Άμυνα

Proxy War Ελλάδας-Τουρκίας και το τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν (!)

Δημοσιεύτηκε στις

5 Μαΐου 2019 στις 12:15

από τον

Το μοντέλο συνεργασίας των Ισραηλινών με τους Κούρδους, το οποίο έχει διαχρονικά σφυρηλατηθεί, αποτελεί πρότυπο στο οποίο βασίζεται η άμυνα του Ισραήλ κατά της Τουρκίας και όχι μόνο. Η άμυνα αυτή προβλέπει την δημιουργία μιας ενιαίας «ομπρέλας» που περιλαμβάνει το τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν, και θα λειτουργήσει ως «ανάχωμα» στην Τουρκική νέο-οθωμανική επεκτατικότητα. Η εγκαθίδρυση του κράτους του Μεγάλου Κουρδιστάν, είναι σε προχωρημένο στάδιο, και τώρα επιδιώκεται η διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών ώστε να στηθεί το υπόλοιπο του τόξου, που αφορά στην περιοχή Κρήτης-Κύπρου, το μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας. Η επίτευξη αυτού του στόχου, έμμεσα ωθεί τη Τουρκία να αναβαθμίσει την προκλητικότητά της έναντι της Ελλάδος και πυροδοτεί κοσμογονικές εξελίξεις στην περιοχή.

Το παρόν άρθρο μπορεί να θεωρηθεί και ως συνέχεια από ΕΔΩ…

Σχέσεις Ισραήλ με τους Κούρδους

Για να εξηγήσουμε την παρούσα γεωπολιτική συγκυρία, πρέπει να κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση μερικές δεκαετίες πίσω. Η εξωτερική πολιτική του Ισραήλ, βασίστηκε στην χάραξη της περίφημης «περιφερειακής πολιτικής (peripheral strategy)» από τον Δαυίδ Μπεν Γκουριόν. Η γεωπολιτική στρατηγική αυτή διαπίστωνε ότι το Ισραήλ, εντοπίζεται σε μια περιφέρεια εχθρική ως προς αυτό (Ημισέληνος) και έπρεπε για την ανάσχεση των απειλών, να εφαρμόσει δύο μεθόδους. Πρώτον την «αυτοβοήθεια», δηλαδή την αύξηση της οικονομικής ισχύος με σκοπό να μετατραπεί σε στρατιωτική, και δεύτερον στην «εξωτερική εξισορρόπηση», δηλαδή την δημιουργία ειδικών συμμαχιών που θα μπορούσαν να εγγυηθούν την επιβίωση και την ασφάλεια του Ισραήλ.

Βάσει αυτής της πολιτικής, οι σχέσεις του Ισραήλ με τους Κούρδους, σφυρηλατούνται συνεχώς από το 1960 μέχρι και σήμερα όπου διαπιστώνεται μια αγαστή ισραηλοκουρδική συνεργασία στην Συρία, το Ιράκ αλλά και την Τουρκία με παροχή στρατιωτικών υλικοτεχνικών διευκολύνσεων, εκπαιδεύσεως κλπ. Οι Κούρδοι, ένας λαός περίπου 30 εκατομμυρίων, είναι ένα έθνος χωρίς κράτος, που προσπαθεί να αποκτήσει την πολυπόθητη ανεξαρτησία του. Οπότε τα συμφέροντα των δύο στην ευρύτερη περιοχή συντείνουν, για αυτό και οι σχέσεις τους καλλιεργήθηκαν διαχρονικά, μεθοδικά, και βάσει σχεδίου.

Συγκεκριμένα, το σχέδιο Oded Yinon από το 1982 προέβλεπε την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ με την παράλληλη στήριξη των Κούρδων ως στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, μερατρέποντάς τους σε «μακρύ χέρι» στην ευρύτερη περιοχή. Βάσει του σχεδίου αυτού, προβλεπόταν να πυροδοτηθεί ρήξη μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων των Αράβων και ενόσω αυτοί θα αντιμάχονται μεταξύ τους, θα επιτυγχάνονταν η ασφάλεια του Ισραήλ και η εδραιοποίησή του ως κυρίαρχο κράτος στην Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα αυτού του σχεδιασμού το βλέπουμε σήμερα, μετά από περίπου τρεις δεκαετίες, να είναι σε πλήρη εξέλιξη. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι στο σχέδιο Oded Yinon, υπήρχε ειδική μνεία όπου διευκρινιζόταν ότι είναι υψίστης σημασίας η εμβόλιμη χρήση των Κούρδων για να διασπαστούν οι γειτονικές χώρες του Ισραήλ, με την λογική του «διαίρει και βασίλευε».

Οι Ισραηλινοί για να επικυρώσουν και να δικαιολογήσουν την στρατηγική συμμαχία τους με τους Κούρδους μεταχειρίστηκαν ακόμη και ακαδημαϊκές μελέτες, πείθοντας έτσι και την κοινή γνώμη. Το Hebrew University σε έρευνά του κατέληγε ότι οι Εβραίοι ομοιάζουν περισσότερο με τους Κούρδους. Στα μάτια του Ισραήλ, οι Κούρδοι είναι μια μέτρια δύναμη η οποία δεν έχει εφαρμόσει αντι-ισραηλινή ρητορική, και δεν έχουν έρθει ποτέ σε σοβαρή αντιπαράθεση μαζί τους.

Ειδικά την τελευταία δεκαετία αλλά και παλαιότερα, υπάρχουν πολλές και αδιάσειστες αποδείξεις για την ισραηλοκουρδική συνεργασία. Η συνεχής προμήθεια στρατιωτικής υλικοτεχνικής βοήθειας κυρίως μέσω των ΗΠΑ προς τους Κούρδους (άρθρο) είναι ένα πρώτο αδιαμφισβήτητο στοιχείο. Το δεύτερο είναι οι συχνές αναφορές στον διεθνή τύπο για την στρατιωτική εκπαίδευση των Κούρδων αλλά και την στρατολόγησή τους από τις μυστικές υπηρεσίες. Η Washington Post σε άρθρο της το 2013 ανέφερε, ότι η Τουρκία αποκάλυψε στις Ιρανικές μυστικές υπηρεσίες ένα δίκτυο Ισραηλινών πρακτόρων εντός του Ιράν, δέκα εκ των οποίων ήταν Κούρδοι οι οποίοι διασυνδέθηκαν με την Μοσάντ εντός της Τουρκίας. Το δίκτυο αυτό εργαζόταν στην συλλογή πληροφοριών εντός του Ιράν, ενώ παρόμοια δίκτυα στήθηκαν στο Ιράκ και την Συρία, όπου οι Κούρδοι ήταν κατά κάποιο τρόπο τα μάτια των Ισραηλινών στις εν λόγω χώρες. Αυτό επιβεβαιώθηκε και από την Le Figaro η οποία το 2012 αποκάλυψε ότι πράκτορες του Ισραήλ στρατολογούσαν και εκπαίδευαν ιρανούς αντιφρονούντες σε μυστικές κουρδικές βάσεις εντός του Ιράκ.

Σχέσεις Ισραήλ με τους Τούρκους

Η Τουρκία, με επικεφαλής τον Ερντογάν, είναι απίθανο να αλλάξει την εχθρική στάση της έναντι του Ισραήλ. Ειδικά από τότε που αποφάσισε να κάνει πράξη τα νέο-οθωμανικά του σχέδια για να αναδειχθεί σε ηγέτιδα περιφερειακή δύναμη στον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο.

Οι σχέσεις λοιπόν Ισραήλ-Τουρκίας μετεξελίσσονται σταδιακά σε σχέσεις βαριάς αντιπαλότητας. Χαρακτηριστική ήταν η σφοδρή αντιπαράθεση με φόντο την απόβαση Ισραηλινών κομάντος στο πλοίο Μαβί Μαρμαρά, το οποίο προσπαθούσε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας, τον Μάιο του 2010. Ο Ερντογάν δεν διστάζει να αποκαλεί το Ισραήλ «κατοχικό κράτος που καταφεύγει σε πρακτικές τρόμου» και «κράτος – τρομοκράτη που σκοτώνει παιδιά». Ακόμη και η κοινή γνώμη των Τούρκων τείνει να αποκτήσει τις ίδιες απόψεις για το Ισραήλ. Σε δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Καντίρ Χας, τον Ιούνιο του 2018, το 26,7% ήταν θετικό στην ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ, ενώ το 56,3% ήταν είναι αρνητικό.

Η όξυνση των ισραηλοτουρικών σχέσεων ασφαλώς επηρεάζεται από το κουρδικό ζήτημα, αλλά και από τους ενεργειακούς σχεδιασμούς στη λεκάνη της Λεβαντίνης, η οποία αποτελεί το μήλον της έριδος, και ο παρόν σχεδιασμός των ΗΠΑ-Ισραήλ παραγκωνίζει την Τουρκία όπως εξηγήσαμε αναλυτικά σε προηγούμενο άρθρο μας και θα σχολιαστεί και παρακάτω.

Ακόμη και η στροφή της Τουρκίας προς την Ρωσία έχει σχέση με την έντονη δυσαρέσκειά της σε σχέση με το κουρδικό. Η Τουρκία χρησιμοποίησε το αρχικό άνοιγμά της προς τη Ρωσία ως απειλή-μπλόφα έναντι των ΗΠΑ, με την ελπίδα ότι η Ουάσινγκτον δεν θα θυσιάζε τις σχέσεις με την Τουρκία για τους Κούρδους, αλλά τελικά αυτό είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Η Τουρκία βρέθηκε στην αγκαλιά της Ρωσίας με την παραγγελία των S-400 και οι ΗΠΑ-Ισραήλ ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο τους δεσμούς και την υποστήριξή στους Κούρδους.

Η σημασία των Κούρδων

Η Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ αλλά και η Μόσχα αναγνωρίζουν τη σημασία των Κούρδων στη Μέση Ανατολή. Οι Κούρδοι πλέον λειτουργούν ως προπέτασμα-φράγμα που επιβραδύνει-ελέγχει την εισροή ισλαμιστών με τη δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης. Ταυτόχρονα, το φράγμα αυτό κρατά τους Τούρκους μακριά από το Ισραήλ. Οι Κούρδοι έχουν εξελιχθεί σε μια αξιόπιστη και εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη με επιτυχίες έναντι του «ισλαμικού κράτους» και της Τουρκίας. Είναι μια αυξανόμενα σταθεροποιητική-αποτρεπτική δύναμη στην ασταθή Μέση Ανατολή, ειδικά μετά την κατάρρευση της Συρίας και του Ιράκ. Η συμμαχία με τους Κούρδους είναι μια φυσική συμμαχία μεταξύ μη αραβικών λαών στην περιοχή.

Περιοχή Ροτζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν με πράσινο) και περιοχή Μπασούρ (Νότιο Κουρδιστάν με κόκκινο)

Οι Κούρδοι ελέγχουν ήδη αρκετά εδάφη. Στη Συρία, ελέγχουν τα εδάφη στα βόρεια της χώρας (Ροτζάβα, δυτικό Κουρδιστάν). Στο Ιράκ ελέγχουν το βόρειο τμήμα της χώρας (Μπασούρ, Νότιο Κουρδιστάν). Στην Τουρκία, οι Κούρδοι αποτελούν το 20% του πληθυσμού με την συντριπτική πλειοψηφία στα ανατολικά. Οι Κούρδοι επίσης ελέγχουν τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου των ως άνω περιοχών, με τις ευλογίες ΗΠΑ-Ισραήλ, οι οποίοι κτίζουν μεθοδικά τις προϋποθέσεις για την ανεξαρτησία και την εγκαθίδρυση του Κουρδιστάν.

Το Μεγάλο Κουρδιστάν

Οι παραπάνω σχεδιασμοί επιβεβαιώνονται σε άρθρο της Jerusalem Post όπου αναφέρει ότι «αυτήν την στιγμή, γύρω από την Βόρεια Συρία διαδραματίζεται ένα τεράστιο παιχνίδι ανάμεσα σε ΗΠΑ και Τουρκία με διακύβευμα επίσημα, την περίφημη και πολυδιαφημισμένη ζώνη ασφαλείας, ανεπίσημα όμως παίζεται το μέλλον των Κούρδων, τους οποίους θέλουν να ‘σφαγιάσουν’ με την ησυχία τους χωρίς την παρουσία Αμερικανών, οι νέο-οθωμανοί Τούρκοι».

Η ομπρέλα Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν

Όπως οι Κούρδοι έγιναν εργαλείο των Ισραηλινών για δημιουργία ουδέτερης ζώνης μεταξύ τους και της Τουρκίας – Συρίας, κάτι παρόμοιο επιχειρείται ήδη στην περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Η δημιουργία δηλαδή μιας «ομπρέλας», ενός ισχυρού νοητού «αναχώματος» στην Τουρκία, αποτελούμενο από την Κρήτη, την Κύπρο και την Βόρεια Συρία – Κουρδιστάν. Με αυτήν την μεθόδευση, η Τουρκία θα αποκλειστεί τελείως από την Αν. Μεσόγειο, τα κοιτάσματα και τον σχεδιασμό του EastMed που ούτως ή άλλως δεν εμπίπτουν στην δικαιοδοσία της αλλά παρά ταύτα τα εποφθαλμιά.

Δε είναι τυχαίο ότι σε άρθρο του εβραϊκού think tank (του Κέντρου Στρατηγικών Ερευνών BESA, Begin Sadat Center for Strategic Studies) που επηρεάζει την Ισραηλινή εξωτερική πολιτική ο αναλυτής Dmitri Shufutinsky έγραφε:
«Δεδομένης της αυξανόμενης παρέμβασης και επιρροής της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, είναι απαραίτητο να οικοδομηθεί και να ενισχυθεί ένας πολυμερής μηχανισμός μεταξύ των πλέον κρατών της περιοχής και των «κρατιδίων» που πλήττονται από τα επεκτατικά σχέδια της Άγκυρας, για να τη συγκρατήσουν.

Οι ΗΠΑ παρέχουν ήδη σημαντική υποστήριξη τόσο στους Κούρδους της Συρίας όσο και στον αναδυόμενο «Ιστορικό Άξονα» Ελλάδας – Ισραήλ – Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Κούρδοι, και ο προαναφερθείς συνασπισμός της Ανατολικής Μεσογείου [σσ. Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος], έχουν κοινό συμφέρον να αμφισβητήσουν τις ηγεμονικές φιλοδοξίες του Ερντογάν και να προστατεύσουν την κυριαρχία τους. Αυτοί οι παράγοντες – ίσως με καθοδήγηση από την Ουάσινγκτον – πρέπει να σφυρηλατήσουν ένα συνεκτικό σχέδιο και να κάνουν ό,τι πρέπει για να υλοποιηθεί.»

Ενώ ο ίδιος αναλυτής αλλού ανέφερε ότι: «Το θέμα της εκμετάλλευσης των αποθεμάτων φυσικού αερίου της Κύπρου είναι κρίσιμο για τα οικονομικά και διπλωματικά συμφέροντα του Ισραήλ τις επόμενες δεκαετίες και πρέπει να προστατεύεται με κάθε κόστος.»

Proxy war Ελλάδας-Τουρκίας

Για να επιτευχθεί η δημιουργία αυτής της «ομπρέλας», το Ισραήλ πιθανότατα θα επιχειρήσει να μας εμπλέξει σε ένα proxy war, όπου θα βρεθούμε αμυνόμενοι έναντι της Τουρκίας. Ο σκοπός θα είναι να την αποδυναμώσει και να την αποσταθεροποιήσει με μια διένεξη, η οποία θα είναι αμφιβόλου αποτελέσματος και μεγάλης επικινδυνότητας και για τις δυο χώρες, ειδικά εάν είναι παρατεταμένη. Μέσα από αυτήν την διένεξη, από την οποία θα απέχει το Ισραήλ, θα αναδειχτεί το ίδιο ως κύριος παράγοντας-ρυθμιστής σταθερότητας της περιοχής που θα καθορίσει τους όρους διαχείρισης των κοιτασμάτων και της διάθεσής τους στην Ευρώπη. Για να το επιτύχει αυτό το Ισραήλ έμμεσα θα εξαναγκάσει την Τουρκία να κινηθεί εναντίον της Ελλάδας, σε χρόνο που εκείνο θα κρίνει κατάλληλο. Οι Τούρκοι παρότι ήδη έχουν δηλώσει ξεκάθαρα τις βλέψεις τους, δεν είναι ακόμη έτοιμοι να το πράξουν (άρθρο).

Μετά το πραξικόπημα ο Ρ.Τ.Ερντογάν έχει αποκτήσει φοβίες για την ζωή του και είναι περισσότερο καχύποπτος από ποτέ. Γνωρίζει ότι διακινδυνεύει πολλά, ότι παίζει το κεφάλι του κυριολεκτικά, για αυτό και προσπαθεί να μειώσει όσο μπορεί τις ελληνικές αντιδράσεις με τις συνεπακόλουθες τουρκικές απώλειες που θα φέρουν την τουρκική κοινή γνώμη εναντίον του. Αν επιχειρήσει κάτι, αυτό θα γίνει με μεθοδικότητα και σχεδιασμό ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες εκατέρωθεν που νομοτελειακά θα οδηγούσαν σε αντίποινα, περιορίζοντας το ενδεχόμενο για μια ελληνοτουρκική διένεξη ευρείας κλίμακας. Επειδή το Τελ Αβίβ είναι εις γνώση αυτού του δεδομένου, αλλά επιδιώκει να αποσταθεροποιήσει την Τουρκία, θα την ωθήσει στο απονενοημένο έναντι της Ελλάδας, πριν καταφέρει να εξοπλιστεί κατάλληλα με τα μεγαλόπνοα προγράμματά της (σσ. S400, μαχητικά αεροπλάνα 5ης γενιάς, αεροπλανοφόρο Anadolu κα), πράγμα που αυξάνει τον βαθμό επικινδυνότητας για την Τουρκία.

Οι ενέργειες των Ισραηλινών με την εγκατάσταση του Ραντάρ τους στην Κρήτη, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα τα εβραϊκά think tank προτείνουν την παράλληλη κάλυψή του με ισραηλινά αντιπυραυλικά-αντιαεροπορικά συστήματα (άρθρο), ήδη καλλιεργούν ένα κλίμα παροξυσμού και ψυχολογικής πίεσης στους Τούρκους για να επιταχύνουν τις αποφάσεις και ενέργειές τους. Επίσης, το περιβόητο νομοσχέδιο Ρούμπιο-Μενέντεζ, που είναι ένα ακόμη «κόκκινο πανί» για τον Ερντογάν, αλλά και η επίσκεψη του φιλοϊσραηλινού γερουσιαστή Μενέντεζ στην Ελλάδα, είναι ενέργειες που ανήκουν στην καλλιέργεια του ίδιου κλίματος.

Με το εν λόγω νομοσχέδιο, η Αμερική άνοιξε για πρώτη φορά το θέμα των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, ενώ ένα χρόνο πριν, το ίδιο το ΝΑΤΟ ανέστειλε τις πτήσεις των ιπτάμενων ραντάρ AWACS κλείνοντας τα μάτια του στο Αιγαίο. Επομένως, εύλογα προκύπτει το συμπέρασμα ότι το νομοσχέδιο είχε άλλους σκοπούς, όπως εξηγήθηκε πριν.

Η αντίδραση των Τούρκων στην εγκατάσταση του ισραηλινού Ραντάρ στην Κρήτη ήταν κάτι παραπάνω από άμεση, με δημοσίευμα του αναλυτή Τουράν Ογούζ στη YeniSafak ο οποίος προτείνει πρώτα η Άγκυρα να εξακριβώσει εάν η είδηση της εγκατάστασης του Ραντάρ είναι μπλόφα ή όχι, διαφορετικά «εάν το Ισραήλ το παραδεχτεί, θα φανεί για πρώτη φορά ότι είναι μέρος ενός σχεδίου που στόχο έχει να απειλήσει την Τουρκία στο Αιγαίο και η Τουρκία θα πρέπει να απαντήσει!». Η αντίδραση αυτή αποδεικνύει από μόνη της ότι η Τουρκία όντως δέχεται έντονη πίεση.

Ας επισημανθεί επίσης ότι η εγκατάσταση του Ραντάρ, ίσως να έχει και έναν επιπλέον στόχο. Αποσκοπεί στο να περιοριστεί η επεκτατικότητα της γείτονος σε νησιά του Αν. Αιγαίου στρέφοντάς την προς τα εκεί, αντί της Αν. Μεσογείου! Σαν αποτρεπτικός παράγοντας δηλαδή, γνωρίζοντας το Τελ Αβίβ εκ προοιμίου ότι η Τουρκία θα κινηθεί εχθρικά και στα δύο αυτά μέτωπα, με κύριο στόχο βέβαια την περιοχή μεταξύ Κρήτης-Κύπρου (άρθρο). Είναι πιθανό σύντομα να ξεκινήσει η παραφιλολογία στα εγχώρια ΜΜΕ, σχετικά με την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία, παρουσιάζοντάς της ως την πανάκεια για τα προβλήματά μας. Η αποδοχή από την κοινή γνώμη της ιδέας της εγκατάστασης του Ραντάρ για την ασφάλειά μας, και ενδεχομένως και των αντιπυραυλικών-αντιαεροπορικών συστημάτων, που στην ουσία θα είναι μια νέα στρατιωτική βάση εβραϊκών συμφερόντων στην επικράτειά μας, θα δρομολογήσει πιθανότατα τις προαναφερθείσες εξελίξεις. Όσον αφορά για τον σχεδιασμό σχετικά με την Κύπρο, έχει ήδη αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο.

Συμπεράσματα

Η δημιουργία της ομπρέλας Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν, αποτελεί στόχο άμεσης υλοποίησης για το Ισραήλ που επιδιώκει να αποκόψει τελείως την Τουρκία από την Αν. Μεσόγειο, και να την υποδαυλίσει, στήνοντας ένα «ανάχωμα» που να την κρατά σε απόσταση. Η Ελλάδα πλέον αποδυναμωμένη με τις άκρως ενδοτικές κυβερνήσεις της, βρίσκεται στο μάτι του ενεργειακού κυκλώνα της Αν. Μεσογείου και κινδυνεύει άμεσα η εθνική της ασφάλεια. Οι τρόποι αντίδρασης -που δεν θα αναλυθούν εδώ- είναι πολλοί, και τα εργαλεία ακόμη περισσότερα, εάν και εφόσον υπάρχει η πολιτική βούληση, ώστε το ζοφερά προδιαγεγραμμένο σκηνικό, να μετατραπεί σε δυναμική για ένα πολύ καλύτερο μέλλον.

iEpikaira

Πηγή: i-epikaira.blogspot.comvar _wau = _wau || []; _wau.push([“tab”, “qjb8omazks27”, “ifv”, “left-middle”]);(function() { var s=document.createElement(“script”); s.async=true; s.src=”http://widgets.amung.us/tab.js”;document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

Σάββας Καλεντερίδης

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό. Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Συνέχεια ανάγνωσης

Άμυνα

Μπαλτζώης: «Αν δώσουν Meteor στην Τουρκία, θα αισθανθούμε προδομένοι»

Ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ Γιάννης Μπαλτζώης παρεμβαίνει στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου και αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από την άμυνα και τα ελληνοτουρκικά.

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

8 Οκτωβρίου 2026

από τον

Ιωάννης Μπαλτζώης

Σοβαρό προβληματισμό για τη διεύρυνση της αμυντικής συνεργασίας της Γαλλίας με την Τουρκία εξέφρασε ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, Γιάννης Μπαλτζώης, σε παρέμβασή του στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου, βάζοντας στο επίκεντρο το ενδεχόμενο η Άγκυρα να αποκτήσει κρίσιμα οπλικά συστήματα ευρωπαϊκής προέλευσης, όπως οι πύραυλοι αέρος-αέρος Meteor.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, στις νέες αμερικανικές προτάσεις για εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, αλλά και στην ανάγκη να ενισχυθεί επιτέλους ο Στρατός Ξηράς, τον οποίο χαρακτήρισε ουσιαστικά τον «μεγάλο αδικημένο» των ελληνικών εξοπλισμών.

«Υπάρχει πικρία για τη Γαλλία»

Με αφορμή τον οδικό χάρτη αμυντικής συνεργασίας Γαλλίας–Τουρκίας, ο Γιάννης Μπαλτζώης εμφανίστηκε επιφυλακτικός, σημειώνοντας ότι το πλήρες περιεχόμενο της συμφωνίας πρέπει πρώτα να γίνει γνωστό.

Δεν έκρυψε, ωστόσο, την «πικρία» του από τις εξελίξεις, υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα έχει επενδύσει τεράστια ποσά στην αμυντική σχέση με τη Γαλλία μέσω προγραμμάτων όπως οι φρεγάτες και τα μαχητικά Rafale.

Η Αθήνα, όπως υποστήριξε, θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει ότι ορισμένα στρατηγικής σημασίας οπλικά συστήματα δεν θα καταλήξουν στα χέρια της Τουρκίας.

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ έκανε μάλιστα σύγκριση με το παρελθόν, υποστηρίζοντας ότι επί δεκαετίες η Γαλλία απέφευγε να προμηθεύει την Τουρκία με συγκεκριμένα συστήματα που είχε αγοράσει η Ελλάδα, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Mirage.

«Στο παρελθόν απαιτούσαμε και δεν έπαιρναν οι Τούρκοι αυτά τα οπλικά συστήματα», τόνισε.

Η κόκκινη γραμμή των Meteor

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους πυραύλους Meteor, οι οποίοι βρίσκονται στο ελληνικό οπλοστάσιο μέσω των Rafale και θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος και για τα τουρκικά Eurofighter.

Ο Μπαλτζώης περιέγραψε τον Meteor ως ένα εξαιρετικά προηγμένο όπλο αέρος-αέρος, με πολύ μεγάλη εμβέλεια και υψηλή ταχύτητα, υπογραμμίζοντας τη σημασία του για την εναέρια μάχη πέραν του οπτικού ορίζοντα.

Για το ενδεχόμενο παραχώρησης του συγκεκριμένου όπλου στην Τουρκία ήταν κατηγορηματικός:

«Τότε θα αισθανθούμε προδομένοι».

Έθεσε, όμως, και ένα κρίσιμο ερώτημα προς την ελληνική πλευρά:

Ζήτησε πράγματι η Αθήνα από το Παρίσι να αποκλειστεί η Τουρκία από συγκεκριμένα γαλλικά οπλικά συστήματα;

«Αν δεν συμφωνήσαμε σε αυτό, τότε κάπου πρέπει να ψαχτούμε. Κάτι δεν κάνουμε καλά», ανέφερε, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται η Ελλάδα τις μεγάλες αμυντικές συμφωνίες της.

«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς»

Ο αντιστράτηγος ε.α. στάθηκε στη γενικότερη προσπάθεια της Άγκυρας να εισέλθει βαθύτερα στο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα.

Η συνεργασία τουρκικών εταιρειών με μεγάλους ευρωπαϊκούς ομίλους, σε συνδυασμό με την προσπάθεια προμήθειας Eurofighter και τη διεύρυνση των σχέσεων με τη Γαλλία, δημιουργεί, κατά τον ίδιο, νέα δεδομένα για την Ελλάδα.

«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς», ήταν η χαρακτηριστική του τοποθέτηση.

Γιατί θεωρεί τόσο σημαντική την επίσκεψη Ρούμπιο

Μεγάλο μέρος της συζήτησης αφορούσε την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα.

Ο Γιάννης Μπαλτζώης τόνισε ότι η παρουσία του ίδιου του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στον στρατηγικό διάλογο έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, σε αντίθεση με προηγούμενες περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ΗΠΑ εκπροσωπούνταν από χαμηλότερου επιπέδου αξιωματούχους.

Υπενθύμισε επίσης ότι ο Ρούμπιο, από την περίοδο που ήταν γερουσιαστής, είχε ταχθεί επανειλημμένα υπέρ ελληνικών και κυπριακών θέσεων στο Κογκρέσο.

«Τα εθνικά θέματα τα ξέρει πάρα πολύ καλά», επισήμανε.

Την ίδια ώρα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα των καλών σχέσεων Τραμπ–Ερντογάν τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα.

Κατά την ανάλυσή του, παρά τη θερμή ρητορική της Ουάσιγκτον απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να καθυστερούν κρίσιμα εξοπλιστικά ζητήματα της Τουρκίας.

Μπαλτζώης για ΗΠΑ και Τουρκία: «Παίζουν καθυστερήσεις»

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τις καθυστερήσεις ως μέσο άσκησης πίεσης απέναντι στην Άγκυρα.

Αναφέρθηκε στα F-16 και στα κιτ εκσυγχρονισμού, λέγοντας ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες ως προς την υλοποίηση όσων επιδιώκει.

Παρομοίασε μάλιστα την αμερικανική τακτική με τις καθυστερήσεις σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα:

«Πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και καθυστερεί ο αγώνας. Αυτό κάνουν αυτή τη στιγμή».

Κατά τον Μπαλτζώη, πρόκειται για συνειδητή πρακτική της αμερικανικής διοίκησης, όταν δεν επιθυμεί να προχωρήσει γρήγορα στην υλοποίηση μιας συμφωνίας.

Πακέτο δισεκατομμυρίων από τις ΗΠΑ

Ο Γιάννης Μπαλτζώης αναφέρθηκε εκτενώς και στις νέες εξοπλιστικές ανάγκες της Ελλάδας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με όσα παρουσίασε στην εκπομπή, στο τραπέζι βρίσκονται προγράμματα συνολικής αξίας αρκετών δισεκατομμυρίων, που αφορούν μεταξύ άλλων:

πυραύλους και κατευθυνόμενα όπλα,
νέα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου για τα F-16 Viper,
υποστήριξη ελληνικών F-16,
υποστήριξη των ελικοπτέρων MH-60 του Πολεμικού Ναυτικού και των Black Hawk,
καθώς και πιθανή ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με τεθωρακισμένα οχήματα Stryker.

Έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην ανάγκη να αποκτήσει η Πολεμική Αεροπορία πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για τα F-16 Viper και τα μελλοντικά F-35.

«Ο Στρατός Ξηράς είναι ο μεγάλος αδικημένος»

Ο Μπαλτζώης χαιρέτισε επίσης τις συζητήσεις για ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με Stryker.

«Μακάρι να τα πάρουμε, γιατί υστερούμε πάρα πολύ», σημείωσε, προσθέτοντας:

«Ο Στρατός είναι ο μεγάλος αδικημένος».

Η παρατήρηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μεγάλο μέρος των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων των τελευταίων ετών έχει επικεντρωθεί στην Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό.

Drones και νέος τρόπος πολέμου

Στη συζήτηση τέθηκε και το ζήτημα των drones, καθώς τα πεδία των συγκρούσεων από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή έχουν αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο των μη επανδρωμένων συστημάτων.

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος για τις ελληνικές κινήσεις στον συγκεκριμένο τομέα.

«Κάτι κάνουμε. Προχωράμε», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι η χώρα αρχίζει να εισέρχεται πιο ενεργά στην ανάπτυξη και παραγωγή τέτοιων συστημάτων.

Η «βόμβα» στο τέλος της συνέντευξης

Λίγο πριν από την ολοκλήρωση της παρέμβασής του, ο Γιάννης Μπαλτζώης προχώρησε και σε μία πολιτική αναφορά, επικαλούμενος δημοσίευμα του Αλέξη Τάρκα.

Μετέφερε τον ισχυρισμό ότι στην Ουάσιγκτον υπάρχει εκτίμηση για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και συνέδεσε αυτή την εκτίμηση με την προσπάθεια να κλείσουν εγκαίρως σημαντικές συμφωνίες κατά την επίσκεψη Ρούμπιο.

Πρόκειται για ισχυρισμό που ο ίδιος απέδωσε ρητά σε σχετικό δημοσίευμα και όχι για επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η αναφορά προκάλεσε την αντίδραση της Βασιλικής Πολίτου, η οποία σχολίασε χαρακτηριστικά:

«Ρίξατε μία βόμβα, κύριε Μπαλτζώη».

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου

Δημοσιεύτηκε

20 ώρες πριν

στις

7 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, προβλέπει η NAVTEX 1249/26 της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, από τον Σταθμό Ηρακλείου. Πρόκειται για την ευρύτερη περιοχή στην οποία η Άγκυρα έχει επιχειρήσει να επιβάλει τη μονομερή οριοθέτηση του θαλάσσιου πάρκου Φέτιγιε–Κας.

Η ναυτιλιακή προειδοποίηση εκδόθηκε στις 5 Οκτωβρίου και προσδιόριζε ως χρόνο διεξαγωγής της άσκησης την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026, από τις 05:00 έως τις 09:00 UTC, δηλαδή από τις 08:00 έως τις 12:00 ώρα Ελλάδας.

Στο μήνυμα αναγράφονται ρητά οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί «KASTELORIZO SEA» και «SOUTHEAST OF RODOS ISLAND», ενώ διευκρινίζεται ότι οι αεροναυτικές ασκήσεις προβλέπονταν χωρίς εκτέλεση πυρών. Παράλληλα, καλούνται οι ναυτιλλόμενοι να αποφεύγουν τη διέλευση από την αναφερόμενη περιοχή.

Ο έλεγχος των επτά συντεταγμένων επιβεβαιώνει ότι η NAVTEX αφορά τον θαλάσσιο χώρο νοτιοανατολικά της Ρόδου, με το βόρειο τμήμα της περιοχής να προσεγγίζει το σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρω και Στρογγύλης. Το πολύγωνο εκτείνεται αρκετά νοτιότερα, έως το γεωγραφικό πλάτος 35°03΄ Βόρεια, και δυτικά έως το γεωγραφικό μήκος 28°10΄ Ανατολικά.

Τα όρια που αναφέρονται στη NAVTEX είναι:

Σημείο	Βόρειο πλάτος	Ανατολικό μήκος
1	36°05,00΄	28°44,00΄
2	36°02,40΄	29°20,58΄
3	36°09,28΄	29°29,82΄
4	36°08,50΄	29°34,58΄
5	36°06,48΄	29°37,77΄
6	35°03,00΄	29°38,00΄
7	35°30,00΄	28°10,00΄

Η γεωγραφική θέση της αναγγελθείσας άσκησης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της τουρκικής απόφασης για το θαλάσσιο πάρκο Φέτιγιε–Κας. Η οριοθέτηση που παρουσίασε η Άγκυρα εκτείνεται στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε επισημάνει ότι η μονομερής ανακήρυξη τουρκικών πάρκων πέραν της τουρκικής αιγιαλίτιδας ζώνης δεν παράγει έννομα αποτελέσματα ούτε μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα. Στο πεδίο όμως η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τα φαντάσματα της Κάσου διαψεύδουν τις κυβερνητικές δικαιολογίες.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Καμπανάκι για Ελλάδα! Γαλλία και Τουρκία μπαίνουν σε νέα αμυντική εποχή

Ο Οδικός Χάρτης Άγκυρας–Παρισιού ανοίγει δρόμο για στενότερη στρατιωτική συνεργασία – SAMP/T και Meteor αλλάζουν τα δεδομένα και δημιουργούν ερωτήματα για τη στρατηγική σχέση Ελλάδας–Γαλλίας

Δημοσιεύτηκε

3 ημέρες πριν

στις

5 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Η υπογραφή Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας ανάμεσα στην Τουρκία και τη Γαλλία δεν είναι μία τυπική διπλωματική κίνηση και ασφαλώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από την Αθήνα.

Άγκυρα και Παρίσι συμφώνησαν να εμβαθύνουν τον στρατηγικό τους διάλογο, να αυξήσουν τις στρατιωτικές επαφές και να εξετάσουν νέα πεδία συνεργασίας. Η τουρκική πλευρά μιλά ήδη για μετάβαση από τα «θετικά μηνύματα» σε συγκεκριμένη αμυντική συνεργασία.

Για την Ελλάδα, όμως, το ζήτημα δεν είναι απλώς ότι η Γαλλία συνομιλεί με την Τουρκία. Το κρίσιμο είναι τι ακριβώς είναι διατεθειμένη να δώσει στο τουρκικό οπλοστάσιο και κατά πόσο αυτό μπορεί να επηρεάσει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Από τον στρατηγικό εταίρο της Ελλάδας στον εξοπλιστικό διάλογο με την Άγκυρα

Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερο βάρος επειδή η Γαλλία δεν είναι για την Ελλάδα ένας απλός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ.

Αθήνα και Παρίσι έχουν υπογράψει από το 2021 Στρατηγική Εταιρική Σχέση για την Άμυνα και την Ασφάλεια, η οποία περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας της μίας πλευράς. Η συμφωνία ανανεώθηκε τον Απρίλιο του 2026 για ακόμη πέντε χρόνια.

Πάνω σε αυτή τη σχέση οικοδομήθηκε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής αμυντικής στρατηγικής των τελευταίων ετών: Rafale, φρεγάτες FDI, κοινές ασκήσεις και στενός στρατηγικός διάλογος.

Τώρα, όμως, το Παρίσι ανοίγει ταυτόχρονα έναν θεσμοθετημένο δρόμο αμυντικής συνεργασίας και με την Άγκυρα.

Αυτό δεν ακυρώνει την ελληνογαλλική συμφωνία. Δημιουργεί, όμως, μια προφανή αντίφαση συμφερόντων, ιδίως εάν η νέα συνεργασία οδηγήσει στην ενίσχυση κρίσιμων τουρκικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.

Το πρώτο καμπανάκι: SAMP/T

Το πιο σοβαρό ζήτημα αφορά το SAMP/T.

Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και χρόνια την απόκτηση του γαλλοϊταλικού συστήματος αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς και, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η γαλλική αντίσταση σε μία τέτοια συμφωνία έχει υποχωρήσει σημαντικά. Οι συζητήσεις συνδέονται και με τον σχεδιαζόμενο τουρκικό ολοκληρωμένο θόλο αεράμυνας «Steel Dome».

Για την Ελλάδα, μία πιθανή τουρκική απόκτηση SAMP/T δεν είναι αδιάφορη.

Θα ενίσχυε σημαντικά την τουρκική αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα και θα δυσκόλευε τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας σε περίπτωση κρίσης.

Ακόμη σημαντικότερο θα ήταν ένα ενδεχόμενο πλαίσιο συμπαραγωγής ή μεταφοράς τεχνολογίας, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει σταθερά όχι μόνο την αγορά συστημάτων αλλά και την ενσωμάτωση ξένης τεχνογνωσίας στη δική της αμυντική βιομηχανία.

Σε αυτή την περίπτωση, το Παρίσι δεν θα πουλούσε απλώς ένα όπλο στην Τουρκία. Θα βοηθούσε στην ενίσχυση της μακροπρόθεσμης τουρκικής αμυντικής αυτονομίας.

Το δεύτερο καμπανάκι: Meteor

Ακόμη πιο άμεσα αφορά την Ελλάδα η πιθανότητα πρόσβασης της Τουρκίας στον πύραυλο Meteor.

Ο Meteor αποτελεί βασικό όπλο των ελληνικών Rafale και ένα από τα σημαντικότερα ποιοτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στον αέρα.

Εάν η Τουρκία αποκτήσει το ίδιο βλήμα και καταφέρει να το ενσωματώσει σε νέα μαχητικά αεροσκάφη, ένα μέρος αυτού του ελληνικού πλεονεκτήματος περιορίζεται.

Δεν σημαίνει ότι εξισώνονται αυτομάτως οι δυνατότητες των δύο αεροποριών. Σημαίνει όμως ότι η Άγκυρα αποκτά πρόσβαση σε όπλο της ίδιας τεχνολογικής κατηγορίας, με μεγάλη ακτίνα εμπλοκής και ισχυρή δυνατότητα μάχης πέραν οπτικής επαφής.

Αυτό είναι στοιχείο που η Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει ως μια ακόμη εμπορική απόφαση της γαλλικής αμυντικής βιομηχανίας.

Η Γαλλία παίζει σε δύο ταμπλό

Η εικόνα είναι πλέον σαφής.

Η Γαλλία διατηρεί στρατηγική αμυντική σχέση με την Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να αποκαταστήσει και να διευρύνει τη σχέση της με την Τουρκία.

Από τη γαλλική σκοπιά αυτό μπορεί να είναι απολύτως συμβατό: το Παρίσι επιδιώκει γεωπολιτική επιρροή, αμυντικές εξαγωγές και ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας.

Για την Αθήνα όμως υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα:

Μπορεί μία χώρα να αποτελεί στρατηγικό αμυντικό εταίρο της Ελλάδας και ταυτόχρονα να εξοπλίζει την Τουρκία με συστήματα που μεταβάλλουν την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο;

Η απάντηση δεν είναι νομική. Είναι στρατηγική.

Η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής παραμένει – αλλά δεν αρκεί από μόνη της

Η ελληνογαλλική συμφωνία είναι σαφής: σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας μίας από τις δύο χώρες προβλέπεται αμοιβαία βοήθεια και συνδρομή, ακόμη και με χρήση ένοπλης ισχύος.

Αυτό αποτελεί σημαντική στρατηγική δέσμευση.

Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζει ολόκληρη την αποτρεπτική της στρατηγική στην υπόθεση ότι ένας σύμμαχος θα παρέμβει σε μία μελλοντική κρίση.

Το ουσιαστικότερο είναι να μην επιτρέπεται στο μεταξύ η σταδιακή συρρίκνωση του ελληνικού ποιοτικού πλεονεκτήματος.

Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εξεταστεί η γαλλοτουρκική συνεργασία.

Η Άγκυρα προσπαθεί να σπάσει την απομόνωση από τη Δύση

Η συμφωνία με το Παρίσι εντάσσεται και σε μια ευρύτερη τουρκική στρατηγική.

Η Τουρκία επιδιώκει να επανενταχθεί βαθύτερα στα δυτικά αμυντικά δίκτυα, χωρίς να εγκαταλείψει την αυτόνομη στρατηγική της.

Συνομιλεί με τις ΗΠΑ για F-35 και κυρώσεις CAATSA, με την Ευρώπη για Eurofighter, SAMP/T και Meteor και ταυτόχρονα αναπτύσσει τα δικά της drones, πυραύλους και συστήματα αεράμυνας.

Ο στόχος είναι προφανής: να αποκτήσει πρόσβαση στη δυτική τεχνολογία χωρίς να χάσει τη δυνατότητα να ασκεί ανεξάρτητη περιφερειακή πολιτική.

Η προσέγγιση με τη Γαλλία εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη στρατηγική.

Τι πρέπει να κρατήσει η Αθήνα

Η Ελλάδα δεν έχει λόγο να δραματοποιήσει μία συμφωνία της οποίας το ακριβές εξοπλιστικό περιεχόμενο δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί.

Έχει όμως κάθε λόγο να ζητήσει καθαρές απαντήσεις.

Άλλο πράγμα ο στρατηγικός διάλογος Γαλλίας–Τουρκίας και άλλο η μεταφορά στην Άγκυρα συστημάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν απέναντι στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Το όριο βρίσκεται εκεί.

Για την Αθήνα το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν η Γαλλία θέλει καλές σχέσεις με την Τουρκία.

Είναι εάν αυτές οι σχέσεις θα χρηματοδοτηθούν και θα οικοδομηθούν πάνω στην ενίσχυση του τουρκικού στρατιωτικού πλεονεκτήματος απέναντι στην Ελλάδα.

Και ειδικά σε SAMP/T, Meteor και μεταφορά τεχνολογίας, η ελληνική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να ζητήσει σαφείς εξηγήσεις από έναν εταίρο με τον οποίο έχει υπογράψει όχι μια απλή εμπορική συμφωνία, αλλά μια στρατηγική αμυντική εταιρική σχέση.

Γιατί οι στρατηγικές συμμαχίες δεν κρίνονται μόνο από τις υπογραφές.

Κρίνονται και από το ποιον εξοπλίζεις όταν τα συμφέροντα των συμμάχων σου συγκρούονται.

Καμπουρίδης: “Συμφωνία ενίσχυσης διαλόγου και προπαγάνδα”

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Τουρκικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, στις 03 Οκτωβρίου υπεγράφη ο “Οδικός Χάρτης Αμυντικής Συνεργασίας” μεταξύ της Τουρκίας και της Γαλλίας….

Πρόκειται για μια Συμφωνία “ενίσχυσης του στρατιωτικού διαλόγου με απώτερο σκοπό το αμοιβαίο όφελος”…

Πρόκειται για μια Συμφωνία η οποία προήλθε μετά από την επίσκεψη μελών του Γαλλικού Κοινοβουλίου στην Τουρκία το 2025 για αναζήτηση κοινών τόπων συνεργασίας.

Τουρκικά ΜΜΕ σχολίασαν το θέμα με συγκρατημένη αισιοδοξία τονίζοντας ότι η Συμφωνία αυτή δεν αναφέρει πουθενά θέματα προμήθειας των πυραύλων meteor για τα τουρκικά Eurofighter, του Γαλλοιταλικου Αντιαεροπορικου – Αντιβαλλιστικου Συστήματος SAMP/T κλπ.

Αντιθέτως ελληνικοί κύκλοι υπερθεματισαν, υπερτονίζοντας τη σημασία αυτής της Συμφωνίας αναφέροντας ότι αυτή διεμβολιζει την Αμυντική Συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας και επιπλέον εμφανίζοντας τη γαλλική πλευρά να δίνει το πράσινο φως για τους πυραύλους meteor!!!!

Το αβάσιμο αυτού του ισχυρισμού φαίνεται και από το γεγονός ότι στις επιτροπές Τουρκίας και Γαλλίας οι οποίες υπέγραψαν τη Συμφωνία αυτή, δεν υπήρχαν αξιωματούχοι του τομέα Αμυντικής Βιομηχανίας των δύο χωρών!!!

Δεν υφίσταται τέτοιο θέμα και επιπλέον δεν υφίσταται και καμία πρόοδος στο θέμα της προμήθειας του Αντιβαλλιστικου – Αντιαεροπορικου Συστήματος SAMP-T στην Τουρκία αφού η Άγκυρα επιδιώκει απόκτηση τεχνολογίας και συμπαραγωγή, κάτι το οποίο δεν το συζητά η Γαλλοιταλικη πλευρά!!!

Σίγουρα μια τέτοια Συμφωνία Τουρκίας – Γαλλίας δεν είναι καλή εξέλιξη για τον Ελληνισμό όμως πρόκειται για ένα πλαίσιο έναρξης διαλόγου και τίποτα περισσότερο…

Η Τουρκία έχει πολλά ανοιχτά θέματα με τη Γαλλία και σύγκρουση συμφερόντων στο γεωπολιτικό πεδίο και ο διάλογος αυτός είναι καταδικασμένος να αποτύχει.!!!

Καλό είναι εμείς οι ίδιοι να μην “ρίχνουμε νερό στον μύλο” της τουρκικής προπαγάνδας!!!