Γράφει ο Σάι Γκαλ, Defence Connect

Τα κράτη που ζουν πάνω στα ρήγματα του κόσμου έχουν ήδη μάθει αυτό που άλλοι ακόμη ελπίζουν να αποφύγουν – οι συμμαχίες διστάζουν, η πίεση όχι. Η επιβίωση ανήκει σε εκείνους που χτίζουν ισχύ πριν φτάσει η κρίση, και η επόμενη δεκαετία θα ευνοήσει τα έθνη που προετοιμάζονται για την πρόσκρουση αντί να περιμένουν διάσωση.

Η Αυστραλία μιλά για τις συμμαχίες σαν να είναι σωσίβια – σταθερά, βέβαια, έτοιμα όταν εμφανιστεί ο κίνδυνος. Η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ γνωρίζουν καλύτερα. Ζουν δίπλα σε αδιάκοπη πίεση, με γείτονες που δοκιμάζουν τα όρια καθημερινά.

Η εμπειρία τους είναι ωμή: οι συμμαχίες μετρούν, αλλά κινούνται αργά. Τα κράτη που αντέχουν προετοιμάζονται για δισταγμό, όχι για σωτηρία. Η Αυστραλία ακόμη δεν το έχει αποδεχθεί, και η δεκαετία που έρχεται θα τιμωρήσει τα κράτη που συνεχίζουν να εμπιστεύονται ό,τι οι επιζήσαντες έχουν εγκαταλείψει.

Η Ελλάδα το έμαθε μέσα από εξουθένωση. Χρόνια τουρκικών υπερπτήσεων, παραβιάσεων, ερευνητικών σκαφών με συνοδεία και χιλιάδων ενεργειών που ποτέ δεν πέρασαν το κατώφλι του ΝΑΤΟ δίδαξαν την Αθήνα να σταματήσει να περιμένει άμεση διάσωση. Αναδόμησε την αεροπορία της, θωράκισε τα νησιά της και παρήγγειλε προηγμένες φρεγάτες γιατί τα κράτη πρώτης γραμμής δρουν πριν διαπραγματευτούν.

Αυτή είναι η ωριμότητα ενός κράτους που ξέρει πώς συμπεριφέρονται οι συμμαχίες όταν ένα ισχυρό μέλος πιέζει ένα μικρότερο εντός του ίδιου συστήματος.

Η Γαλλία προσθέτει ένα μάθημα που η Αυστραλία δεν μπορεί να αγνοήσει. Στην Ανατολική Μεσόγειο, το Παρίσι έχει ήδη ζήσει τη στιγμή που κάθε σύμμαχος φοβάται – μια συμμαχία που διστάζει όταν η αποτροπή απαιτεί ταχύτητα.

Μετά την ναυτική αντιπαράθεση του 2020 με την Τουρκία, όταν το ΝΑΤΟ κόλλησε και η διαδικασία αντικατέστησε τη δράση, οι Γάλλοι επιτελείς αποδέχθηκαν μια αλήθεια που άλλοι αντιστέκονται να δουν – ότι ένα κράτος πρώτης γραμμής ίσως χρειαστεί να σταθεί μόνο του πριν κινηθεί το σύστημα. Αυτός ο ρεαλισμός είναι αυτό που θα χρειαστεί η Αυστραλία στον Ινδοειρηνικό πολύ πριν οποιοδήποτε ανακοινωθέν προλάβει να προσαρμοστεί.

Η Κύπρος αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα σε πιο σκληρή μορφή. Είναι το μόνο κράτος της ΕΕ με ξένα στρατεύματα στο έδαφός του και η μόνη διχοτομημένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη. Κάθε φορά που η Άγκυρα προωθεί τις διεκδικήσεις της ή επανασχεδιάζει θαλάσσιες ζώνες, η ΕΕ απαντά με ισορροπημένη γλώσσα, συμβολικές κυρώσεις και φράσεις που σκοπό έχουν να κατευνάσουν αντί να αποτρέψουν.

Η Λευκωσία αντιλαμβάνεται αυτό που η Καμπέρα αποφεύγει – οι θεσμοί προεπιλέγουν τη σταθερότητα όπως την ορίζει η ισχύς, όχι ο νόμος. Γι’ αυτό η Κύπρος ενισχύει τους δεσμούς της με την Ελλάδα, το Ισραήλ, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή οι επιζώντες χτίζουν ισχύ εκεί όπου οι θεσμοί προσφέρουν επιφυλακτικότητα.

Το Ισραήλ ολοκληρώνει το τρίγωνο. Καμία δημοκρατία δεν έχει εσωτερικεύσει την αυτονομία τόσο βαθιά. Αντιμετωπίζει υπαρξιακές απειλές, πυραυλικά οπλοστάσια και proxies με μια αρχή – η αποτροπή ξεκινά στο σπίτι.

Όταν έρχονται τα σοκ, το Ισραήλ τα απορροφά πολεμώντας, όχι περιμένοντας εγκρίσεις από το εξωτερικό. Η πολυεπίπεδη άμυνα του, η ικανότητα μαζικής αντίδρασης και το επιχειρησιακό βάθος υπάρχουν επειδή οι συμμαχίες ενισχύουν την ισχύ μόνο όταν ήδη υπάρχει ισχύς. Το Ισραήλ εμπιστεύεται τους συμμάχους του αλλά δεν βασίζεται σε αυτούς. Αυτή η διάκριση το κρατά ζωντανό.

Η Ινδία δείχνει την ίδια αλήθεια σε μεγάλη κλίμακα: μια περιφερειακή δύναμη που αντιμετωπίζει δύο πυρηνικούς αντιπάλους, απορροφά πίεση σε δύο μέτωπα και απαντά με βιομηχανική αποτροπή.

Η Επιχείρηση Sindoor απέδειξε τι συμβαίνει όταν ένα κράτος σταματά να περιμένει ηθική συνέπεια και βασίζεται στην εθνική του δυνατότητα – γρήγοροι κύκλοι εντοπισμού-πλήγματος, μαζική παραγωγή και αυτονομία που καμία επιλεκτική ηθική δεν μπορεί να αντικαταστήσει. Η Ινδία επίσης υπενθυμίζει ότι τα κράτη της περιφέρειας στηρίζουν τη διεθνή σταθερότητα πολύ πριν το αναγνωρίσει το σύστημα και ότι η επιβίωση δεν μπορεί να στηρίζεται σε επιλεκτική ηθική των μεγάλων δυνάμεων.

Η συμπεριφορά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ απέναντι στην Τουρκία είναι η πλησιέστερη πραγματική μελέτη της Αυστραλίας για την τριβή εντός συμμαχιών.

Όταν η Τουρκία εισερχόταν στον ελληνικό εναέριο χώρο ή στα κυπριακά ύδατα, οι σύμμαχοι ζητούσαν «αποκλιμάκωση και από τις δύο πλευρές». Όταν η Άγκυρα μπλόκαρε την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ για 20 μήνες, η συμμαχία προσαρμόστηκε στην πολιτική ενός μέλους. Όταν τα ερευνητικά πλοία εισέρχονταν στην κυπριακή ΑΟΖ ή όταν NAVTEX διεύρυναν τις τουρκικές επιχειρήσεις, η ΕΕ εξέφραζε ανησυχία και επέστρεφε στις εσωτερικές της συζητήσεις.

Η Τουρκία δεν είναι ανωμαλία, είναι το μοτίβο που εμφανίζεται όταν η ισχύς συναντά την αρχή. Και αποκαλύπτει αυτό που η Αυστραλία δεν έχει ποτέ αντιμετωπίσει – οι συμμαχίες έχουν καθυστερήσεις και τυφλά σημεία που δεν εξαφανίζονται απλώς επειδή η κρίση είναι δική σου.

Η Αυστραλία μπαίνει στην πιο απαιτητική δεκαετία της συνεχίζοντας να υποθέτει ότι οι εγγυήσεις συμμαχιών λειτουργούν σαν συναγερμοί πυρκαγιάς – αυτόματοι και άμεσοι. Κι όμως η Κίνα διαθέτει πάνω από 400 πολεμικά πλοία, κορέζει την περιοχή με όπλα μακρού πλήγματος και εργαλειοποιεί την οικονομική πίεση. Οι συμμαχίες σε αυτόν τον κόσμο δεν λειτουργούν ως δυαδικές δεσμεύσεις αλλά ως πολιτικά συστήματα – ακατάστατα, αργά και δεσμευμένα από εσωτερικούς υπολογισμούς σε Ουάσιγκτον, Λονδίνο και Βρυξέλλες.

Η αναθεώρηση του σχεδίου των υποβρυχίων AUKUS, που καθοδηγείται από ένστικτα America First και τη συρρίκνωση των αμερικανικών ναυτικών περιθωρίων, δεν είναι προδοσία, είναι προειδοποίηση. Η Καμπέρα δεν μπορεί να περιμένει ότι οι σύμμαχοι θα δώσουν προτεραιότητα στα δικά της χρονοδιαγράμματα έναντι της δικής τους επιβίωσης.

Εδώ η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ –και η Ινδία σε ηπειρωτική κλίμακα– προσφέρουν καθαρότητα στην Αυστραλία. Αυτά είναι κυρίαρχα κράτη του άκρου: έθνη που ζουν δίπλα σε εξαναγκαστικές απειλές αλλά επιλέγουν να στηρίξουν το διεθνές σύστημα αντί να κάνουν πίσω.

Το καθένα το κάνει με διαφορετικό τρόπο: ένα με σταθερές αμυντικές δαπάνες, άλλο με εκσυγχρονισμένη αντιαεροπορική άμυνα και εταιρικές σχέσεις επιμερισμού κινδύνου, άλλο με βιομηχανική αυτονομία που γεννήθηκε από συνεχή πίεση και ένα με απορρόφηση δύο πυρηνικών μετώπων χάρη στις εθνικές του δυνατότητες αντί για εγγυήσεις. Τίποτε από αυτά δεν είναι κινήσεις φόβου. Είναι οι λειτουργικοί μηχανισμοί της κυριαρχίας.

Η Αυστραλία έχει επίσης ένα ξεχωριστό πλεονέκτημα: μια αμυντική στρατηγική που συνδέει τον σχεδιασμό δύναμης, την επιχειρησιακή διάταξη και τη βιομηχανία άμεσα με τη γεωγραφία. Τα όπλα μακρού πλήγματος, η βόρεια επιχειρησιακή διάταξη και το πρόγραμμα Guided Weapons and Explosive Ordnance Enterprise συμπληρώνουν την εμπειρία των κρατών πρώτης γραμμής στην Ανατολική Μεσόγειο. Η σκέψη σε συνδεδεμένα θέατρα –όχι σε απομονωμένες διαμάχες– είναι το σημείο όπου αυτά τα άκρα του παγκόσμιου συστήματος συναντώνται.

Αλλά το πιο δύσκολο μάθημα κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η Αυστραλία πρέπει να εσωτερικεύσει την αλήθεια που η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ ζουν καθημερινά – οι συνθήκες λυγίζουν, οι αρχές καθυστερούν, η απόσταση δεν προστατεύει κανέναν και στην κρίση, οι σύμμαχοι δρουν ανάλογα με την ικανότητα, όχι με το συναίσθημα.

Οι επιζώντες δεν εμπιστεύονται υποσχέσεις.

Εμπιστεύονται ισχύ – οικοδομημένη στο σπίτι, διαθέσιμη χωρίς άδεια, ικανή να κρατήσει μέχρι να μετρήσουν οι σύμμαχοι.

Η επόμενη δεκαετία θα δοκιμάσει περισσότερο τις υποθέσεις της Καμπέρα παρά τη διπλωματία της. Η Κίνα δεν θα περιμένει τα αμερικανικά ναυπηγεία, δεν θα ευθυγραμμίσει τον εξαναγκασμό της με τους αυστραλιανούς προγραμματισμούς, ούτε θα μειώσει τον ρυθμό της για χάρη του AUKUS ή του Five Eyes.

Η Αυστραλία πρέπει να πολεμήσει, να αντέξει και να αυτοσυντηρηθεί πριν φτάσει η βοήθεια – ή ακόμη κι αν δεν φτάσει. Αυτό δεν αποδυναμώνει τις συμμαχίες, τις ενισχύει. Οι σύμμαχοι εμπιστεύονται περισσότερο κράτη που μπορούν να σταθούν μόνα τους παρά κράτη που περιμένουν.

Η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ το έχουν μάθει με κόστος, αίμα και αποφασιστικότητα. Η Καμπέρα ακόμη εμπιστεύεται αυτά που οι επιζήσαντες όχι. Ήρθε η ώρα η Αυστραλία να ενταχθεί στις τάξεις τους – όχι εγκαταλείποντας τις συμμαχίες, αλλά εξασφαλίζοντας ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να ζητήσει αυτό που δεν μπορεί να παράσχει η ίδια. Αυτό δεν είναι κυνισμός. Είναι ωριμότητα.

Και είναι η μόνη στρατηγική ειλικρίνεια που η επόμενη δεκαετία θα ανταμείψει.

Μεγάλα Ινδικά ΜΜΕ μιλάνε για τις σχέσεις Τουρκίας με τρομοκρατικές οργανώσεις και για το πως η Άγκυρα προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει την Ινδία.

Τι αναφέρει αρχικά το ndtv.com

”Σε όλη την έρευνα γύρω από τις εκρήξεις στο Δελχί, ενώ οι συνήθεις ύποπτοι έχουν ως επί το πλείστον αποκαλυφθεί, μια νέα αλλά όχι εκπληκτική οντότητα έχει εμφανιστεί: η Τουρκία. Τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία εμφανίζεται με αυξανόμενη συχνότητα σε θέματα εχθρικά προς την Ινδία – είτε για υποστήριξη του Πακιστάν εναντίον της Ινδίας, είτε για τροφοδότηση του αυτονομιστικού αισθήματος του Κασμίρ, είτε για διακίνηση αφηγήσεων περί μουσουλμανικής θυματοποίησης στην Ινδία μέσω των μέσων ενημέρωσης. Πιο πρόσφατα, μπλόκαρε την υπέρπτηση του AN-124 που μετέφερε ελικόπτερα Apache του ινδικού στρατού – μια προφανώς εχθρική πράξη.

Οι εκρήξεις στο Κόκκινο Φρούριο

Όπως υποδηλώνουν τώρα οι αναφορές και οι έρευνες για την έκρηξη κοντά στο Κόκκινο Φρούριο, οι δύο κύριοι κατηγορούμενοι, ο Δρ. Umar Mohammed και ο Δρ. Muzammil, καθοδηγούνταν από έναν χειριστή με έδρα την Άγκυρα της Τουρκίας, με το ψευδώνυμο «Ukasa». Οι έρευνες έχουν επίσης αποκαλύψει 68 ύποπτους αριθμούς κινητών τηλεφώνων που δραστηριοποιούνται κοντά στο πάρκινγκ και το σημείο της έκρηξης, με κλήσεις που εντοπίζονται στο Πακιστάν και την Τουρκία. Η κυβέρνηση δεν έχει διατυπώσει κατηγορίες εναντίον καμίας χώρας, εστιάζοντας στις εσωτερικές διαστάσεις. Από την πλευρά της, η Τουρκία έχει δημοσιεύσει μια οργισμένη αντίκρουση αυτών των ευρημάτων. «Οι σκόπιμες αναφορές σε ορισμένα ινδικά μέσα ενημέρωσης που ισχυρίζονται ότι «η Τουρκία συνδέεται με τρομοκρατικές ενέργειες στην Ινδία και παρέχει υλικοτεχνική, διπλωματική και οικονομική υποστήριξη σε τρομοκρατικές ομάδες» αποτελούν μέρος μιας κακόβουλης εκστρατείας παραπληροφόρησης που στοχεύει στη βλάβη των διμερών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών», δήλωσε το Κέντρο Καταπολέμησης της Παραπληροφόρησης της Τουρκίας στην τουρκική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης «NSosyal».

Το Ζήτημα του Κασμίρ

Είναι ενδιαφέρον ότι, πριν από πέντε χρόνια, περίπου την ίδια εποχή το 2020, ένας Έλληνας δημοσιογράφος και αναλυτής άμυνας, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας, είχε δηλώσει σε ένα ρεπορτάζ ότι, σύμφωνα με πληροφορίες που έλαβε από τοπικές πηγές το κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων ANF, ο Αμπού Έμσα, επικεφαλής της Ταξιαρχίας Σουλεϊμάν Σαχ, μιας διαβόητης τρομοκρατικής οργάνωσης που αποτελεί μέρος του Συριακού Εθνικού Στρατού, είχε πει στα μέλη της συμμορίας του στην πόλη Αφρίν της βόρειας Συρίας ότι η Άγκυρα ήθελε να ενισχύσει και να ενισχύσει το Κασμίρ. Αυτό μπορεί να ήταν υπερβολή, αλλά περιέργως, μερικά μέλη της Χαμάς – μιας άλλης μαχητικής οργάνωσης που υποστηρίζει η Τουρκία – εντοπίστηκαν πιο πρόσφατα στο κατεχόμενο από το Πακιστάν Κασμίρ. Ακόμα κι αν αγνοήσουμε αυτή τη σύμπτωση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία βρίσκεται σε μια πολεμική πορεία εναντίον της Ινδίας τουλάχιστον από το 2019, όταν συμμετείχε στη συζήτηση για την αναδιοργάνωση του κρατιδίου Τζαμού και Κασμίρ.

Η πρώτη ομοβροντία ήρθε όταν, μετά από δεκαετίες, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έθεσε το ζήτημα του Κασμίρ κατά την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Συνέχισε να θίγει το θέμα περιοδικά σε διεθνή φόρουμ, πιο πρόσφατα φέτος. Το 2020, κατά την ομιλία του στην κοινή σύνοδο του Πακιστανικού Κοινοβουλίου, ο Πρόεδρος Ερντογάν υπογράμμισε τη σημασία του ζητήματος του Κασμίρ για την Τουρκία, επαναλαμβάνοντας την υποστήριξη της χώρας στο Πακιστάν σε αυτό. Τα κρατικά τουρκικά μέσα ενημέρωσης συνέχισαν μια σταθερή επίθεση κατά της Ινδίας, διαδίδοντας αφηγήσεις όχι μόνο για το Κασμίρ αλλά και για «μουσουλμανική θύμα» γενικά στην Ινδία και για «ινδουιστικό φασισμό». Η Τουρκία επέτρεψε τη διεξαγωγή συνεδρίων και εκδηλώσεων σχετικά με το Κασμίρ στο έδαφός της, φιλοξενεί αντιφρονούντες του Κασμίρ και συχνά χρηματοδοτεί πληρωμένα ταξίδια για συνέδρια και σεμινάρια για πολλούς δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς και ακτιβιστές από το Κασμίρ. Όλα αυτά όχι μόνο τους έχουν κερδίσει επαίνους από το Πακιστάν, αλλά τους έχουν κάνει και αγαπητούς στους κατοίκους του Κασμίρ – τους αποσχιστές και άλλους.

Κατανόηση της πορείας της Τουρκίας

Ωστόσο, όπως αποκάλυψαν τα γεγονότα μετά την επιχείρηση Sindoor – η Τουρκία έχει πολλά να κερδίσει από τις καλές σχέσεις με την Ινδία. Από τους τουρίστες μέχρι τις επενδύσεις και τα επικερδή συμβόλαια, η Τουρκία ήταν ο κύριος ωφελημένος στις διμερείς σχέσεις της με την Ινδία. Ωστόσο, επέλεξε μια αντίθετη πορεία. Τι εξηγεί αυτό;

Η θρησκεία είναι η αιτία που αναφέρεται συχνότερα. Σίγουρα, το κυβερνών κόμμα AKP της Τουρκίας είναι ένα ισλαμιστικό κόμμα, σύμμαχο με την τρομερή οργάνωση Μουσουλμανική Αδελφότητα. Έχει επιτρέψει στη χώρα να παρεκκλίνει από την κοσμική πορεία που επέλεξε ο ιδρυτής της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, σε μια πιο ισλαμιστική πορεία, κάτι – πρέπει να υπογραμμιστεί – ότι δεν εκτιμάται από μεγάλα τμήματα του τουρκικού πληθυσμού.

Ιδεολογικά τεθειμένη να ανακτήσει τη «δικαιολογημένη θέση» της Τουρκίας στην ιστορία ως το κράτος-κληρονόμο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία ήταν επίσης ο ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου, η τρέχουσα τουρκική πολιτική έχει βασιστεί σε μεγάλο βαθμό στην μουσουλμανική ταυτότητα. Καθώς τα πράγματα δυσκολεύονταν στην πατρίδα της, η κυβέρνηση στράφηκε στο εξωτερικό για να ενισχύσει τη θέση της. Με την Ευρωπαϊκή Ένωση να προστατεύει την χριστιανική αποκλειστικότητά της, η Τουρκία στράφηκε σε μουσουλμανικές χώρες. Δεδομένου ότι οι περισσότερες αραβικές χώρες θεωρούν την Τουρκία ως πρώην αποικιακή δύναμη, έπρεπε να κοιτάξει πιο ανατολικά. Η πολιτική της Τουρκίας «Asia Anew», που στόχευε στην ανάπτυξη στενότερων σχέσεων με τα ασιατικά κράτη, συνέκλινε με την άλλη πολιτική της, η οποία ήταν να τοποθετηθεί ως ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου, ειδικά επειδή το δημογραφικό κέντρο του μουσουλμανικού κόσμου έχει πλέον μετακινηθεί στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία.

Ευκαιρία στις Συγκρούσεις

Η θρησκεία παρείχε την ιδεολογική βάση για πιο πρακτικές σκέψεις σε μια οικονομία που αντιμετωπίζει δυσκολίες. Με τον τρομερό στρατό της και τη θέση της ως δύναμη του ΝΑΤΟ, η Τουρκία σύντομα είδε ευκαιρία σε συγκρούσεις, ειδικά σε εκείνες που βρίσκονταν σε ή συνδέονταν με μουσουλμανικές χώρες. Πρώτα ήρθε η νίκη στο Καραμπάχ. Το Αζερμπαϊτζάν μπόρεσε να ανακτήσει τμήματα εδαφών που είχε χάσει από την Αρμενία πριν από περισσότερες από δύο δεκαετίες, σε μεγάλο βαθμό λόγω της τουρκικής στρατιωτικής βοήθειας. Αυτό απέφερε στην Τουρκία τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους – οι αμυντικές προμήθειες του Αζερμπαϊτζάν από την Τουρκία το 2020 ανήλθαν σε 123 εκατομμύρια δολάρια.

Λίγο αργότερα, στο Μπακού για να γιορτάσει τη νίκη, ο Ερντογάν περιέγραψε την υποστήριξη της Άγκυρας προς το Αζερμπαϊτζάν ως μέρος της αναζήτησης της Τουρκίας για την «αξία της θέσης της στην παγκόσμια τάξη».

Οι άλλες επιτυχίες της Τουρκίας έχουν επίσης τις ρίζες τους στη σύγκρουση. Στη Λιβύη, η τουρκική παρέμβαση βοήθησε την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας να διατηρήσει τον έλεγχο και να αναγκάσει το αντίπαλο μπλοκ σε εκεχειρία. Επίσης, εξασφάλισε στην Τουρκία την υποστήριξη της Λιβύης για τους ισχυρισμούς της στους πόρους της Ανατολικής Μεσογείου, όπου βρίσκεται αντιμέτωπη με χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, καθώς και μια σημαντική αμυντική συμφωνία με το Κατάρ, με το οποίο οι δεσμοί επίσης άνθισαν κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης και της ρήξης μεταξύ των χωρών του Κόλπου το 2017.

Αλλά η πιο θεαματική νίκη για την Τουρκία πρέπει να είναι στη Συρία, όπου μετά από 13 χρόνια εμφυλίου πολέμου, το καθεστώς του Μπασάρ Αλ-Άσαντ ανατράπηκε και ο πρώην μέλος της Αλ Κάιντα, Μοχάμεντ Αλ Σάραα, και η παράταξή του, εγκαταστάθηκαν. Αυτή η νίκη οφείλεται κυρίως στην τουρκική υλικοτεχνική και στρατιωτική υποστήριξη, μαζί με τους πόρους του Κατάρ. Επίσης, τοποθετεί την Τουρκία στην πρώτη γραμμή εκεί, με σημαντική αμυντική συνεργασία καθ’ οδόν. Ο ρόλος της Τουρκίας στην ενεργοποίηση του Ισλαμικού Κράτους έχει επίσης τεκμηριωθεί καλά.

Η Επιτυχία των Τουρκικών Όπλων

Η στρατιωτική ικανότητα της Τουρκίας και η επιτυχία των όπλων της, ιδίως των μη επανδρωμένων αεροσκαφών της, της έχουν εξασφαλίσει επικερδείς συμβάσεις από τρίτα μέρη όπως το Ουζμπεκιστάν, το Καζακστάν, την Ινδονησία και τη Μαλαισία. Η εμπλοκή της σε συγκρούσεις έχει, ως εκ τούτου, μέχρι στιγμής αποδειχθεί επικερδής για την Τουρκία, ειδικά για την κυβερνώσα κυβέρνηση, καθώς αντιμετωπίζει αυξημένη εσωτερική δυσαρέσκεια. Η επιθυμία του Προέδρου Ερντογάν να ασχοληθεί με το Κασμίρ πρέπει να εξεταστεί σε αυτό το πλαίσιο. Μαζί με τη θρησκεία ως άγκυρα, η Τουρκία έχει αυξήσει σημαντικά τις πωλήσεις όπλων στο Πακιστάν και η υποστήριξή της προς αυτήν ήταν πλήρως ορατή κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Sindoor της Ινδίας.

Το Πακιστάν χρησιμοποίησε μη επανδρωμένα αεροσκάφη τουρκικής κατασκευής, μια τουρκική κορβέτα ανθυποβρυχιακού τύπου Ada έδεσε στο λιμάνι του Καράτσι στις 2 Μαΐου και Τούρκοι στρατιωτικοί σύμβουλοι ήταν παρόντες στο Πακιστάν. Η Τουρκία έχει αναδειχθεί ως ο δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων του Πακιστάν. Το 2018, η τουρκική STM Defence Technologies σύναψε συμφωνία 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων για τέσσερις κορβέτες μιας νέας κλάσης για το Πακιστανικό Ναυτικό. Οι δύο πλευρές διεξάγουν τακτικά κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Το Εθνικό Πάρκο Αεροδιαστημικής Επιστήμης και Τεχνολογίας (NASTP) του Πακιστάν έχει συνάψει συμφωνία με την τουρκική εταιρεία κατασκευής drones Baykar για έρευνα και ανάπτυξη. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Turkiye προμηθεύει το Πακιστάν με μαχητικά αεροσκάφη F16 Falcon. Η συνεργασία είναι εκτεταμένη.

Φήμες στο Μπαγκλαντές

Πιο ανησυχητικό για την Ινδία είναι ότι τώρα, το στρατιωτικό αποτύπωμα της Τουρκίας διευρύνεται και στα ανατολικά της – στο Μπαγκλαντές. Η αμυντική προσέγγιση της Τουρκίας στο Μπαγκλαντές ξεκίνησε υπό την επίβλεψη της φίλης της Ινδίας, Σεΐχη Χασίνα. Αλλά τώρα, υπό την προσωρινή κυβέρνηση του επικεφαλής συμβούλου Μοχάμεντ Γιουνούς, οι αμυντικοί δεσμοί μεταξύ των δύο έχουν βαθύνει πολλαπλά. Το Μπαγκλαντές πρόκειται να αποκτήσει το σύστημα αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς SİPER της Τουρκίας, να αποκτήσει 26 τουρκικά ελαφρά άρματα μάχης Tulpar και να συμπαράξει μαχητικά drones. Η Τουρκία διαπραγματεύεται επίσης την ίδρυση δύο συγκροτημάτων αμυντικής βιομηχανίας στο Μπαγκλαντές, η οποία αποτελεί σημαντική στρατηγική εξέλιξη στη Νότια Ασία, καθώς θα σημάνει την είσοδο μιας ακόμη εξωπεριφερειακής δύναμης στον Κόλπο της Βεγγάλης.

Παράλληλα με τις στρατιωτικές επεμβάσεις και υποστήριξη, η Τουρκία ακολουθεί επίσης μια πολιτική υποστήριξης ανταρτών και μαχητικών μουσουλμανικών ομάδων και ατόμων όπως οι Σύροι αντάρτες, και άτομα όπως ο αείμνηστος Τζαμάλ Κασόγκι. Αυτό βοηθάει στην προσέλκυση της Τουρκίας σε τέτοιες κοινότητες, κερδίζοντας την υποστήριξη και την αφοσίωσή της, προωθώντας την ήπια δύναμή της που περιβάλλεται από τον Σουφισμό, την τουρκική κουλτούρα, τις ταινίες και τις τηλεοπτικές σαπουνόπερες. Η υποστήριξή της προς τους αντιφρονούντες του Κασμίρ αποτελεί επίσης μέρος αυτής της ευρύτερης πολιτικής.

Φαίνεται ότι η Ινδία έχει ένα σύνθετο πρόβλημα στα χέρια της. Αλλά αυτή τη φορά, δεν πρέπει να το παρακάμψει. Η ασφάλειά μας είναι αποκλειστικά δική μας ανησυχία, και μόνο δική μας. Η Ινδία δεν έχει την πολυτέλεια να θεωρείται ως ένα ήπιο κράτος που οι αντίπαλοι μπορούν να εκμεταλλευτούν υπό το πρόσχημα της διεθνούς διπλωματίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ DIRECTUS.GR

Του Dexter Van Zile, Middle East Forum

Ο κυβερνήτης του Τέξας, Γκρεγκ Άμποτ, όρισε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων (CAIR) ως τρομοκρατικές οργανώσεις σε προκήρυξη με ημερομηνία 18 Νοεμβρίου 2025. Η απόφαση απαγορεύει και στις δύο ομάδες να κατέχουν περιουσία στην πολιτεία.

Χρόνια λειτουργίας ως ισλαμιστικό μέτωπο και υποστήριξης της βίας της Χαμάς κατά του Ισραήλ τελικά «έφτασαν» το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων (CAIR). Στις 18 Νοεμβρίου 2025, ο κυβερνήτης του Τέξας, Γκρεγκ Άμποτ, όρισε επίσημα το CAIR ως Ξένη Τρομοκρατική Οργάνωση (Foreign Terrorist Organization – FTO) και Διακρατική Εγκληματική Οργάνωση. Στην προκήρυξη, ο Άμποτ υπογράμμισε τους δεσμούς του CAIR με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα — την οποία επίσης όρισε ως τρομοκρατική οργάνωση — και απαρίθμησε πολυάριθμες εκφράσεις υποστήριξης προς την τζιχαντιστική τρομοκρατία που έχουν διατυπωθεί από στελέχη του CAIR κατά τη διάρκεια των ετών. Η προκήρυξη, επικαλούμενη το Πρόγραμμα Εξτρεμισμού του Πανεπιστημίου George Washington, αναφέρει επίσης αρκετούς αξιωματούχους και συνεργάτες του CAIR που έχουν στο παρελθόν καταδικαστεί ή εμπλακεί σε τρομοκρατικά εγκλήματα.

«Αυτοί οι ριζοσπάστες εξτρεμιστές δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην πολιτεία μας και απαγορεύεται πλέον να αποκτούν οποιοδήποτε περιουσιακό δικαίωμα στο Τέξας.»
— Κυβερνήτης Γκρεγκ Άμποτ

«Η Μουσουλμανική Αδελφότητα και το CAIR έχουν καταστήσει σαφείς τους στόχους τους εδώ και καιρό: να επιβάλουν δια της βίας τον νόμο της Σαρία και να εγκαθιδρύσουν την ‘κυριαρχία του Ισλάμ στον κόσμο’», δήλωσε ο Άμποτ. «Οι ενέργειες που έχουν διαπράξει η Μουσουλμανική Αδελφότητα και το CAIR για να υποστηρίξουν την τρομοκρατία σε όλο τον κόσμο και να υπονομεύσουν τους νόμους μας μέσω βίας, εκφοβισμού και παρενόχλησης είναι απαράδεκτες. Σήμερα, όρισα τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το CAIR ως ξένες τρομοκρατικές και διακρατικές εγκληματικές οργανώσεις. Αυτοί οι ριζοσπάστες εξτρεμιστές δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην πολιτεία μας και πλέον απαγορεύεται να αποκτούν οποιοδήποτε περιουσιακό συμφέρον στο Τέξας».

Η αντίδραση του CAIR

Όπως αναμενόταν, το CAIR αντέδρασε επιτιθέμενο προσωπικά στον Άμποτ, χαρακτηρίζοντάς τον «πολιτικό πρώτα υπέρ του Ισραήλ» και απορρίπτοντας τις κατηγορίες ως «διαψευσμένες θεωρίες συνωμοσίας και κατασκευασμένα αποσπάσματα».

«Παρόλο που μας κολακεύει η εμμονή του Γκρεγκ Άμποτ με την οργάνωση πολιτικών μας δικαιωμάτων, το διαφημιστικό κόλπο του που παρουσιάζεται ως προκήρυξη δεν έχει καμία βάση στην πραγματικότητα ή στον νόμο», ανέφερε το CAIR σε email προς το Focus on Western Islamism. «Με το να συκοφαντεί έναν εξέχοντα αμερικανικό μουσουλμανικό θεσμό με θεωρίες συνωμοσίας που έχουν καταρριφθεί και κατασκευασμένα αποσπάσματα, ο κ. Άμποτ έδειξε για άλλη μια φορά ότι προτεραιότητά του είναι η προώθηση της αντιμουσουλμανικής προκατάληψης και όχι η υπηρεσία προς τον λαό του Τέξας».

Στην ανακοίνωσή του, το CAIR δήλωσε: «Έχουμε καταδικάσει σταθερά όλες τις μορφές άδικης βίας, συμπεριλαμβανομένων εγκλημάτων μίσους, εθνοκάθαρσης, γενοκτονίας και τρομοκρατίας».

Το ιστορικό του CAIR

Η ιδέα ότι το CAIR καταδικάζει την άδικη βία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τις πληροφορίες της προκήρυξης του Άμποτ. Αυτή αναφέρει ότι στα τέλη του 2023, ο μακροχρόνιος εκτελεστικός διευθυντής του CAIR, Νιχάντ Αουάντ, υποστήριξε ανοιχτά τη σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου σε συνέδριο στην Ουάσιγκτον. Εκεί, ο Αουάντ δήλωσε: «Χάρηκα που είδα ανθρώπους να σπάνε τον αποκλεισμό και να απαλλάσσονται από τα δεσμά της κατοχής».

Η προκήρυξη επαναφέρει επίσης υποθέσεις πολλών στελεχών και συνεργατών του CAIR που το ίδιο το CAIR αποφεύγει να αναφέρει:

• Γκασάν Ελάσι, ιδρυτικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του CAIR στο Τέξας, καταδικάστηκε για μεταφορά χρημάτων στη Χαμάς μέσω του Ιδρύματος Holy Land.
• Αμπντουραχμάν Αλαμούντι, προβεβλημένος ισλαμιστής ακτιβιστής και ομιλητής σε εκδήλωση του CAIR, αργότερα καταδικάστηκε για χρηματοδοτική υποστήριξη στην Αλ Κάιντα.
• Σάμι Αλ-Αριάν, ακτιβιστής που εγκωμιάστηκε από το CAIR το 2014, ομολόγησε την παροχή υλικής υποστήριξης στην Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ.
• Ράνταλ «Τοντ» Ρόγερ (Ισμαήλ Ρόγερ), πρώην συντονιστής πολιτικών δικαιωμάτων στο CAIR, καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση για συμμετοχή σε τζιχαντιστική ομάδα (ο Ρόγερ έχει έκτοτε αποκηρύξει τις πράξεις του).

Θα ακολουθήσουν και άλλες πολιτείες;

Το Middle East Forum χαιρέτισε την απόφαση του Άμποτ ως «δικαίωση» της προσπάθειάς του να ενημερώσει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής για την επιρροή και την ατζέντα του CAIR.

Ο εκτελεστικός διευθυντής του MEF, Γρεγκ Ρόμαν, δήλωσε:

«Για χρόνια, το MEF έχει τεκμηριώσει πως το CAIR —ιδρυμένο από καταδικασμένο χρηματοδότη της Χαμάς, τον Γκασάν Ελάσι— παρουσιάζεται ως οργάνωση πολιτικών δικαιωμάτων ενώ στηρίζει υποδομές τρομοκρατίας. Ο κυβερνήτης Άμποτ μόλις διέλυσε αυτή τη βιτρίνα με τη δύναμη του νόμου».

Ο Μπέντζαμιν Μπέαρντ, διευθυντής του MEF Action, πρόσθεσε:

«Το CAIR λειτουργούσε ατιμώρητα για πολύ καιρό, κρυμμένο πίσω από τον μανδύα της υπεράσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων, ενώ προωθούσε την ατζέντα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Ο χαρακτηρισμός του από τον Άμποτ απογυμνώνει αυτή τη μεταμφίεση και εκθέτει το CAIR ως αυτό που πραγματικά είναι — μια οργάνωση που γεννήθηκε από το δίκτυο της Χαμάς και συνεχίζει να υπονομεύει την αμερικανική ασφάλεια. Πρόκειται για καθοριστική στιγμή που πρέπει να ακολουθήσουν και άλλες πολιτείες».