Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Γ. Πλειός στο Sigmalive: Δεν υπάρχει κρίση, αλλά κινεζοποίηση της περιφέρειας της Ευρώπης

Δημοσιεύτηκε στις

Τη θέση ότι δεν υπάρχει οικονομική κρίση,
αλλά φτωχοποίηση των εργαζομένων σε ατομικό επίπεδο και «κινεζοποίηση»
των χωρών της Ευρώπης του «νότου» σε εθνικό επίπεδο, εξέφρασε σε
συνέντευξη του στο Sigmalive, o καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής
Ανάλυσης της Επικοινωνίας, του Πανεπιστημίου Αθηνών και καθηγητής στο
μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Δημοσιογραφία και ΜΜΕ σε περίοδο κρίσεων», του
Πανεπιστημίου Frederick, Δρ. Γιώργος Πλειός

Τόνισε παράλληλα ότι
επιχειρείται «κινεζοποίηση» της Ευρώπης, προσπάθεια που προϋποθέτει
περιορισμό των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών.
Σημείωσε, δε, ότι όταν το ρήγμα της καταπάτησης των δικαιωμάτων
διευρυνθεί και επισημοποιηθεί, οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες σε
πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Διατύπωσε επίσης την άποψη
ότι «επίκεινται πολλές αλλαγές εντός της ΕΕ».

Αυτούσια η συνέντευξη

Θεωρείτε ότι υπάρχει πάτος στο “πηγάδι” της οικονομίας;
Η Ευρώπη μαστίζεται από μια κρίση, η οποία μέχρι τώρα είναι αισθητή
περισσότερο στην περιφέρεια της Ευρώπης, στην Ελλάδα, την Πορτογαλία,
την Ιταλία, την Ισπανία, στην Ιρλανδία, στην Κύπρο και βεβαίως στη
Βουλγαρία, Ρουμανία και αλλού. Η περιφέρεια της Ευρώπης γνωρίζει μια
οικονομική κρίση η οποία φαίνεται να είναι συνέχεια της κρίσης που
άρχισε στην Αμερική το 2008 με την κατάρρευση της Lehman Brothers.
Δεν συμφωνούν όλοι στις αιτίες. Υπάρχουν δύο απόψεις. Η μια άποψη ,
την οποία ακολουθούν αυτοί που χαρακτηρίζονται ως «νεοφιλελεύθεροι»
είναι ότι η κρίση δεν αφορά όλη την Ευρώπη, αλλά κάποιες από τις χώρες
που προαναφέραμε. Αυτή η σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι η κρίση συνδέεται
με τα ιδιαίτερα ζωτικά χαρακτηριστικά της οικονομίας στην κάθε χώρα και
όχι τόσο με κάποιες γενικές εξελίξεις στο χώρο της παγκόσμιας
οικονομίας.
Επιπλέον μάλιστα, θεωρούν ότι η βασική αιτία της οικονομικής κρίσης
και κυρίως της δημοσιονομικής, είναι η ακολουθούμενη οικονομική
πολιτική. Θεωρούν ότι η οικονομική πολιτική χαρακτηρίζεται από τον
κρατικό παρεμβατισμό στην οικονομία, είτε προστατεύει τις σχέσεις
ανάμεσα στις επιχειρήσεις, τις σχέσεις ανάμεσα στις τράπεζες και στις
επιχειρήσεις, ανάμεσα στους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις και ακόμα
περισσότερο επειδή το κράτος εμφανίζεται ως επιχειρηματίας, δηλαδή έχει
στην κατοχή του μεγάλους και αναποτελεσματικούς, κατά την αντίληψη τους,
οργανισμούς. Για αυτό θωρούν ότι η λύση σε κάθε δημοσιονομική κρίση
είναι η φιλελευθεροποίηση των αγορών, ο περιορισμός της κρατικής
παρέμβασης και η ιδιωτικοποίηση των κρατικών οργανισμών.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια άλλη αντίληψη, περισσότερο
σοσιαλιστική, η οποία υποστηρίζει ότι η κρίση είναι παγκόσμια,
πανευρωπαϊκή, δεν είναι μόνο στην περιφέρεια της Ευρώπης αλλά σιγά-σιγά
εισχωρεί και στο κέντρο της Ευρώπης. Παράδειγμα, η επέκταση της κρίσης
στη Γαλλία και η αναμενόμενη επέκταση της κρίσης στη Μεγάλη Βρετανία και
σε άλλες χώρες.
Σε τελευταία ανάλυση, αυτές οι σοσιαλιστικές απόψεις υποστηρίζουν ότι
βρίσκεται σε κρίση ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ότι αυτό που συμβαίνει
τώρα είναι απλώς μια μετατόπιση της κρίσης από τη μια περιοχή στην
άλλη.
Σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, αυτές οι σοσιαλιστικής κατεύθυνσης
οικονομικές αντιλήψεις υποστηρίζουν ότι αυτή η κρίση θα αντιμετωπιστεί,
αφενός με μια πραγματικά κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική, με την
έκδοση ομολόγων, με την εφαρμογή προνοιακής πολιτικής σε όλη την Ευρώπη
και την κοινωνική πρόνοια για τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα, αλλά
και την τόνωση της ζήτησης, κυρίως με τη διατήρηση των μισθών στον
ιδιωτικό τομέα σε ικανοποιητικά επίπεδα ώστε να δημιουργείται απασχόληση
μέσω της κατανάλωσης, διότι οι ικανοποιητικοί μισθοί συμβάλουν στη
διατήρηση της κατανάλωσης σε ικανοποιητικά επίπεδα. Έτσι, αυτό  με τη
σειρά του συμβάλλει στη διατήρηση των θέσεων εργασίας. Ταυτοχρόνως, από
τη φορολόγηση αυτών των εισοδημάτων μπορούν να προκύψουν φορολογικά
έσοδα για το κράτος.
Οι ικανοποιητικοί μισθοί μπορεί να αποτελούν και κίνητρο για ποιοτική εργασία από πλευράς εργαζόμενου;

Βεβαίως. Το ζητούμενο είναι να αυξήσουμε την παραγωγικότητα και όχι να
μειώσουμε τους μισθούς. Πρόκειται για δύο σχολές σκέψεις
(νεοφιλελεύθεροι-σοσιαλιστέςς), οι οποίες συγκρούονται και σε επίπεδο
συνδικαλιστικό και σε επίπεδο πολιτικό. Αυτή η σύγκρουση συμβαίνει και
ανάμεσα σε κράτη. Η διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γερμανία για
παράδειγμα. Η Ελλάδα προσπαθεί να διατηρήσει όσα περισσότερα κοινωνικά
δικαιώματα προς τους εργαζόμενους και ειδικά για τα ασθενέστερα
κοινωνικά στρώματα, όπου σχεδόν το 40% του πληθυσμού βρίσκεται στο όριο
της φτώχειας. Από την άλλη η Γερμανία ενδιαφέρεται να προωθήσει την
ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κρίση. Αυτού που συμβαίνει είναι η
φτωχοποίηση του πληθυσμού. Συμβαίνει μια τεράστια μεταφορά οικονομικών
και άλλων πόρων, από την πλευρά της εργασίας προς την πλευρά του
κεφαλαίου. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι έχουν μεγαλώσει
πάρα πολύ οι κοινωνικές ανισότητες  και κυρίως οι εισοδηματικές
ανισότητες ανάμεσα στα χαμηλά και τα υψηλά στρώματα. Κάτι το οποίο
φαίνεται σαφέστατα για παράδειγμα, από την έκθεση της Credit Suisse
Bank. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, διαφαίνεται μια αύξηση των κοινωνικών
ανισοτήτων. Ένα 10% στην Ελλάδα κατέχει άνω του 50% του πλούτου. Αυτή η
ανισότητα προέκυψε στα χρόνια της κρίσης. Άρα λοιπόν, στις περιόδους
κρίσεων, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι ενώ οι πλούσιοι πλουσιότεροι.
Δεδομένων αυτών, δεν μπορεί να μιλήσει κάποιος για «κρίση» γενικά αλλά
μπορεί να μιλήσει για την κρίση των εργαζόμενων στρωμάτων. Η κρίση στην
πραγματικότητα αφορά τους εργαζόμενους και μια παράπλευρη αυτής της
κρίσης είναι ο περιορισμός -και η εξαφάνιση πολλές φορές- της μεσαίας
τάξης.
Υπάρχει κάποιος στόχος, όχι σε επίπεδο «συνομωσίας», αλλά σε επίπεδο εφαρμοσμένης οικονομικής πολιτικής;
Αυτό το οποίο επιδιώκει η Γερμανία και άλλες χώρες είναι η
«κινεζοποίηση» της περιφέρειας της Ευρώπης. Η περιφέρεια να μετατραπεί
σε ένα είδος οικονομικής ζώνης με πολύ χαμηλές αμοιβές, με περιορισμένα 
κοινωνικά δικαιώματα και προστασία, με  μια πλήρη φιλελευθεροποίηση των
αγορών, ούτως ώστε, στην περιφέρεια της Ευρώπης να παράγονται προϊόντα
με χαμηλό κόστος ,ώστε οι επιχειρήσεις, κυρίως της Γερμανίας αλλά και
των ελίτ στην υπόλοιπη Ευρώπη, να έχουν ανταγωνιστική θέση στην
παγκόσμια οικονομία και κυρίως να είναι ανταγωνιστικοί και απέναντι στην
Κίνα, τη Ινδία η οποία είναι μια ανερχόμενη αγορά, καθώς και στις ΗΠΑ.
Επομένως, αυτό που χρειάζεται η Γερμανία από Ελλάδα, Πορτογαλία, Κύπρο
και από άλλες χώρες της περιφέρειας που είναι σε κρίση, δεν είναι οι
αγοραστές αλλά πρωτίστως θέλει εργαζομένους, που να παράγουν τα προϊόντα
της, τα οποία θα είναι ανταγωνιστικά στην παγκόσμια αγορά.
Αντιπαραβάλλοντας όμως, θέλω να επισημάνω ότι η Γερμανία
επέβαλε στη χώρα της λιτότητα όταν οι υπόλοιποι ευημερούσαν στη βάση της
φούσκας. Γιατί τώρα να πρέπει να πληρώσει η Γερμανία τις «κραιπάλες»
των υπόλοιπων Ευρωπαϊκών χωρών που δεν προνόησαν;

Βεβαίως, αυτό είναι κάτι που το ξεκίνησε η Γερμανία από την ίδια της τη
χώρα. Η πολιτική λιτότητας άρχισε από τη Γερμανία πριν την επεκτείνει
στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Γερμανία όμως, προκειμένου να διατηρήσει την
πολιτική της σταθερότητα και την κοινωνική της συνοχή δεν εφάρμοσε
ακραία πολιτική λιτότητας. Την εφαρμόζει την ακραία πολιτική λιτότητας
σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία. Η Γερμανία ταυτόχρονα με την
λιτότητα έκανε και μεταρρυθμίσεις στην οικονομία της. Στήριξε την
οικονομία της στην εκπαίδευση και στην ειδίκευση του εργατικού
δυναμικού, υιοθετώντας παράλληλα τη στρατηγική της εξατομίκευσης. Ήδη,
από τη δεκαετία του 1990, οι γερμανικές επιχειρήσεις δεν επέβαλαν ποτέ
μονομερώς κάποιες πολιτικές λιτότητας και περικοπών. Οι ιδιωτικές
επιχειρήσεις συζητούσαν με τα συνδικάτα. Παραδείγματος χάριν, σε
συγκεκριμένη εταιρεία αυτοκινήτων, ήθελαν να κάνουν περικοπές. Η
διοίκηση της εταιρείας κάλεσε τα συνδικάτα και τους έθεσε το εξής
δίλλημα: τι προτιμάτε, να μειωθούν οι ώρες εργασίας ώστε να μην υπάρξουν
απολύσεις, αλλά να μειωθούν ταυτόχρονα και οι μισθοί ή να διατηρηθούν
οι μισθοί και να μειωθούν οι θέσεις εργασίας, πράγμα που σημαίνει ότι
πρέπει να απολυθούν κάποιοι εργαζόμενοι; Ήταν δύσκολη περίοδος και
κατέληξαν σε μια απόφαση συλλογικής διανομής της βλάβης. Δέχθηκαν να
μειωθούν οι ώρες εργασίας και οι απολαβές. Η Γερμανία λοιπόν ακολούθησε
μια πολιτική λιτότητας, στη βάση του διαλόγου και της συναίνεσης. Ποτέ
δεν προχώρησε σε ακραίες πολιτικές λιτότητας. Επιπλέον, μαζί με τις
πολιτικές λιτότητας ακολούθησε και μια στρατηγική αναδιάρθρωσης της
οικονομίας, και δεν εννοώ ιδιωτικοποιήσεις, αλλά ποιοτικές αλλαγές στην
οικονομική διαδικασία μέσα στις επιχειρήσεις. Για αυτό η Γερμανία
κατάφερε να μην αντιμετωπίσει προβλήματα πολιτικής και κοινωνικής
αναταραχής  και ταυτόχρονα να κάνει ένα άλμα στην οικονομική της
ανάπτυξη.
Μην ξεχνάμε παράλληλα ότι οι Γερμανικές τράπεζες «έπαιξαν» πάρα πολύ
με τις οικονομίες άλλων χωρών. Το 60% των ομολόγων στις Ισπανικές
τράπεζες το κατείχαν Γερμανικές επιχειρήσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των
ομολόγων του ελληνικού δημοσίου τα είχαν γερμανικές και γαλλικές
τράπεζες. Οι γερμανικές τράπεζες είναι μέρος του προβλήματος. Συνέβαλαν
στη δημιουργία της κρίσης στην Ελλάδα και την Ισπανία. Δεν ήταν θύματα
τις κρίσης οι γερμανικές τράπεζες, ήταν θύτες. Ωστόσο, όταν ξέσπασε η
κρίση, δηλαδή η αδυναμία δανεισμού του ελληνικού κράτους από τις αγορές,
κάτι το οποίο απειλούσε τα γερμανικά Funds, η Γερμανία ενήργησε ώστε να
προστατεύσει τις δικές της τράπεζες. Έτσι κατέληξε σε μια φόρμουλα
μετατόπισης του χρέους των τραπεζών, στους Γερμανούς πολίτες.
Ουσιαστικά, η Γερμανία βοήθησε την Ελλάδα μέσω του μηχανισμού στήριξης,
ώστε το χρέος να μετατοπιστεί από τις γερμανικές τράπεζες στους
γερμανούς πολίτες. Προστάτευε τις τράπεζες εις βάρος του δικού της λαού.
Κατ’ επέκταση εις βάρος της Ελλάδας, διότι το κόστος αυτό του δανεισμού
το επωμίζονται οι έλληνες πολίτες, μεταξύ των οποίων είναι και το
κόστος ανκεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Ναι μεν οι τράπεζες είναι
ιδιωτικές, τα χρήματα αυτά όμως τα πληρώνει ο Έλληνας πολίτης. Και
πληρώνουν επίσης και τα χρήματα, τα οποία δίνουν οι τράπεζες οπουδήποτε,
όπως στα κανάλια για παράδειγμα. Διότι τα μέσα επικοινωνίας παίρνουν
δάνεια από τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης, δηλαδή από τους πολίτες.
Δεν δίνουν δάνεια μόνο στις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, που έχουν πολύ μεγάλη
αδυναμία, αλλά και στους μητρικούς ομίλους στους οποίους ανήκουν οι
επιχειρήσεις των ΜΜΕ και έτσι σώζουν, όχι μόνο τις επιχειρήσεις των ΜΜΕ
αλλά και τους κεντρικούς ομίλους. Αυτό όμως γίνεται εις βάρος του
εισοδήματος των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι πληρώνουν με φόρους και
χαράτσια. Ένα μέρος από τα χαράτσια και τους φόρους, που πληρώνουν οι
πολίτες πηγαίνουν στις τράπεζες και από τις τράπεζες στους
επιχειρηματικούς ομίλους και τα ΜΜΕ. Συνεπώς, η επιβίωση των ΜΜΕ δεν
μπορεί να στηριχτεί στα διαφημιστικά έσοδα αλλά στηρίζεται στο δανεισμό,
ο οποίος έρχεται από τις τράπεζες. Για να μπορέσουν όμως οι τράπεζες να
δανείσουν, θα πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν. Θα πρέπει να έλθει η δόση
από το μηχανισμό στήριξης. Αυτό προκύπτει από τη μαρτυρία του τέως
Υπουργού, του κ. Μανιτάκη, ο οποίος σε συνέντευξη του καταθέτει ότι του
έκανε εντύπωση το γεγονός ότι κάθε φορά που θα ερχόταν η τρόικα για να
συζητήσει τη λήψη μέτρων, τα ΜΜΕ τρομοκρατούσαν το λαό σε σχέση με το τι
θα συμβεί εάν δεν υπογραφούν αυτές οι συμφωνίες και δεν ληφθούν αυτά τα
μέτρα.
Υποστηρίζετε ότι τα ΜΜΕ στηρίζουν τα μνημόνια επειδή
χρειάζονται τα δάνεια. Όμως μπορεί τα ΜΜΕ να τάσσονται υπέρ της
μνημονιακής πολιτικής, όχι επειδή παίρνουν δάνεια, αλλά επειδή είναι η
πραγματική τους ιδεολογία.

Για να δείξουμε αν όντως υπάρχει σχέση ανάμεσα στην υποστήριξη της
μνημονιακής πολιτικής και του γεγονότος ότι η επιβίωση τους εξαρτάται
από τα δάνεια, θα πρέπει να δούμε τους όρους με τους οποίους χορηγούνται
τα δάνεια. Οι τράπεζες για να δώσουν δάνεια, θα πρέπει τα ΜΜΕ να
παράσχουν κάποιους εμπράγματες εγγυήσεις, μια υποθήκη. Η υποθήκη η οποία
βάζουν, έχει την αξία των δανείων που παίρνουν; Σε καμιά περίπτωση.

Θέλω να πάμε λίγο πίσω, στην φτωχοποίηση των πολιτών.
Παρατηρείτε να θυσιάζεται η ελευθερία του λόγου σε πανευρωπαικό ή
παγκόσμιο επίπεδο, στο βωμό των συμφερόντων των οικονομικών ελίτ της
Ευρώπης και όχι μόνο; Για παράδειγμα, η Ευρώπη βλέπει ότι στην Ελλάδα
και αλλού υπάρχει μια τάση ελέγχου κάποιων μέσων επικοινωνίας και δεν
εννοώ κατ΄ ανάγκην τα παραδοσιακά.

Αδιαμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα, από την 34η θέση που
βρισκόταν στην διεθνή κλίματα κατάταξης της ελευθέριας του λόγου,
σύμφωνα με τους δημοσιογράφους χωρίς σύνορα, βρέθηκε πέρσι στη θέση 99. Η
Ουγκάντα ήταν στη θέση 110. Εκτιμώ ότι η θέση της χώρας στην κλίμακα
της ελευθερίας του λόγου, θα επιδεινωθεί.
Οι λόγοι της κατρακύλας στη διεθνή κατάταξη ελευθερίας του λόγου,
είναι πολλοί. Προφανώς είναι το κλείσιμο της κρατικής τηλεόρασης και η
δημιουργία ενός κυβερνητικού φερέφωνου. Επίσης, υπάρχουν θέματα για τα
οποία υπάρχουν ρητές εντολές να μην δημοσιεύονται, όπως για παράδειγμα
οι αυτοκτονίες.  Έχοντας αναλύσει τα δελτία ειδήσεων, παρατηρήσαμε ότι
ενώ οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα κατά
50%, (τώρα παρουσιάζουν μια κάμψη), δεν υπάρχουν αναφορές στα δελτία
ειδήσεων.
Υπάρχει δικαιολογία όμως. Ο μιμητισμός.
Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Υπάρχουν ρητές εντολές. Επίσης,
δημοσιογράφοι δουλεύουν επί 12ωρο, τα σαββατοκύριακα, με πολύ χαμηλές
απολαβές των 300-400 ευρώ και βεβαίως τους ασκείται μεγάλη πίεση. Άλλο
παράδειγμα είναι η παρέμβαση της Σοφίας Βούλτεψη (Ελληνίδα Κυβερνητικός
Εκπρόσωπος) για το πώς θα καλύψει η ΝΕΡΤΙΤ την ομιλία του Τσίπρα στη
Βουλή. Αυτό καταγγέλθηκε από στελέχη της ΝΕΡΙΤ, φίλα προσκείμενα στην
κυβέρνηση.
Άλλα παραδείγματα στέρησης της ελευθερίας του λόγου είναι η καταδίκη
του περίφημου «Παστίτσιου» επειδή σατίριζε τις φερόμενες ως προφητείες
του Γέροντα Παίσιου. Πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η παρέμβαση του
Υπουργού Παιδείας, του κ. Λοβέρδου, ώσυε να κλείσει η σελίδα στο
facebook, εκείνου, ο οποίος ζητούσε να γίνει δημοψήφισμα για το αν οι
φοιτητές εγκρίνουν τις καταλήψεις.  Όλα αυτά επιδεινώνουν την ελευθερία
του λόγου στη χώρα.
Γιατί τα επιτρέπει η ελεύθερη Ευρώπη;
Η Ευρώπη δεν είναι η μόνη εξαίρεση από το δημοκρατικό κανόνα.
Συζητάνε ακόμα τον περιορισμό της μετακίνησης εργαζομένων από την Ελλάδα
στις χώρες του βορρά, κάτι το οποίο αντίκειται ακόμη και στη συνθήκη
του Μάαστριχτ. Επιπλέον, η Ευρώπη έχει δεχθεί τη δημιουργία μονοπωλιακών
καταστάσεων στην ελληνική οικονομία, αποδεχόμενη τη συγχώνευση των δύο
μεγάλων αεροπορικών εταιρειών, κάτι που είναι ασύμβατο με την
αντιμονοπωλιακή νομοθεσία της ΕΕ. Η ΕΕ έχει αποδεχθεί ότι στην Ελλάδα
μπορεί να μην τηρούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ανέφερε ότι δεν
τηρούνται και φαίνεται να το αποδέχεται. Αρά, η ΕΕ φαίνεται να
αποδέχεται ότι υπάρχουν κάποιες ζώνες στην Ευρώπη, οι οποίες δεν ανήκουν
στον πυρήνα προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, αλλά σε αυτές τις
ζώνες παραβιάζονται τα ατομικά δικαιώματα. Η ίδια η ηγεσία της ΕΕ στην
πραγματικότητα έχει δεχθεί τη διαίρεση της Ευρώπης σε δύο κατηγορίες.
Η Γερμανία θέλει την «κινεζοποίηση» της Ευρώπης και αυτό δεν μπορεί
να γίνει εάν δεν περιοριστούν τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων
και κάποιες φορές ακόμη και τα ατομικά και τα πολιτικά. Αν δεν
περιοριστούν τα δικαιώματα, δεν μπορεί να «κινεζοποιηθεί» η χώρα.
Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο η ΕΕ ανέχεται τη διαίρεση της Ευρώπης,
είναι το ότι οι δανειστές ενδιαφέρονται πρώτα από όλα για την
αποπληρωμή των δανείων. Πολύ λιγότερο τους ενδιαφέρουν τα κοινωνικά και
ατομικά δικαιώματα των πολιτών.
Δικαιώνεται ο Μακιαβέλι; Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;
Σε πολύ μεγάλο βαθμό, ναι. Πολύ λίγο τους ενδιαφέρουν τα κοινωνικά
δικαιώματα στην Ελλάδα ή η ελευθερία στα δημοκρατικά δικαιώματα. Τους
ενδιαφέρει πάνω από όλα  τα δάνεια τους, τα λεφτά τους. Έτσι, όμως,
αποδέχονται τη διαίρεση της Ευρώπης σε δύο ταχύτητες. Όταν αυτό το ρήγμα
διευρυνθεί και επισημοποιηθεί, οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες και σε
πολιτικό και σε οικονομικό και σε κοινωνικό επίπεδο της ΕΕ . Άρα,
είμαστε μπροστά σε πολλές αλλαγές που επίκεινται εντός της ΕΕ.
Η Γερμανία, όταν έπρεπε, εφάρμοσε πολιτικές λιτότητας. Γιατί
τώρα να επωμιστεί το βάρος των υπόλοιπων κρατών-μελών που ευημερούσαν
επί φούσκας;

Καταρχήν είναι μύθος ότι «περνούσαμε καλά». Το 2007  το ποσοστό των
οικογενειών στην Ελλάδα που είχαν εισόδημα κάτω από 400 ευρώ ήταν 20%.
Δεν περνούσαν όλοι οι Έλληνες καλά. Αυτό το «καλό», σε μεγάλο βαθμό,
οφειλόταν στον ιδιωτικό δανεισμό, ο οποίος δεν έχει να κάνει με το
δημόσιο χρέος. Στην πραγματικότητα η κοινωνική πολιτική έγινε ιδιωτική
υπόθεση. Αντί, παραδείγματος χάριν, για τις διακοπές να βοηθάει το
κράτος τους εργαζόμενους με χαμηλές τιμές, τους έστελνε να πάρουν
διακοπο-δάνεια. Ιδιωτικοποιήθηκε η συλλογική κατανάλωση και τα κοινωνικά
δικαιώματα και έτσι έπαψαν να είναι κοινωνικά δικαιώματα. Αυτή ήταν
πολιτική τρίτων.
Δεν το γνώριζαν αυτό οι Γερμανοί;
Φυσικά και το γνώριζαν. Τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, των
τραπεζών στην Ελλάδα, κατά κύριο λόγο τα είχαν τα γερμανικά funds. Κατά
συνέπεια, γνώριζαν πάρα πολύ καλά τι γινόταν. Το έκαναν με την έγκριση
τους. Εικάζω ότι η ΕΕ ανέχτηκε όλες αυτές τις κινήσεις διότι είχε ένα
πολύ σημαντικό όφελος. Να διεισδύσει στις οικονομίες της ανατολικής
Ευρώπης. Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις χρησιμοποίησαν τις ελληνικές
επιχειρήσεις και τις επαφές που είχε η Ελλάδα με Βουλγαρία, Ρουμανία,
Ρωσία για να διεισδύσουν εκεί και να επεκτείνουν την οικονομική τους
δραστηριότητα. Ανέχτηκαν τις «τρέλες» των ελληνικών κυβερνήσεων για να
μπορέσουν να τις χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους.
Δεν πρέπει να γίνει ένας λογιστικός έλεγχος του χρέους για να δούμε ποιος πήρε πόσα και κυρίως πού πήγανε;
Ακριβώς. Οι δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης, για τις οποίες πήρε
δάνεια, δεν προσανατολίστηκαν μόνο προς τους Έλληνες εργαζόμενους. Η
αύξηση των μισθών στην Ελλάδα δεν ήταν μεγάλη, ήταν πολύ μικρή. Πρέπει
λοιπόν να δούμε πού πήγαν τα δάνεια που έλαβαν οι κυβερνήσεις. Για
παράδειγμα, υπάρχει μια εταιρεία, την οποία δεν θέλω να κατονομάσω για
ευνόητους λόγους, η οποία χρωστούσε μισθούς στους εργαζόμενους, τους
όφειλε επίσης ασφαλιστικές εισφορές και επικαλέστηκε το γεγονός ότι είχε
κεφαλαιακή ανεπάρκεια και ζήτησε και έλαβε κονδύλια μέσω προγραμμάτων
για να επιβιώσει. Μόλις πήρε τα χρήματα, έκλεισε την επιχείρηση στην
Ελλάδα, άφησε απλήρωτους τους εργαζόμενους, άφησε ακάλυπτες τις
ασφαλίστηκες εισφορές  και πήγε στη Βουλγαρία και άνοιξε την επιχείρηση.
Άρα, τα χρήματα δεν δαπανήθηκαν σε εργαζόμενους.
Τα γερμανικά funds, τα αμερικάνικα funds δεν ενδιαφέρονται ποιος θα
πληρώσει, τους ενδιαφέρει να πάρουν τα χρήματα τους. Υπάρχει συνεπώς μια
συνέργεια μεταξύ των ελληνικών ελίτ με τα ξένα funds. Για αυτό είναι
δυσβάστακτη η φορολογία για τους πολίτες. Υπάρχει μια διαρκής αφαίμαξη
των Ελλήνων και ταυτόχρονα πλουτίζουν οι ελίτ. Επίσης, οι ελληνικές ελίτ
κατάφεραν και πέρασαν στο μνημόνιο πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση
με το δημόσιο χρέος. Για παράδειγμα, η κατάργηση των συλλογικών
συμβάσεων και η μείωση των αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχει σχέση
με το δημόσιο. Ίσα –ίσα η μείωση των απολαβών στον ιδιωτικό τομέα
επιδεινώνει την κατάσταση.
Όπως επισημαίνει η Παγκόσμια Τράπεζα, μέχρι το 2030  θα
πρέπει να δημιουργηθούν σε παγκόσμιο επίπεδο μέχρι 600 εκατομμύρια
επιπλέον θέσεις εργασίας για να αντιμετωπιστεί η αύξηση του πληθυσμού.
Νομίζετε ότι το μοντέλο έχει «γεράσει»;

Αντιλαμβάνονται τους ανθρώπους μόνο ως καταναλωτές, ως στόματα  που
τρώνε. Οι άνθρωποι όμως δεν είναι μόνο στόματα που τρώνε, είναι και
χέρια που δουλεύουν. Μάλιστα, αυτό που τρώνε είναι λιγότερο από αυτό που
παράγουν. Δεν φταίει ο υπερπληθυσμός. Φταίει το γεγονός ότι αυτός ο
πληθυσμός δεν μπορεί να εργαστεί. Δεν έχει πρόσβαση στην εργασία. Αυτό
που χαρακτηρίζει σήμερα τον καπιταλισμό, είναι η οικονομία της φούσκας.
Αυτή τη στιγμή, τα κράτη χρωστάνε περισσότερο από όσα παράγουν. Μέχρι
πριν λίγα χρόνια, το ύψος του παγκόσμιου εισοδήματος ήταν 40 δις και το
ύψος του παγκόσμιου χρέους 60 δις. Επιπλέον, το κόστος των τραπεζικών
προϊόντων και υποπροϊόντων υπερέβαινε κατά 1150% την αξία της
πραγματικής οικονομίας. Η αξία του χρήματος είναι πολύ μεγαλύτερη από
την αξία της εργασίας. Αυτό γίνεται με τους μηχανισμούς της οικονομίας
της φούσκας.
Η αξία του συνόλου των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγει η
ανθρωπότητα πρέπει να είναι ίση με την αξία του παγκόσμιου χρήματος.
Αυτό όμως δεν γίνεται. Όταν λοιπόν, η αξία του παγκόσμιου χρήματος είναι
πολύ υψηλότερη ή όταν το χρέος του συνόλου των οικονομιών είναι πολύ
υψηλότερο από το σύνολο των παραγόμενων αγαθών, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Υπάρχει, δηλαδή, ένας μηχανισμός που αυξάνει την αξία του χρήματος
δυσανάλογα με την αξία της εργασίας. Αυτό είναι ένα κεντρικό πρόβλημα
της παγκόσμιας οικονομίας. Η φούσκα.
Οι κρίσεις είναι κρίσεις της φούσκας. Στην Αμερική ήταν φούσκα των
ακινήτων, στην Ισλανδία ήταν τραπεζική φούσκα, στην Ιρλανδία επίσης,
στην Κύπρο επίσης, στην Ελλάδα ήταν κρίση δημοσιονομική. Άρα πρόκειται
για οικονομίες της φούσκας. Στην πραγματικότητα, αυτοί που λένε ότι η
κρίση είναι παγκόσμια, έχουν δίκαιο. Είναι παράλληλα κρίση του σύγχρονου
καπιταλισμού, του καπιταλισμού της φούσκας. Σε αυτό το μοντέλο του
καπιταλισμού της φούσκας, όχι μόνο δεν μπορεί να χωρέσει ο λεγόμενος
υπερπληθυσμός, αλλά, συνεχώς, ένα κομμάτι του πληθυσμού θα εντάσσεται
στον «υπερπληθυσμό». Οι νεόπτωχοι, οι άστεγοι, οι άνεργοι. Το οικονομικό
μοντέλο περιορίζει το δικαίωμα της εργασίας, της κατανάλωσης και της
αξιοπρεπούς ζωής ολοένα και σε μικρότερο κύκλο ανθρώπων.

– See
more at:
http://left.gr/news/g-pleios-sto-sigmalive-den-yparhei-krisi-alla-kinezopoiisi-tis-perifereias-tis-eyropis#sthash.nzDJ3PJZ.dpuf

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Συμπτώματα Παρακμής…

Η Τουρκία διεκδικεί ξανά πρόσβαση στη δυτική αμυντική αγορά, ενώ η Ελλάδα καλείται να μετατρέψει τους εξοπλισμούς και τις συμμαχίες...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Επιπτώσεις συνεχών παρατάσεων επαναφοράς ελέγχου εσωτερικών συνόρων στη λειτουργία του Σένγκεν

Οι διαδοχικές παρατάσεις των γερμανικών συνοριακών ελέγχων δοκιμάζουν στην πράξη την ελεύθερη κυκλοφορία στον χώρο Σένγκεν. Με το Βερολίνο να...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Παρουσίαση του βιβλίου «Στέλιος Καζαντζίδης: Δεν με σβήνει κανένας» στη Βέροια την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στη Σκηνή «Οδυσσέας Γωνιάδης», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου

Πολιτική8 ώρες πριν

Η αναφορά του Γεραπετρίτη στην Κύπρο μπροστά στον Ρούμπιο! “Αναγκαία η λύση επανένωσης”

Ο κ. Γεραπετρίτης υπογράμμισε ιδιαίτερα τη σημασία της Κύπρου για την περιφερειακή ασφάλεια, τονίζοντας την ανάγκη επανένωσης της νήσου με...

Δημοφιλή