Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο Σύριζα, οι Podemos και τα κινήματα κατά του άνομου χρέους στην Ευρώπη

Δημοσιεύτηκε στις

Η αναγκαιότητα ενός Σχεδίου Β στην Ευρώπη
2016-03-03 01 eric

Του Eric Toussaint
 Έπειτα
από την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Ελληνικής κυβέρνησης, τον Ιούλιο
του 2015, στους δανειστές και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, οφείλουμε να
προχωρήσουμε στην εκπόνηση ενός Σχεδίου Β. Για να λύσουμε τα προβλήματα
της κοινωνίας μέσω της ρήξης με τις νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις που
εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες, πρέπει, ταυτόχρονα:

–
να εφαρμοστούν μέτρα φορολογικής φύσεως – και αυτό όχι μόνο με σκοπό να
αντλήσουμε όσο γίνεται περισσότερους πόρους από τους πλούσιους για να
τους διοχετεύσουμε στα ταμεία του Κράτους, αλλά επίσης και για να
μειώσουμε δραστικά τα άδικα τέλη και φόρους που βαραίνουν την
πλειονότητα του πληθυσμού,

– να ληφθούν μέτρα όσον αφορά το χρέος,
– να επιβληθούν  μέτρα στον τραπεζικό τομέα,
–
να καθιερωθούν μέτρα για συμπληρωματικό νόμισμα – ιδιαίτερα αν
βρισκόμαστε μέσα στα πλαίσια του ευρώ, αλλά όχι αποκλειστικά σε αυτό
– φυσικά, να ακυρωθούν μια σειρά άδικων μέτρων λιτότητας,
–
και να ξεκινήσουμε μια διαδικασία εκπόνησης νέου συντάγματος η οποία να
βασίζεται στην ενεργή συμμετοχή των πολιτών. Συσκεπτόμαστε, υπό τη
μορφή συνέλευσης ευρωπαίων πολιτών για το χρέος, με σκοπό όχι να
συστήσουμε μια ομάδα «ειδικών» η οποία θα πηγαίνει σε όλες τις
συζητήσεις προτάσσοντας το θέμα του χρέους, επαναλαμβάνοντας ασταμάτητα
τα ίδια και τα ίδια, αλλά να ανταλλάζουμε και να συσκεπτόμαστε μεταξύ
μας, απ’ όλες τις οργανώσεις και τα κινήματα που συμμετέχουν ταυτόχρονα
στο κίνημα του χρέους και στο συνολικότερο κίνημα αντίστασης κατά του
νεοφιλελευθερισμού, ώστε να βοηθήσουμε στη σύγκλιση των αγώνων,
τοποθετώντας ανάμεσα στα καίρια ζητήματα τους τις διεκδικήσεις και τις
εναλλακτικές που αφορούν την απόρριψη των άνομων χρεών.
Το κίνημα πολιτών για τον έλεγχο του χρέους: ένα πολύ νέο  κίνημα στην Ευρώπη
2016-03-03 02 debt-auditΣτην Ευρώπη, το κίνημα για τον έλεγχο του χρέους από τους πολίτες είναι νεότατο, δεν μετράει παρά μόνο 4 χρόνια ζωής. Πρόκειται για καινούργιο κίνημα το οποίο πρέπει να ενισχυθεί. Θα παραθέσω μερικές μόνο ημερομηνίες: στην Ελλάδα, το κίνημα γεννήθηκε την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου 2011 – με το κίνημα για μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ). Για να το λανσάρουμε, συμμετείχαμε 3000 άτομα σ’ ένα συνέδριο στην Αθήνα. Αναπήδησε, ή μάλλον αναπτύχθηκε σχεδόν ταυτόχρονα και στην Ισπανία, μέσα στα πλαίσια του κινήματος των Αγανακτισμένων, την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου – Μαΐου 2011, οπότε μια σειρά από οικονομικές επιτροπές Αγανακτισμένων, και ειδικότερα η οικονομική επιτροπή της Puerta del Sol στη Μαδρίτη, άρχισε να θέτει το ζήτημα του χρέους, να αμφισβητεί τη νομιμοποίησή του χρέους και να καταφεύγει στο εργαλείο του Λογιστικού ελέγχου με συμμετοχή των πολιτών. Ωθούμενη από τη δυναμική του κινήματος των Αγανακτισμένων, γεννήθηκε η πλατφόρμα για το λογιστικό έλεγχο του χρέους (PACD). Ύστερα εμφανίστηκε και στην Πορτογαλία, όπου άνοιξε μια δημόσια συζήτηση με θέμα την αμφισβήτηση της αποπληρωμής του χρέους, θέτοντας ως πρώτο βήμα την προσφυγή στο Λογιστικό έλεγχο. Μια πρώτη σύσκεψη έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2011 στη Λισαβόνα, η οποία οδήγησε στη δημιουργία της Πρωτοβουλίας για ένα Λογιστικό Έλεγχο (IAC) του χρέους το Δεκέμβριο του 2011. Η IAC δημοσίευσε μια πρώτη έκθεση-πόρισμα το 2012. Στη Γαλλία, το κίνημα γεννήθηκε το Σεπτέμβριο του 2011 όταν η ΑΤΤΑΚ και το CADTM συσκέφθηκαν στη Γαλλία με μια ολόκληρη σειρά κινημάτων, προκειμένου να λανσάρουν το Collectif d’Audit Citoyen. Στο Βέλγιο, χρειάστηκε λίγος παραπάνω χρόνος καθώς το audit de la dette (ΑCiDe) γεννήθηκε το Φεβρουάριο του 2013.
Στο επίπεδο της Ευρώπης και της Μεσογείου, η πρώτη πρωτοβουλία συντονισμού των πρωτοβουλιών για το λογιστικό έλεγχο πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες τον Απρίλιο του 2012, όταν ιδρύθηκε το ICAN (International Citizen Audit Network – Διεθνές Δίκτυο για το Λογιστικό Έλεγχο του χρέους) με την προτροπή του CADTM Ευρώπης. Η πρώτη ευρω-μεσογειακή σύσκεψη του δικτύου για το λογιστικό έλεγχο των χρεών έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες την 7η Απριλίου 2012. Υπήρχαν αντιπροσωπείες από 12 χώρες: Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Πολωνία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Αίγυπτος και Τυνησία. Σε όλες τις παραπάνω χώρες είχε μόλις πρωτοεμφανιστεί μια διαδικασία λογιστικού ελέγχου του χρέους και/ή μια εκστρατεία κατά της λιτότητας η οποία συμπεριελάμβανε και το ζήτημα του χρέους.
Το καινούργιο αυτό κίνημα συνάντησε εμπόδια από το ξεκίνημα. Πολλές ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις λένε «ποιος ο λόγος να γίνει λογιστικός έλεγχος του χρέους; Το χρέος πρέπει να ακυρωθεί, ο λογιστικός έλεγχος θα ισούται με μια μορφή νομιμοποίησης του χρέους», με αποτέλεσμα οι δυνάμεις αυτές να εγκαταλείπουν το κίνημα και να αρνούνται να υποστηρίξουν μια τέτοια πρωτοβουλία υπέρ του λογιστικού ελέγχου του χρέους. Στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο μέρος της ριζοσπαστικής αριστεράς αποφάσισε να μην στηρίξει την πρωτοβουλία για το λογιστικό έλεγχο του χρέους (είτε επρόκειτο για την Ανταρσύα, για το μεγαλύτερο μέρος του Σύριζα ή για το ΚΚΕ το οποίο έφτασε να μας αντιμετωπίσει ως εχθρούς). Ευτυχώς, υπήρξαν αγωνιστές και αγωνίστριες ορισμένων αριστερών οργανώσεων (μέρους του Σύριζα, κάποιοι αγωνιστές της ΝΑΡ, μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνδικαλιστές), αλλά οι περισσότεροι ήταν μεμονωμένα άτομα ή οργανώσεις πολιτών που δεν ετύχαιναν της στήριξης κάποιας πολιτικής οργάνωσης. Περιμένουμε ακόμα να μας πουν όσες πολιτικές οργανώσεις αρνήθηκαν να στηρίξουν την πρωτοβουλία για το λογιστικό έλεγχο του χρέους, έχοντας πια διαβάσει την προκαταρκτική έκθεση που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο και την έκθεση του Σεπτεμβρίου 2015, αν η δουλειά μας χρησίμευσε ή όχι στο να νομιμοποιηθεί μέρος του χρέους. Το σίγουρο είναι πως αν αυτές οι οργανώσεις, αντί να μας κατακρίνουν ή να αρέσκονται να μας παρακολουθούν από τα θεωρεία, είχαν λάβει μέρος στο λογιστικό έλεγχο, παρουσιάζοντας επιχειρήματα υπέρ της διαγραφής του χρέους, σίγουρα θα είχε ενισχυθεί ο αγώνας όσων ήθελαν να εφαρμοστεί πραγματικά μια πολιτική που να αποτελεί εναλλακτική αντί για την συνθηκολόγηση άνευ όρων του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του.
Σε όλες τις χώρες βρεθήκαμε αντιμέτωποι με ανάλογα προβλήματα. Είναι πασιφανές ότι δεν τυχαίνουμε ποτέ καλής υποδοχής από τους κυβερνώντες. Όπως το είπε και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία προήδευσε της Ελληνικής Βουλής από το Φεβρουάριο έως και το Σεπτέμβριο του 2015, οι κυβερνήσεις δεν θέλουν να κάνουν λογιστικό έλεγχο του χρέους διότι δεν θέλουν να θέσουν υπό ριζική αμφισβήτηση τη νομιμοποίησή του, να εκθέσουν τον απεχθή του χαρακτήρα, να αμφισβητήσουν την βιωσιμότητα από την άποψη του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Το δε εξωφρενικό είναι ότι υπάρχει, από τον Ιούνιο του 2013, ένας ευρωπαϊκός κανονισμός ο οποίος επιβάλλει στα υπό χρηματοοικονομική επιτήρηση κράτη να πραγματοποιήσουν έλεγχο του χρέους [2]. Έως τώρα, καμία κυβέρνηση δεν έχει αποφασίσει να ξεκινήσει μια τέτοια διαδικασία ελέγχου, πόσω δε μάλλον να την ολοκληρώσει. Ευτυχώς, η Πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής αποφάσισε να το πράξει, το Μάρτιο του 2015, δίνοντας έτσι συνέχεια στις εργασίες της ΕΛΕ [3]. Αν και κατάφερε αρχικά να διασφαλίσει την στήριξη της κυβέρνησης, η τελευταία δεν χρησιμοποίησε ποτέ πραγματικά το όπλο του λογιστικού ελέγχου και δεν στηρίχθηκε στην προκαταρκτική έκθεση της επιτροπής για να αντιμετωπίσει τους δανειστές.

Ένα
δίδαγμα  από την εμπειρία της Ελλάδας : το κίνημα των πολιτών δεν
άσκησε αρκετή πίεση στα αριστερά κόμματα, ιδιαίτερα στο Σύριζα

 

2016-03-03 03 debt
Ένα από τα θεμελιώδη διδάγματα της εμπειρίας της Ελλάδας, είναι ότι το κίνημα των πολιτών για λογιστικό έλεγχο του χρέος, το οποίο ξεκίνησε πολύ δυναμικά το 2011, δεν ενισχύθηκε επαρκώς, δεν δημιούργησε και ούτε διατήρησε την απαραίτητη πίεση – ιδιαίτερα πάνω σε διάφορες πολιτικές δυνάμεις, πέραν του Σύριζα – ώστε να δεσμευτούν ότι, αν γίνονταν κυβέρνηση, θα πραγματοποιούσαν κατά απόλυτη προτεραιότητα ένα λογιστικό έλεγχο του χρέους με συμμετοχή των πολιτών. Κι όμως, ο Σύριζα είχε συμπεριλάβει τη δέσμευση αυτή στο πρόγραμμά του για τις εκλογές Μαΐου-Ιουνίου 2012.

Ενώ ο Σύριζα είχε λάβει μόλις το 4% των ψήφων στις εκλογές του 2009, κατάφερε να συγκεντρώσει το 16% των ψήφων τον Ιούνιο του 2012, μόλις 2 μονάδες λιγότερες από τη Νέα Δημοκρατία. Ο Σύριζα αναδείχθηκε έτσι σε δεύτερο κόμμα της Ελλάδας. Ανάμεσα στους δύο γύρους, ο Τσίπρας παρουσίασε 5 συγκεκριμένες προτάσεις για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τα κόμματα που αντιμάχονται την Τρόικα. (εκτός φυσικά από τη Χρυσή Αυγή, η οποία αποκλείεται, αν και δηλώνει αντιμνημονιακή):

– Κατάργηση όλων των αντικοινωνικών μέτρων (συμπεριλαμβανομένων και των μειώσεων στους μισθούς και τις συντάξεις)

– Κατάργηση όλων των μέτρων τα οποία μείωσαν τα δικαιώματα των εργαζομένων ως προς την προστασία τους και τη διαπραγμάτευση

– Άμεση κατάργηση της βουλευτικής ασυλία και μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος

– Λογιστικός έλεγχος των ελληνικών τραπεζών

– Σύσταση διεθνούς επιτροπής λογιστικού ελέγχου του χρέους σε συνδυασμό με την αναστολή της αποπληρωμής του χρέους μέχρι να ολοκληρώσει τις εργασίες της η εν λόγω επιτροπή.

Δεν ασκήθηκαν αρκετές πιέσεις στο Σύριζα από μέρους των κινητοποιημένων πολιτών για να παραμείνουν τα 5 αυτά σημεία ως απόλυτη προτεραιότητα. Η δέσμευση για πραγματοποίηση λογιστικού ελέγχου του χρέους και για αναστολή της αποπληρωμής του όσο θα διαρκούσαν οι εργασίες αυτής έσβησε βαθμιαία από το δημόσιο λόγο του Αλέξη Τσίπρα και των υπόλοιπων αρχηγικών προσώπων του Σύριζα [4]. Αυτό συνέβη με μεγάλη διακριτικότητα, και την πέμπτη δέσμευση του προγράμματος που είχε παρουσιάσει ο Τσίπρας το Μάιο του 2012 (βλ. πιο πάνω) αντικατέστησε η πρόταση να συγκληθεί μια ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη με στόχο, μεταξύ άλλων, τη μείωση του ελληνικού χρέους. Όταν ο Σύριζα συγκρότησε κυβέρνηση μετά από τη νίκη του στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, είχαν παραμεριστεί – κακώς – και η αναστολή της αποπληρωμής του χρέους, και η πραγματοποίηση λογιστικού ελέγχου του.

Αυτό πρέπει να μας πείσει πως οφείλουμε να αφιερώνουμε ενέργεια στην ενίσχυση των πρωτοβουλιών για τον έλεγχο του χρέους, ώστε οι πολιτικές δυνάμεις που στοχεύουν να φτάσουν στην εξουσία να δεσμευτούν ρητά να λάβουν δραστικά μέτρα για να αντιμετωπίσουν τη πρόκληση της αποπληρωμής του άνομου χρέους.

Διδάγματα από την εμπειρία του λογιστικού ελέγχου του χρέους και την αναστολή της αποπληρωμής του χρέους στον Ισημερινό

 

2016-03-03 04 auditoria-deudaΣυμμετείχα στην επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους του Ισημερινού, η οποία συγκροτήθηκε από την κυβέρνηση του Ισημερινού τον Ιούλιο του 2007. Εργαστήκαμε από τον Ιούλιο του 2007 έως το Σεπτέμβριο του 2008 και η κυβέρνηση, βασιζόμενη στο πόρισμά μας, αποφάσισε να αναστείλει την αποπληρωμή μέρους του χρέους και επέβαλε ήττα στους δανειστές. Αυτό επέτρεψε στη κυβέρνηση να εξοικονομήσει 7 δισεκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν σε κοινωνικές δαπάνες. Επρόκειτο για μια πλήρη νίκη του Ισημερινού μέσα στο πλαίσιο της μερικής αναστολής. Αλλά δεν ήρθε ως δια μαγείας, είχαμε οικοδομήσει μια εκστρατεία από το 2000. Δώσαμε μάχη, επί 6 χρόνια, για να αποδείξουμε στον πληθυσμό ότι το ζήτημα του χρέους, στην περίπτωση του Ισημερινού, ήταν κεντρικό ζήτημα. Αρχίσαμε με κάτι πολύ χειροπιαστό: μια χώρα όπως η Νορβηγία ζητάει από τον Ισημερινό να της αποπληρώσει ένα χρέος που χρησίμευσε για την αγορά 5 αλιευτικών σκαφών. Τι απέγιναν τα 5 αλιευτικά τα οποία παραδόθηκαν στον Ισημερινό από τη Νορβηγία; Οι Ισημερινοί αγωνιστές κατά του χρέους απέδειξαν ότι τα εν λόγω σκάφη είχαν μετατραπεί σε καράβια για τη μεταφορά μπανανών για να πλουτίσει κάποια μεγάλη ιδιωτική εταιρεία εξαγωγής από τον Ισημερινό. Ξεκινήσαμε το 2000 ασχολούμενοι με αυτό το θέμα. Μα το κίνημα αυτό, τι περιείχε; Μέσα σ’ αυτό το κίνημα υπήρχε, μεταξύ άλλων, ο Ρικάρντο Πατίνιο, σημερινός Υπουργός Εξωτερικών, αφού υπηρέτησε πρώτα ως Υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας (την εποχή που πραγματοποιούσαμε το λογιστικό έλεγχο, το 2007-2008). Αυτό σημαίνει ότι, ανάμεσα σε όσους ηγήθηκαν της πρωτοβουλίας για το λογιστικό έλεγχο, κάποιοι ανέλαβαν στην συνέχεια κυβερνητικούς θώκους και τήρησαν τη δέσμευσή τους να λύσουν το πρόβλημα του παράνομου χρέους. Πρέπει να τους αναγνωρίσει κανείς ότι, τουλάχιστον σ’ αυτό το θέμα, υπήρξαν συνεπείς και θαρραλέοι. Έθεσαν, από τη θέση της κυβέρνησης, μια πρώτη μονομερή ενέργεια : συνέστησαν μια επιτροπή λογιστικού ελέγχου την οποία δεν ήθελαν ούτε οι δανειστές, ούτε η διεθνής κοινότητα. Ύστερα από αυτό, προέβησαν σε μια δεύτερη μονομερή ενέργεια με βάση τα αποτελέσματα της επιτροπής λογιστικού ελέγχου: την αναστολή της αποπληρωμής του χρέους, δίχως να ζητήσουν από κανέναν την άδεια να το πράξουν. Και όλα αυτά υπό ιδιάζουσες συνθήκες: ο Ισημερινός διέθετε τα οικονομικά μέσα για να αποπληρώσει το χρέος. Το να λέει λοιπόν ο Ισημερινός: «Εγώ παύω να πληρώνω ένα χρέος το οποίο έχω διαπιστώσει ότι είναι παράνομο, ακόμα κι αν έχω να το αποπληρώσω χάρις στα λεφτά του πετρελαίου. Εγώ, Κράτος του Ισημερινού, θέλω τα έσοδα από το πετρέλαιο να υπηρετούν το λαό και όχι παράνομους δανειστές», αποτελούσε για τους δανειστές ένα πραγματικό σκάνδαλο. Πετύχαμε στον Ισημερινό μόνο και μόνο χάρις σε μια συσχέτιση δυνάμεων που είχε οικοδομηθεί από τα κάτω, πάνω στις πολιτικές δυνάμεις που εκτοξεύτηκαν στην εξουσία και γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αρκετοί υπουργοί, σε θέσεις κλειδιά, ήταν υπέρ του να ασκηθούν πιέσεις στους δανειστές ώστε να υποχρεωθούν σε κάποιες υποχωρήσεις. Αυτά που περιέγραψα ισχύουν τουλάχιστον για τα τρία πρώτα χρόνια της κυβέρνησης, ήτοι για την περίοδο 2007-2009.

Διδάγματα για τους PODEMOS στην Ισπανία

Αν μπορούσε να εφαρμοστεί αυτό το δίδαγμα και σε άλλες χώρες, με πρώτη την Ισπανία, θα αποτελούσε μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Να κάνουμε έτσι ώστε οι PODEMOS και άλλες συμμαχικές δυνάμεις, αν μπουν σε κάποια κυβέρνηση, να μην μπορούν να κάνουν υποχωρήσεις πάνω στο θέμα του χρέους με πρόφαση την realpolitik. Να γίνει πρώτο μέλημα οι PODEMOS και οι σύμμαχοί τους να βρεθούν κάτω από την πίεση των Ισπανών πολιτών, και τα κινήματα που τους στηρίζουν να μην μειώσουν την πίεση και τη δράση πάνω σ’ αυτό το θέμα. Αν η πλατφόρμα για το λογιστικό έλεγχο του χρέους (PACD) δεν ανακτήσει, στην Ισπανία, τη δύναμη και τη δυναμική που είχε κατά την περίοδο 2011-2012, οι αρχηγοί των PODEMOS θα μπορούν άνετα να πουν: « Τελικά το παράνομο χρέος δεν αποτελεί κεντρικό ζήτημα». Η πίεση των ισπανικών ΜΜΕ πάνω στους PODEMOS και τους συμμάχους τους είναι πολύ ισχυρή, και λένε: «Αν οι PODEMOS γίνουν κυβέρνηση, θα είναι τόσο κακό όσο και στην Ελλάδα». Κατά συνέπεια, αρκετά ηγετικά στελέχη των PODEMOS προσπαθούν να παρακάμψουν το ζήτημα υποστηρίζοντας ότι η Ισπανία δεν έχει πραγματικό πρόβλημα αποπληρωμής του χρέους. Υπογραμμίζουν ότι η Ισπανία χρηματοδοτείται χωρίς πρόβλημα στις χρηματοπιστωτικές αγορές, ενώ η Ελλάδα δεν έχει πλέον πρόσβαση σ’ αυτού του είδους τη χρηματοδότηση. Έτσι, τα ηγετικά στελέχη των PODEMOS ισχυρίζονται ότι η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους δεν αποτελεί για την Ισπανία σοβαρό πρόβλημα. Κάνουν λάθος, καθώς μάλιστα αρκετοί δείκτες οι οποίοι καθιστούν προσωρινά την αποπληρωμή του χρέους οικονομικά βιώσιμη, ενδέχεται να χειροτερεύσουν. Ένας εξ αυτών των παραγόντων είναι η κακή κατάσταση των τραπεζών. Αν το κίνημα πολιτών, τα κοινωνικά κινήματα, τα μέλη των PODEMOS και άλλων δυνάμεων της αριστεράς υποχωρήσουν πάνω στο θέμα του χρέους στην Ισπανία, θα βιώσουμε κι άλλη απογοητευτική εμπειρία όπως εκείνη της Ελλάδας. Πρέπει λοιπόν να θυμόμαστε τη μεγάλη σημασία αυτού του αγώνα, και να κινητοποιηθούμε χωρίς να λογαριάσουμε την ενέργεια που χρειάζεται να επενδυθεί σ’ αυτόν.
Η ανάγκη των αριστερών κυβερνήσεων να καταφεύγουν σε μονομερείς ενέργειες αυτοάμυνας
Ένα περαιτέρω δίδαγμα που πρέπει να εξαγάγουμε από τις εμπειρίες του Ισημερινού και της Ελλάδος, είναι ότι χρειάζεται η λήψη μονομερών ενεργειών αυτοάμυνας. Δεν μας αρέσει καταρχήν ο όρος «μονομερείς», γιατί είμαστε υπέρ των κοινών και πολυμερών ενεργειών, Καταγγέλλουμε το μονομερή χαρακτήρα της πολιτικής των ΗΠΑ, όταν επιβάλλουν τα συμφέροντά τους στο υπόλοιπο πλανήτη. Απορρίπτουμε την μονομερή πολιτική του Κράτους του Ισραήλ το οποίο παραβιάζει ένα σωρό αποφάσεις και τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, καταπιέζοντας τον παλαιστινιακό λαό. Ωστόσο, το δικαίωμα των καταπιεσμένων να καταφύγουν σε μονομερείς ενέργειες αποτελεί απολύτως θεμελιώδες δικαίωμα. Είναι καθήκον όποιας κυβέρνησης φτάσει στην εξουσία με τη λαϊκή νομιμοποίηση να αντιστέκεται στους θεσμούς που επιβάλλουν την αποπληρωμή ενός παράνομου, άνομου, απεχθούς, ή μη βιώσιμου χρέους. Πρέπει να έχει τα μέσα να τολμήσει να αποφασίσει, μονομερώς, την αναστολή της αποπληρωμής του χρέους.
Σε όσους ισχυρίζονται ότι, αν η Ελλάδα δεν αποπληρώσει το χρέος της, οι συνέπειες θα είναι δραματικές, πρέπει να απαντήσει κανείς ότι η Ελλάδα, επειδή ακριβώς δεν ανέστειλε την αποπληρωμή του χρέους από το Φεβρουάριο του 2015, ξόδεψε 7 δις. ευρώ για να πληρώσει τους δανειστές της, ενώ το σχέδιο καταπολέμησης της ανθρωπιστικής κρίσης κοστίζει μόλις 200 εκατ. ευρώ. Αντιπαραθέτουμε, δηλαδή, 200 εκατομμύρια με 7 δις ευρώ! Από το Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο του 2015, αδειάσανε τα ταμεία της Ελλάδας, προκειμένου να πληρώσουνε τους δανειστές οι οποίοι, κατά συνέπεια, δεν χρειαζόταν πλέον να κάνουν οποιαδήποτε υποχώρηση.
Αν αποπληρώσετε κάποιο χρέος, τότε το χρέος σας δεν συνιστά πρόβλημα για το δανειστή. Όπως το λένε πολύ σωστά οι Άγγλοι, αν χρωστάτε 1000 ευρώ στην τράπεζά σας και αδυνατείτε να υπηρετήσετε αυτό το χρέος, εσείς έχετε πρόβλημα. Αν όμως έχετε χρέος 10 εκατομμυρίων προς την τράπεζά σας και αναστείλετε την αποπληρωμή του, αυτή θα έχει το πρόβλημα, όχι εσείς.
Θυμηθείτε. Τρεις εβδομάδες μετά την εκλογική νίκη του Σύριζα και τη συγκρότηση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, η Ελλάδα ήρθε αντιμέτωπη με τη ρητή άρνηση των δανειστών, οι οποίου εκπροσωπούνταν από τον Ολλανδό σοσιαλιστή Γερούν Ντάισελμπλούμ, να ληφθεί υπόψη η λαϊκή βούληση. Το Eurogroup, το οποίο έμελλε πλέον να εκπροσωπήσει την Τρόικα στη διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση, δήλωσε εν ολίγοις: « Λίγο με απασχολούν οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, αποφασίζω ότι 1) συνεχίζετε να αποπληρώνετε το χρέος, 2) παρατείνουμε το πρόγραμμα λιτότητας ως το τέλος 2015 και μας κάνετε προτάσεις προκειμένου να μας πείσετε ότι είστε καλοί μαθητές, τηρώντας τη λιτότητα και το δρόμο των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Όσο για το αν θα επικυρώσουμε τις προτάσεις σας, αυτό θα το δούμε».
Αν ο Τσίπρας ή ο Βαρουφάκης, στο όνομα της ελληνικής κυβέρνησης, είχε αντιστρέψει το πράγμα δηλώνοντας, γύρω στις 20 Φεβρουαρίου: «Δείξαμε καλή πρόθεση κατά τη διαπραγμάτευση η οποία εξελίχθηκε κατά τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, δεν μας προσφέρετε απολύτως τίποτα, δεν λαμβάνετε υπόψη σας την εντολή που μόλις λάβαμε από τον ελληνικό λαό, και επομένως αναστέλλουμε την αποπληρωμή, και εφαρμόζουμε την παράγραφο 9 του άρθρου 7 του Κανονισμού 472 της 21ης Μαΐου2013 η οποία ορίζει ότι ένα Κράτος που βρίσκεται υπό οικονομική επιτήρηση υποχρεούται να διενεργήσει λογιστικό έλεγχο του χρέους [5]. Και όσο κρατάει η διαδικασία του λογιστικού ελέγχου, αναστέλλουμε την αποπληρωμή. Θα δούμε έτσι 1) αν θα αποφασίσετε επιτέλους να λάβετε υπόψη σας την ετυμηγορία του ελληνικού λαού και 2) αν ενεργείτε, απέναντί μας, καλή τη πίστη». Αν ο Τσίπρας είχε πράξει έτσι, αυτό θα είχε αντιστρέψει το συσχετισμό δυνάμεων.
Μια τέτοια πράξη χαρακτηρίζεται ως μονομερής ενέργεια αυτοάμυνας. Στις περιπτώσεις όπως αυτή που βίωνε η Ελλάδα, τίποτε θετικό δεν μπορεί να συμβεί, από τη μεριά των δανειστών, χωρίς κάποιες μονομερείς ενέργειες από μέρους των δανειζόμενων.
Τώρα που η ελληνική κυβέρνηση συνθηκολόγησε, τι θα γίνει με το ελληνικό χρέος; Δεν αποκλείεται οι δανειστές να κάνουν μια κάποια – μικρή- κίνηση αν η κυβέρνηση Τσίπρα αποδεχθεί τα φιρμάνια) του Eurogroup και της ΕΚΤ [ Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα], αλλά δεν πρόκειται ποτέ να αποποιηθούν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους που απαιτούν από την Ελλάδα, γιατί αποτελεί το μοχλό εκβιασμού τους. Το πιο πιθανό είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να προσαρμόσουν το πρόγραμμα αποπληρωμής προκειμένου κάποιες καταληκτικές ημερομηνίες να καθυστερήσουν.

Πρέπει να διαβάσουν όλοι το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος

Είναι πολύ σημαντικό να διαβάσει κανείς με προσοχή το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος. Κατεβάστε το δωρεάν, είναι μόλις 65 σελίδων και παρουσιάζει μια σειρά από επιχειρήματα κλειδιά μαζί με ορισμούς.
Τριάντα άτομα, προερχόμενα από έντεκα διαφορετικές χώρες, αποτελούν την Επιτροπή Αλήθειας για το ελληνικό χρέος. Ανάμεσα στα μέλη της συγκαταλέγονται επιφανείς εμπειρογνώμονες του διεθνούς δικαίου, οικονομολόγοι καθώς κι ένας τέως πρόεδρος κεντρικής τράπεζας, ελεγκτές των δημοσιονομικών, πρώην διευθυντικά τραπεζικά στελέχη, εκπρόσωποι των κοινωνικών κινημάτων οι οποίοι διαθέτουν γνώσεις σε πολλούς και διάφορους τομείς και γνωρίζουν εις βάθος την επιρροή των πολιτικών που έχουν επιβληθεί από τους δανειστές στην Ελλάδα.
Μια από τις πρώτες εργασίες που αναλάβαμε ήταν να συζητήσουμε για να συμφωνήσουμε για τους όρους αναφοράς και τους ορισμούς: τι είναι παράνομο χρέος, άνομο χρέος, απεχθές χρέος. Αυτοί οι ορισμοί και όροι αναφοράς, αν και επιδέχονται βελτιώσεως, μπορούν να χρησιμεύσουν για το λογιστικό έλεγχο του χρέους και σε άλλες χώρες.

Η ακύρωση  του χρέους : απαραίτητη, αλλά όχι και επαρκής προϋπόθεση

 

2016-03-07 06 el-deute

Η επίλυση του προβλήματος του άνομου χρέους αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια ρήξη με τις πολιτικές λιτότητας, αλλά δεν είναι η μόνη. Μια εναλλακτική πρέπει να συμπεριλάβει ένα πλήρες και με συνοχή πλάνο, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει:

– το λογιστικό έλεγχο και την αναστολή της αποπληρωμής του χρέους,

– την επίλυση της τραπεζικής κρίσης, η οποία απαιτεί την κοινωνικοποίησή τους (στην Ελλάδα, αυτό έπρεπε να σημαίνει την χρεοκοπία των ιδιωτικών τραπεζών και τη δημιουργία υγιούς κοινωνικοποιημένου δημόσιου τραπεζικού συστήματος, με προστασία των καταθέσεων),

– τη θέσπιση κάποιου συμπληρωματικού νομίσματος,

– δραστικά φορολογικά μέτρα προκειμένου να πληρώσουν οι πλούσιοι και να μειωθεί η φορολογική πίεση στους φτωχούς,

– την κατάργηση των κοινωνικά άδικων μέτρων,

– την παύση των ιδιωτικοποιήσεων, την αποϊδιωτικοποίηση,

– την ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών,

– την ανακατανομή του χρόνου εργασίας,

– μέτρα για την προώθηση της οικολογικής μετάβασης.

Αν πρόκειται για έξοδο από το ευρώ, θα πρέπει να συνδυαστεί η έξοδος με μια νομισματική μεταρρύθμιση αναδιανομής του πλούτου. Πρέπει επίσης να ξεκινήσει μια διαδικασία για να τροποποιηθεί, με δημοκρατικό τρόπο, το Σύνταγμα της χώρας. Στις χώρες μας, πρέπει ταυτόχρονα να αλλάξουμε τους εθνικούς θεσμούς και να επανιδρύσουμε την Ευρώπη. Αυτό απαιτεί την ακύρωση των απαράδεκτων συμφωνιών. Το ζήτημα της διαδικασίας εκπόνησης νέου συντάγματος προϋποθέτει ευρεία λαϊκή συμμετοχή: οι πολίτες πρέπει να γίνουν κύριοι του πολιτικού ζητήματος και των πολιτικών επιλογών. Και για να γίνουν κύριοι, πρέπει να μπορούν να ξαναγράψουν τα Συντάγματα. Αυτό είναι ένα από τα θετικά μαθήματα που οφείλουμε να πάρουμε από τη Λατινική Αμερική, με τις πλουσιότατες διαδικασίες εκπόνησης συντάγματος, τόσο στη Βενεζουέλα (1999) όσο και στη Βολιβία (2206-2008) ή στον Ισημερινό (2007-2008), οι οποίες επέτρεψαν, εξάλλου, να ενσωματωθούν στο σύνταγμα του Ισημερινού κάποια κρίσιμα σημεία, όπως η ρητή και απόλυτη απαγόρευση κοινωνικοποίησης των ιδιωτικών χρεών.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα των ιδιωτικών άνομων χρεών

Στο Βέλγιο ή στη Γαλλία, τα άνομα ιδιωτικά χρέη δεν αποτελούν ακόμα κεντρικό ζήτημα. Όμως στην Ισπανία, αν παραβλέψει κανείς το άνομο χρέος μέσω υποθήκευσης το οποίο απαιτείται από εκατοντάδες χιλιάδες ισπανικές οικογένειες, αφήνει κατά μέρος μια απόλυτη αδικία. Ανάμεσα στο 2008 και το δεύτερο τρίμηνο του 2015, εκδόθηκαν 416.332 εντολές έξωσης σε οικογένειες που δεν κατάφεραν πλέον να εξυπηρετήσουν το δάνειο με υποθήκη που είχαν συνάψει. Οι εξώσεις είναι μια από τις επιπτώσεις της κρίσης, αλλά ο νόμος που τις κάνει νόμιμες είναι πολύ προγενέστερος αυτής. Πρόκειται για τον «Νόμο των υποθηκών» ο οποίος επιβλήθηκε το 1946 με διάταγμα κατά τη δικτατορία του Φράνκο, και παραμένει εν ισχύ.
Πώς ταπεινωμένοι άνθρωποι (αφού είναι υπερχρεωμένοι), εξαπατημένοι από τις τράπεζες, πεταμένοι έξω από το σπίτι τους και, παρ’ όλ’ αυτά, ακόμα υπόλογοι για μέρος του χρέους αυτού, πώς θα μπορούσαν αυτοί οι άνθρωποι να κινητοποιηθούν μαζί μας, ώστε να σταματήσει η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους του Κράτους; Αφού νικήθηκαν, στην προσωπική τους ζωή, επειδή δεν υπήρχε ένα αρκετά ισχυρό κίνημα αντίστασης για να εμποδίσει τις εξώσεις, είναι πιθανόν να μην βρουν τη δύναμη να συνεχίσουν τον αγώνα, και να θεωρήσουν ότι το ζήτημα του άνομου δημόσιου χρέους δεν τους αφορά. Ευτυχώς, στην Ισπανία, ένα σημαντικό κίνημα κατά των εξώσεων αναπτύχθηκε από το 2010 κι έπειτα. Το Συντονιστικό των Πληγέντων από τις Υποθήκες πολιτών (PAH) προτάσσει το γεγονός ότι «πολλοί καταχρηστικοί όροι συνόδευσαν τα δάνεια, και [ότι] πολλά υπό υποθήκη αγαθά είχαν υπερεκτιμηθεί προκειμένου να μπουν ως εγγύηση στις υποθήκες αυτές, κι επομένως πρέπει να θεωρηθούν ως τοξικά χρηματοπιστωτικά προϊόντα.
Η Άντα Κολάου, νέα δήμαρχος της Βαρκελώνης από το 2015, έγινε γνωστή ως μια από τους εμπνευστές και διοργανωτές του κινήματος κατά των αναγκαστικών εξώσεων, και πήρε μέρος σε πολλές δράσεις κατάληψης των τραπεζών.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο – όπου η νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση προχώρησε περισσότερο απ’ ό,τι στην ηπειρωτική Ευρώπη-, με το να παραβλέπει κανείς το θέμα του άνομου χρέους των φοιτητών, του άνομου χρέους των φοιτητών, παραβλέπει ένα ουσιαστικότατο ζήτημα. Έτσι και στις ΗΠΑ, όπου το χρέος των φοιτητών ανέρχεται σε πάνω από 1000 δις δολάρια και όπου, από τότε που ξέσπασε η κρίση, περισσότερες από 14 εκατομμύρια οικογένειες έχουν υποστεί έξωση από την κατοικία τους (εκ των οποίων τουλάχιστον 500 000 με παράνομο τρόπο). Αρκετά θύματα, με τη βοήθεια των κοινωνικών κινημάτων (ιδιαίτερα των Strike Debt), αντέδρασαν, οργανώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τους δικαστικούς κλητήρες και να αρνηθούν την έξωση [7]. Χιλιάδες αγωγές υποβλήθηκαν κατά των τραπεζών. Στη περίοδο 2010-2015, οι αρχές των ΗΠΑ υπέγραψαν συμφωνίες με τις τράπεζες προκειμένου να τις γλυτώσουν από την καταδίκη για το σκάνδαλο των δανείων με υποθήκη και των παράνομων εξώσεων. Αρκούσε οι τράπεζες να πληρώσουν ένα απλό πρόστιμο.
Στο Βέλγιο, ακόμα κι αν η προβληματική των υπερχρεωμένων και φτωχοποιημένων νοικοκυριών δεν έχει λάβει τόσο δραματικές διαστάσεις όσο στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα ή στην Ισπανία, 352.270 άτομα δεν κατάφεραν να αποπληρώσουν τα χρέη τους (από λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, υγραερίου, υποθήκες, κλπ) το 2015 και το μέσο ποσοστό χρέους (σε συσχέτιση με το εισόδημα) αυξάνεται σταθερά από την αρχή της κρίσης. Φυσικά, η λιτότητα συμβάλλει στην επιβάρυνση του χρέους των πιο ευπαθών νοικοκυριών. Παίρνοντας ως αφετηρία τη διαπίστωση ότι το πρόβλημα της υπερχρέωσης είναι αδύνατον να επιλυθεί κατά τρόπο ατομικό, μια καινούργια πρωτοβουλία ξεκίνησε στις αρχές του χρόνου για να θέσει το ζήτημα ενός λογιστικού ελέγχου και της διαγραφής των άνομων ιδιωτικών χρεών. Η πρωτοβουλία αυτή συγκεντρώνει γύρω από το τραπέζι το CADTM, το Βαλλωνικό Δίκτυο Αγώνα κατά της Φτώχειας, το Κέντρο Υποστήριξης στην υπηρεσία διαμεσολάβησης χρεών στις Βρυξέλλες, άλλους συλλόγους καθώς και υπερχρεωμένα άτομα.
Αν αφήσει κανείς τις πλέον βιομηχανοποιημένες χώρες, διαπιστώνει ότι το πρόβλημα των άνομων ιδιωτικών χρεών αποτελεί επίσης πρόκληση για τα κινήματα που αντιπαλεύουν το σύστημα-χρέος. Στην Ινδία, πάνω από 300 000 υπερχρεωμένοι αγρότες αυτοκτόνησαν στη διάρκεια των τελευταίων 15 χρόνων. Στο Μαρόκο, τα θύματα του καταχρηστικού μικροδανεισμού οργανώνονται με τη βοήθεια του ATTAC/CADTM Mαρόκου.

Συμπέρασμα

Δεν είναι ώρα για αμφιταλαντεύσεις όσον αφορά τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης με τους δανειστές των άνομων χρεών. Είναι σαφές, εδώ και πολλά χρόνια, ότι δεν αναζητούν ούτε συμβιβασμό, ούτε φιλικό διακανονισμό, αλλά ξεκάθαρα την κινητοποίηση όλων των δυνατών μέσων προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Και αυτό, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο κόστος που πληρώνουν ήδη οι λαοί, από την Αθήνα ως το Δελχί, από τα αμερικανικά πανεπιστήμια ως τους δρόμους του Μπαμακό. Δεν μπορούμε επίσης να βασιστούμε τυφλά στην καλή θέληση των πολιτικών κομμάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς, ακόμα κι όταν ενσαρκώνουν μια πολύ σπάνια, πλέον, ελπίδα – και ο Σύριζα είναι η θλιβερή του απόδειξη. Μόνο η μαζική κινητοποίηση, γύρω από ισχυρές διεκδικήσεις, θα μπορέσει να φέρει μια πραγματική και βιώσιμη αλλαγή προς μια πιο ίση κοινωνία η οποία θα σέβεται τη φύση και τα θεμελιώδη δικαιώματα όλων των ανθρώπινων όντων.

Σημειώσεις

[1] Το κείμενο αυτό εκπονήθηκε με βάση την προφορική εισήγησή μου στην Ευρωπαϊκή Σύσκεψη Πολιτών για το Χρέος η οποία έλαβε χώρα την 16η Οκτωβρίου 2015 στις Βρυξέλλες. Βλ. τη γενική αναφορά της ημερίδας. Ο υποφαινόμενος ευχαριστεί θερμά τους Noémie Cravatte, Damien Millet, Rémi Vilain, Brigitte Ponet, Jérémie Cravatte και Pierre Gottiniaux για τη συνεργασία τους.
[2] Βλ. Éric Toussaint, « Si un gouvernement Syriza appliquait à la lettre un règlement de l’UE sur la dette » (αν μια κυβέρνηση Σύριζε εφάρμοζε κατά γράμμα έναν κανονισμό της ΕΕ για το χρέος), δημοσιεύτηκε την 22 Ιανουαρίου 2015
[4] Για μια ανάλυση αυτού από τον υποφαινόμενο, βλ Eric Toussaint, « Grèce : pourquoi la capitulation ? Une autre voie est possible (κείμενο του βίντεο με επεξηγητικές σημειώσεις, στα γαλλικά)», δημοσιεύτηκε την 27η Αυγούστου 2015
[5] « Κάθε Κράτος μέλος το οποίο υπάγεται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής πραγματοποιεί πλήρη έλεγχο των δημοσιονομικών του, ούτως ώστε, μεταξύ άλλων, να εκτιμηθούν οι λόγοι οι οποίοι επέφεραν τη συσσώρευση των υπερβολικών επιπέδων δανεισμού καθώς και να εντοπιστεί κάθε πιθανή παρατυπία».
Μετάφραση: Marie-Laure VEILHAN

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO10 λεπτά πριν

Η νύφη της Αλάσκας

Τέτοιο πικρό γεωπολιτικό γέλιο δεν θα έχει ξαναϋπάρξει.

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Σε νέα εποχή η παγκόσμια ναυτιλία! Κίνδυνοι για την ανθρώπινη ζωή και την ασφάλεια των λιμένων – Μπροστά σε κρίσιμη πρόκληση η Ελλάδα

Σε μια εποχή όπου οι τεχνολογικές εξελίξεις προηγούνται συχνά της θεσμικής και επιχειρησιακής προσαρμογής, η ναυτιλιακή ασφάλεια οφείλει να παραμείνει...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Και πάλι μόνοι: Το παγκόσμιο κράτος και η αυταπάτη της αιώνιας ειρήνης

Ποιος ερμηνεύει τις οικουμενικές αρχές και ποιος διαθέτει την ισχύ να τις επιβάλει; Μέσα από την κριτική του Παναγιώτη Κονδύλη,...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Κατασκοπευτικό θρίλερ στην Ινδία: Συνέλαβαν γυναίκα για διαρροή στρατιωτικών μυστικών στην πακιστανική ISI – Εμπλέκονται δύο στρατιωτικοί στα σύνορα με την Κίνα

Σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας ερευνούν οι ινδικές αρχές στην πολιτεία Παντζάμπ. Μία γυναίκα συνελήφθη ως ύποπτη για τη διαβίβαση απόρρητων στρατιωτικών...

Αθλητικά10 ώρες πριν

Εθνικιστική πρόκληση στα Σκόπια με φόντο τον Ηρακλή! Αλυτρωτικός χάρτης και επίσημη διαμαρτυρία της Ελλάδας

Διπλωματικές διαστάσεις προσλαμβάνει η υπόθεση του πανό που ανάρτησαν οπαδοί της ΜΖΤ Σκοπίων κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με τον...

Δημοφιλή