Αναλύσεις
Ένα πορτρέτο του Τζολάνι από τους Tehran Times! Είναι δυνατόν να δίνει αποκλειστική συνέντευξη στο αμερικανικό CNN όταν οι ΗΠΑ τον έχουν επικηρύξει για 10 εκατ.δολάρια;
Ο Τζολάνι επιδιώκει να παρουσιάσει μια παραμορφωμένη εικόνα του εαυτού του και της HTS
Ένα προτρέτο του Αλ Τζολάνι από τους Tehran Times. Eίναι πολύ απίθανο ο al-Jolani και οι πιστοί του στο HTS, που σφαγιάζουν τους ανθρώπους στη Συρία και το Ιράκ μαζί με το ISIS και την Αλ Κάιντα, να έχουν αλλάξει τακτική και τώρα να σέβονται τα δικαιώματα των θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων και να έχουν γίνει μετριοπαθείς.
Ο Τζολάνι επιδιώκει να παρουσιάσει μια παραμορφωμένη εικόνα του εαυτού του και της HTS
Του Khosrow Javidi
Η Ταχρίρ αλ-Σαμ γαλουχείται από τη σαλαφιστική ιδεολογία
ΤΕΧΡΑΝΗ – Ο Abu Muhammad al-Jolani, ο ηγέτης της τρομοκρατικής οργάνωσης Hay’at Tahrir al-Sham (HTS), οργάνωσε μια αιφνιδιαστική επίθεση στο Χαλέπι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας πριν από περισσότερο από μία εβδομάδα.
Ο Al Jolani γεννήθηκε ως Ahmed Hussein al-Sharaa το 1982 στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός πετρελαίου. Η οικογένεια επέστρεψε στη Συρία το 1989 και εγκαταστάθηκε κοντά στη Δαμασκό.
Λίγα είναι γνωστά για τον χρόνο του στη Δαμασκό πριν από τη μετακίνησή του το 2003 στο Ιράκ, όπου εντάχθηκε στην Αλ Κάιντα στο Ιράκ ως μέρος του αγώνα κατά της εισβολής των Ηνωμένων Πολιτειών την ίδια χρονιά.
Συνελήφθη από τις αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ το 2006 και κρατήθηκε για πέντε χρόνια, ο αλ-Τζολάνι αργότερα ανέλαβε να ιδρύσει το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία, το Μέτωπο al-Nusra, το οποίο αύξησε την επιρροή του σε περιοχές που ελέγχονται από τους μαχητές, ιδιαίτερα στην Ιντλίμπ.
Ο Αλ Τζολάνι συντονίστηκε εκείνα τα πρώτα χρόνια με τον Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, επικεφαλής του «Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ» της Αλ Κάιντα, το οποίο αργότερα έγινε ISIL (ISIS).
Τον Απρίλιο του 2013, ο αλ Μπαγκντάντι ανακοίνωσε ξαφνικά ότι η ομάδα του διέκοψε τους δεσμούς του με την Αλ Κάιντα και θα επεκταθεί στη Συρία, ουσιαστικά καταβροχθίζοντας το Μέτωπο αλ Νούσρα σε μια νέα ομάδα που ονομάζεται ISIL.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Αλ Τζολάνι απέρριψε αυτή την αλλαγή, διατηρώντας την πίστη του στην Αλ Κάιντα. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του τηλεοπτικής συνέντευξης το 2014, είπε στο Al Jazeera ότι η Συρία θα πρέπει να διοικείται σύμφωνα με την ερμηνεία της ομάδας του για τον «ισλαμικό νόμο» και ότι οι μειονότητες της χώρας, όπως οι Χριστιανοί και οι Αλαουί, δεν θα φιλοξενούνται.
Τα επόμενα χρόνια, ο αλ-Τζολάνι φάνηκε να απομακρύνεται από το σχέδιο της Αλ Κάιντα για την ίδρυση ενός «παγκόσμιου χαλιφάτου» σε όλες τις χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, φαίνοντας να επικεντρώνεται στη δημιουργία της ομάδας του εντός των συνόρων της Συρίας.
Η διάσπαση φαινόταν να είναι μια προσπάθεια, σύμφωνα με αναλυτές, να τονίσει τις εθνικές, σε αντίθεση με τις διεθνικές, φιλοδοξίες της ομάδας του για ομάδες στο Ιντλίμπ.
Στη συνέχεια, τον Ιούλιο του 2016, το Χαλέπι έπεσε στην κυβέρνηση και οι μαχητικές ομάδες εκεί άρχισαν να κατευθύνονται προς το Ιντλίμπ, το οποίο ακόμα κρατούνταν από εξτρεμιστές. Περίπου την ίδια περίοδο, ο al-Jolani ανακοίνωσε ότι η ομάδα του είχε αλλάξει σε Jabhat Fateh al-Sham.
Στις αρχές του 2017, χιλιάδες μαχητές ξεχύθηκαν στην Ιντλίμπ φεύγοντας από το Χαλέπι και ο αλ Τζολάνι ανακοίνωσε τη συγχώνευση ορισμένων από αυτές τις ομάδες με τη δική του για να σχηματίσει το HTS.
«Το HTS είναι μια οργάνωση Σαλαφί που έχει εθνικό προσανατολισμό», δήλωσε στο Middle East Eye ο Aymenn Jawad al-Tamimi, ειδικός σε σκληροπυρηνικές ομάδες στον πόλεμο της Συρίας.
«Δεν προσπαθεί να σχηματίσει ένα χαλιφάτο, όπως το IS ή η Αλ Κάιντα», υποστήριξε, προσθέτοντας ότι τέτοιες διεθνικές ομάδες δεν πιστεύουν στην έννοια του έθνους-κράτους.
Στην πραγματικότητα, το HTS πολέμησε κατά καιρούς το Ισλαμικό Κράτος, καθώς και τη Hurras al-Din, μια ομάδα που συνδέεται με την Αλ Κάιντα που αποσχίστηκε από το HTS όταν άρχισε να ακολουθεί μια εθνική εστιασμένη γραμμή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν χαρακτηρίσει τον HTS ως Ξένη Τρομοκρατική Οργάνωση (FTO) το 2018 και του έδωσαν χρηματική αμοιβή 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Ωστόσο, ο χαρακτηρισμός παραμένει πλέον αμφίβολος καθώς το CNN πραγματοποίησε συνέντευξη μαζί του στο Χαλέπι.
«Όταν μιλάμε για στόχους, στόχος της επανάστασης παραμένει η ανατροπή αυτού του καθεστώτος (Άσαντ). Είναι δικαίωμά μας να χρησιμοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα μέσα για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο», είπε ο Jolani στη συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο του CNN την Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου.
Παρά τέτοιες πρωτοβουλίες, η Syria Direct, μια ανεξάρτητη δημοσιογραφική οργάνωση, λέει ότι το HTS βρίσκεται πίσω από τις εξαφανίσεις ακτιβιστών και έχει πυροβολήσει με αληθινά πυρομαχικά διαδηλωτές που κατηγορούν την ομάδα ότι αρνείται τις υπηρεσίες σε κοινότητες που της αντιτίθενται.
Ο Al-Jolani έχει υποστηρίξει στο παρελθόν: «Η διακυβέρνηση πρέπει να είναι συνεπής με την ισλαμική σαρία, αλλά όχι σύμφωνα με τα πρότυπα του ISIS ή ακόμη και της Σαουδικής Αραβίας».
Εξακολουθεί να λαμβάνει μέτρα για περιστατικά που πιστεύει ότι δεν ερμηνεύουν τη σαρία.
Ένα παράδειγμα ήρθε τον Αύγουστο, όταν μια εκδήλωση που αφορούσε τους Παραολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν για την κοινότητα των ατόμων με ειδικές ανάγκες της Ιντλίμπ έκλεισε από την ομάδα, φερόμενο ως θρησκευτικοί νομικοί που έκριναν ότι οι πράξεις στην τελετή έναρξης στο Παρίσι συνδέονται με «ειδωλολατρικές πεποιθήσεις».
Η κίνηση καταδικάστηκε από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με το Συριακό Δίκτυο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα να λέει ότι η απόφαση διαιωνίζει τις «περιοριστικές πολιτικές της ομάδας κατά των ανθρωπιστικών ομάδων».
Από την τελευταία του επίθεση, το HTS ισχυρίστηκε ότι θα προστατεύσει τις θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες υπό την κυριαρχία του.
«Στη μελλοντική Συρία, πιστεύουμε ότι η ποικιλομορφία είναι η δύναμή μας, όχι η αδυναμία μας», δήλωσε ο αλ Τζολάνι τη Δευτέρα. Πρόσφατες δηλώσεις έκαναν ιδιαίτερη αναφορά στην προστασία της χριστιανικής και κουρδικής κοινότητας του Χαλεπίου.
Ωστόσο, η Nusra είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν για πολλές σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά μειονοτήτων.
«Η Τζαμπάτ αλ Νούσρα ανάγκασε μέλη της μειονότητας των Δρούζων να ασπαστούν το σουνιτικό Ισλάμ», είπε ο Ταμίμι. «Η HTS διατήρησε αυτή την πολιτική. Δεν έχει πει στους Δρούζους ότι μπορούν να επιστρέψουν στην αρχική τους θρησκεία».
Τον Ιούνιο του 2015, τουλάχιστον 20 μέλη της κοινότητας των Δρούζων σκοτώθηκαν από μαχητές της Nusra, μια σφαγή που ο Jolani φαινομενικά περιέγραψε ως λάθος που διεξήγαγε ένας απατεώνας διοικητής.
Πριν από δύο χρόνια, ο al-Jolani επισκέφτηκε την περιοχή Jabal al-Summaq – της οποίας οι κάτοικοι είναι κυρίως Δρούζοι – σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τους φόβους της κοινότητας. Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει επίσης επιστρέψει μερικά σπίτια που είχαν κατασχεθεί στο παρελθόν από τους Δρούζους.
Ο Αλ Τζολάνι έχει κάνει παρόμοιες προσαγωγές προς Χριστιανούς, μερικοί από τους οποίους κατέλαβαν παρομοίως τα σπίτια τους στο Ιντλίμπ.
«Το HTS έχει ανοίξει τα τελευταία χρόνια και οργάνωσε συναντήσεις με Χριστιανούς και Δρούζους», δήλωσε ο Jerome Drevon, ειδικός σε ένοπλες ομάδες στη Συρία.
«Κάποιοι Χριστιανοί είχαν στο παρελθόν καταληφθεί τα σπίτια τους από πρόσφυγες από αλλού στη Συρία. Το HTS έχει αρχίσει να βοηθά στην ανάκτηση ορισμένων από αυτά τα σπίτια».
Παρά το γεγονός ότι προσέγγισαν τις θρησκευτικές μειονότητες, οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είπαν ότι οι χριστιανοί συνεχίζουν να υφίστανται διακρίσεις από την ομάδα υπό την ηγεσία του HTS.
Δεδομένου του μεγάλου αριθμού Χριστιανών στο Χαλέπι – που υπολογίζεται ότι είναι περίπου 25.000 – θα υπάρξει εκ νέου εστίαση στη μεταχείριση της ομάδας από το HTS. Ο Drevon σημειώνει ότι όλα τα βλέμματα είναι πλέον στραμμένα στο HTS, “άρα θα κριθούν”.
«Το να είμαστε πιο ανοιχτοί στις θρησκευτικές μειονότητες είναι ένας τρόπος να στείλουμε ένα θετικό μήνυμα στις κοινότητες εντός της Συρίας και διεθνώς», είπε.
Το HTS είπε επίσης αυτή την εβδομάδα ότι οι Κούρδοι, 100.000 από τους οποίους ζουν στην πόλη του Χαλέπι, αποτελούν «αναπόσπαστο μέρος της ποικιλομορφίας της συριακής ταυτότητας» και ότι θα σταθεί δίπλα στις κουρδικές κοινότητες.
Στην πραγματικότητα, πολλοί Κούρδοι φοβούνται περισσότερο τις μαχητικές ομάδες που συνδέονται με τον Συριακό Εθνικό Στρατό, έναν συνασπισμό που υποστηρίζεται από την Τουρκία, ο οποίος μάχεται στο πλευρό του HTS, καθώς επίσης προωθεί τη δική τους επίθεση εναντίον κουρδικών ομάδων την περασμένη εβδομάδα.
Ενώ η κυβερνώσα μαχητική ομάδα στην Ιντλίμπ έχει αναθέσει κάποια διακυβέρνηση σε τοπικούς θεσμούς και ξένες οργανώσεις βοήθειας, όπως η υγεία και η εκπαίδευση, διατηρεί τον συνολικό έλεγχο της ασφάλειας και της οικονομίας.
Η ελευθερία της έκφρασης εξακολουθεί να καταπνίγεται σοβαρά από το HTS, με τη βία και τις αυθαίρετες συλλήψεις να χρησιμοποιούνται για την καταστολή των διαφωνούντων.
«Το HTS δεν πιστεύει στη δημοκρατία», είπε ο Tamimi. «Είναι μια ηγεμονική προσέγγιση μιας φατρίας όπου άλλες φατρίες τους αποδέχονται ως ηγέτες».
Ο Ταμίμι είπε ότι είναι απίθανο το HTS να ενδιαφερθεί για την κατανομή της εξουσίας και παρομοίασε το σύστημα αυταρχικής διακυβέρνησής του με τις κουρδικές αρχές στα βορειοανατολικά.
«Δεν νομίζω ότι αυτή η μορφή διακυβέρνησης θα αλλάξει», πρόσθεσε ο Tamimi. «Το HTS έκανε τον υπολογισμό ότι αυτή η μορφή διακυβέρνησης συμβάλλει στη διατήρηση του νόμου και της τάξης και της αίσθησης σταθερότητας».
Ο Ντρέβον είπε ότι οι κοινωνίες στις επαρχίες του Χαλεπίου και της Χάμα, τις οποίες η HTS προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο αυτή τη στιγμή, είναι πολύ διαφορετικές από την Ιντλίμπ.
Ο Ντρεβόν πρόσθεσε ότι η Χάμα και το Χαλέπι είναι μεγάλες πόλεις με μικρή παρουσία HTS.
«Το HTS δεν θα είχε τα μέσα να αυτοδιοικηθεί», είπε, σημειώνοντας ότι «δεν θα υπήρχε εναλλακτική από το να μοιραστούν και να κάνουν παραχωρήσεις με τις υπάρχουσες τοπικές διοικήσεις».
Όλα αυτά που λέγαμε, είναι πολύ απίθανο ο al-Jolani και οι πιστοί του στο HTS, που σφαγιάζουν τους ανθρώπους στη Συρία και το Ιράκ μαζί με το ISIS και την Αλ Κάιντα, να έχουν αλλάξει τακτική και τώρα να σέβονται τα δικαιώματα των θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων και να έχουν γίνει μετριοπαθείς.
Αυτές οι πρωτοβουλίες έχουν σκοπό να εξαπατήσουν την κοινή γνώμη στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή. Υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα: Πώς μπορεί το CNN να πάρει συνέντευξη από τον αλ-Τζολάνι, ο οποίος έχει επικηρυχθεί για 10 εκατομμύρια δολάρια και οι ΗΠΑ δεν κάνουν τίποτα, καθώς το χέρι του είναι σίγουρα μολυσμένο με το αίμα Αμερικανών στρατιωτών στο Ιράκ από το 2003 και μετά;
Επιπλέον, η προέλαση του HTS στη βορειοδυτική Συρία δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την υποστήριξη ορισμένων χωρών. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τα ονόματα αυτών των χωρών. Οι άνθρωποι γνωρίζουν καλά ποιες χώρες τους παρέχουν υλικοτεχνική υποστήριξη και ποιες χώρες θα ωφεληθούν από αυτήν.
Μετάφραση ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΓΕΙΩΤΗΣ
Αναλύσεις
Η γραμματική της ινδικής κρατικής τέχνης! Συνταγματική σταθερότητα, δικαιώματα και στρατηγική αποφασιστικότητα
Η Ινδία διαμόρφωσε μια νέα μορφή ισχύος και το Σύνταγμά της ήταν η μηχανή
Γράφει ο Σάι Γκαλ, Times of Israel
Στις 26 Νοεμβρίου, όταν το Προοίμιο απαγγέλλεται στο Samvidhan Sadan και σε σχολεία από την Κοχίμα έως το Κότσι, η Ινδία δεν ανακαλεί μια παλιά τελετή. Υπενθυμίζει σε έναν αποσπασμένο κόσμο ότι το 2025 η πιο σοβαρή συζήτηση περί συνταγματισμού δεν διεξάγεται στην Ουάσιγκτον ή τις Βρυξέλλες, αλλά σε μια δημοκρατία 1,4 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το Σύνταγμά της ως ζωντανή υπόσχεση.
Η Ημέρα του Συντάγματος είναι νέα. Η Συντακτική Συνέλευση υιοθέτησε το Σύνταγμα στις 26 Νοεμβρίου 1949, τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 1950 και τιμάται επίσημα από το 2015. Ο Αμπεντκάρ προειδοποίησε ότι δεν ήταν ένα νομικό έγγραφο, αλλά ένα όχημα ζωής του οποίου το πνεύμα πρέπει να κινείται με την εποχή. Η σημερινή εποχή είναι εποχή οπλοποιημένων εφοδιαστικών αλυσίδων, αλγοριθμικής προπαγάνδας και συνηθισμένων κυρώσεων, και όμως το Samvidhan της Ινδίας, στο μέσο του 20ού αιώνα, αποδεικνύεται αξιοσημείωτα κατάλληλο για τον 21ο.
Το Σύνταγμα της Ινδίας είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο: ένα προοίμιο, εκατοντάδες άρθρα, θεμελιώδη δικαιώματα, Κατευθυντήριες Αρχές και, μοναδικά, Θεμελιώδη Καθήκοντα. Είναι ομοσπονδιακό, αλλά ενιαίο σε κρίση, κοινοβουλευτικό αλλά αγκυρωμένο στην υπεροχή του Συντάγματος. Πάνω απ’ όλα δεσπόζει το δόγμα της Βασικής Δομής, που διασφαλίζει ότι καμία πλειοψηφία δεν μπορεί να εξαλείψει τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα δικαιώματα ή την ενότητα. Σε μια περιοχή με διακοπτόμενες δημοκρατίες, οι ινδικές ένοπλες δυνάμεις δεν έχουν κυβερνήσει ούτε μία ημέρα.
Αυτό είναι κάτι περισσότερο από εσωτερικό σχέδιο, είναι η γραμματική της ινδικής κρατικής τέχνης. Όταν ένα έθνος ενσωματώνει τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη στον υπέρτατο νόμο του, διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο ύφος ισχύος. Το Άρθρο 32 δίνει στον φτωχότερο Ινδό πρόσβαση στο Ανώτατο Δικαστήριο, το Άρθρο 51 καλεί σε ειρηνικές σχέσεις μεταξύ των εθνών. Το ένα κοιτά προς τα μέσα, το άλλο προς τα έξω – μαζί προαναγγέλλουν την Ινδία που αναδύεται, μια συνταγματική δύναμη της οποίας η εξωτερική συμπεριφορά αντανακλά τις εσωτερικές της δεσμεύσεις.
Η ψηφιακή δημόσια υποδομή της Ινδίας το κάνει ορατό. Το Aadhaar, το UPI και το India Stack εξυπηρετούν πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους, επεξεργάζονται περισσότερες από δέκα δισεκατομμύρια συναλλαγές τον μήνα και ήδη προσθέτουν σχεδόν ένα τοις εκατό στο ΑΕΠ. Για έναν μικροπωλητή στο Βαρανάσι ή έναν μετανάστη εργάτη στο Ντουμπάι, αξιοπρέπεια είναι η δυνατότητα να στείλει δέκα ρουπίες αμέσως χωρίς κρυφό κόστος. Αυτό είναι ισότητα και δικαίωμα στη ζωή εκφρασμένο ως κώδικας. Η Ινδία πλέον συνεργάζεται με εταίρους σε Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική για να χτίσει παρόμοια συστήματα, μετατρέποντας την ένταξη σε παγκόσμιο εξαγώγιμο αγαθό.
Η κλιματική πολιτική αντικατοπτρίζει την ίδια λογική. Η International Solar Alliance, με έδρα την Ινδία, περιλαμβάνει πάνω από εκατό χώρες. Η Ινδία έχει πετύχει το 50% της εγκατεστημένης μη ορυκτής ενεργειακής ισχύος νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα και στοχεύει τα 500 GW έως το 2030. Αυτή είναι η περιβαλλοντική υποχρέωση του Άρθρου 51Α σε κλίμακα γιγαβάτ, συνδυασμένη με μια αρχή περί κλιματικής δικαιοσύνης.
Η ανθρωπιστική δράση συμπληρώνει την εικόνα. Το Vaccine Maitri έστειλε πάνω από 160 εκατομμύρια δόσεις COVID-19 στο εξωτερικό. Μετά τους μεγάλους σεισμούς στην Τουρκία και τη Συρία, η Επιχείρηση Dost ανέπτυξε ομάδες διάσωσης μέσα σε λίγες ώρες. Οι Επιχειρήσεις Ganga, Kaveri και Ajay εκκένωσαν δεκάδες χιλιάδες – Ινδούς και αλλοδαπούς. Αυτές οι αποστολές εκφράζουν ένα συνταγματικό ένστικτο: η ιδιότητα του πολίτη δεν αναστέλλεται σε κρίση και η αδελφοσύνη δεν περιορίζεται στα σύνορα της Ινδίας.
Η ίδια πειθαρχία διαμορφώνει την απάντηση της Ινδίας στην διασυνοριακή τρομοκρατία. Από τα χειρουργικά πλήγματα του 2016 έως το Μπαλακότ το 2019 και την Επιχείρηση Sindoor το 2025, η Ινδία έχει απαντήσει σε σφαγές με ακριβή, περιορισμένη ισχύ στοχευμένη στις υποδομές τρόμου, όχι σε αμάχους. Η δημοσιοποίηση επαληθευμένου υλικού από την Sindoor ήταν συνταγματική διαφάνεια, όχι θέατρο: ένα κράτος που ενεργεί υπό τον νόμο πρέπει να δείχνει ότι η ισχύς του είναι περιορισμένη ακόμη και όταν αντιμετωπίζει εχθρούς που δεν αναγνωρίζουν κανέναν περιορισμό. Στην ινδική παράδοση αυτό είναι dharma-yudh, ένας δίκαιος αγώνας διεξαγόμενος με σύγχρονα εργαλεία και συνταγματική συνείδηση.
Αντιπαραθέστε αυτό με τη δυτική ασυνέπεια. Κράτη που καταδικάζουν την επιθετικότητα έχουν επιτρέψει καύσιμα ρωσικής προέλευσης να επανεισέλθουν στις αγορές τους μέσω τρίτων χωρών ενώ κηρύττουν περί ηθικής σε άλλους. Οι κυρώσεις πασχίζουν να κλείσουν παραθυράκια που τα ίδια δημιούργησαν. Η Ινδία δηλώνει ανοιχτά ότι θα προστατεύσει τους φτωχούς της από εισαγόμενο πληθωρισμό ενώ επιταχύνει τη μετάβαση στην καθαρή ενέργεια. Κάποιος μπορεί να συζητήσει τις επιλογές του Νέου Δελχί, αλλά όχι τη συνοχή του.
Μια ακόμη ινδική συμβολή, συχνά παραμελημένη στον δυτικό λόγο, είναι η ιδέα των καθηκόντων των πολιτών. Το κόμα IV-A παραθέτει καθήκοντα να σέβεσαι τους θεσμούς, να προστατεύεις την ενότητα, να διαφυλάσσεις το περιβάλλον, να αναπτύσσεις επιστημονικό πνεύμα και να μορφώνεις τα παιδιά σου. Αυτά δεν είναι διακοσμητικά, τα δικαστήρια και τα νομοθετικά σώματα τα επικαλούνται συχνά. Σε αυτή την Ημέρα του Συντάγματος, ο Πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι τόνισε όχι μόνο τα δικαιώματα που κατέχουν οι Ινδοί, αλλά και τις ευθύνες που οφείλουν, ένα σπάνιο μήνυμα στη σημερινή πολιτική κουλτούρα που μιλά μόνο για δικαιώματα.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, η πρόσφατη διπλωματία της Ινδίας σχηματίζει καθαρό μοτίβο. Η προεδρία της G20 το 2023 μετέφερε το πολιτισμικό θέμα Vasudhaiva Kutumbakam – Μία Γη, Μία Οικογένεια, Ένα Μέλλον – από τα ιερά κείμενα στην παγκόσμια διακυβέρνηση και εξασφάλισε πλήρη συμμετοχή της Αφρικανικής Ένωσης στην G20. Η Σύνοδος Voice of the Global South έφερε πάνω από 120 χώρες σε άμεσο διάλογο. Ακόμη και ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης υιοθέτησε τη γλώσσα της Ινδίας στη Διακήρυξη του Τιαντζίν. Αυτές είναι συνταγματικές ιδέες – αδελφοσύνη, κυρίαρχη ισότητα – που γίνονται μέρος του λεξιλογίου μιας πολυπολικής εποχής.
Τα τελευταία χρόνια, η Ινδία έχει επίσης αναδειχθεί ως ξεκάθαρο Κυρίαρχο Κρατικό Άκρο – ένα έθνος που ζει πάνω στη γραμμή της πίεσης αλλά επιλέγει να σταθεροποιήσει το σύστημα γύρω του με συνταγματική πειθαρχία αντί για σκοπιμότητα. Για κράτη που ζουν υπό πραγματικές πιέσεις ασφάλειας – μεταξύ αυτών και το Ισραήλ – η συνταγματική πειθαρχία της Ινδίας αντηχεί. Αυτό που ξεχωρίζει δεν είναι η ομοιότητα αλλά η διαύγεια: η Ινδία δείχνει ότι η συνταγματική σταθερότητα και η στρατηγική αποφασιστικότητα μπορούν να συνυπάρξουν. Η Ινδία ούτε δίνει εντολές ούτε δέχεται· δείχνει ότι μια δημοκρατία μπορεί να παραμείνει ασφαλής χωρίς να παρεκκλίνει από τα θεμέλιά της. Αυτή η σταθερότητα – του νόμου, της αυτοσυγκράτησης και του σκοπού – σημειώνεται όλο και περισσότερο σε περιοχές που αντιμετωπίζουν τις δικές τους δοκιμασίες.
Στις 26 Νοεμβρίου 1949, η Συντακτική Συνέλευση σηκώθηκε για να υιοθετήσει ένα κείμενο που προοριζόταν να κρατήσει ενωμένο ένα έθνος που πολλοί θεωρούσαν ακατανόητο να κυβερνηθεί. Στις 26 Νοεμβρίου 2025, οι διάδοχοί της σηκώνονται ξανά – σε ένα Κοινοβούλιο που ηγείται της πολυπληθέστερης δημοκρατίας στον κόσμο, με μετάβαση στην καθαρή ενέργεια μπροστά από το χρονοδιάγραμμα, με ψηφιακή υποδομή που μελετάται σε κάθε ήπειρο και μια διπλωματία που σέβονται από την Πρετόρια έως τη Μπραζίλια. Η Δύση κάποτε εξήγαγε συνταγματισμό. Σήμερα, στη Samvidhan Divas, η Ινδία ανταποδίδει διακριτικά, όχι με κηρύγματα αλλά δείχνοντας ότι ακόμη και σε έναν ταραχώδη κόσμο μια μεγάλη δημοκρατία μπορεί να ζει ακόμη με τις αξίες που γράφτηκαν με προσεκτικό χειρόγραφο στο Νέο Δελχί πριν από εβδομήντα έξι χρόνια.
Αναλύσεις
Υπάρχει κάτι λάθος με το Γερμανικό Κράτος;
Γράφει ο William Mallinson
Είναι πλέον καιρός ο κόσμος να προειδοποιηθεί για τον κίνδυνο μιας στρατιωτικής αναβίωσης της Γερμανίας. Σε αυτό το κείμενο θα παρουσιάσω μια σύντομη ανάλυση για το πώς η ιστορία μπορεί να επιστρέψει για να μας δαγκώσει. Θα εξετάσουμε πλευρές αυτού του ιστορικού εσκεμμένης τύφλωσης, σκληρότητας, δίψας για εξουσία και αλαζονείας, καταλήγοντας στον εντοπισμό της σημερινής υπερβολικής “λογικής” που κυριαρχεί στο βαθύ κράτος της Γερμανίας. Πρέπει να τονίσω ότι το παρόν σύντομο άρθρο ασχολείται τόσο με την μαζική ανθρώπινη συμπεριφορά όσο και με την ατομική. Ως εκ τούτου, φυσικά δεν είναι μόνο ο γερμανικός μιλιταρισμός που φαίνεται να αποτελεί απειλή, αλλά και άλλες χώρες, όπως η Βρετανία. Ωστόσο, είναι ο ηγέτης της Γερμανίας, Friedrich Merz, πρώην χρηματοοικονομικός παράγοντας εταιρειών και σταθερός υποστηρικτής των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που αυτή τη στιγμή πιέζει για στρατιωτικοποίηση και για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας.
Η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα
Πριν συνεχίσουμε με παραδείγματα γερμανικής σκληρότητας και αλαζονείας (θα χρησιμοποιήσουμε την Ελλάδα ως παράδειγμα), ας σημειώσω ότι η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα: προσωπικότητες όπως ο Schiller, ο Bismarck, Πάστορας Niemöller, ο Willi Brandt, και ο Bruno Wüstenberg αποτελούν λαμπρά παραδείγματα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Για όσους ίσως δεν γνωρίζουν τον Wüstenberg, ήταν διπλωμάτης του Βατικανού που έκρυψε Εβραίους στο σπίτι του στην Ρώμη και αργότερα έγινε Παπικός Νούντσιος στην Ολλανδία. Σε αντίθεση με πολλούς Γερμανούς, είχε επίσης υπέροχο χιούμορ. Ήταν από τους πιο στενούς και έμπιστους φίλους μου.
Εσκεμμένη τύφλωση, σκληρότητα και αλαζονεία
Αν και το σύγχρονο γερμανικό κράτος χρονολογείται μόλις από το 1871 – μετά από τρεις πολέμους ανάμεσα στην Πρωσία και τους γείτονές της, συγκεκριμένα την Δανία, την Αυστρία και την Γαλλία – η Γερμανία αποδείχθηκε κόσμια, ειρηνική και ωφέλιμη για την Ευρώπη, μέχρι την πτώση του Bismarck από την εξουσία το 1890. Ωστόσο, η έννοια της Γερμανίας ως έθνους είναι πολύ παλαιότερη, και ανάγεται τουλάχιστον στην εποχή του Ρωμαίου ιστορικού Τάκιτου, ο οποίος σημείωσε ότι η μεγαλύτερη αδυναμία των Γερμανών ήταν η μέθη. Οι Γερμανοί κατέστρεφαν την Ευρώπη και έπρεπε να ελέγχονται αυστηρά από τους Ρωμαίους. Ίσως το πρώτο δείγμα γερμανικής βαρβαρότητας να εμφανίστηκε στη Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού, το 9 μ.Χ., όταν τρεις ρωμαϊκές λεγεώνες εξολοθρεύτηκαν από τον Αρμίνιο (Hermann), γερμανικής καταγωγής υπήκοος της Ρώμης, ο οποίος έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση και υπηρετούσε υπό τον Ρωμαίο στρατηγό Βάρο. Για την Ρώμη, ο Αρμίνιος αποδείχτηκε προδότης και απατεώνας. Για την Γερμανία όμως, θεωρείται πλέον ήρωας, γι’ αυτό και πολλοί Γερμανοί ονομάζονται “Hermann”. Αν προσθέσουμε σε αυτά τους Γότθους και τους Βανδάλους, που κατάφεραν σχεδόν μόνοι τους να καταστρέψουν τον δυτικό πολιτισμό, βλέπουμε πόσο καταστροφικοί υπήρξαν οι Γερμανοί. Η άλωση της Ρώμης, όπου κυρίως Γερμανοί στρατιώτες λεηλατούσαν, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και ας μην ξεχνάμε την γοητευτική συμπεριφορά τους στον τελευταίο πόλεμο, όταν σφαγίασαν, μεταξύ άλλων, εκατομμύρια Ρώσους, Έλληνες και Γιουγκοσλάβους αμάχους: η Γερμανία μπορεί ξεκάθαρα να συναγωνιστεί την Τουρκία και το Ισραήλ σε ζητήματα γενοκτονικής βίας.
Φυσικά, όπως όλοι οι εκφοβιστές, έτσι και η Γερμανία υποτάχθηκε και έμαθε να συμπεριφέρεται, μετατρεπόμενη σε εργαλείο της αντισοβιετικής/αντιρωσικής Αμερικής – εξ ού και ο επανεξοπλισμός της – αλλά πάντα με κοντό λουρί. Της δόθηκε μια εξαιρετικά ευνοϊκή συναλλαγματική ισοτιμία για να ενισχυθεί η οικονομία της, πράγμα που, φυσικά, κρατούσε και τους Δυτικογερμανούς ικανοποιημένους. Δυτικογερμανούς, διότι η Δύση αρνήθηκε να δεχτεί την έκκληση της Μόσχας για μια ουδέτερη και αδιαίρετη Γερμανία. Έτσι προέκυψε ο Ψυχρός Πόλεμος, προς μεγάλη χαρά των μετόχων των βιομηχάνων όπλων, οι οποίοι μετέτρεψαν το ΝΑΤΟ σε ένα επιθετικό επιχειρηματικό σώμα, τουλάχιστον μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.
Όταν τους μίλησαν για τα στρατόπεδα θανάτου τους, οι περισσότεροι Γερμανοί ισχυρίστηκαν πως δεν είχαν ιδέα, προσποιούμενοι τους αποτροπιασμένους. Έκτοτε, περνούν τον περισσότερο χρόνο τους προσπαθώντας να εξιλεωθούν για το παρελθόν, αγαπώντας το Ισραήλ και οτιδήποτε θεωρείται “καλό”. Άσχετα αν το εβραϊκό κράτος είναι επίσης γενοκτονικό. Κάποιος μπορεί μάλιστα να ρωτήσει σκωπτικά μήπως μια φυσική ροπή προς την γενοκτονία συνδέει τις δύο χώρες, όπως ακριβώς η Γερμανία βοηθούσε τους Οθωμανούς κατά την διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου και νωρίτερα, γνωρίζοντας πολύ καλά για την γενοκτονία των Ελλήνων, Αρμενίων και Συρίων. “Ὅμοιος ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει”, που λέμε. Μπορεί επίσης να αναρωτηθεί κανείς αν οι Εβραίοι που επέζησαν από τα στρατόπεδα θανάτου έμαθαν πώς να εφαρμόζουν την ίδια μεταχείριση σε αθώους Παλαιστινίους το 1948 και ύστερα. Η Γερμανία είναι από τους πιο αφοσιωμένους υποστηρικτές του Ισραήλ.
Το Ελληνικό Τραύμα
Η Ελλάδα στάθηκε άτυχη: κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, περίπου 600.000 Έλληνες πέθαναν από πείνα, ασθένειες, σφαγές και εκτελέσεις. Ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 13,5%. Οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις κατέστρεψαν 1770 πόλεις και χωριά, προβαίνοντας σε 131 σφαγές όπως για παράδειγμα στα Καλάβρυτα, όπου 1460 άντρες ηλικίας 12 έως 90 ετών εκτελέστηκαν, γεννητικά όργανα αποκόπηκαν και τοποθετήθηκαν στα στόματα πτωμάτων, ενώ γυναίκες υπέστησαν ακρωτηριασμούς στο στήθος.
Σήμερα, η Γερμανία εξακολουθεί να αρνείται να καταβάλει τα δισεκατομμύρια που οφείλει στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι η Συνθήκη 2+4 για την επανένωση των δύο Γερμανιών (Μόσχα 1990) έχει επιλύσει το ζήτημα των αποζημιώσεων. Ωστόσο, η Επιστημονική Υπηρεσία της Bundestag, σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε το 2019, παραδέχεται πως η Ελλάδα δεν έχει αποσύρει ποτέ τις αξιώσεις της. Πρόκειται για υπεκφυγές και σοφίσματα τύπου “νυφίτσας”, και για να ρίξουν αλάτι στην πληγή, οι Γερμανοί, μέσῳ του φανατικού υπουργού Οικονομικών Wolfgang Schäuble, αρνήθηκαν τα αιτήματα του ΔΝΤ να δοθεί στην Ελλάδα περισσότερος χρόνος για την μείωση των ελλειμμάτων. Και όλα αυτά στον απόηχο του σκανδάλου της γιγαντιαίας γερμανικής εταιρείας Siemens, η οποία αποδεδειγμένα είχε δωροδοκήσει διεφθαρμένους Έλληνες αξιωματούχους. Προκαλώντας αγανάκτηση, η Γερμανία απέρριψε το αίτημα της Ελλάδας να εκδώσει τον Έλληνα επικεφαλής της Siemens στην Ελλάδα, ο οποίος είχε διαφύγει στην Γερμανία για να αποφύγει την σύλληψη. Ένας Έλληνας ειδικός το διατύπωσε με απόλυτη ακρίβεια, γράφοντας πως η ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων καταστράφηκε ως αποτέλεσμα μιας σαδιστικής εφαρμογής από τον Schäuble και την Merkel των αυστηρότερων και οικονομικά πιο παράλογων προγραμμάτων που έχουν συλληφθεί στην ιστορία της οικονομικής επιστήμης.¹ Είναι προφανές ότι η γερμανική ηγεσία θεωρούσε τον εαυτό της υπεράνθρωπο, όπως μαρτυρεί μεγάλη μερίδα της αποκαλούμενης γερμανικής φιλοσοφίας.
Ακραίοι Φιλόσοφοι
Φτάνουμε τώρα σε προσωπικότητες όπως ο Nietzsche, ο Hegel και ο Marx. Η σκέψη του Nietzsche στηρίζεται στην ιδέα του Υπερανθρώπου, την οποία οι Ναζί εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Ο Hegel από την άλλη, με την ψυχρά λογική και δήθεν ορθολογική προσέγγισή του στην ιστορία, την αίσθηση του αναπόφευκτου και την αντίληψή του περί ιδανικού κράτους ως γερμανικού, είναι διανοητικά ταραχώδης στον ιστορικισμό του. Όπως και οι ιδέες του Nietzsche, έτσι και οι δικές του αξιοποιήθηκαν από τους Ναζί. Φαίνεται να χρησιμοποιεί την ερμηνεία της ιστορίας για να προωθήσει τις ιδέες του περί ορθολογικότητας και θεοποιημένης γερμανικής τελειότητας. Ο Marx, παρά τα εύστοχα σχόλιά του σχετικά με την ανθρώπινη απληστία, είναι επίσης ένας “φετιχιστής της ιστορίας”, ουσιαστικά υλιστής, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την ιστορία αντικαθιστώντας τον Θεό και την θρησκεία με την κοινωνία και την οικονομία. Η ουσία μετατρέπεται σε παραγωγή, και στο ποιος την ελέγχει. Και ο Marx και ο Hegel είναι απόλυτοι στην αντίληψή τους για την ιστορία: ο πρώτος με τα απλοϊκά του στάδια κοινοτισμού, δουλείας, φεουδαρχίας, καπιταλισμού και δικού του νιρβάνα, και του κομμουνισμού, και ο δεύτερος με την προφανή εξύψωση του πολέμου ως προϋπόθεση για τον “καθαρισμό” των στάσιμων υδάτων της ανθρωπότητας. Είναι παράφρονες σαν αυτούς που εξακολουθούν να επηρεάζουν τον σύγχρονο γερμανικό τρόπο σκέψης. Η δουλική αγάπη προς το εβραϊκό κράτος μπορεί να θεωρηθεί ως προσωρινό προσωπείο.
Όταν το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε το 1949, ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του, ο Ismay, δήλωσε ότι ο σκοπός του ΝΑΤΟ ήταν “να κρατήσει τους Σοβιετικούς έξω, τους Αμερικανούς μέσα και τους Γερμανούς κάτω”. Πράγματι, η Γερμανία παρέμεινε κατεχόμενη, de facto, αν όχι πλέον de jure, όπως είναι ακόμη και σήμερα. Έκτοτε, το ΝΑΤΟ έχει φυσικά μεταμορφωθεί από αμυντικό οργανισμό σε επιθετικό, όπως μαρτυρούν η μανιώδης επέκτασή του και οι πόλεμοί του. Η Γερμανία τώρα καθοδηγείται να είναι το κύριο μέτωπο εναντίον της Ρωσίας, εξού και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της στην στήριξη της Ουκρανίας.
Όμως τα πράγματα εξελίσσονται με παράδοξο τρόπο: η εγχώρια υπηρεσία πληροφοριών της Γερμανίας έχει χαρακτηρίσει επισήμως το ακροδεξιό κόμμα “Εναλλακτική για την Γερμανία” (AfD) ως “αποδεδειγμένα δεξιο-εξτρεμιστική οργάνωση”, σηματοδοτώντας το πιο σοβαρό βήμα μέχρι σήμερα στις προσπάθειες του Βερολίνου να περιορίσει αυτή την ανερχόμενη πολιτική δύναμη. Η υπηρεσία ισχυρίστηκε πως η κυρίαρχη “αντίληψη του AfD περί ανθρώπου, βασισμένη στην εθνοτική καταγωγή και στην καταγωγή γενικότερα”, αντιβαίνει στην “φιλελεύθερη δημοκρατική τάξη” της Γερμανίας. Αυτό αποτελεί καθαρό παραλογισμό, εφόσον κάθε άνθρωπος οφείλει την ύπαρξή του στην εθνοτική του καταγωγή και στο γενεαλογικό του υπόβαθρο. Η ταυτότητα του ανθρώπου πηγάζει από τους προγόνους του, ξεκινώντας από τους γονείς του.
Πρέπει να είναι προφανές για κάθε στοιχειωδώς νοήμονα άνθρωπο πως ο διωγμός της AfD οφείλεται στην κατανόησή της για την θέση της Μόσχας έναντι της Ουκρανίας, καθώς και την επιθυμία της να απελευθερώσει την Γερμανία από την δουλική εξάρτησή της από την Δύση, κάτι που ενοχλεί βαθύτατα πολεμοκάπηλους όπως η Γερμανίδα επικεφαλής της ΕΕ von der Leyen και η πρώην Γερμανίδα Υπουργός Εξωτερικών Baerbock, γνωστή για την έλλειψη ευφυΐας της. Φαίνεται πως αυτοί οι πολιτικοί ημιμαθείς έχουν ξεχάσει την “Μεγάλη Συμμαχία” της περιόδου 1966-1969, όταν δεν υπήρχε ουσιαστική αντιπολίτευση στην Bundestag, γεγονός που οδήγησε στην τρομοκρατία με την δημιουργία της διαβόητης ομάδας Baader–Meinhof. Εάν η AfD τεθεί εκτός νόμου, το κόμμα θα μοιάζει με απογευματινό τσάι προσκόπων σε σύγκριση με τον εξτρεμισμό που θα προκύψει. Σήμερα, το ρητό ότι οι Γερμανοί είναι καλοί στρατιώτες αλλά ακολουθούν κακούς ηγέτες ισχύει, με τους κακούς ηγέτες να είναι οι πολεμοκάπηλοι και των δύο κυβερνητικών κομμάτων. Επιπλέον, αν ο ναζισμός αναδυθεί ξανά στην Γερμανία, θα προκύψει από αυτά τα πολεμοχαρή κόμματα και όχι από την AfD. Είναι αντιρώσοι τραπεζίτες-δικηγόροι που έγιναν πολιτικοί, σαν τον Merz, που αποκαλύπτουν αξιοσημείωτη αλαζονεία, οξύμωρα συνδυασμένη με δουλοπρέπεια προς την Αμερική.
Ας συνοψίσουμε με την άποψη του Leo Tolstoy για τους Γερμανούς: “[…] μόνο οι Γερμανοί είναι πεπεισμένοι για τον εαυτό τους στη βάση μιας αφηρημένης έννοιας-επιστήμης, δηλαδή της υποτιθέμενης γνώσης της απόλυτης αλήθειας. […] Η αυτοπεποίθηση του Γερμανού είναι η χειρότερη απ’ όλες, ισχυρότερη και πιο απωθητική από οποιαδήποτε άλλη, επειδή φαντάζεται ότι γνωρίζει την αλήθεια-επιστήμη την οποία ο ίδιος έχει επινοήσει, αλλά την οποία θεωρεί απόλυτη αλήθεια”.²
Με άλλα λόγια, η Γερμανία πάσχει από υπερβολική λογική. Εξ ού και η προειδοποίησή μου.
Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 2025
¹Konstantakopoulos, Dimitris, ‘Wolfgang Schäuble: A criminal figure of German and European politics passes
away’, 3 January 2024.
²Tolstoy, Leo, War and Peace, translated by Louise and Aylmer Maude, Wordsworth Editions, 1993, p. 505.
Αναλύσεις
Η Ουκρανία ως σύγχρονη Ιφιγένεια και ο Θουκυδίδης
Η θυσία δεν πρέπει να γίνει κανόνας, αλλά προειδοποίηση. Οι συμμαχίες πρέπει να υπηρετούν όχι μόνο την ισχύ, αλλά και το δίκαιο.
Γράφει ο Θεόκλητος Ρουσάκης*
Η εικόνα της θυσίας της Ιφιγένειας, στην απαρχή της εκστρατείας για τον Τρωικό Πόλεμο, προσφέρει ένα διαχρονικό κάτοπτρο για να σκεφτούμε τη σύγκρουση ανάμεσα σε σκοπό και μέσο, ανάμεσα στο συλλογικό συμφέρον και στο δίκαιο.
Η Ιφιγένεια γίνεται το πρόσωπο μιας επιλογής όπου η ζωή ενός αθώου αντιπαρατίθεται με την πορεία ενός ολόκληρου στρατεύματος. Η θυσία δεν είναι απλώς τελετουργική· είναι η «ενεργοποίηση» της εκστρατείας. Η φύση και οι θεοί αρνούνται την κίνηση των στρατευμάτων προς την Τροία, ώσπου ο Αγαμέμνων ο Βασιλιάς των Μυκηνών να πληρώσει το τίμημα. Έτσι ο μύθος εγκαθιδρύει το σχήμα ότι μεγάλες συλλογικές πράξεις απαιτούν πολλές φορές ανεπανόρθωτα κόστη και θυσίες.
Η θυσία λειτουργεί ως πρότυπο του κόστους που υπόκειται στην πολιτική απόφαση όταν επικαλείται το «μεγαλύτερο καλό». Η πράξη όμως από πλευράς ηθικής είναι ταυτόχρονα «δικαιολογημένη» από την αναγκαιότητα και «αδικαιολόγητη» από το δίκαιο της αθωότητας που καταδεικνύει μια αδιέξοδη συνύπαρξη δύο αντιτιθέμενων αληθειών. Έτσι ενώ ο σκοπός (η εκστρατεία) νομιμοποιεί το μέσο (τη θυσία) μόνο εντός ενός κώδικα δύναμης, ο κώδικας δικαιοσύνης παραμένει τραυματισμένος. Σε κάθε περίπτωση εκεί όπου η πολιτική ζητά θυσίες, η κοινωνία οφείλει να γνωρίζει τι ακριβώς θυσιάζει.
Η ιστορία δεν γράφεται μόνο με νίκες· γράφεται και με ήττες και με θυσίες. Στην αυγή του Τρωικού Πολέμου, η Ιφιγένεια στάθηκε μπροστά στον βωμό ως το αθώο θύμα μιας συμμαχίας που απαιτούσε τίμημα για να κινηθεί η εκστρατεία. Η θυσία της δεν ήταν απλώς μια πράξη πίστης στους θεούς. Ήταν η πολιτική αναγκαιότητα που όμως μετατράπηκε σε τραγικό γεγονός. Έτσι, η ζωή ενός παιδιού έγινε το κλειδί για την πορεία ενός στρατού.
Οι συμμαχίες βέβαια, τότε όπως και τώρα, έχουν διπλή όψη. Άλλοτε υπηρετούν το συμφέρον της ισχύος, άλλοτε το δίκαιο της ελευθερίας. Στον Τρωικό Πόλεμο, η συμμαχία των Αχαιών ένωσε πόλεις και ηγεμόνες, αλλά ηθικά επέτρεψε μια πράξη που κανείς μόνος του δεν θα τολμούσε να αναλάβει. Η συλλογική ισχύς πολλαπλασίασε τη δύναμη, αλλά διέχυσε την ευθύνη. Έτσι, η θυσία της Ιφιγένειας έγινε η «αναγκαία απόφαση» για το συμφέρον της εκστρατείας δηλαδή της ισχύος. Ο μύθος ως εκ τούτου μας διδάσκει ότι η συμμαχία των Αχαιών δεν είναι το ηθικό υποκείμενο από μόνη της, αλλά φορέας δύναμης που έχει ανάγκη από ηθική βάση.
Ο παραλληλισμός με τη σύγχρονη Ουκρανία, που στο παρόν σημείωμα θα εξεταστεί σε σχέση με τους συμμάχους της, φωτίζει τον χώρο όπου η πολιτική αναγκαιότητα συναντά την ηθική και όπου οι συμμαχίες άλλοτε υπηρετούν το δίκαιο, άλλοτε το δικό τους συμφέρον. Δεν αναζητούμε εύκολες αναλογίες, αλλά το σκληρό κέντρο του τραγικού, όπου κάθε υποχώρηση έχει κόστος και κάθε αδιαλλαξία έχει συνέπειες.
Σήμερα, η Ουκρανία βρίσκεται μπροστά σε ένα παρόμοιο τραγικό δίλημμα. Αντιστέκεται με θάρρος, υπερασπίζεται την ανεξαρτησία της από έναν εισβολέα με μεγαλύτερη ισχύ, άρα η ειρήνη όταν θα επιτευχθεί θα απαιτήσει παραχωρήσεις προφανώς από τον ασθενέστερο από πλευράς ισχύος. Κάθε υποχώρηση μοιάζει με την Ιφιγενειακή θυσία. Θα είναι επώδυνη, αναγκαία, αλλά γεμάτη ερωτήματα για το αν το τίμημα αξίζει τον σκοπό. Οι συμμαχίες που στηρίζουν την Ουκρανία δεν είναι πάντα αμιγώς φορείς δικαιοσύνης. Απέδειξαν ότι συχνά κινούνται από το δικό τους οικονομικό ή γεωπολιτικό συμφέρον ή από την επιδίωξη στρατηγικής ισορροπίας και γιατί όχι υπεροχής ή ως κοινότητες δικαίου.
Όταν οι συμμαχίες υπηρετούν το συμφέρον, η προτεραιότητά τους είναι η νίκη, η ασφάλεια, η αποτροπή, η αποκόμιση γεωπολιτικού πλεονεκτήματος, ακόμη και με μέσα που τραυματίζουν το δίκαιο.
Όταν υπηρετούν το δίκαιο, οι αρχές όπως, εθνική κυριαρχία, ανθρώπινη αξιοπρέπεια, προστασία αμάχων κλπ τίθενται ως αδιαπραγμάτευτες. Τότε οι παράγοντες ισχύος πρέπει να δεσμεύονται από κανόνες που αποκλείουν ορισμένες «αποτελεσματικές» αλλά άδικες επιλογές ώστε η συμμαχία να μην εκτραπεί σε κυνική αναγκαιότητα.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν μια συμμαχία έχει συμφέρον, που πάντα έχει. Είναι αν το συμφέρον της μπορεί να περιοριστεί από το δίκαιο και αν οι αποφάσεις της αναγνωρίζουν τις τραγικές τους επιπτώσεις χωρίς να τις προβάλλουν ή τις επιβάλλουν ως φυσική συνέπεια .
Κι όμως, η αληθινή πρόκληση είναι να μην αφεθεί το συμφέρον να καταπιεί το δίκαιο. Η ειρήνη που θα έρθει πρέπει να είναι ειρήνη με αξιοπρέπεια, όχι ειρήνη με υποταγή. Η πολιτική δεν πρέπει να είναι ανήθικη αναγκαιότητα· χρειάζεται σαφή όρια ώστε το μέσο να μην καταστρέψει τον σκοπό. Ειρήνη χωρίς ελευθερία δεν είναι ειρήνη· ασφάλεια χωρίς δικαιοσύνη δεν είναι ασφάλεια.
Σε αυτό το σημείο όμως ο Θουκυδίδης μας ΄΄ προσγειώνει ΄΄ στην πραγματικότητα και μας υπενθυμίζει στο Διάλογο των Μηλίων ότι «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους, ενώ οι αδύναμοι υπομένουν ό,τι τους επιβάλλεται». Αυτή η σκληρή αλήθεια συνδυάζεται με τον μύθο της Ιφιγένειας και με τη σύγχρονη πραγματικότητα της Ουκρανίας:
• Η θυσία της Ιφιγένειας δείχνει ότι η ισχύς υπαγορεύει τους όρους, ακόμη κι αν αυτοί είναι ηθικά αμφίσημοι.
• Η Ουκρανία βιώνει ότι οι υποχωρήσεις δεν είναι απλώς επιλογές αλλά είναι επιβεβλημένες από την ανισορροπία δυνάμεων.
• Οι συμμαχίες, τότε και τώρα, λειτουργούν ως εργαλεία ισχύος που άλλοτε υπηρετούν το δίκαιο, άλλοτε το συμφέρον τους.
Συμπερασματικά, η Ιφιγένεια μας δείχνει το τραγικό βάρος της θυσίας. Η Ουκρανία μας δείχνει το τραγικό βάρος των υποχωρήσεων. Ο Θουκυδίδης μας εξηγεί ότι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί στον κόσμο των συμμαχιών και των συγκρούσεων, η ισχύς είναι ο τελικός κριτής.
Ας διδαχθούμε, λοιπόν, από τον μύθο και την ιστορία. Η θυσία δεν πρέπει να γίνει κανόνας, αλλά προειδοποίηση. Οι συμμαχίες πρέπει να υπηρετούν όχι μόνο την ισχύ, αλλά και το δίκαιο. Μόνο τότε η ειρήνη θα είναι άξια να διατηρηθεί.
*Ο Αντγος Θεόκλητος Ρουσάκης γεννήθηκε το 1955 στην Δράμα όπου το 1973 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές.
Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1973, και αποφοίτησε το 1977, ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού.
Είναι απόφοιτος των Σχολείων όλων των Σχολείων Πεζικού, των Σχολείων Ειδικών Δυνάμεων, της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου και της Σχολής Εθνικής Αμύνης.
Έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη Διαχείριση Κρίσεων από το Πανεπιστήμιο ABERDEEN ( Αμπερντήν ) της Σκωτίας.
Έχει διοικήσει όλα τα κλιμάκια Διοικήσεως στις Ειδικές Δυνάμεις μέχρι και το Επίπεδο του Σώματος Στρατού.
Από το 2004 έως το 2006 υπηρέτησε ως Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στα Τίρανα και εν συνεχεία ως Διοικητής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ
Το Μάρτιο του 2008 προήχθη στο βαθμό του Υποστρατήγου και τοποθετήθηκε ως Διοικητής της Μεραρχίας στη Ρόδο και ακολούθως στο ΓΕΣ ως Διευθυντής Ειδικών Δυνάμεων.
Το 2010 προήχθη στο βαθμό του Αντιστρατήγου και τοποθετήθηκε ως Διοικητής του Β΄ ΣΣ στη Βέροια.
Είναι πτυχιούχος Αλεξιπτωτιστής και Υποβρύχιος Καταστροφέας μέχρι την ημέρα της αποστρατείας του.
Έχει τιμηθεί με όλα τα μετάλλια και τις διαμνημονεύσεις που προβλέπονται για το βαθμό και τα καθήκοντά του
Έχει τιμηθεί από την Κυβέρνηση της Αλβανίας και από την Κυβέρνηση της Αρμενίας, με ειδικό μετάλλιο και τιμητική διάκριση, για τις εξαιρετικές υπηρεσίες που προσέφερε στην ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας στον τομέα της άμυνας με τις παραπάνω χώρες.
Έχει τιμηθεί το 2010 από την Ιερά Μητρόπολη Βεροίας Ναούσης και Καμπανίας με το Χρυσό Σταυρό του Αποστόλου Παύλου και το 2011 από την Ιερά Μητρόπολη Δράμας με το Χρυσούν Μετάλλιο του Αγ Χρυσοστόμου.
Με απόφαση του ΚΥΣΕΑ, τη 2 Νοεμβρίου 2011 ο Αντιστράτηγος Θεόκλητος Ρουσάκης, κρίθηκε ευδοκίμως τερματίσας τη σταδιοδρομία του και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επιτίμου Διοικητού του Β΄ Σώματος Στρατού. .
Ομιλεί την Αγγλική Γλώσσα.
Ο Αντγος Θεόκλητος Ρουσάκης, είναι έγγαμος και έχει 2 παιδιά.
Αφγανός Υπήκοος που υπηρέτησε στη CIA ο δράστυς των πυροβολισμών κατά εθνοφρουρών στις ΗΠΑ
Ο αφγανός υπήκοος που άνοιξε πυρ κατά δύο στρατιωτικών είχε εργασθεί στο παρελθόν με τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις στο Αφγανιστάν....
Γκρεγκ Άμποτ: Κατηγορίες για διεθνείς συνδέσεις CAIR με Τουρκία
Ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης του Τέξας έχει ήδη χαρακτηρίσει την Μουσουλμανική Αδελφότητα ως «τρομοκρατική και διεθνή εγκληματική οργάνωση», μια απόφαση που...
Συνάντηση Μέτσολα-Χριστοδουλίδη στην Κύπρο την 1η Δεκεμβρίου
Επαφές στην Κύπρο θα πραγματοποιήσουν οι Πρόεδροι των πολιτικών ομάδων μεταξύ 1-2 Δεκεμβρίου, όπου μεταξύ άλλων θα έχουν και συνάντηση...
Η Τουρκία Επικρίνει τη Συμφωνία ΑΟΖ Κύπρου-Λιβάνου
Με έντονο ύφος και καταγγελτικό λόγο, το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας επιτέθηκε στη Λευκωσία μετά την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ...
Η γραμματική της ινδικής κρατικής τέχνης! Συνταγματική σταθερότητα, δικαιώματα και στρατηγική αποφασιστικότητα
Η Ινδία διαμόρφωσε μια νέα μορφή ισχύος και το Σύνταγμά της ήταν η μηχανή Γράφει ο Σάι Γκαλ, Times of...
-
Άμυνα1 μήνα πρινΑποκάλυψη Ινδού στρατηγού! Πως ινδική φρεγάτα εξανάγκασε σε οπισθόχωρηση τρία τουρκικά πολεμικά πλοία
-
Δημοκρατία2 μήνες πρινΜε τη σημαία δεν παίζουμε! Η Pizza Fan διέκοψε τη συνεργασία με κωμικό που προσέβαλε την ελληνική σημαία
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΠολλαπλά «εγκεφαλικά» μοίρασε ο μεγάλος Εμίρ Κουστουρίτσα με όσα είπε για τη woke ατζέντα
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 ημέρες πρινΣεισμός από την αποκάλυψη βετεράνου της CIA! Αναμεμειγμένη σε οικονομικό σκάνδαλο με φόντο την Ουκρανία η Κάγια Κάλας
-
Άμυνα2 εβδομάδες πρινΤέξας – Αεροπορική Βάση Sheppard: Ένας Έλληνας πιλότος κερδίζει τον σεβασμό της Αμερικής
-
Πολιτική3 μήνες πρινΕνδιαφέρουσα στιχομυθία Μαρινάκη-Τζονσον! “Προτιμώ να κρατήσει κομμάτια της Ουκρανίας η Ρωσία για να μην πεθαίνουν παιδιά” πρότεινε ο πρόεδρος του Ολυμπιακού! “Ποια κομμάτια της Τσεχοσλοβακίας θα δίνατε στον Χίτλερ;” απάντησε ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας
-
Άμυνα2 μήνες πρινΣτα κάγκελα τα τουρκικά ΜΜΕ! Η Ελλάδα “κλείδωσε” τουρκικά Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ1 εβδομάδα πρινΣηκώνουμε τα χέρια ψηλά με τις νέες δηλώσεις Ερντογάν! Η Τουρκία δεν απομονώνεται, σέβεται σύνορα