Η Κατερίνα Αρμενοπούλου αναλύει πώς η τέχνη και ο πολιτισμός μετατρέπονται σε ισχυρά εργαλεία εξωτερικής πολιτικής.

Η Τουρκία αξιοποιεί τις τηλεοπτικές σειρές για να εξωραΐσει το οθωμανικό παρελθόν, να παρουσιάσει ένα ελκυστικό μείγμα παράδοσης και σύγχρονου τρόπου ζωής και να ενισχύσει την επιρροή της από τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή έως τη Λατινική Αμερική. Η εικόνα αυτή δεν αποφέρει μόνο πολιτικό κεφάλαιο: ενισχύει τον τουρισμό, τις εξαγωγές και το ενδιαφέρον για την τουρκική γλώσσα.

Η Γαλλία ακολουθεί έναν διαφορετικό, βαθιά θεσμοθετημένο δρόμο. Μέσα από τα γαλλικά ινστιτούτα, τη γλώσσα, τον κινηματογράφο, τις τέχνες, την υψηλή ραπτική και τη βιώσιμη μόδα, μετατρέπει την πολιτιστική της ακτινοβολία σε γεωπολιτική παρουσία και διεθνή αξιοπιστία.

Δύο διαφορετικές στρατηγικές με έναν κοινό στόχο: να κερδίσουν επιρροή εκεί όπου η οικονομική ή η στρατιωτική ισχύς συναντά αντίσταση. Γιατί, όταν η σκληρή ισχύς δεν μπορεί να ξεκλειδώσει τις πόρτες, επιστρατεύονται η τέχνη και ο πολιτισμός.

Σοβαρά ερωτήματα για τα ανταλλάγματα που εξασφάλισε η Αθήνα από την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έθεσε ο δημοσιογράφος και αναλυτής Σταύρος Λυγερός, μιλώντας στην εκπομπή «Momentum» της τηλεόρασης της «Ναυτεμπορικής».

Αποτιμώντας τις ελληνοαμερικανικές επαφές, ο Σταύρος Λυγερός αναγνώρισε ότι η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε σε πολύ καλό κλίμα. Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι αυτό ήταν αναμενόμενο, καθώς, όπως ανέφερε, η Ελλάδα έχει ανταποκριθεί σε όσα της έχουν ζητήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες.

«Το θέμα είναι τι πήρε», τόνισε, μεταφέροντας το επίκεντρο της συζήτησης από τις θερμές δηλώσεις και τους συμβολισμούς στα απτά αποτελέσματα για τα ελληνικά συμφέροντα.

«Δεν έγινε το παζάρι που έπρεπε»

Σύμφωνα με τον Σταύρο Λυγερό, στις διεθνείς και στις διμερείς σχέσεις απαιτείται διαπραγμάτευση, ώστε κάθε παραχώρηση να συνοδεύεται από αντίστοιχα ανταλλάγματα. Εξέφρασε, όμως, την εκτίμηση ότι η Αθήνα δεν άσκησε την πίεση που της επέτρεπε η διαπραγματευτική της θέση.

Όπως είπε, φοβάται ότι όχι μόνο δεν διεκδικήθηκαν επαρκώς συγκεκριμένα ανταλλάγματα, αλλά ούτε συνδέθηκαν οι αμερικανικές απαιτήσεις με μια σαφέστερη στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στα ζητήματα που απασχολούν άμεσα την Ελλάδα.

«Η Ελλάδα δεν αξιοποίησε, όπως θα μπορούσε, αυτή την επίσκεψη για να διαπραγματευτεί ανταλλάγματα αντίστοιχα με αυτά που έχει δώσει», ήταν το βασικό συμπέρασμά του.

Εξοπλιστικά δισεκατομμυρίων και πύραυλοι

Ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε στο ενδιαφέρον της Ελλάδας για την προμήθεια αμερικανικών οπλικών συστημάτων και, ειδικότερα, πυραύλων προηγμένης τεχνολογίας. Διευκρίνισε ότι, αν και το ζήτημα φαίνεται να έχει δρομολογηθεί, η τελική αμερικανική έγκριση δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

«Κρατάω μικρό καλάθι. Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, επισήμανε ότι τα περίπου 3,5 δισ. ευρώ που συζητούνται για νέες εξοπλιστικές αγορές δεν έχουν προβλεφθεί στο υφιστάμενο πρόγραμμα. Επομένως, κατά την εκτίμησή του, θα απαιτηθούν αναπροσαρμογές και ανακατανομή πόρων.

Οι πληροφορίες για τη Σούδα

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του σε πληροφορίες, την αξιοπιστία των οποίων ξεκαθάρισε ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί πλήρως, σύμφωνα με τις οποίες ο Μάρκο Ρούμπιο ζήτησε τη χρήση της βάσης της Σούδας από αμερικανικά βομβαρδιστικά για επιχειρήσεις στην περιοχή του Κόλπου.

Ο Σταύρος Λυγερός συνέδεσε το φερόμενο αίτημα με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν άλλες αμερικανικές εγκαταστάσεις στην ευρύτερη περιοχή από ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις.

Εφόσον οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, η Σούδα αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο σε στρατηγικό κόμβο για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Αυτό, σύμφωνα με το σκεπτικό που ανέπτυξε, ενισχύει και τη διαπραγματευτική αξία της Ελλάδας — αξία η οποία θα έπρεπε να μεταφράζεται σε συγκεκριμένα οφέλη.

Το καλώδιο και η στάση της Ουάσιγκτον

Ο αναλυτής στάθηκε επίσης στην απάντηση του Μάρκο Ρούμπιο για το ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης, όταν ο Αμερικανός αξιωματούχος απέφυγε να λάβει σαφή θέση, χαρακτηρίζοντάς το ευαίσθητο θέμα που αφορά περισσότερες χώρες.

Ο Σταύρος Λυγερός χαρακτήρισε αυτή τη στάση πάγια τακτική της αμερικανικής διπλωματίας, η οποία, όπως υποστήριξε, αποφεύγει να τοποθετηθεί ξεκάθαρα όταν καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Υπενθύμισε ότι το επεισόδιο στην Κάσο δεν σημειώθηκε απλώς σε μια περιοχή δυνητικής ελληνικής ΑΟΖ, αλλά σε θαλάσσια ζώνη που έχει ήδη οριοθετηθεί μέσω της συμφωνίας Ελλάδας–Αιγύπτου. Κατά την άποψή του, η Αθήνα θα μπορούσε να είχε συνδέσει τις αμερικανικές διευκολύνσεις με την απαίτηση για καθαρή τοποθέτηση πάνω σε αυτό το δεδομένο.

Η αναφορά σε πιθανή παρασκηνιακή αμερικανική παρέμβαση δεν τον καθησύχασε. Όπως εξήγησε, μια τέτοια μεσολάβηση ενδέχεται να περιοριστεί σε μια προτροπή του τύπου «βρείτε τα με την Τουρκία», χωρίς καμία εγγύηση ότι το αποτέλεσμα θα είναι ευνοϊκό για την ελληνική πλευρά.

«Οι ωραίες εικόνες είναι χάντρες»

Ο Σταύρος Λυγερός άσκησε κριτική και στην επικοινωνιακή διαχείριση της επίσκεψης. Εκτίμησε ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να αξιοποιήσει τις συναντήσεις και τους ισχυρούς συμβολισμούς τους ως πολιτικό και προεκλογικό όπλο.

Οι εικόνες με φόντο τον Παρθενώνα και η ομιλία στην Πνύκα μπορεί να έχουν υψηλό συμβολισμό, αλλά δεν υποκαθιστούν τις δεσμεύσεις και τα χειροπιαστά αποτελέσματα. Χρησιμοποιώντας μια ιδιαίτερα αιχμηρή διατύπωση, χαρακτήρισε τέτοιους συμβολισμούς «χάντρες», όταν δεν συνοδεύονται από ουσιαστικά ανταλλάγματα.

Όπως τόνισε, προτεραιότητα πρέπει να αποτελεί το εθνικό συμφέρον και όχι η επιβράβευση της ελληνικής κυβέρνησης από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Το παράδειγμα της Τουρκίας

Συγκρίνοντας τη στάση Αθήνας και Άγκυρας, υποστήριξε ότι η Τουρκία διεκδικεί επίμονα όσα θεωρεί εθνικά της συμφέροντα, ακόμη και όταν βρίσκεται απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Επισήμανε, μάλιστα, τη θερμή ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προσθέτοντας ότι στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις πρέπει να διακρίνει κανείς τις δημόσιες δηλώσεις από όσα τελικά συμβαίνουν όταν έρχεται η ώρα των συμφωνιών και των υπογραφών.

Κατά τον Σταύρο Λυγερό, η Ελλάδα συχνά εμφανίζεται περισσότερο πρόθυμη να προσαρμοστεί στις επιθυμίες των συμμάχων της, χωρίς να υπερασπίζεται με την ίδια ένταση τα δικά της συμφέροντα.

Τσίπρας και ΠΑΣΟΚ σε δημοσκοπική στασιμότητα

Στο δεύτερο μέρος της παρέμβασής του, ο Σταύρος Λυγερός αναφέρθηκε στις εξελίξεις στην εσωτερική πολιτική σκηνή και στον ανταγωνισμό ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τον πολιτικό φορέα του Αλέξη Τσίπρα.

Κατά την ανάλυσή του, ο πρώην πρωθυπουργός φιλοδοξούσε να υπερβεί το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 και να δημιουργήσει μια δυναμική ικανή να διεμβολίσει το ΠΑΣΟΚ. Οι δημοσκοπήσεις, όμως, δεν επιβεβαιώνουν μέχρι στιγμής αυτή την προσδοκία, καθώς το εγχείρημα φαίνεται να κινείται κοντά στο 15%.

Στάσιμο, σύμφωνα με τον ίδιο, παραμένει και το ΠΑΣΟΚ. Αν και είχε μια «ιστορική ευκαιρία» να καθιερωθεί ως ο δεύτερος ισχυρός πόλος του πολιτικού συστήματος, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν κατάφερε να την αξιοποιήσει.

Ο παράγοντας Σαμαρά και η φθορά της ΝΔ

Στην πολιτική εξίσωση πρόσθεσε και τον Αντώνη Σαμαρά, εκτιμώντας ότι ένα ενδεχόμενο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού εμφανίζει αξιοσημείωτη δυνητική επιρροή.

Η κύρια δεξαμενή του βρίσκεται, όπως είπε, στους ψηφοφόρους που έχουν απομακρυνθεί από τη Νέα Δημοκρατία. Υπενθύμισε ότι μεταξύ των εκλογών του 2023 και του 2024 περισσότεροι από ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι εγκατέλειψαν το κυβερνών κόμμα, ενώ έκτοτε η φθορά συνεχίζεται.

Ο Σταύρος Λυγερός εκτίμησε ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν θα επιχειρήσει να αντλήσει ψήφους μόνο από τη ΝΔ. Θα μπορούσε να απευθυνθεί και σε ένα πατριωτικό κοινό προερχόμενο από το παλαιό ΠΑΣΟΚ, με φιλοδοξία να συμβάλει σε μια ευρύτερη ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού.

Η τελική του αποτίμηση ήταν σαφής: η επίσκεψη Ρούμπιο και η συνέχιση του στρατηγικού διαλόγου ήταν θετικές εξελίξεις, αλλά η Αθήνα δεν φαίνεται να αξιοποίησε πλήρως τα ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά που είχε στη διάθεσή της.

Του Χρήστου Κωνσταντινίδη

Η Ινδία δεν αρκείται πλέον στον ρόλο μιας μεγάλης χώρας που αγοράζει στρατιωτικό εξοπλισμό από τη Ρωσία, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετατρέπεται σταδιακά σε εξαγωγέα ολοκληρωμένων οπλικών συστημάτων, χρησιμοποιώντας τις αμυντικές συμφωνίες για να ενισχύσει τη γεωπολιτική της επιρροή. Οι υπερηχητικοί πύραυλοι BrahMos στη Νοτιοανατολική Ασία, τα συστήματα αεράμυνας Akash και οι πολλαπλοί εκτοξευτές πυραύλων Pinaka στην Αρμενία αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής που συνδέει την αμυντική βιομηχανία με τη διεθνή πολιτική. Στο επίκεντρο βρίσκονται η Κίνα, το Πακιστάν και η Τουρκία, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτούν οι δυνατότητες ελληνοϊνδικής αμυντικής συνεργασίας.

Οι BrahMos αλλάζουν τις ισορροπίες στη Νότια Σινική Θάλασσα

Στις 7 Ιουλίου 2026, κατά την επίσκεψη του Ινδού πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι στην Ινδονησία, οι δύο χώρες προχώρησαν σε συμφωνία για την προμήθεια υπερηχητικών πυραύλων BrahMos.

Η εξέλιξη αποτέλεσε ακόμη ένα σημαντικό βήμα στην προσπάθεια του Νέου Δελχί να καθιερωθεί ως εξαγωγέας προηγμένων οπλικών συστημάτων.

Η Ινδονησία έγινε ο τρίτος διεθνής αγοραστής των BrahMos, μετά τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ. Η συμφωνία συνδέεται με τη συνεργασία των δύο χωρών στη θαλάσσια ασφάλεια και την ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων της Τζακάρτας.

Η επιλογή των τριών χωρών έχει ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία.

Οι Φιλιππίνες αντιμετωπίζουν επαναλαμβανόμενες εντάσεις με την Κίνα στη Νότια Σινική Θάλασσα, ενώ το Βιετνάμ διαθέτει επίσης ανταγωνιστικές θαλάσσιες διεκδικήσεις με το Πεκίνο.

Η Ινδονησία, αν και δεν αντιμετωπίζει την Κίνα με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα ζητήματα κυριαρχίας, έχει καταγράψει εντάσεις σχετικά με τα δικαιώματά της στην περιοχή των Νήσων Νατούνα.

Η εγκατάσταση πυραυλικών συστημάτων παράκτιας άμυνας αυξάνει τις δυνατότητες αυτών των κρατών να αντιμετωπίσουν απειλές εναντίον των θαλάσσιων συμφερόντων τους.

Οι BrahMos μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό στοιχείο μιας στρατηγικής αποτροπής, καθώς η υψηλή τους ταχύτητα και η δυνατότητα προσβολής ναυτικών στόχων δημιουργούν πρόσθετες απαιτήσεις για τις αντίπαλες ναυτικές δυνάμεις.

Για την Κίνα, η ανάπτυξη τέτοιων συστημάτων σε περισσότερα κράτη της περιφέρειάς της περιπλέκει το επιχειρησιακό περιβάλλον.

Για την Ινδία, προσφέρει τη δυνατότητα να ενισχύει φιλικές χώρες χωρίς να χρειάζεται να εγκαθιστά δικές της στρατιωτικές βάσεις.

Από τη συμφωνία των 375 εκατ. δολαρίων σε ένα δίκτυο αμυντικών συνεργασιών

Η πρώτη μεγάλη διεθνής επιτυχία των BrahMos καταγράφηκε το 2022, όταν οι Φιλιππίνες υπέγραψαν συμφωνία ύψους περίπου 375 εκατομμυρίων δολαρίων για την απόκτηση του συστήματος.

Η συμφωνία δεν περιορίστηκε στην παράδοση πυραύλων.

Περιλάμβανε εκπαίδευση, τεχνική υποστήριξη και τη δημιουργία υποδομών για τη λειτουργία και συντήρηση του εξοπλισμού.

Αυτό αποτελεί καθοριστικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων εξοπλιστικών συμβάσεων.

Όταν ένα κράτος αγοράζει ένα σύνθετο πυραυλικό σύστημα, δημιουργεί μια σχέση μακροχρόνιας συνεργασίας με την προμηθεύτρια χώρα.

Η εκπαίδευση προσωπικού, η διαθεσιμότητα ανταλλακτικών, η συντήρηση, οι αναβαθμίσεις και η επιχειρησιακή υποστήριξη μπορούν να διαρκέσουν δεκαετίες.

Κατά συνέπεια, η εξαγωγή ενός οπλικού συστήματος δεν αποτελεί μόνο εμπορική συναλλαγή. Δημιουργεί θεσμικούς και στρατιωτικούς δεσμούς.

Στην περίπτωση της Ινδίας, οι δεσμοί αυτοί προσφέρουν τη δυνατότητα διεύρυνσης της επιρροής της σε κράτη που βρίσκονται γεωγραφικά κοντά στην Κίνα.

Εκρηκτική αύξηση 63% στις ινδικές αμυντικές εξαγωγές

Τα οικονομικά στοιχεία επιβεβαιώνουν τη μεγάλη αλλαγή που συντελείται στην ινδική αμυντική βιομηχανία.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ινδικού υπουργείου Άμυνας στις 2 Απριλίου 2026, οι αμυντικές εξαγωγές της χώρας έφτασαν στο ιστορικό υψηλό των 38.424 crore ρουπιών (δηλαδή 3,54 δισεκατομμύρια ευρώ) κατά το οικονομικό έτος 2025–2026, ποσό που αντιστοιχεί περίπου σε 4,1 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η αύξηση σε σχέση με το προηγούμενο οικονομικό έτος ήταν 62,66%.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της μεταβολής, το οικονομικό έτος 2013–2014 οι αντίστοιχες εξαγωγές ανέρχονταν μόλις σε 686 crore ρουπίες.

Η Ινδία έχει επομένως μετατραπεί από έναν περιορισμένης εμβέλειας εξαγωγέα αμυντικού υλικού σε υπολογίσιμο προμηθευτή της διεθνούς αγοράς.

Η κυβέρνηση Μόντι επιδιώκει να αυξήσει περαιτέρω τις εξαγωγές, έχοντας θέσει στόχο τις 50.000 crore ρουπίες ετησίως μέχρι το οικονομικό έτος 2028–2029.

Ακόμη σημαντικότερη από την αύξηση των εσόδων είναι η αλλαγή στη σύνθεση των εξαγόμενων προϊόντων.

Η Ινδία δεν διαθέτει πλέον στο εξωτερικό μόνο ανταλλακτικά, πυρομαχικά ή ελαφρύ στρατιωτικό εξοπλισμό. Προσφέρει ολοκληρωμένα συστήματα αεράμυνας, πυραυλικά συστήματα, ραντάρ, πυροβολικό και αεροπορικά μέσα.

Η μετάβαση αυτή σηματοδοτεί μια ποιοτική αναβάθμιση της αμυντικής της βιομηχανίας.

Αρμενία: Η ινδική απάντηση στον άξονα Τουρκίας–Πακιστάν–Αζερμπαϊτζάν

Εάν η Νοτιοανατολική Ασία αποτελεί το μέτωπο στο οποίο η Ινδία επιχειρεί να εξισορροπήσει την Κίνα, ο Καύκασος προσφέρει ένα διαφορετικό παράδειγμα χρησιμοποίησης των εξοπλιστικών συμφωνιών ως εργαλείου εξωτερικής πολιτικής.

Η Αρμενία έχει εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους αγοραστές ινδικών οπλικών συστημάτων.

Το Νέο Δελχί έχει αναπτύξει ένα ευρύ πρόγραμμα αμυντικής συνεργασίας με το Ερεβάν, προσφέροντας εξοπλισμό που καλύπτει διαφορετικές επιχειρησιακές ανάγκες.

Το πακέτο περιλαμβάνει συστήματα αεράμυνας Akash, πολλαπλούς εκτοξευτές πυραύλων Pinaka, ραντάρ εντοπισμού θέσεων πυροβολικού Swathi και σύγχρονα πυροβόλα ATAGS των 155 χιλιοστών.

Η Ινδία αντιπροσώπευε το 43% των συνολικών εισαγωγών οπλικών συστημάτων της Αρμενίας κατά την περίοδο 2022–2024. Οι εξοπλισμοί αυτοί αποκτούν ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία εξαιτίας των σχέσεων του Αζερμπαϊτζάν με την Τουρκία και το Πακιστάν.

Η Άγκυρα αποτελεί στενό στρατιωτικό και πολιτικό σύμμαχο του Μπακού, ενώ το Ισλαμαμπάντ έχει επίσης αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με το Αζερμπαϊτζάν.

Για την Ινδία, η εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας με την Αρμενία δημιουργεί έναν πρόσθετο δίαυλο επιρροής σε μια περιοχή όπου δραστηριοποιούνται δύο από τους βασικούς στρατηγικούς της ανταγωνιστές.

Η προσέγγιση αυτή δεν ισοδυναμεί με συγκρότηση στρατιωτικής συμμαχίας Ινδίας–Αρμενίας εναντίον της Τουρκίας ή του Πακιστάν.

Αποτελεί, ωστόσο, μια μορφή στρατηγικής εξισορρόπησης: η Ινδία υποστηρίζει αμυντικά ένα κράτος που αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα ασφαλείας στις σχέσεις του με το Αζερμπαϊτζάν.

Επιπλέον, η Αρμενία παρουσιάζει σημασία για την ευρύτερη ινδική στρατηγική διασύνδεσης με το Ιράν και τον Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών Βορρά–Νότου.

Έτσι, μια εμπορική σχέση στον τομέα της άμυνας αποκτά ευρύτερη γεωοικονομική και γεωπολιτική διάσταση.

Ο Ινδικός Ωκεανός και η προσπάθεια περιορισμού της κινεζικής επιρροής

Ένα τρίτο πεδίο στο οποίο η Ινδία χρησιμοποιεί τις αμυντικές εξαγωγές είναι ο Ινδικός Ωκεανός.

Χώρες όπως ο Μαυρίκιος, οι Σεϋχέλλες και οι Μαλδίβες βρίσκονται σε περιοχές ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για τις θαλάσσιες μεταφορές.

Το Νέο Δελχί επιδιώκει να ενισχύσει τη συνεργασία μαζί τους μέσω της διάθεσης περιπολικών σκαφών, αεροσκαφών επιτήρησης, ελικοπτέρων και συστημάτων παρακολούθησης της θαλάσσιας δραστηριότητας.

Αυτές οι συνεργασίες συνδέονται με τη στρατηγική SAGAR, που διατυπώθηκε το 2015 και δίνει έμφαση στην ασφάλεια και την ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή του Ινδικού Ωκεανού.

Η στόχευση είναι διπλή.

Αφενός, η Ινδία επιχειρεί να καταστεί βασικός πάροχος υπηρεσιών θαλάσσιας ασφάλειας στην περιοχή της.

Αφετέρου, επιδιώκει να ενισχύσει τις σχέσεις της με μικρότερα κράτη σε μια περίοδο κατά την οποία η Κίνα αναπτύσσει λιμενικές, εμπορικές και άλλες υποδομές σε στρατηγικά σημεία του Ινδικού Ωκεανού.

Η δυνατότητα υποστήριξης των ενόπλων δυνάμεων αυτών των κρατών προσφέρει στο Νέο Δελχί έναν πρακτικό μηχανισμό ενίσχυσης της διπλωματικής του παρουσίας.

Η στρατηγική αυτονομία πίσω από τις εξαγωγές

Η ινδική πολιτική έχει ένα χαρακτηριστικό που τη διαφοροποιεί από τις προσεγγίσεις αρκετών δυτικών κρατών.

Το Νέο Δελχί επιδιώκει να διατηρεί τη στρατηγική του αυτονομία, αποφεύγοντας δεσμεύσεις που θα περιόριζαν την ευχέρεια άσκησης ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής.

Η πώληση οπλικών συστημάτων διευκολύνει αυτή την επιδίωξη.

Αντί να δημιουργεί εκτεταμένα δίκτυα στρατιωτικών βάσεων ή να αναλαμβάνει υποχρεώσεις συλλογικής άμυνας, η Ινδία μπορεί να ενισχύει τις αμυντικές δυνατότητες κρατών με τα οποία συγκλίνουν τα συμφέροντά της.

Ταυτόχρονα, οι συμβάσεις προμήθειας εξοπλισμού δημιουργούν μακροχρόνιες σχέσεις εκπαίδευσης και τεχνικής υποστήριξης.

Η χώρα αποκτά έτσι έναν πρόσθετο μηχανισμό επιρροής χωρίς να χρειάζεται να υιοθετήσει το πρότυπο των επίσημων στρατιωτικών συμμαχιών.

Αυτή είναι και η βασική θέση που αναπτύσσει ο Ινδός αναλυτής Hindol Sengupta σε άρθρο του στο Firstpost, στις 9 Οκτωβρίου 2026, με τίτλο Beyond BrahMos: India turns arms exports into statecraft.

Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι οι εξαγωγές όπλων πρέπει να εξετάζονται ως εργαλεία άσκησης κρατικής πολιτικής και όχι μόνο ως εμπορικές συμφωνίες.

Το ρωσικό παράδοξο των BrahMos

Παρά την πρόοδο που έχει σημειώσει η Ινδία, η αμυντική της βιομηχανία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικούς περιορισμούς.

Ο BrahMos αποτελεί προϊόν ινδορωσικής συνεργασίας.

Το σύστημα αναπτύχθηκε από την κοινοπραξία BrahMos Aerospace, η οποία δημιουργήθηκε με τη συμμετοχή της ινδικής DRDO και της ρωσικής NPO Mashinostroyenia.

Αυτό σημαίνει ότι οι εξαγωγές του δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από το Νέο Δελχί.

Η ανάγκη ρωσικής συναίνεσης και η διαχείριση τεχνικών ή συμβατικών ζητημάτων μπορούν να επηρεάζουν τη χρονική εξέλιξη συγκεκριμένων συμφωνιών.

Η περίπτωση της Ινδονησίας ανέδειξε ακριβώς αυτές τις προκλήσεις.

Για μια χώρα που επιδιώκει πλήρη στρατηγική αυτονομία, η εξάρτηση από τρίτο κράτος για τις εξαγωγές ενός από τα σημαντικότερα οπλικά της συστήματα αποτελεί πραγματικό περιορισμό.

Παράλληλα, το Νέο Δελχί καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις απαιτήσεις παράδοσης, συντήρησης και τεχνικής υποστήριξης των ξένων πελατών του.

Στη διεθνή αγορά οπλικών συστημάτων δεν αρκούν οι επιδόσεις ενός προϊόντος.

Η αξιοπιστία του προμηθευτή, η διαθεσιμότητα ανταλλακτικών και η δυνατότητα υποστήριξης του εξοπλισμού σε βάθος χρόνου αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες.

Ο ανταγωνισμός με την Τουρκία στην παγκόσμια αγορά όπλων

Η Ινδία εισέρχεται σε μια διεθνή αμυντική αγορά όπου η Τουρκία έχει ήδη αναπτύξει ισχυρή παρουσία, ιδιαίτερα στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Η Άγκυρα έχει αξιοποιήσει τις εξαγωγές στρατιωτικών συστημάτων για την ενίσχυση των σχέσεών της με κράτη της Ασίας, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.

Η ινδική επέκταση δημιουργεί νέα δεδομένα ανταγωνισμού, καθώς οι δύο χώρες επιδιώκουν να αυξήσουν τα μερίδιά τους σε αγορές με σημαντικές ανάγκες εκσυγχρονισμού των ενόπλων δυνάμεων.

Η διαφορά είναι ότι το Νέο Δελχί χρησιμοποιεί τις εξαγωγές και για να υποστηρίζει χώρες που αντιμετωπίζουν στρατηγικούς ανταγωνιστές της Ινδίας.

Η Αρμενία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα λόγω των σχέσεων Τουρκίας–Πακιστάν–Αζερμπαϊτζάν.

Στη Νοτιοανατολική Ασία, η πώληση BrahMos σε κράτη που αντιμετωπίζουν θαλάσσιες διαφορές με την Κίνα εντάσσεται σε μια αντίστοιχη λογική εξισορρόπησης.

Με αυτόν τον τρόπο η Ινδία επιχειρεί να δημιουργήσει ένα δίκτυο αμυντικών συνεργασιών που εκτείνεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό μέχρι τον Νότιο Καύκασο.

Τι σημαίνει η ινδική στρατηγική για την Ελλάδα

Η μετατροπή της Ινδίας σε εξαγωγική δύναμη στον τομέα της άμυνας δημιουργεί πεδίο ενδιαφέροντος και για την Ελλάδα.

Αθήνα και Νέο Δελχί έχουν ενισχύσει τα τελευταία χρόνια τις διπλωματικές τους σχέσεις, ενώ έχουν αναπτύξει επαφές και συνεργασία στον στρατιωτικό τομέα.

Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο και η αντίστοιχη θέση της Ινδίας στον Ινδικό Ωκεανό προσφέρουν περιθώρια συνεργασίας σε ζητήματα θαλάσσιας ασφάλειας και προστασίας κρίσιμων διαδρόμων επικοινωνίας.

Παράλληλα, η ελληνοϊνδική προσέγγιση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω των σχέσεων της Τουρκίας με το Πακιστάν.

Η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ έχουν αναπτύξει συνεργασίες σε τομείς όπως η αμυντική βιομηχανία, η στρατιωτική εκπαίδευση και η τεχνολογική ανάπτυξη οπλικών συστημάτων.

Αυτό δημιουργεί κοινό πεδίο στρατηγικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα και την Ινδία, χωρίς να συνεπάγεται ότι οι δύο χώρες έχουν συγκροτήσει κάποια επίσημη συμμαχία εναντίον της Τουρκίας ή του Πακιστάν.

Η διεύρυνση των ινδικών εξαγωγών θα μπορούσε επίσης να ανοίξει νέες προοπτικές βιομηχανικής συνεργασίας, συμπαραγωγής και ανταλλαγής τεχνογνωσίας με ελληνικές αμυντικές επιχειρήσεις.

Ειδικότερα, τα συστήματα παράκτιας άμυνας και τα ολοκληρωμένα δίκτυα επιτήρησης αποτελούν κατηγορίες εξοπλισμού με ευρύτερο ενδιαφέρον για χώρες που διαθέτουν σημαντικό θαλάσσιο χώρο.

Οποιαδήποτε συγκεκριμένη προμήθεια, ωστόσο, θα απαιτούσε ξεχωριστή τεχνική, οικονομική και επιχειρησιακή αξιολόγηση.

Από τις αγορές όπλων στη διαμόρφωση συσχετισμών ισχύος

Η Ινδία βρίσκεται σε μια φάση μετάβασης.

Εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους μεγάλους εισαγωγείς στρατιωτικού εξοπλισμού, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί μια εξαγωγική αμυντική βιομηχανία με αυξανόμενη διεθνή παρουσία.

Οι BrahMos στη Νοτιοανατολική Ασία, τα Akash και Pinaka στην Αρμενία και οι συνεργασίες θαλάσσιας ασφάλειας στον Ινδικό Ωκεανό δεν αποτελούν ασύνδετες μεταξύ τους κινήσεις.

Αντανακλούν μια προσπάθεια του Νέου Δελχί να αποκτήσει μεγαλύτερη δυνατότητα επιρροής στις περιφερειακές ισορροπίες.

Η Κίνα παραμένει βασικός παράγοντας αυτής της στρατηγικής στην ασιατική περιφέρεια, ενώ οι συνεργασίες Τουρκίας και Πακιστάν επηρεάζουν τις ινδικές επιλογές στον Καύκασο και στη δυτική γεωπολιτική της περίμετρο.

Παρά την αύξηση των πωλήσεων, η Ινδία παραμένει μικρότερος εξαγωγέας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και άλλες καθιερωμένες δυνάμεις της διεθνούς αγοράς.

Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι μόνο το σημερινό οικονομικό μέγεθος των εξαγωγών της.

Είναι η δυνατότητα να μετατρέπει τις αμυντικές συμβάσεις σε μακροχρόνιες στρατηγικές σχέσεις.

Η ουσιαστική αλλαγή είναι ότι η Ινδία δεν εξοπλίζει πλέον μόνο τον εαυτό της για να αντιμετωπίσει τους ανταγωνιστές της. Εξοπλίζει και άλλες χώρες, οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να επηρεάσουν τους περιφερειακούς συσχετισμούς ισχύος.

Αυτό αποτελεί μια διαφορετική μορφή άσκησης γεωπολιτικής: χωρίς υποχρεωτικά στρατιωτικές βάσεις, χωρίς τυπικές συμμαχίες και χωρίς άμεση παρουσία ινδικών στρατευμάτων.

Η επιλογή των αγοραστών αποκαλύπτει, σε μεγάλο βαθμό, τον γεωπολιτικό χάρτη που επιδιώκει να διαμορφώσει το Νέο Δελχί.

Πηγές