Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Project Θράκη: Το Έγκλημα πλησιάζει στο τέλος του

Δημοσιεύτηκε στις

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής Συνεργάστηκαν: Μαρία Σταματιάδου (ελεύθερη δημοσιογράφος) Όμηρος Φωτιάδης (αναλυτής γεωπολιτικής)
Στα μέσα του 2011 δημοσιεύσαμε το αποτέλεσμα μίας πολύμηνης έρευνας. Ο
τίτλος του δημοσιεύματος ήταν «Project Θράκη: Το έγκλημα πλησιάζει στο
τέλος του». Από τότε, κύλησε πολύ νερό στον μύλο της τουρκικής
εξωτερικής πολιτικής, η οποία αύξησε κατακόρυφα τόσο ποσοτικά όσο και
ποιοτικά τις «παρεμβάσεις» της στην Ελληνική Θράκη, με αποτέλεσμα να
έχει κατορθώσει να καταστεί η ακριτική αυτή περιοχή της Ελλάδας σε μία
κατάσταση άτυπης συγκυριαρχίας με την Άγκυρα, για την ακρίβεια μεταξύ
Ελληνικών πολιτικών κομμάτων και του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, το
οποίο έχει μετατραπεί σε ρυθμιστή της ροής ψήφων προς τα ελληνικά
κόμματα και τους τοπικούς τους πολιτευτές και κομματάρχες που
συνδιαλέγονται –με άγνωστα ανταλλάγματα- μαζί του.

Δυστυχώς, με υπαιτιότητα εκείνων των πολιτικών που κυβερνούν ή που
ευελπιστούν πως θα κυβερνήσουν την χώρα, έχουν δοθεί σημαντικά πλήγματα
σε μείζονα εθνικά θέματα της Ελλάδας (φυσικά και της Θράκης) και έχει
γίνει κατορθωτό το οπλοστάσιο της τουρκικής εξωτερικής (απολύτως
επιθετικής και αλυτρωτικής) πολιτικής να εμπλουτίζεται με ενέργειες
Ελληνικών κομμάτων, τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως δικαιολογία μη
γνώσης των ειδικών θεμάτων και δη των εθνικών, εκτός και εάν οι ηγέτες
τους επικαλούνται ανικανότητα διαχείρισης, οπότε θα πρέπει τόσο αυτοί
όσο και τα κόμματα στα οποία ηγούνται να διαγραφούν από τον πολιτικό
χάρτη της χώρας, με την ένδειξη «Προσοχή – Επικίνδυνο το περιεχόμενο για
την Ελλάδα»…

Το τελευταίο διάστημα, κατά το οποίο βιώσαμε και τον επιπλέον τηλεοπτικό
βιασμό και καταστροφή της Θράκης (για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη οι
αντιμαχόμενες πλευρές), μέσω της «Θρακειάδας» που δημιούργησε το γνωστό
θέμα της Ρομά Σουλεϊμάν Σαμπιχά, εμφανίστηκε ένα πλήθος προθύμων να
καταγράψουν την εκ του μακρόθεν γνώση τους για την Ελληνική Θράκη.
Επειδή πολλοί χρησιμοποίησαν πρπόθυμα ως βασική πηγή των γραφομένων τους
την έρευνά μας «Project Θράκη: Το έγκλημα πλησιάζει στο τέλος του»,
χωρίς να αναφέρουν την πηγή κι εκείνους που επί μήνες συνέλλεξαν
στοιχεία για να τα δημοσιοποιήσουν ευελπιστώντας πως θα «προλάβουν το
κακό», σήμερα μετα από δεκάδες ειδικά άρθρα – παρεμβάσεις που έγιναν από
εμάς μέχρι σήμερα, επαναδημοσιεύουμε το άρθρο που σήμανε τον κώδωνα σε
ώτα κωφών και που καταδείκνυε όχι μόνο το πρόβλημα αλλά και τις
ενδεδειγμένες λύσεις για να ξεκινήσει η «ανακατάληψη» της Θράκης.
Να σημειωθεί πως πλήθος στοιχείων έχουν συλλεχθεί από τουρκόφωνα μέσα
ενημέρωσης (Ελλάδας και Τουρκίας), ενώ κάποιες περισσότερο «ιδιαίτερες»
πληροφορίες που παρουσιάζονται στην έρευνα είναι αποτέλεσμα προσωπικών
επαφών και μαρτυριών των ερευνητών, ενώ πληροφορίες από τρίτα πρόσωπα
έχουν ελεγχθεί και διασταυρωθεί πριν καταγραφούν στην πραγματικά
αποκαλυπτική αυτή έρευνα, η οποία αν και μεγάλη σε μέγεθος, αλλά πολύ μικρή σε σχέση με το αντικείμενο, συνίσταται για μελέτη και όχι για απλή ανάγνωση.

Project Θράκη: Το Έγκλημα πλησιάζει στο τέλος του
Είμαστε πολύ κοντά στην αποδοχή μίας «ανεξάρτητης Θράκης» από την Ελληνική πλευρά –Μένει απλώς να τεθεί το αίτημα

Επί χρόνια γίνεται μία προσπάθεια ανάδειξης του Θρακικού προβλήματος,
ενός εθνικού προβλήματος που όσο η Αθήνα αποφεύγει, τόσο αυτό
γιγαντώνεται και απειλεί την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια των πολιτών
της περιοχής. Επιχειρήσαμε, να αποδώσουμε τον στρατηγικό σχεδιασμό και
την γενικότερη παρεμβατικότητα της Τουρκίας στην Θράκη, αναλύσαμε
πλείστες όσες περιπτώσεις της μεθοδικής «εργασίας» που έχουν αναλάβει
μυστικές υπηρεσίες της γείτονος Τουρκίας προκειμένου να αλλοιώσουν την
πραγματικότητα και να «χτίσουν» με υπομονή όλα εκείνα τα απαραίτητα
«δομικά στοιχεία» που μπορούν να στοιχειοθετήσουν σοβαρότατο πρόβλημα
για τον χαρακτηρισμό της Ελληνικότητας της περιοχής…

Πολιτική ανικανότητα και αδικαιολόγητη δουλικότητα σε παροτρύνσεις ξένων.
Εγκληματικά λάθη πολιτικών, ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού,
εξυπηρετήσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και των καλών ελληνοτουρκικών
σχέσεων, αλλά κυρίως η αδυναμία της Αθήνας να κατανοήσει την ευθύνη της
προς την περιφέρεια, οδηγεί σήμερα τη Θράκη (και όχι μόνο) στις
διαθέσεις εκείνων που σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν ένα μακρόχρονο
σχέδιο πολιορκίας και άλωσης ελληνικών περιοχών…


Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε, όσο πιό σύντομα γίνεται, να αποδείξουμε
πως πλησιάζει πολύ επικίνδυνα η στιγμή εκείνη κατά την οποία ο
Ελληνισμός θα τεθεί μπροστά σε τεράστια εκβιαστικά διλήμματα ως προς την
Θράκη, αλλά και ως προς το Αιγαίο. Εγνωσμένης αξίας ορυκτού πλούτου, η
Θράκη, έχει ουσιαστικά παραδοθεί και λείπουν οι… υπογραφές για την
δημιουργία μίας -εντός της Ελλάδος- περιοχής που θα λειτουργεί ως μόνιμο
αγκάθι και με μεγάλους κινδύνους να μετατραπεί σε μία άτυπα κατεχόμενη
από την Τουρκία περιοχή. Ζητάμε τον σεβασμό, την κατανόηση, την βοήθεια
αλλά και την προσοχή όλων εκείνων των Ελλήνων που ενδιαφέρονται να
αναδειχθεί το πραγματικό πρόβλημα της Θράκης. Ευελπιστούμε πως αυτή η
προσπάθεια που καταβάλλουμε θα τύχει του δέοντος σεβασμού και της
προσοχής που της αξίζει…


Οι ειδικοί έχουν σημάνει συναγερμό

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ειδικοί επιστήμονες, αναλυτές γεωπολιτικής, διπλωμάτες, αλλά και ιστορικοί και κοινωνιολόγοι, έχουν ποικιλοτρόπως καταδείξει το μέγεθος του συνεχώς διογκούμενου προβλήματος, που λέγεται Θράκη.

Οι φόβοι όλων πάντα ενέτειναν στο σοβαρότατο ενδεχόμενο μίας μικρής
«επανάστασης» (σε πολιτικά πλαίσια ενισχυμένη από την διπλωματία της
Άγκυρας) και αίτησης ανεξαρτησίας.
Αργότερα, άρχισε να συζητείται σοβαρά το ενδεχόμενο Κοσοβοποίησης της
Θράκης, αφού πληρούσε τα κριτήρια, αλλά είχε και τους ανθρώπους (π.χ.
τούρκος πρόξενος Σαρνίτς) για να υλοποιήσουν ένα νέο Κόσοβο.

Ίσως, το ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση (παρά τα όποια
σημερινά οικονομικά της προβλήματα), ανάγκασε την Άγκυρα να «υποχωρήσει»
σε περισσότερο ήπιες μεθόδους τουρκοποίησης της Θράκης.


Γιατί η Τουρκία θέλει μία «Ανεξάρτητη Δυτική Θράκη»

Είναι
γνωστό πως οι «δεξαμενές σκέψης» της Τουρκίας και οι γενικότερες
στρατηγικές που ακολουθούνται από την τουρκική εξωτερική πολιτική, καθώς
και από τις υπηρεσίες (κυρίως εθνικού ενδιαφέροντος) της γείτονος,
έχουν «στοχεύσει» την Ελληνική Θράκη πριν από δεκαετίες. Ίσως και από
την ίδρυση του σύγχρονου τουρκο-Κεμαλικού κράτους, όταν τα Ελληνικά
στρατεύματα αποχώρησαν από την Ανατολική Θράκη χωρίς να πέσει ούτε μία
σφαίρα (ελέω συμφωνιών που υπέγραψε η τότε ελληνική κυβέρνηση).

Από τότε μέχρι σήμερα, έχoυν αποκαλυφθεί μία σειρά από θέματα
(π.χ. χρυσός, ουράνιο, πετρέλαιο κ.α.) που διαθέτει η Θράκη. Όμως, το
ότι αποτελεί το τμήμα σύνδεσης Ασίας και Ευρώπης, με δρόμους
συγκοινωνιών, αλλά και ενέργειας, η περιοχή της Θράκης σήμερα
μεταβάλλεται σε περιοχή ελέγχου ροής ενέργειας προς την Ευρώπη,
καθιστώντας την στο εγγύς μέλλον (την αμέσως επόμενη δεκαετία) περιοχή
που θα συγκεντρώσει βαριά βιομηχανία και σημαντικά οικονομικά και
τραπεζικά κεφάλαια θα ζητήσουν να κατοικοεδρεύσουν σε αυτήν…

Η Άγκυρα θέλει όχι μόνο να είναι παρούσα, αλλά να «διευθύνει» και να
αποκομίσει τα μέγιστα οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη που προκύπτουν
από τα ανωτέρω.

Πως μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη Θράκη;

Το ερώτημα που σήμερα θα πρέπει να απαντηθεί είναι: μπορεί ειρηνικά να τεθεί θέμα δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κρατιδίου στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης;
Η απάντηση είναι πως είμαστε πολύ κοντά στο ενδεχόμενο αυτό. Αλλά όχι
ακόμη. Εκτός αν κάποιοι αποφασίσουν να ρίξουν τις μάσκες της φιλίας τους
επειδή θα πρέπει να επιταχύνουν τις… «δουλειές» τους στην Βαλκανική και
στην Ανατολική Μεσόγειο…
Πότε όμως θα είναι δυνατό να υλοποιηθεί μία ανακήρυξη της Θράκης ως
ανεξάρτητου κρατιδίου; Μα φυσικά, όταν αυτό το κρατίδιο θα πληρούσε τα
απαραίτητα «δομικά στοιχεία» ενός κράτους, είναι η απάντηση. Δηλαδή να
έχει:

• Ενιαίο, συμπαγές και αδιαίρετο γεωγραφικό χώρο
• Οργανωμένη Διοίκηση ή σύστημα αυτοδιοίκησης
• Υποτυπώδες σύστημα οικονομίας ή Τραπεζικό σύστημα
• Υποτυπώδες έστω σύστημα Υγείας
• Οργανωμένο σύστημα Παιδείας
• Κοινή ιστορική και εθνική συνείδηση των πολιτών

Αυτά αποτελούν τα συστατικά στοιχεία αποτελούν την «μαγιά» για να γίνει ο εφιάλτης πραγματικότητα.

Τι συμβαίνει σήμερα στη Θράκη;

Επειδή, λοιπόν, το «ψηφιδωτό» είναι πλέον μπροστά μας, καλό θα είναι να
το αποκωδικοποιήσουμε και να το δούμε επιτέλους ολόκληρο, όπως έχει
μέχρι σήμερα στηθεί από την Άγκυρα. Στο σημείο αυτό θα πρέπει επίσης να
σημειωθεί πως οι ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών από την Αθήνα ή οι
ευθύνες των εκάστοτε τοπικών αρχόντων της Θράκης, συνετέλεσαν τα μέγιστα
ώστε ο κίνδυνος μεταβολής της Ελληνικής Θράκης σε περιοχή υπό άτυπη
Ελληνική συγκυριαρχία να έχει μεγιστοποιηθεί σε βαθμό λίαν επικίνδυνο…

Δυστυχώς, είμαστε πολύ κοντά στο να ολοκληρωθούν οι προϋποθέσεις εκείνες
που θα μας στερήσουν ως χώρα το αναφαίρετο δικαίωμα να ονομάζουμε την
Θράκη αμιγώς Ελληνική και περιοχή υπό πλήρη Ελληνική κυριαρχία. Και αυτή
η ομιχλώδης κατάσταση έχει δημιουργηθεί λόγω μηδενικής μέριμνας και
έλλειψης μακροχρόνιου σχεδιασμού εκ μέρους των Αθηνών.

Οι εκάστοτε προσωπικές πολιτικές υπουργών, βουλευτών, Νομαρχών και
Δημάρχων, κατάφεραν να αποδομήσουν και σε πολλές περιπτώσεις να
παραχωρήσουν σοβαρά δικαιώματα στους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της
Άγκυρας και τους εκάστοτε πρακτορίσκους και ανθυπρακτορίσκους της ΜΙΤ
και του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, που διαφεντεύουν πλέον σε
μεγάλες περιοχές με μουσουλμανικό πληθυσμό…

Η εφήμερη δόξα κάποιων πολιτικών ή οι μακροχρόνιοι σχεδιασμοί τους για ανέλιξη στην πολιτική,
δυστυχώς, έχει ως αντίκρισμα την ίδια την Θράκη… Η ψήφος έχει καταστεί
ναρκωτικό για τους πολιτικούς, που δεν διστάζουν να το καταναλώνουν σε
υπέρμετρες δόσεις, προκειμένου να ικανοποιήσουν την πολιτική τους
ματαιοδοξία, αγνοώντας ηθελημένα τις επιπτώσεις της «δουλικότητας» που
απαιτείται ως «αντίδωρο». Μάλιστα, όπως θα καταδείξουμε στη συνέχεια ο
περίφημος «Καλλικράτης» αποτελεί το καλύτερο δυνατό δώρο προς την
κατεύθυνση πιθανότατης (απ)αίτησης ανεξαρτησίας της Θράκης. Ένα δώρο,
που χαρακτηρίζεται ως αυτοκτονικός ιδεασμός του νομοθέτη ή κενότητα
πολιτικής και εθνικής ευθύνης του πολιτικού συστήματος…

Αργά, αλλά σταθερά, με ευγενικές «χορηγίες» από την Αθήνα, από την
Άγκυρα αλλά κυρίως από τις ΗΠΑ, η Θράκη είναι ένα σχεδόν βήμα πριν
«σκάσει» σαν βόμβα, με άγνωστα αποτελέσματα.

Σύστημα Αυτοδιοίκησης (υπάρχει ήδη)

Ο «Καλλικράτης»
παρέχει τοπική αυτοδιοίκηση, με δομημένη ιεραρχία. Μέσα από ένα
νομοσχέδιο για την τοπική Αυτοδιοίκηση και χωρίς προφανώς οι σχεδιαστές
του να λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν τους την εθνική ιδιαιτερότητα της Θράκης,
κατέστη δυνατό να παραχωρηθεί το «δικαίωμα» σε φανατικούς τουρκόφρονες,
πιστούς υπηρέτες του εκτουρκισμού της Θράκης, να αναλάβουν την τοπική
αυτοδιοίκηση σε συγκεκριμένες περιοχές που συνορεύουν μεταξύ τους.

Τι θα κάνει άραγε ο «σοφός νομοθέτης» εάν αύριο δηλώσουν όλοι αυτοί οι
τουρκόφρονες –προσφάτως εκλεγέντες- δήμαρχοι, ότι νιώθουν τούρκοι και
ασκούν το καθήκον τους ως τούρκοι πολίτες; Μπορεί άραγε ο «νομοθέτης» να
κατανοήσει τι ακριβώς σημαίνει για τη Θράκη μία ενιαία τοπική
αυτοδιοίκηση, που δεν είναι φίλα προσκείμενη στο Ελληνικό Σύνταγμα και
στην εκάστοτε Ελληνική κυβέρνηση; Ας θεωρήσουμε, όμως, πως απλώς ο
νομοθέτης έκανε λάθος και δεν υπολόγισε παραμέτρους που του ήταν
άγνωστες… Το λάθος όμως, του νομοθέτη δυστυχώς, επεκτείνεται… και
γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα όργανα του τουρκισμού στην
Θράκη.

Έτσι, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει ήδη μία άτυπη κυβέρνηση, που
έχει ορκιστεί στον Εχίνο Ξάνθης, μέλη της οποίας είναι όλοι οι πρώην και
νυν μουσουλμάνοι βουλευτές όλων των Ελληνικών κομμάτων. Η άτυπη
κυβέρνηση δρα με την «βιτρίνα» της «Συμβουλευτικής Επιτροπής Μειονότητας
Τούρκων Δυτικής Θράκης» και έχει άμεσες σχέσεις με το τουρκικό
προξενείο της Κομοτηνής. Μάλιστα, τελευταία, με την ευγενική χορηγεία
του τούρκου προξένου, και την επιμέλεια της άτυπης αυτής κυβέρνησης των
«τούρκων» της Θράκης, έχει ξεκινήσει μία καταιγίδα δημιουργίας
«τουρκικών συλλόγων» (κυρίως πολιτιστικών, που βάζουν ιστορικά θεμέλια
τουρκικού πολιτισμού στην περιοχή, διαστρεβλώνοντας την ιστορία αλλά και
οικειοποιούμενοι ως τουρκικό τον ήδη υπάρχοντα πολιτισμό των
μουσουλμάνων της περιοχής), που διασπείρονται στην ορεινή Θράκη αλλά και
στο νοτιοανατολικό πεδινό τμήμα του νομού Ροδόπης.

Μία ευρεία γεωγραφική περιοχή, αυτοδιοικούμενη,
με επίπεδα τοπικής αλλά και κεντρικής διοίκησης, ήδη υπάρχει, ελέω
Καλλικράτη… Κάποιοι στην Αθήνα είτε δεν υπολόγισαν σωστά τις εξελίξεις,
είτε τις υπολόγισαν με λάθος «μέτρα» και «σταθμά»… συνεχίζοντας τα λάθη
εις βάρος της Θράκης και του Ελληνισμού…


Ενιαία γεωγραφική περιοχή (υπάρχει ήδη)

Μέσω του Καλλικράτη,
το πολιτικό έγκλημα των Αθηνών στην Θράκη, γιγαντώθηκε. Μέσα από
παράξενες μεθοδεύσεις (πολλοί μίλησαν για συμφωνίες μεταξύ ΠΑΣΟΚ και
φανατικών τουρκοφρόνων) και επιλογές, κατέστη δυνατό να εκλεγούν 3
μουσουλμάνοι δήμαρχοι σε 3 Δήμους της Θράκης (δήμος Γλαύκης στην Ξάνθη,
δήμος Ιάσμου και δήμος Φιλύρας στην Ροδόπη), σε γειτονικούς γεωγραφικά
δήμους, στην ορεινή Θράκη, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό μία ενιαία
–εκτεταμένη γεωγραφικά κατά μήκος σχεδόν ολόκληρης της ορεινής Θράκης-
περιοχή, που κατοικείται σχεδόν ολοκληρωτικά από μουσουλμάνους και
ελέγχεται αποκλειστικά από το τουρκικό προξενείο και τους ανθρώπους
του!!! Αν αυτό σε κάποιους θυμίζει γκέτο, θα τολμούσα να συμπληρώσω πως
ίσως θα έπρεπε να μην παραμείνουν μόνο σε αυτή την εικόνα, αλλά στην
σημασία που αυτή η εκτεταμένη ομοιογενών χαρακτηριστικών περιοχή μπορεί
να πάρει…

Να σημειωθεί, βέβαια, πως στη νότια Βουλγαρία έχουν αναπτυχθεί ιδιαίτερα
οι φιλοτουρκικές τάσεις, αφού η δράση των τουρκικών υπηρεσιών εκεί
είναι ιδιαίτερα έντονη και έχουν ήδη δημιουργηθεί εντάσεις με την
κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Μία ακόμη ευρύτερη περιοχή τουρκοφρόνων ή
μουσουλμάνων εξαρτώμενων από τουρκόφρονες, δημιουργεί αυτόματα σημαντική
«πληγή» για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή. Όμως, για να
συμβεί αυτό έπρεπε πρώτα να γίνει ο δικός μας «Καλλικράτης», και στη
συνέχεια θα πρέπει να πραγματοποιηθούν και άλλα απαραίτητα «δομικά
στοιχεία»…

Τα λάθη των Ελλήνων πολιτικών, δείχνουν να επηρεάζουν και την Βουλγαρία,
αφού καταφέρνουν να διογκώσουν ένα πρόβλημα που έρχεται επάνω μας, με
μεγάλη ταχύτητα… Το Θρακικό πρόβλημα είναι ήδη εδώ, άσχετα αν κάποιοι
δεν θέλουν να το παραδεχθούν ή να το δούνε. Το ειρωνικό είναι πως το
«Θρακικό Πρόβλημα» είναι εδώ εξαιτίας της ανυπαρξίας βούλησης,
σχεδιασμού ή της φιλοπατρίας Ελλήνων πολιτικών, που στάθηκαν πολύ μικροί
έως ανίκανοι να αντιληφθούν πως παρέδιδαν και παραδίδουν τα υλικά
ανεξαρτητοποίησης της Θράκης…


Αυτοδύναμη οικονομία (υπάρχει ήδη)

Σε
όσους ζούνε στην Θράκη ή σε όσους θέλησαν να ασχοληθούν σοβαρά με
αυτήν, έχει ήδη γίνει απολύτως σαφές πως ο μουσουλμανικός πληθυσμός
λειτουργεί σε καθεστώς γκέτο. Και αυτή η λειτουργία σε ένα πολύ μεγάλο
της μέρος αφορά την οικονομία.
Έτσι, υπάρχουν μουσουλμάνοι έμποροι που έχουν προϊόντα μόνο για
μουσουλμάνους, ενώ είναι πολύ σπάνιο το φαινόμενο κατά το οποίο
μουσουλμάνος θα αγοράσει από κατάστημα χριστιανού (οι χριστιανοί
αγοράζουν από όπου τους αρέσει, ενώ οι μουσουλμάνοι αγοράζουν μόνο από
μουσουλμάνους!!!). Υπάρχουν μουσουλμάνοι οικοδόμοι – εργολάβοι (απορίας
άξιο πως αναπτύσσονται οικονομικά, όταν καταγγέλλουν την Ελλάδα για
καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για δημιουργία προβλημάτων στην
ανάπτυξη, για άνιση αντιμετώπιση από το νόμο κ.α.) που δίνουν εργασία
μόνο σε μουσουλμάνους εργάτες. Να σημειωθεί επίσης πως η φωτογραφία του
Κεμάλ μπαίνει στα εγκεκριμένα από το τουρκικό προξενείο καταστήματα, τα
οποία με αυτόν τον τρόπο κάνουν «χρυσές δουλειές».

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος, αλλά και το βάθος της οικονομικής
διείσδυσης, δύναμης και ανεξαρτησίας που ήδη υπάρχει στους μουσουλμάνους
της Θράκης (αιτία γι αυτό υπήρξε σειρά τραγικών λαθών της Αθήνας)
σημειώνεται πως δεν είναι μόνο η εμπορική οικονομική δραστηριότητα που
αναπτύσσεται (έστω και σε καθεστώς οικονομικού γκέτο). Το ίδιο συμβαίνει
σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες των μουσουλμάνων (πλην ελαχίστων
ηρωικών εξαιρέσεων που δεν διστάζουν να τα βάλουν με το «σύστημα του
προξενείου» αμφισβητώντας την «βοήθεια» που αυτό μπορεί να τους
παρέχει). Σαν παράδειγμα, της άνθησης αυτής της κλειστής οικονομίας,
αρκεί να αναφερθεί ένα γεγονός που συνέβη σε τράπεζα της Ξάνθης κατά την
είσοδο του ευρώ στην οικονομική καθημερινότητά μας. Ένας γέροντας
πομάκος επισκέφθηκε την τράπεζα με ένα τσουβάλι δεκαχίλιαρα και όταν
είδε τι του έδωσαν απογοητεύτηκε. Μέχρι τότε, πολλοί μουσουλμάνοι της
Θράκης επένδυαν τα χρήματά τους στην Τουρκία, αλλά μετά από κάποια
γεγονότα απαγωγών και ουσιαστικής απώλειας των επενδύσεών τους,
αποφάσισαν (τουλάχιστον) την παύση επενδύσεων στην επικίνδυνη για
επενδύσεις «μητέρα πατρίδα»…

Είναι
γνωστό πως μέχρι και σήμερα ένας μεγάλος όγκος χρημάτων των
μουσουλμάνων της Θράκης βρίσκεται σε σεντούκια. Αυτά τα χρήματα θα
προσπαθήσει να προσεταιριστεί η τουρκικών συμφερόντων Ziraat Bank, αλλά
και οι τούρκοι επιχειρηματίες που σκοπεύουν να «επενδύσουν» στην Θράκη. Η
Τουρκία σκοπεύει να «αγοράσει» τη Θράκη με βοήθεια που θα πάρει από τα
χρήματα των Ελλήνων μουσουλμάνων. Και αν δεν καταφέρει σήμερα να τους
πάρει τα χρήματα, η παρουσία της Άγκυρας στη Θράκη τους υπόσχεται πως
αύριο θα τους πάρει την γη που κατέχουν… Γιατί; Μα, αφού η Ελληνική
Πολιτεία δεν ενδιαφέρεται να καλύψει το ήδη υπάρχον κενό απέναντι στους
πολίτες της, η πολιτική της γείτονος θα έρθει ως φυσικός κανόνας, να
συμπληρώσει τα αθηνοκεντρικά κενά…

Η πρόσφατη οικονομική τάση, με τις επισκέψεις τούρκων επιχειρηματιών
στην Θράκη, δημιουργεί μία παράξενη δυναμική στην τοπική οικονομία. Δεν
είναι μόνο τα έπιπλα τουρκικής κατασκευής, αλλά κυρίως η μεταφορά
τουρκικών βιοτεχνιών (κυρίως στην Κομοτηνή), που θα αγκαλιάσουν» τους
μουσουλμάνους της Θράκης, θα τους δώσουν δουλειά και θα αποκτήσουν
απόλυτη κυριαρχία – εξάρτηση στην διαβίωσή τους… Μήπως θα ήταν καλύτερα
οι κομπορημονούντες οικονομολόγοι των ΕΒΕ να υπολογίσουν και κάποιες
άλλες παραμέτρους των σχεδιασμών ανάπτυξης που ονειρεύονται; Πώς είναι
δυνατόν οι «ειδικοί» να μην βλέπουν πως μέσω των σημερινών τους
σχεδιασμών πρόκειται να επηρεάσουν (σε εκβιαστικό βαθμό μάλιστα) τους
μουσουλμάνους και τους χριστιανούς πολίτες της Θράκης;

  • (Απορία συντάκτη: Γιατί έρχονται να επενδύσουν στην Ελλάδα οι τούρκοι βιομήχανοι, όταν το κόστος εργασίας στην Τουρκία είναι πολύ μικρότερο; Ποιός μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, χωρίς να εικάσει κάποια έστω και υφέρπουσα επιθετική κίνηση της Άγκυρας;)
Η δημιουργία μίας (έστω υποτυπώδους) οικονομικής κίνησης που θα
βασίζεται σε μικρής και μέσης εξαγωγικής μορφής βιοτεχνία ή βιομηχανία,
είναι ένα ακόμη «δομικό στοιχείο» δημιουργίας μίας ανεξάρτητης Θράκης…
«δομικό στοιχείο» που η οικονομική και πολιτική ελίτ το προσφέρει με
πλατιά χαμόγελα στον Ταγίπ Ερντογάν, στον Αχμέτ Νταβούτογλου και στον
τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής, που εργάζονται μεθοδικά στα πλαίσια του
νέο-οθωμανισμού και της δημιουργίας μίας μεγάλης Τουρκίας που θα
«πατάει» στα Βαλκάνια.
Η
πρόσφατη συνάντηση στην Κομοτηνή, όπου οι τούρκοι επιχειρηματίες
εκδήλωσαν ανοιχτά το ενδιαφέρον τους για αγορά και εκμετάλλευση
εγκαταλελειμμένων βιοτεχνιών και βιομηχανιών στην Ροδόπη, αποτελεί την
μέγιστη απόδειξη της οικονομικής παράδοσης – μεταβίβασης της Θράκης σε
τουρκικά χέρια.

Η ανάπτυξη ενός οικονομικού πόλου, που θα έχει άμεση και αμέριστη,
χρηματική και πολιτική στήριξη από την Άγκυρα, είναι ήδη γεγονός. Η
οικονομική εξάρτηση του μουσουλμανικού στοιχείου θα σημάνει την αυτόματη
πολιτική χειραγώγησή του.

Τί έχει να απαντήσει η Αθήνα σε αυτό; Πρόκειται για ένα ακόμη επικίνδυνο
λάθος που προστίθεται στα προηγούμενα; Ένα ακόμη μοιραίο λάθος, που
παραδίδει την τοπική οικονομία σε φορείς που εδράζονται στην Τουρκία και
οι οποίοι ασφαλώς δεν ενδιαφέρονται για τα Ελληνικά πολιτικά και
οικονομικά συμφέροντα!!!

Μήπως όμως θα έπρεπε να αναφερόμαστε ξεκάθαρα σε τουρκική «εισβολή»; Σαν
παράδειγμα αναφέρεται καθαρά για ιστορικούς σκοπούς και από στοιχεία
της Τουρκικής Στατιστικής Υπηρεσίας Τurkstat για το ενδεκάμηνο
Ιανουαρίου – Νοεμβρίου 2008 προκύπτει ότι οι ελληνικές εξαγωγές προς την
Τουρκία έφθασαν στα 1.094 εκατ. δολ. και οι τουρκικές εξαγωγές προς την
Ελλάδα στα 2.326 εκατ. δολ. (εμπορικό ισοζύγιο: -1.232 εκατ. δολ.). Ενώ
για την περίοδο 2008-2009 τα νούμερα ήταν 1,1 δις και 1,6 δις δολάρια
αντίστοιχα (εμπορικό ισοζύγιο: -500 εκατ. δολ). Επομένως τι είδους
εξαγωγές θα μπορούσαν να πετύχουν οι ελληνικές επιχειρήσεις όταν ο μέσος
μισθός στην Τουρκία είναι 320 ευρώ και τα ελληνικά προϊόντα κάθε άλλο
παρά φτηνά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σε σχέση με τα τουρκικά.
Εντάξει, λοιπόν, ας το προσμετρήσουμε κι αυτό σαν ένα ακόμη λάθος…

Τραπεζικό σύστημα (υπάρχει ήδη)

Η ύπαρξη της τουρκικών συμφερόντων τράπεζας Ziraat Bank στην Θράκη,
με υποκαταστήματα στην Κομοτηνή και στην Ξάνθη, αποτελεί σήμερα τον
συνεκτικό κρίκο της ήδη γκετοποιημένης οικονομίας των μουσουλμάνων της
Θράκης. Είναι, δε, απολύτως βέβαιο πως όταν χρειασθεί θα κληθεί να
παίξει τον οργανωτικό ρόλο σε μία νέα ανεξάρτητη οικονομία, αφού θα
συγκεντρώνει το αποκλειστικό ενδιαφέρον και την εμπιστοσύνη του νέου
ανεξάρτητου κράτους… Οπότε, η αδειοδότηση λειτουργίας της στην Θράκη,
ήταν μάλλον το αποτέλεσμα εγκεφαλικής δυσλειτουργίας εκείνου που
συμφώνησε και υπέγραψε για την ύπαρξη της Ziraat Bank σε μία ευαίσθητη
εθνικά περιοχή.
Η Ziraat Bank σήμερα στηρίζει την δημιουργία και της λειτουργίας μίας
ανεξάρτητης οικονομίας, αποκλειστικά από και προς μουσουλμάνους, ενώ
ταυτόχρονα λειτουργεί και σαν πολιορκητικός κριός ισχύος στην ήδη
καταρρέουσα (λόγω τεράστιων ευθυνών των κυβερνήσεων της χώρας, που
εγκατέλειψαν και εν μέρει – εμμέσως κατέστρεψαν τις επιχειρηματικές
δραστηριότητες που τόλμησαν να αναπτυχθούν σε ολόκληρη την περιφέρεια
της Αν. Μακεδονίας και Θράκης) τοπική οικονομία.

Το κύμα δανειοδοτήσεων, αλλά κυρίως η αγορά γης από μουσουλμάνους μέσω
της Ziraat Βank, αποτελεί μία εν δυνάμει απειλή αλλαγής ιδιοκτησίας γης…
Και κάτι τέτοιο, είναι δυνατόν να μεταβάλει τον γεωγραφικό εθνικό
χάρτη, με άγνωστα αποτελέσματα σε περίπτωση που γίνει επίκληση της
Συνθήκης της Λωζάνης. Μία συνθήκη στην οποία γίνεται σαφέστατη αναφορά
σε πληθυσμιακή και ιδιοκτησιακή ανωτερότητα, με βάση την οποία η
σημερινή Θράκη (δυτική Θράκη) δόθηκε στην Ελλάδα…

Ενώ σήμερα η Ziraat Bank
έχει ένα σαφή προσανατολισμό, είναι απολύτως βέβαιο πως την επαύριο θα
αλλάξει χαρακτηριστικά, θα επαναπροσανατολισθεί και θα μπορεί άνετα να
μεταβληθεί σε «εθνική τράπεζα» της ανεξάρτητης τουρκικής Θράκης. Είναι
σαφές πως με βάση τις ήδη υπάρχουσες οικονομικές συναλλαγές, θα μπορεί
να αποδεχθεί μία έκκληση – αίτηση των τουρκοφρόνων, για να δημιουργήσει
τον οικονομικό κορμό και να λειτουργήσει σαν κύριος φορέας οικονομικής
σύνδεσης με άλλα κράτη…

Η τουρκικών συμφερόντων τράπεζα δεν ήρθε στην Θράκη για να δώσει δάνεια,
αλλά για να πάρει ισχύ και να καλύψει (σχεδόν αποκλειστικά) τις
αυξημένες οικονομικές δραστηριότητες που επίκειται να αναπτυχθούν από
την διέλευση των αγωγών ενέργειας και την ταυτόχρονη έλευση μεγάλων
βιομηχανικών μονάδων στην περιοχή. Η αυξημένη δυναμική, η τεχνογνωσία
και οι καλές σχέσεις με τον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό, θα
καταστήσουν την Ziraat Bank σε παίκτη ισχύος.

Τι επεκτάσεις οικονομικές και πολιτικές μπορεί να έχει μία τέτοια
εξέλιξη; Δυστυχώς, για την Ελλάδα, τις χειρότερες, αφού η Ελληνική
οικονομία θα βρεθεί έξω από την «πίτα» ή θα αναγκαστεί να αποδεχθεί να
μοιραστεί την «πίτα» που λέγεται Θράκη!!!
Και τα λάθη της Αθήνας, απλώς συνεχίζονται…

  • Υποτυπώδες -έστω- σύστημα Υγείας (υπολείπεται)
    Η
    λειτουργία ενός κράτους (ή η αίτηση για ίδρυση ενός κρατιδίου –
    μορφώματος) απαιτεί σαφείς υπάρχουσες υποδομές. Μέσα σε αυτές τις
    απαιτητές υποδομές είναι και η παροχή του αγαθού της Υγείας. Αν και
    μέχρι στιγμής δεν έχει δημιουργηθεί κάποια νοσηλευτική μονάδα, τουρκικών
    συμφερόντων, στην Θράκη, οι πληροφορίες που υπάρχουν γύρω από το
    συγκεκριμένο θέμα, είναι ανησυχητικές για την Ελληνική πλευρά.

    Μέσα στα πλαίσια των καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων και της ελεύθερης
    οικονομικής ανάπτυξης (και οικονομικών δραστηριοτήτων) ανάμεσα στις δύο
    χώρες, τούρκοι επιχειρηματίες συνοδευόμενοι από γιατρούς, έχουν ήδη
    επισκεφθεί τον ορεινό όγκο των νομών Ξάνθης και Ροδόπης, συλλέγοντας
    στατιστικές πληροφορίες για θέματα υγείας και ασθενειών των κατοίκων των
    περιοχών αυτών.
    Μάλιστα, έδωσαν διαβεβαιώσεις στους κατοίκους του Εχίνου (Ν. Ξάνθης) πως
    πρόκειται να λειτουργήσουν πλήρεις ιατρικές κλινικές μονάδες (μικρά
    ιδιωτικά νοσοκομεία) πολύ σύντομα!!! Στα ίδια επιχειρηματικά πλαίσια,
    τούρκοι επιχειρηματίες επισκέφθηκαν την πόλη της Κομοτηνής σε μία
    προσπάθεια συνεργασίας με τον τούρκο πρόξενο προκειμένου να εξευρεθεί
    οικόπεδο που θα μπορέσει να φιλοξενήσει μία μεγάλη ιδιωτική ιατρική
    μονάδα (νοσοκομείο), η οποία θα μπορεί να παρέχει υπηρεσίες στο νομό
    Ροδόπης. Οι πληροφορίες ανέφεραν μάλιστα την επιθυμία των τούρκων
    επιχειρηματιών η νοσοκομειακή αυτή μονάδα να διαθέτει και ελικόπτερα για
    αερο-διακομιδή των ασθενών (ιδιαίτερα της ορεινής Ροδόπης)…

    Σήμερα, υπάρχει μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων ιατρών, οι οποίοι σε ένα
    ποσοστό περίπου 99% έχουν σπουδάσει ιατρική στην Τουρκία. Η επιστημονική
    τους δραστηριότητα στέφεται με επιτυχία αφού έχουν ως ασθενείς –
    πελάτες περίπου το 90% των μουσουλμάνων. Ακόμη και ο ευαίσθητος χώρος
    της Υγείας έχει μεταβληθεί σε ένα γκέτο… ενώ στα πλαίσια της ισονομίας
    και ισοπολιτείας, διορίζονται σε δημόσιους οργανισμούς υγείας, με την
    βοήθεια πολιτικών (χριστιανών και μουσουλμάνων) παραβιάζοντας την
    «σειρά» ή και τις «προϋποθέσεις» που απαιτούνται.

    Σε περίπτωση που αύριο τεθεί αίτημα δημιουργίας ενός ιδιωτικού νοσοκομείου τουρκικών συμφερόντων,
    εμείς θα μπορούνε να πούμε πως απλώς ένα ακόμη κομμάτι της «αλυσίδας»
    μπήκε στη θέση του, ένα ακόμη «λάθος» έχει γίνει στο όνομα της ελεύθερης
    οικονομίας και των καλών σχέσεων. Και η ζωή συνεχίζεται, στην… υγεία
    των κορόιδων…

    • Οργανωμένο σύστημα Παιδείας (είναι σχεδόν έτοιμο) και κοινή γλώσσα εκπαίδευσης η τουρκική (αναγνωρίστηκε)
    Στο σημείο αυτό το «έγκλημα» είναι παλιό. Μετράει δεκαετίες, περισσότερο
    από μισό αιώνα, όταν η Ελληνική κυβέρνηση (1954) αποφάσισε να
    παραβιάσει εις βάρος των Ελληνικών συμφερόντων την Συνθήκη της Λοζάνης,
    αναγνωρίζοντας τουρκική μειονότητα. Μάλιστα, φρόντισε ο τότε υπουργός
    Παιδείας να στείλει έγγραφο σε όλα τα σχολεία της Επικράτειας που
    υπήρχαν μουσουλμάνοι, μέσω του οποίου ζητούσε την διακριτική ευνοϊκή
    μεταχείριση των τούρκων μαθητών. Έτσι, η λέξη «Τούρκος» μπήκε στο
    υπουργείο Παιδείας. Την επόμενη χρονιά, η τουρκική κυβέρνηση, αποφάσισε
    να ανταποδώσει την ευγενική κίνηση της Ελλάδας, οργανώνοντας μία δίχως
    προηγούμενο επίθεση κατά των Ελλήνων της Πόλης (τα γνωστά αίσχη του
    τουρκικού παρακράτους, Σεπτεμβριανά).
    Από
    τότε, μέχρι σήμερα, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και οι αναίτιες
    παραχωρήσεις της Ελληνικής πλευράς άρχισαν να δημιουργούν τις βάσεις για
    ένα ανεξάρτητο τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα εντός της Ελλάδας!
    Μειονοτικά Δημοτικά Σχολεία, Μειονοτικά Ιδιωτικά Γυμνάσια και Λύκεια, με
    δασκάλους «προσοντούχους» (άγνωστο τι προσόν διέθεταν πέρα από τη γνώση
    της τουρκικής γλώσσας και τις πολύ καλές τους επαφές με την Άγκυρα),
    καθηγητές από την Τουρκία και πάντοτε υπό Τουρκική διεύθυνση!!!

    Το έγκλημα της Ελληνικής πολιτείας ήταν συνεχές, αφού φρόντισε να
    υποβιβάσει (με τις εντολές ειδικές – διακριτικής διαχείρισης, όπως
    φαίνεται στο έγγραφο που παρατίθεται, έτους 1954) τους μαθητές,
    παραδίδοντάς τους σε δασκάλους και καθηγητές που είχαν ελάχιστη διάθεση
    και μπορούσαν να εργάζονται όποτε και όπως ήθελαν, αφού ο έλεγχος για
    την πρόοδο των μαθητών ήταν σχεδόν μηδενικός. Το έδαφος ήταν πρόσφορο,
    προκειμένου να εργαστούν οι «προσοντούχοι» και οι εκ Τουρκίας
    εκπαιδευτικοί με πολύ άνεση στον εκτουρκισμό των συνειδήσεων των
    μαθητών…

    Την οριστική πέτρα στο στρεβλό οικοδόμημα έβαλε ο Γιώργος Παπανδρέου που
    ως υπουργός Παιδείας αποφάσισε την ειδική πριμοδότηση -με ένα σύστημα
    ποσόστωσης- των μουσουλμάνων (σύμφωνα με την εγκύκλιο του 1954, τούρκων)
    μαθητών προκειμένου να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Βέβαια, η
    απόφαση αυτή είχε σαν αιτιολογικό να σταματήσει ή έστω να μειώσει την
    μετακίνηση των μουσουλμάνων μαθητών στην Τουρκία, προκειμένου να
    σπουδάσουν σε κάποιο Πανεπιστήμιο. Στην πραγματικότητα ήταν η ταφόπλακα
    σε κάθε πιθανότητα επαναφοράς σε φυσιολογική λειτουργία του συστήματος
    εκπαίδευσης των μουσουλμάνων μαθητών. Δια χειρός Παπανδρέου, λοιπόν, η
    κάκιστη απόδοση των εκπαιδευτικών, αλλά και του λανθασμένου συστήματος
    εκπαίδευσης, επιβραβευόταν με ειδική βαθμολογία και με λίγη τύχη κάποιος
    που στις εξετάσεις έπαιρνε βαθμό 4 (με άριστα το είκοσι) σπούδαζε από
    δικηγόρος μέχρι γιατρός!!!

    Η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης (γνωστή ως ΕΠΑΘ) λειτουργούσε
    πάντα με χαμηλά κριτήρια αξιολόγησης και παρήγαγε δασκάλους
    (πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αποκλειστικά για μειονοτικά δημοτικά σχολεία)
    που η απόδοσή τους εξαρτώνταν μόνο από την διάθεσή τους να διδάξουν.
    Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί, με έναν δεύτερο μισθό από την Άγκυρα,
    δίδασκαν τον τουρκισμό, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις προβιβάζονταν σε
    ιμάμηδες (ποιος είπε ότι η θρησκεία δεν μοιράζει χρήμα;) ή ακόμη και σε
    «μάγους» που «διάβαζαν», «ξόρκιζαν», έκαναν μάγια… φυσικά με το
    αζημίωτο. Το σύστημα της Ελληνικής Εκπαίδευσης στο μεγαλείο του!!!

    Όταν έγινε γνωστό πως το πρόβλημα που ουσιαστικά αντιμετώπιζε η
    εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων ήταν η πολυγλωσσία (οι περισσότεροι
    μουσουλμάνοι είναι Πομάκοι και μιλούσαν τρεις γλώσσες: την μητρική
    Πομακική, την Τουρκική και την Ελληνική) στην οποία αναγκάζονταν οι
    μαθητές να ζούνε, η Ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει ειδικά
    προγράμματα για να δοθεί κάποια λύση στο φυσιολογικό πρόβλημα να μιλάς
    την μητρική σου γλώσσα, να διδάσκεσαι στην Ελληνική και υποχρεωτικά –και
    τελείως αναίτια- στην Τουρκική. Και όλα αυτά ενώ θα πρέπει να ζήσουν
    και να εργαστούν στην Ελλάδα…!

    Μέσα από τα καλοπληρωμένα αυτά ειδικά ερευνητικά προγράμματα εμφανίστηκε
    και η κυρία Δραγώνα, η οποία τελικά κατέθεσε τα αποτελέσματα της
    έρευνάς της στο Ελληνικό Υπουργείο
    Παιδείας, το οποίο με τη σειρά του απεφάνθη πως η εκπαίδευση των
    μουσουλμανοπαίδων θα γίνεται σε δύο γλώσσες (Ελληνικά και Τουρκικά)
    ,
    εξαφανίζοντας –κυριολεκτικά- από τον γλωσσολογικό χάρτη την Πομακική
    γλώσσα και παραδίδοντας ουσιαστικά τους Πομάκους στην αγκαλιά της
    Άγκυρας!

    Το πρωτοφανές αυτό γεγονός συνέβη στο τέλος του 2010, και θεωρείται
    μοναδικό στην παγκόσμια κοινότητα, αφού ένα υπουργείο Παιδείας
    αποφασίζει να εξαλείψει την ιστορία, τον πολιτισμό, την γενικότερη
    κουλτούρα και την γλώσσα μίας πληθυσμιακής ομάδας, εντάσσοντάς την
    εθνολογικά μέσα σε μία άλλη υποδεέστερη αριθμητικά τοπική πληθυσμιακή
    ομάδα. Και το κριτήριο της ανώμαλης αυτής συγχώνευσης ήταν το θρήσκευμα,
    που ενώ αποτελεί ευαίσθητο μη δημοσιοποιήσιμο προσωπικό δεδομένο,
    γίνεται ισοπεδωτικό εθνολογικό κριτήριο…

    Με ποια λογική συνέβη αυτό; Ίσως με την λογική της κυρίας Δραγώνα, ίσως
    με την λογική της κυρίας Διαμαντοπούλου, ίσως με την λογική της Άγκυρας
    και των φερέφωνων (βλ. Ανεξάρτητη Συμβουλευτική Επιτροπή Τούρκων Δυτικής
    Θράκης) που διατηρεί εντός της Ελληνικής Θράκης.

    Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο, κατάφεραν να αλωθούν από την Τουρκική
    γλώσσα, ενώ σοβαρές πιέσεις πλέον δέχεται και η εκπαίδευση στα
    νηπιαγωγεία (δίγλωσσα), ενώ ήδη άρχισαν οι «φωνές» από τους γνωστούς
    κύκλους τουρκοφρόνων της Θράκης, που θέλουν τουρκικό Πανεπιστήμιο…
    Πληροφορίες αναφέρουν πως εδώ και ένα χρόνο γίνεται έρευνα για την
    ανεύρεση του κατάλληλου χώρου – οικοπέδου στην πόλη της Κομοτηνής.

    Αν λοιπόν σκεφτούμε πως η εξέγερση των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου
    ξεκίνησε έναν χρόνο μετά την ίδρυση του Αλβανικού Πανεπιστημίου, ίσως θα
    πρέπει να αρχίσουμε να αναλογιζόμαστε τι θα συμβεί όταν ολοκληρωθεί η
    κλίμακα της Τουρκικής Εκπαίδευσης, καλυπτόμενη σε όλες τις βαθμίδες,
    εντός της Θράκης…

    Και πάλι, μέσα στο πνεύμα της κατανόησης, των δικαιωμάτων για προσέγγιση
    στην παιδεία, ίσως μας οδηγεί σε ένα τεράστιο λάθος. Μόνο που έρχεται
    να προσμετρηθεί σε άλλα, ήδη υπάρχοντα λάθη. Και, δυστυχώς, ιστορικά
    αποδεικνύεται πως η Παιδεία αποτελεί μία ιδανική βάση για δημιουργία
    εθνικών συνειδήσεων, όταν γίνεται εργαλείο σε χέρια ανθρώπων που δεν
    αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση με σεβασμό, αλλά ως πολιτικό εργαλείο…

    Κοινή ιστορική και εθνική συνείδηση των πολιτών (λίγο πριν την ολοκλήρωσή της)

    Από τα όσα μέχρι στιγμής αναφέρθηκαν εξάγεται το συμπέρασμα πως οι
    μουσουλμάνοι της Θράκης οδηγούνται συστηματικά σε έναν εκτουρκισμό με
    την πλήρη συναίνεση της Ελληνικής Πολιτείας. Η Παιδεία, δυστυχώς,
    συμβάλει τα μέγιστα στην δημιουργία κοινής εθνικής πεποίθησης ή στην
    περίπτωση της Θράκης, συμβάλει στην στρέβλωση της πραγματικότητας και
    στην δημιουργία αμφιβόλων εθνικών συνειδήσεων.

    Στο σημείο αυτό, ακριβώς, παρεμβάλλεται η οικονομία, οι μικρο-κοινωνίες
    που αναπτύσσονται κυρίως σε χωριά, το θρήσκευμα, αλλά και η δημιουργία
    έντονης πλην τεχνητής αντιπαλότητας. Οι συνεχείς αναφορές σε τούρκους πολίτες εντός της Ελλάδας,
    ακόμη και από τον τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής, από μουσουλμάνους
    βουλευτές που ενώ εκλέγονται ως Έλληνες πολίτες και υποτίθεται πως
    υπηρετούν την κοινωνία των πολιτών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, δηλώνουν
    απερίφραστα πως είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την «μητέρα πατρίδα
    Τουρκία». Την ίδια στιγμή, ενώ απολαμβάνουν πλήρη ισότητα και ισονομία
    (αρκετές φορές πλέον του δέοντος), επικαλούνται παραβιάσεις των
    ανθρωπίνων τους δικαιωμάτων και δημιουργούν πόλους συσπείρωσης,
    επικαλούμενοι πως αυτά συμβαίνουν επειδή είναι μουσουλμάνοι και πιστοί
    στο Ισλάμ!!!

    Μέσα σε αυτόν τον «αχταρμά» (τουρκική λέξη που σημαίνει «μπέρδεμα»,
    «ανακάτωμα»), δέχονται και βοήθειες από την Ελληνική πλευρά, που
    ανέχεται την οικειοποίηση του πολιτισμού του τοπικού μουσουλμανικού
    πληθυσμού από τα «πολιτιστικά καραβάνια» και από τις «πολιτιστικές
    εκδηλώσεις» που οργανώνει η Άγκυρα εντός της Θράκης. Μάλιστα, η κλοπή
    τοπικών ενδυμασιών και η εμφάνισή τους ως «τουρκικές» αποτελεί ένα απλό
    μόνο δείγμα του θράσους της πολιτιστικής κλοπής (και όχι επίθεσης) που
    συμβαίνει εις βάρος των Πομάκων της Θράκης.

    Με διαταγή του κράτους επιβάλλεται η χρήση της λέξης Τουρκικός

    Το
    1954 με την κυβέρνηση Παπάγου, προφανώς με αμερικανική έμπνευση, όπου
    κατά παράβαση των όρων της Συνθήκης της Λοζάνης, η ελληνική πλευρά
    προβαίνει σε ενέργεια που ούτε οι Τούρκοι μπορούσαν να φανταστούν. Στις
    28.1.1954, ο Γενικός Διοικητής Θράκης, συνταγματάρχης Γ. Φεσσόπουλος,
    εκδίδει την παρακάτω διαταγή προς τους δημάρχους και κοινοτάρχης της
    Ροδόπης

    «Κατόπιν διαταγής του κ. Προέδρου της
    Κυβερνήσεως, παρακαλούμεν όπως εφεξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται
    χρήσις του όρου «Τούρκος – τουρκικός», αντί του τοιούτου «μουσουλμάνος –
    μουσουλμανικός». Επί τούτοις δέον να μεριμνήσετε δια την αντικατάστασιν
    των εν τη περιφέρεια υμών υφισταμένων διαφόρων επιγραφών, όπως
    «Μουσουλμανικόν σχολείον, Μουσουλμανική κοινότης» κ.τ.λ. δια της ταύτης
    «Τουρκικόν».
    Διαπιστώνοντας ο Φεσσόπουλος, ότι κάποιοι δήμαρχοι και
    κοινοτάρχες δεν φάνηκαν και τόσο πρόθυμοι να εκτελέσουν τις εντολές του
    διατάγματος, αποφασίζει να τους «τραβήξει το αυτί», κι έτσι, έναν χρόνο
    αργότερα, στις 5 Φεβρουαρίου 1955, εκδίδει και δεύτερη διαταγή, με την
    οποία τους υπενθυμίζει το «καθήκον» τους:
    «Παρά τας αυστηράς διαταγάς
    της κυβερνήσεως περί της αντικαταστάσεως και χρησιμοποιήσεως του λοιπού
    των όρων «μουσουλμάνος – μουσουλμανικός» δια των τοιούτων «Τούρκος –
    τουρκικός», εις το χωρίον Άρατος επί της δημοσίας οδού
    Κομοτηνής-Αλεξανδρουπόλεως, υφίσταται επιγραφή εμφανέστατη αναγράφουσα
    «μουσουλμανικό σχολείο». Να αντικατασταθεί αμέσως, τόσον αυτή, όσο και
    πάσα άλλη τυχόν υπάρχουσα εις την περιοχή του νομού Ροδόπης».

    Το 1955 και στη βάση της ελληνοτουρκικής «φιλίας», ξεκινά η διαδικασία
    επιβολής και της τουρκικής γραφής και γλώσσας και στους Πομάκους (οι
    οποίοι δεν φαίνονταν και τόσο…πρόθυμοι να «επωφεληθούν» από τις
    καινοτομίες των ελληνικών κυβερνήσεων), η οποία ολοκληρώθηκε το 1973.
    Αυτά συμβαίνουν, υπό την ανοχή (ή και την “παρότρυνση”) των Αθηνών και
    των εκεί υπευθύνων, που προφανώς στο όνομα της ωραιοποίησης της
    πραγματικότητας και κυρίως των καλών Ελληνοτουρκικών σχέσεων, προχωρούν
    σε λάθη που είναι άγνωστο εάν το τίμημά τους είμαστε σε θέση να τα
    πληρώσουμε ως λαός όταν μας ζητηθεί…

    Τι σχεδιάζεται τελικά ως «λύση»;
    Μέσα σε αυτή την πληθώρα των εγκληματικών λαθών, της πολιτικής αναποφασιστικότητας και του ακατανόητου μη κρατικού παρεμβατισμού, η Θράκη σήμερα έχει αφεθεί σε έναν επικίνδυνο δρόμο που την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε περιπέτειες.

    • Τι μέλλει γενέσθαι όταν θα ολοκληρωθεί το παζλ των απαιτητών για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου κρατιδίου;
    • Πώς
      είναι δυνατόν, ακόμη και σήμερα οι κυβερνώντες την Ελλάδα να μην
      βλέπουν την «εικόνα» αυτού του παζλ κοντεύει να ολοκληρωθεί;
    • Πώς
      θα αντιδράσει η Ελληνική κυβέρνηση σε ένα αίτημα το οποίο απλώς θα
      ολοκληρωθεί από την πλευρά των οργάνων της Άγκυρας, ενώ επί σειρά
      δεκαετιών η ίδια η Ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε ή προέτρεψε στο να
      δημιουργηθούν όλα τα προαπαιτούμενα για την αίτηση – ανακοίνωση μίας
      Ανεξάρτητης Δημοκρατίας Δυτικής Θράκης; Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας δεν
      αντέδρασαν (με ποινικές διώξεις για δημιουργία εσωτερικής ανωμαλίας και κίνδυνο διασάλευσης της ειρηνικής συμβίωσης και ασφάλειας Ελλήνων πολιτών) ούτε όταν κυκλοφόρησε η σημαία της Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης!!!
    • Πώς
      θα αντιδράσουν, άραγε, οι κυβερνώντες όταν η παράνομη κυβέρνηση των
      «Τούρκων» της Ελληνικής Θράκης, αιτηθεί την ανεξαρτησία της από την
      Διεθνή Κοινότητα;
    • Σαν κράτος, έχουμε προσφέρει σχεδόν τα πάντα
      ώστε να παραδώσουμε Ελληνική γη. Θα μπορέσουμε άραγε να δρομολογήσουμε
      όλα τα απαιτητά για να αντιστρέψουμε τις επερχόμενες εξελίξεις;

    Η Άγκυρα έχει τα δικά της σχέδια

    Είναι βέβαιο πως μία αίτηση για ανεξαρτησία της Θράκης θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης από την Άγκυρα προς την Αθήνα,
    ώστε με τη σειρά της να υποχωρήσει σε άλλες απαιτήσεις της Άγκυρας.
    Είναι βέβαιο πως μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πολύ
    δύσκολο, αν όχι ανέφικτο, να δημιουργηθεί ένας νέος ανεξάρτητος
    γεωγραφικά και εθνικά χώρος. Όμως, πόσο δύσκολο μπορεί να νοηθεί κάτι
    τέτοιο, σε μία περίοδο γενικότερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων;
    Με περισσή βεβαιότητα, η Άγκυρα θα εμφανισθεί ως εγγυήτρια δύναμη υπέρ
    των «Τούρκων» της Δυτικής Θράκης. Άλλωστε, ο Ταγίπ Ερντογάν, ως
    πρωθυπουργός της Τουρκίας πριν έναν χρόνο σε ομιλία του αναφέρθηκε στους
    μουσουλμάνους της Θράκης αποκαλώντας τους, «οι Τούρκοι της Θράκης, οι
    πολίτες μου…».
    Οι “εγγυήσεις” της Άγκυρας, η οποία χρησιμοποιεί το «μοντέλο Κύπρου»,
    θα σταθούν σε κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας κάπου στο Αιγαίο. Κι
    επειδή οι εξελίξεις στο ενεργειακό του Αιγαίου πραγματοποιούνται με
    ταχύτατους ρυθμούς, είναι πολύ πιθανό το «Θρακικό ζήτημα» να
    μετανσαρκωθεί σε «Θρακικό Πρόβλημα». Και για να γίνει αυτό, αρκεί μία
    ανακοίνωση από τους τουρκόφρονες καλοπληρωμένους πρακτορίσκους που έχουν
    μεταβάλει τη Θράκη σε χωράφι τους.


    Πώς θα γλιτώσει η Θράκη από τον κίνδυνο;
    Πώς η Θράκη μπορεί να ξεφύγει από την παγίδα που επί δεκαετίες έστησαν
    σύμμαχοι και γείτονες, ώστε να την θέσουν (ολόκληρη ή μέρος της) υπό
    αμφισβήτηση;

    Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι εξωφρενικά απλή. Αρκεί να υπάρξει
    πραγματική πολιτική μέριμνα, με κύριο και μοναδικό άξονα ενδιαφέροντος
    τη διατήρηση του Ελληνισμού σε αυτήν. Πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι
    τέτοιο, όταν μάλιστα στην αρχή της δεκαετίας του 1990 με το σχέδιο της
    τότε κυβέρνησης Μητσοτάκη, ενισχύθηκε η Θράκη πληθυσμιακά με Έλληνες
    παλιννοστούντες ομογενείς από διάφορες περιοχές – δημοκρατίες της πρώην
    Σοβιετικής Ένωσης, χωρίς να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα; Και πάλι η
    απάντηση είναι απλή. Να εφαρμοσθούν πολιτικές που δεν θα είναι
    ελαστικές, αλλά θα απαιτούν (αν χρειαστεί και υπό δαμόκλειο σπάθη) την
    υλοποίησή τους. Τα κομματικά συμφέροντα θα πρέπει να παυθούν οριστικά
    και να εφαρμοσθούν απαρέγκλιτα μέτρα τέτοια που θα σταθούν πυλώνες
    αναδημιουργίας, ανασύστασης και ισχυροποίησης της Ελλάδας, μεταβάλλοντας
    την ευρύτερη περιοχή σε έναν παράδεισο και ταυτόχρονα πόλο έλξης τόσο
    για νέους Έλληνες κατοίκους, όσο και για επιχειρήσεις που θα μεταφερθούν
    –κάτω από αυστηρές και μακροχρόνιες δεσμεύσεις- στην ευαίσθητη αυτή
    γωνιά της Ελλάδας.

    Αρχικά, θα πρέπει να νομοθετηθεί ένα πλαίσιο υποστηρικτικό για την οικονομία της Θράκης.

    Έτσι, με ειδική νομοθεσία απαιτείται πλέον η Θράκη
     

    • να μεταβληθεί σε μία περιοχή με ειδική χαμηλότατη φορολόγηση για όσους διαμένουν μόνιμα και εργάζονται σε αυτήν
    • να
      ορισθεί ως περιοχή ειδικής χαμηλής φορολόγησης για όσες επιχειρήσεις
      από κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και από την Ρωσία,
      μεταφερθούν στην περιοχή, με οικονομικές δικλείδες μακροχρόνιας
      (τουλάχιστον για μία εικοσαετία) παραμονής
    • να ισχύσουν τα ίδια
      και για όσες Ελληνικές βιομηχανίες επιθυμούν να μεταφερθούν ή να
      πρωτο-λειτουργήσουν στην περιοχή και στις ήδη υπάρχουσες βιομηχανικές
      περιοχές
    • να ορισθεί ειδική φορολόγηση προϊόντων προς την
      κατεύθυνση της τόνωσης –οικονομικής και ηθικής- των ήδη υπαρχόντων
      κατοίκων, αλλά και προς την κατεύθυνση προσέλκυσης Ελλήνων πολιτών από
      άλλες περιοχές της Ελλάδας
    • να μεταφερθούν δύο τουλάχιστον
      υπουργεία (Ανάπτυξης και Μεταφορών) από την Αθήνα στην Θράκη. Η Καβάλα
      μπορεί να φιλοξενήσει το υπουργείο Μεταφορών, ενώ η Δράμα το υπουργείο
      Ενέργειας.
    • να ενισχυθεί οικονομικά το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, δίνοντας βαρύτητα στους τομείς έρευνας και ανάπτυξης
    • να
      μεταφερθεί μέρος της Σχολής Ευελπίδων (4ο έτος) στην Αλεξανδρούπολη και
      να λειτουργήσει ως ηθική προμετωπίδα της Ελληνικής Άμυνας επί του Έβρου
      και του Βορείου Αιγαίου
    • να λειτουργήσουν οι κανόνες που υπήρχαν
      για την εγκατάσταση των παλιννοστούντων, οι περισσότεροι εκ των οποίων
      έχουν δεχθεί την κρατική βοήθεια και έχουν αποχωρήσει οριστικά από την
      περιοχή, διαμένοντας μόνιμα -σε πολλές περιπτώσεις- εκτός Ελλάδας
    • να
      λειτουργήσει η Δικαιοσύνη χωρίς ειδική μεταχείριση-προσέγγιση σε
      ζητήματα μουσουλμάνων και να εφαρμόζεται ο νόμος χωρίς εξαιρέσεις λόγω
      καλών σχέσεων με την γείτονα Τουρκία
    Τα παραπάνω μέτρα θα πρέπει να εφαρμοσθούν χωρίς εξαιρέσεις για ολόκληρη
    την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στην
    δημιουργία οργάνων ελέγχου και τήρησης των όρων, ενώ απαιτείται και η
    δημιουργία ειδικού τμήματος παρακολούθησης της οικονομικής πορείας της
    περιοχής. Τα μέλη του συμβουλίου θα ελέγχονται οικονομικά σε μηνιαία
    βάση, προκειμένου να αποφευχθούν περιπτώσεις χρηματισμού. Προτείνεται
    μάλιστα να ανήκουν στον χώρο της Δικαιοσύνης και να αναδεικνύονται μέσω
    κλήρωσης που θα γίνεται ετησίως.

    Το ιστορικό της εγκατάλειψης της Θράκης
    Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία αποκτά ιδιαίτερο ρόλο
    Οι γείτονές μας, οι Τούρκοι, αναγνωρίζοντας το ειδικό γεωστρατηγικό
    βάρος της Θράκης, εποφθαλμιούσαν πάντα την επιστροφή της τουρκικής
    κυριαρχίας στην περιοχή. Με το πέρασμα των χρόνων, και μετά τον δεύτερο
    παγκόσμιο πόλεμο, η δειλή και μη συμμετέχουσα Τουρκία, άρχισε αιφνιδίως
    να γίνεται σημαντικό πιόνι που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν οι αμερικανοί.
    Αιτία γι αυτή την αμερικανική στρατηγική επιλογή ήταν η απόσταση της
    Ρωσίας από την Τουρκία…
    Κι ενώ η Άγκυρα δεν συμμετείχε στον πόλεμο, βρέθηκε να «κερδίζει»
    ανταλλάγματα, σε αντίθεση με την Ελλάδα, που έχοντας ενεργό συμμετοχή
    στον πόλεμο κατά της Ιταλίας και της Γερμανίας (σε όλη την διάρκεια του
    Β’ παγκοσμίου πολέμου), με μεγάλους αριθμούς ανθρώπινων απωλειών και με
    σοβαρή οικονομική καταστροφή, βρέθηκε να «χάνει» ακόμη περισσότερα λόγω…
    συμμαχίας!

    Μπάρες: Το πρώτο έγκλημα της Ελλάδας

    Το
    1936 η μεταξική δικτατορία δημιούργησε τις Επιτηρούμενες Ζώνες, από την
    ορεινή Θράκη ως την Ήπειρο. Οι κύριες περιοχές κατοικίας των Πομάκων
    έγιναν απαγορευμένες και ελεγχόμενες με μπάρες. Για την είσοδο στις
    περιοχές αυτές χρειαζόταν ειδική άδεια εισόδου από την Αστυνομία. Υπήρχε
    ώρα έναρξης διέλευσης και ώρα λήξης… Δηλαδή, αν κάποιος Πομάκος
    αρρώσταινε το απόγευμα, θα έπρεπε να περιμένει να ξημερώσει η επόμενη
    ημέρα για να πάει στο Νοσοκομείο.

    Βέβαια, οι επιτηρούμενες ζώνες συνεχίστηκαν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο
    Πόλεμο, επειδή ουσιαστικά αποτελούσαν τα σύνορα του ΝΑΤΟ! Επεκτείνονταν,
    δε, μέχρι και την Φλώρινα!!! Θεωρούνταν στρατιωτικές περιοχές και
    απαγορευόταν ακόμη και η φωτογράφιση! Όλοι οι Έλληνες πολίτες,
    ανεξαρτήτου θρησκεύματος, έπρεπε να αποκτήσουν ειδική άδεια εισόδου για
    να εισέλθουν στην ορεινή Θράκη, στα γνωστά Πομακοχώρια.

    Οι Έλληνες δικτάτορες και πολιτικοί απομόνωσαν Έλληνες, απαγόρευσαν την
    ελεύθερη μετακίνηση Ελλήνων πολιτών και ουσιαστικά δημιούργησαν
    τεράστιες ανοιχτές φυλακές, για να ικανοποιήσουν τους… ΝΑΤΟϊκούς
    συμμάχους!

    Οι Επιτηρούμενες Ζώνες ατόνησαν, για να καταργηθούν από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Γεράσιμο Αρσένη στις 17/11/1995.


    Άρνηση προσάρτησης των Πομάκων της Βουλγαρίας στην Ελλάδα

    Το
    1946, μία αντιπροσωπεία των Πομάκων (ο Χαμδή Χουσεΐν Φεχμή Μπέης, πρώην
    βουλευτής Ροδόπης, και ο Χακκή Σουλεϊμάν Μπέης) της Ροδόπης (σημερινή
    νότια Βουλγαρία και βόρεια Θράκη) μετέβη στο Παρίσι, και ζήτησε με
    υπόμνημα την προσάρτηση των Πομάκων στην Ελλάδα, επειδή αισθανόντουσαν
    εθνικά Έλληνες. Η Ρωσία, για να μην δυσαρεστηθεί η Βουλγαρία (η οποία
    ήταν σύμμαχος του Χίτλερ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) πίεσε τις ΗΠΑ και δεν
    έγινε δεκτό το αίτημα των Πομάκων, ενώ η τότε Ελληνική αρκέστηκε απλώς
    να παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα, ενώ στο τέλος δέχθηκε αδιαμαρτύρητα
    την απώλεια των Πομάκων (και των εδαφών που αυτοί κατοικούσαν, μέχρι
    και τον αιφνίδιο εγκλωβισμό ελλήνων κτηνοτρόφων μέσα στην Βουλγαρία.
    Μόλις είχε ξεκινήσει μία αδικαιολόγητη υποχωρητική και άκρως επικίνδυνη για την ίδια την Ελλάδα πολιτική…


    Αναγνώριση Τούρκων στην Θράκη, κατά παράβαση της συνθήκης της Λοζάνης!

    Στην
    δεκαετία του 1950, μία περίοδο που ο εθνικισμός στο εσωτερικό της
    Τουρκίας προσπαθούσε να πάρει οτιδήποτε μπορούσε, διαπίστωσε πως ο
    οικονομικός πλούτος που κατείχε η Ελληνική μειονότητα της
    Κωνσταντινούπολης, έπρεπε να περάσει στα χέρια των εθνικιστών και να
    αποδυναμώσει ταυτόχρονα πέρα από οικονομικά και πληθυσμιακά την παρουσία
    των Ελλήνων στην Τουρκία. Τα δυσάρεστα γεγονότα του 1955 στην
    Κωνσταντινούπολη, ήταν αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της «πολιτικής» ενός
    τουρκικού βαθέως κράτους που άρχισε να δημιουργείται.

    Στον αντίποδα, η Ελληνική κυβέρνηση, μετά από παροτρύνσεις της
    αμερικανικής πλευράς, για να εξευμενίσει την τουρκική βαρβαρότητα,
    παραχώρησε αναίτια τον όρο τουρκικός στην Θράκη, παραβιάζοντας η ίδια η
    Ελλάδα, εις βάρος της, τη Συνθήκη της Λοζάνης! Έτσι, το 1954 τέθηκε σε
    ισχύ ο νόμος «Περί τουρκικής μειονότητος Θράκης» και η «Τουρκική Νεολαία
    Κομοτηνής» (πολιτιστικό ίδρυμα των μουσουλμάνων της πόλης), ξαφνικά
    μεταβάλλεται σε κάτι πολύ διαφορετικό από ότι το ιδρυτικό της
    καταστατικό έγραφε. Μετατράπηκε στο πρώτο επίσημο όργανο των τουρκικών
    υπηρεσιών εντός της Θράκης.
    Η Αθήνα ήταν πολύ μακριά για να μπορέσει να κατανοήσει τι ακριβώς
    σήμαινε αυτό, αλλά ταυτόχρονα, οι πολιτικοί της εποχής αρκούνταν στο να
    εκτελούν εντολές τρίτων, εάν δεν προσπαθούσαν να εκτελέσουν πολιτικούς
    τους αντιπάλους…


    Εκτουρκισμός στην εκπαίδευση

    Ο
    πλήρης εκτουρκισμός της μειονοτικής εκπαίδευσης συντελέστηκε με το
    Μορφωτικό Πρωτόκολλο του 1968. Σήμερα, 56 χρόνια μετά το ψυχροπολεμικό
    διάταγμα, που αντικαθιστούσε τον όρο «μουσουλμανικός» με τον όρο
    «τουρκικός», η ελληνική πολιτική απέναντι στους Πομάκους ουσιαστικά δεν
    έχει αλλάξει.
    Μέσα από τη μειονοτική εκπαίδευση οι Πομάκοι μαθητές γκετοποιούνται και
    αναγκάζονται να διδάσκονται -πλην της ελληνικής- την τουρκική γλώσσα,
    ενώ η μητρική τους γλώσσα αγνοείται παντελώς (κατά παράβαση της Συνθήκης
    της Λωζάνης). Αυτή η θεσμοθετημένη τριγλωσσία ισοδυναμεί με παραποίηση
    της ταυτότητας των Πομάκων, που γίνεται μέσα από το ίδιο το εκπαιδευτικό
    σύστημα της Ελλάδας.
    Η μόνη λύση στο πρόβλημα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι η κατάργηση των
    μειονοτικών σχολείων που καταδικάζουν τους Πομάκους μαθητές στην αμάθεια
    και η παροχή σε όλους τους μουσουλμάνους ισότιμης με όλους τους Έλληνες
    πολίτες εκπαίδευσης καθώς και διδασκαλίας (πλην του βασικού
    προγράμματος) των μητρικών γλωσσών της μειονότητας (τουρκικής –
    πομακικής – ρομά).

    Πρόσφατα, μάλιστα, με το ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων
    (που σχεδίασε η γνωστή κυρία Δραγώνα), και σύμφωνα με την απόφαση η
    εκπαίδευση να γίνεται στην μητρική γλώσσα των μουσουλμάνων, δηλαδή στην
    τουρκική, συντελέσθηκε ένα ακόμη έγκλημα κατά της Θράκης και των Ελλήνων
    μουσουλμάνων που κατοικούν σε αυτήν.

    Με μία απόφαση του υπουργείου Παιδείας, καταργείται η Πομακική γλώσσα
    και οι Πομάκοι χαρακτηρίζονται (από το πρόγραμμα της κυρίας Δραγώνα,
    δηλαδή του Ελληνικού υπουργείου Παιδείας) ως τουρκογενείς!!! Με μία απλή
    κίνηση, περίπου 80.000 Πομάκοι τοποθετούνται στην αγκαλιά της Άγκυρας
    αφού πλέον θα διδάσκονται επίσημα σε ελληνικά σχολεία, την τουρκική
    γλώσσα!


    Ανακεφαλαίωση

    Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, θα πρέπει μέσα από όλα όσα (περιληπτικά)
    κατατέθηκαν να κατανοήσουμε πως η Θράκη ουσιαστικά έχει δοθεί. Μία σειρά
    από «επιμελημένα» λάθη και πολιτικές αποφάσεις που σε άλλα κράτη θα
    επανέφεραν την ποινή της εκτέλεσης, έχουν παραδώσει στους τουρκόφρονες
    της Θράκης –βήμα προς βήμα και επί σειρά δεκαετιών- ένα προς ένα όλα τα
    συστατικά στοιχεία ενός κράτους.

    Δυστυχώς, εάν μέσα στο αναβράζον σημερινό γεωπολιτικό σκηνικό, με πλήθος
    ανακατατάξεων και με το ισλαμικό στοιχείο να αναδεικνύεται σε σοβαρό
    αποσταθεροποιητικό παράγοντα, ικανό να αλλάξει γεωγραφικές δομές κρατών,
    μία πρόταση – ανακοίνωση των τουρκοφρόνων της Θράκης (μέσω της
    Συμβουλευτικής Επιτροπής Τούρκων Δυτικής Θράκης, καθαρό όργανο της
    Άγκυρας και ταυτόχρονα ορκισμένη παράνομη κυβέρνηση της Ελληνικής
    Θράκης), δεν θα πέσει ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά θα πιέσει αφόρητα την
    Αθήνα, η οποία θα βρεθεί απολογούμενη και –πιθανότατα- θα οδηγηθεί σε
    συζητήσεις και λύσεις που δεν θα τιμούν την Ελληνική ιστορία…
    Εάν ακόμη και τώρα δεν βρούμε την δύναμη να κοιτάξουμε το πρόβλημα
    κατάματα, να εστιάσουμε στην σκληρή πραγματικότητα παραβλέποντας τις
    όποιες πολιτικές σκοπιμότητες, πολύ σύντομα δεν θα είμαστε σε θέση να
    επιλέξουμε, αλλά θα βρεθούμε –δυστυχώς- στην οικτρή θέση να αποδεχθούμε
    όσα θα μας προτείνουν, η Τουρκία, οι Ευρωπαίοι και οι ΝΑΤΟϊκοί μας
    σύμμαχοι…

    ΥΓ: Σε ειδική δημοσίευση θα αναλύσουμε τον παράγοντα θρησκεία και την
    επιρροή του Ισλάμ για το σχέδιο τουρκοποίησης της Θράκης. Ενώ στην
    σύγχρονη Ελλάδα η θρησκεία δεν αποτελεί στοιχείο συνεκτικότητας και κατά
    συνεπαγωγή δομικό στοιχείο για τον ορισμό έθνους, σε πλήρη αντιδιαστολή
    η Άγκυρα χρησιμοποιεί αυτόν ακριβώς τον παράγοντα, το Ισλάμ, μέσα από
    το οποίο πιέζει για την μετατόπιση της εθνικοφροσύνης των μουσουλμάνων
    της Ελλάδας και την μετονομασία τους σε τούρκους. Αν και το εγχείρημα
    της τουρκικής προπαγάνδας αγγίζει και ξεπερνά τα όρια του γελοίου (αφού
    με το ίδιο σκεπτικό, ένας μουσουλμάνος εσκιμώος είναι αυτομάτως τούρκος
    λόγω της θρησκείας!), η πολιτική ανεπάρκεια στην Ελληνική πλευρά δεν
    δείχνει να μπορεί να αντιμετωπίσει ευθέως τις γελοιότητες της τουρκικής
    πλευράς, αφήνοντας πεδίο δόξης λαμπρό σε εκείνους που ορέγονται την
    Ελληνική Θράκη.

    Πηγή από “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”

    Γενικά θέματα

    Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

    Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

    Δημοσιεύτηκε

    στις

    από τον

    Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

    Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

    Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

     Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

    Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

    Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

    Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

    Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

     Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

    Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

    Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

    Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

    Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

    Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

     Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

    Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

    Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

    Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

    Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

    Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

    Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

    Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

    Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

    Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

     Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

    Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

    Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

    Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

     Η ενεργειακή διάσταση

    Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

    Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

    Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

    Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

    skpress.gr

    Συνέχεια ανάγνωσης

    Γενικά θέματα

    Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

    Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

    Δημοσιεύτηκε

    στις

    από τον

    Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

    Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

    Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

    Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

    Η ιστορία

    Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

    Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

    Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

    Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

    Η δημιουργία της Πινακοθήκης

    Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

    Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

    Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

    Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

    Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

    Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

    Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

    Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

    Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

    Ο ζωγράφος

    Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

    Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

    Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

    Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

    tovima.gr

    Συνέχεια ανάγνωσης

    Γενικά θέματα

    Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

    Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

    Δημοσιεύτηκε

    στις

    από τον

    Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

    Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

    Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
    Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

    Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

    Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

    Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

    Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

    Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

    Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

    Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

    Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

    Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

    Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

    Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

    Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

    Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

    Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

    Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

    Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

    Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

    Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

    Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

    Η πίστη στον Πούτιν

    Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

    «Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

    Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

    Τα οφέλη για την οικογένειά του

    Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

    Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

    Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

    Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

    Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
    Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

    Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

    Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

    Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

    «Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

    «Ηγέτης και φίλος»

    Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

    Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

    Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

    Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

    Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

    Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

    «Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

    Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

    Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

    Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

    Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

    Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

    Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

    «Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

    Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

    Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

    Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

    Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

    «Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

    «Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

    Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

    Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

    Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

    Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

    «Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

    Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

    protothema.gr

    Συνέχεια ανάγνωσης

    ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

    GEOPOLITICO11 ώρες πριν

    Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

    Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

    Ιστορία - Πολιτισμός11 ώρες πριν

    Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

    Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

    Αναλύσεις12 ώρες πριν

    Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

    Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

    GEOPOLITICO12 ώρες πριν

    Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

    Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

    GEOPOLITICO12 ώρες πριν

    EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

    Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

    Δημοφιλή