 2035— η πρόταση «ALEX» παρακάμπτει οριστικά την Τουρκία και ενσωματώνει την Αίγυπτο στη γεωοικονομική Ευρώπη. Κυρίως όμως, σφραγίζει την επανένωση του θαλάσσιου Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω μιας ενιαίας ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου έως το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, μετατρέποντας τη χώρα ξανά στο «μέγα το της θαλάσσης κράτος» αντί για υποχείριο των σχεδιασμών του κεμαλισλαμισμού.

Υ.Γ.: Η βιβλική σημειωτική της Γενέσεως επαληθεύεται εδώ με χειρουργική ακρίβεια. Όπως στη βιβλική αφήγηση η οικεία «φωνή» λειτούργησε ως καθησυχαστικό προσωπείο για να καλυφθεί η απτή πραγματικότητα των «χειρών» που απέσπασαν την ευλογία, έτσι και σήμερα η επίκληση της ελληνογαλλικής συμμαχίας («Greece and France») ναρκώνει την κοινή γνώμη, την ώρα που οι πράξεις επί του πεδίου επικυρώνουν τα τετελεσμένα του κεμαλισλαμισμού.

______________

Διδυμότειχο, Νοέμβριος 2026

Στη σημερινή πολιτική σκηνή έχουν δημιουργηθεί δύο αδιέξοδα «Όχι», στα οποία εγκλωβίστηκαν συμπολίτευση και αντιπολιτεύσεις: το ένα «Όχι» είναι ο διαχρονικός αθηναϊκός συμπλεγματισμός της συμπολίτευσης και το δεύτερο «Όχι» είναι ο άγονος μοιρολογισμός των αντιπολιτεύσεων.

Καμία από αυτές τις δύο στάσεις δεν «ανθρωπεύει» την πατρίδα. Μόνο η γνήσια, δημιουργική Πολιτική λέει το μεγάλο «Ναι» στον άνθρωπο και τη στρατηγική: γιατί ναι μεν ο άνθρωπος γεννά ιδέες, αλλά και οι ιδέες κάνουν άνθρωπο τον άνθρωπο. Απέναντι στη στασιμότητα του κέντρου, η Πολιτική οφείλει να προτάξει σήμερα τα δικά της, νέα και παραγωγικά «Όχι» που γεννούν εθνική προοπτική: τα δύο περιφερειακά «Όχι» του Ιονίου και της Εγνατίας Οδού για την απόσυρση του casus belli, με το «no pasaran» στη διέλευση των τουρκικών φορτηγών μέσω της Εγνατίας και του Ιονίου, όσο διαρκεί η τουρκική απειλή. Αυτά αποτελούν μικρά, αλλά όμορφα και ειλικρινή δώρα περιφερειακής αλληλεγγύης προς το Αιγαίον Αρχιπέλαγος, την Πελαγόεσσα Κρήτη και το εθνικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου.

Οπότε, ας πάμε στα μεγάλα δώρα: το «Όχι» στην υπονόμευση της Ελλάδας των Ελλησπόντων και των 12 μιλίων —όπου η Ελλάδα διαθέτει διπλάσια κινητικότητα και εικοσαπλάσια βαθύτητα έναντι των τουρκικών Στενών— και το μεγάλο «Ναι» στην υιοθέτηση της ιδέας ALEX, της δέσμης των τριάντα καλωδίων μεταφοράς πράσινου ηλεκτρικού ρεύματος από τον αφρικανικό ήλιο, που ενώνει ενεργειακά την Αίγυπτο με την Ελλάδα και την Ευρώπη, παρακάμπτοντας την Τουρκία. Επιπλέον, ενσωματώνει την ωφελημένη Αίγυπτο στη γεωοικονομική Ευρώπη, με πρώτο βήμα την ΑΟΖ του Καστελόριζου, και την επανένωση του θαλάσσιου Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια ενιαία ΑΟΖ της Ελλάδας με την Κύπρο.

___________________

Διδυμότειχο, Νοέμβριος 2026,