Η Συμφωνία της Μέκκας θεσμοθετεί την αμυντική συνεργασία μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν. Η ύπαρξη κοινών απειλών και η στρατιωτική ενοποίηση καθιστούν πιθανή τη δημιουργία μιας συμμαχίας στα πρότυπα του ΝΑΤΟ στο εγγύς μέλλον.

Η εξέλιξη αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η Τουρκία είναι ταυτόχρονα μέλος του ΝΑΤΟ. Συμμετέχει πλέον σε δύο μηχανισμούς συλλογικής άμυνας, καθένας από τους οποίους εξυπηρετεί διαφορετικούς γεωπολιτικούς στόχους.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι θα συμβεί όταν οι δύο αυτές δεσμεύσεις έρθουν σε σύγκρουση.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι, πρωτίστως, επιχειρησιακό.

Όποιος έχει υπηρετήσει σε κέντρο επιχειρήσεων γνωρίζει ότι η στρατιωτική συνεργασία υπερβαίνει την απλή ανταλλαγή πληροφοριών και επικοινωνιών. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της εθνικής και συμμαχικής ασφάλειας.

Υπάρχουν αρκετοί κρίσιμοι τομείς που ενδέχεται να τεθούν σε κίνδυνο:

▪️ Δίκτυα διοίκησης και ελέγχου (C2): Διαβαθμισμένες επικοινωνίες, συχνότητες και κρυπτογραφικά κλειδιά, συστήματα αναγνώρισης φίλου ή εχθρού (IFF), δεδομένα ραντάρ και έγκαιρης προειδοποίησης, δορυφορικές εικόνες επιτήρησης, καθώς και συστήματα αεράμυνας και αντιπυραυλικής άμυνας.

▪️ Επιχειρησιακές δυνατότητες και ευαίσθητα στρατιωτικά δεδομένα: Δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου, τεχνικά ηλεκτρομαγνητικά αποτυπώματα οπλικών συστημάτων, ευπάθειες λογισμικού, επιχειρησιακοί στόχοι και προτεραιότητες, σχέδια ανάπτυξης δυνάμεων, χρόνοι αντίδρασης, διαδικασίες ανεφοδιασμού, αποθέματα πυρομαχικών, δυνατότητες συντήρησης και αδυναμίες κρίσιμων υποδομών. Όλα αυτά ενδέχεται να εκτεθούν.

▪️ Στρατιωτική συνεργασία και πρόσβαση σε υποδομές: Κοινές ασκήσεις, ανταλλαγές αξιωματικών, πρόσβαση σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, βάσεις, λιμάνια και υποδομές, καθώς και μεταφορά τεχνογνωσίας στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.

Η ταυτόχρονη πρόσβαση σε διαφορετικά στρατιωτικά δίκτυα δημιουργεί έναν κίνδυνο που πρέπει να αξιολογηθεί προτού μετατραπεί σε πραγματικό πρόβλημα.

Το κείμενο της συμφωνίας προβλέπει ασφαλείς διαύλους ανταλλαγής πληροφοριών και θέτει περιορισμούς στη διαβίβαση διαβαθμισμένου υλικού.

Ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα της προστασίας των πληροφοριών που ένα κράτος-μέλος έχει αποκτήσει μέσω της συμμετοχής του στο ΝΑΤΟ.

Υπάρχει ήδη ένα χαρακτηριστικό προηγούμενο.

Η αγορά του ρωσικού συστήματος S-400 από την Τουρκία προκάλεσε σοβαρή κρίση στις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ.

Η Ουάσιγκτον εκτίμησε ότι η λειτουργία ενός ρωσικού συστήματος αεράμυνας στην ίδια χώρα που θα επιχειρούσε και με αμερικανικά μαχητικά F-35 δημιουργούσε τον κίνδυνο αποκάλυψης ευαίσθητων τεχνικών δεδομένων, καθώς και των χαρακτηριστικών χαμηλής παρατηρησιμότητας (stealth) των αεροσκαφών.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η Τουρκία παραβιάζει το Άρθρο 8 και έρχεται σε σύγκρουση με το Άρθρο 5 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού.

Το Άρθρο 9 προβλέπει τη λειτουργία Συμβουλίου, αρμόδιου για την εξέταση ζητημάτων που αφορούν την εφαρμογή της Συνθήκης.

Γιατί, λοιπόν, η Τουρκία εξακολουθεί να βρίσκεται στο ΝΑΤΟ;

ΠΗΓΗ: Turkey out of NATO – Project 2028

Τον κίνδυνο να μετατραπεί η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου σε μέσο έμπρακτης αναγνώρισης των τουρκικών διεκδικήσεων επισήμανε ο πρέσβης ε.τ. Περικλής Νεάρχου, στην εκπομπή «Geopolitics» της «Ναυτεμπορικής», με τον Σάββα Καλεντερίδη. Σε μια συζήτηση για τις ανατροπές στις ΗΠΑ, τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και την ευρωπαϊκή πολιτική, υπογράμμισε ότι η Αθήνα χρειάζεται συστηματικότερη διπλωματική κινητοποίηση και σαφή αντίδραση απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική.

Η ουσία της αντιπαράθεσης για το υποθαλάσσιο καλώδιο, σύμφωνα με τον Περικλή Νεάρχου, βρίσκεται στις επιδιώξεις που επιχειρεί να εξυπηρετήσει η Άγκυρα μέσω της παρεμπόδισης του έργου. Ο ίδιος εκτίμησε ότι η Τουρκία επιδιώκει να αξιοποιήσει τις έρευνες και την πόντιση του καλωδίου προκειμένου να κατοχυρώσει στην πράξη αξιώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Με το καλώδιο θέλει να κατοχυρώσει δικαιώματα η Τουρκία», ανέφερε χαρακτηριστικά, συνδέοντας την τουρκική στάση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Το καλώδιο ως εργαλείο πίεσης

Ο πρέσβης ε.τ. υποστήριξε ότι η Άγκυρα επιχειρεί να στηριχθεί και στο προηγούμενο της Κάσου, τον Ιούλιο του 2024, ώστε να επιβάλει την αντίληψη ότι εργασίες στην περιοχή προϋποθέτουν τη δική της συναίνεση.

Κατά την ανάλυσή του, ο στόχος υπερβαίνει την Ελλάδα. Επειδή η διασύνδεση έχει ευρωπαϊκή διάσταση και συνδέεται με γαλλικά συμφέροντα, η Τουρκία επιδιώκει να οδηγήσει και άλλους εμπλεκομένους στην αποδοχή ενός δικού της ρόλου στην περιοχή. Μια τέτοια εξέλιξη, προειδοποίησε, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από την Άγκυρα ως έμμεση ενίσχυση των θέσεών της για τις θαλάσσιες ζώνες.

Στη συζήτηση έγινε αναφορά και σε διαφορετικό έργο, το καλώδιο οπτικών ινών με σαουδαραβική συμμετοχή. Ο Σάββας Καλεντερίδης έθεσε ερωτήματα για τη γνωστοποίηση συντεταγμένων στις τουρκικές αρχές και για τη στάση της ελληνικής πλευράς. Ο Νεάρχου ενέταξε την υπόθεση στην ίδια ευρύτερη προσπάθεια δημιουργίας προηγουμένων, επιμένοντας ότι οι σχετικές παρεμβάσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα τεχνικά ζητήματα.

Διπλωματική κινητοποίηση απέναντι στην Άγκυρα

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Περικλής Νεάρχου στον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία οργανώνει τη διπλωματική παρουσία και την άσκηση επιρροής της στο εξωτερικό.

Ανακαλώντας την εμπειρία του ως πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Παρίσι, περιέγραψε συνάντηση στην οποία η τουρκική αντιπροσωπεία αριθμούσε 35 μέλη. Όπως εξήγησε, η συμμετοχή νεότερων και παλαιότερων διπλωματών αποτύπωνε την επένδυση της Άγκυρας τόσο στην εκπαίδευση στελεχών όσο και στη συστηματική προβολή των θέσεών της.

Από την ελληνική πλευρά ζήτησε ενεργοποίηση σε όλα τα επίπεδα, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα εμφανίζεται σε κρίσιμες περιπτώσεις απροετοίμαστη.

Στο ίδιο πλαίσιο άσκησε κριτική στην ελληνική υποστήριξη προς τον Φεριντούν Σινιρλίογλου για την ηγεσία του ΟΑΣΕ. Κατά τη θέση του, η στάση απέναντι σε έναν Τούρκο διπλωμάτη πρέπει να αξιολογείται σε συνάρτηση με τη συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο και τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο.

Οι αμερικανικές εκλογές και τα περιθώρια του Τραμπ

Σημαντικό μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών στις ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας στις ενδιάμεσες εκλογές, με τη νέα σύνθεση του Κογκρέσου να αναλαμβάνει τον Ιανουάριο.

Ο Νεάρχου απέδωσε το πολιτικό πλήγμα για τον Ντόναλντ Τραμπ σε τρεις βασικούς παράγοντες: στον πόλεμο με το Ιράν, στην ακρίβεια και την οικονομική πίεση, καθώς και στον τρόπο άσκησης της προεδρικής εξουσίας.

Εκτίμησε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα αντιμετωπίσει δυσκολότερες συνθήκες προώθησης της πολιτικής του και συνεχή αντιπαράθεση με το Κογκρέσο. Παράλληλα, προέβλεψε ενίσχυση των εσωτερικών αντιδράσεων στους Ρεπουμπλικανούς, εφόσον συνεχιστούν οι ίδιες επιλογές.

Για τις σχέσεις με την Ελλάδα και την Τουρκία, δεν προέβλεψε δυσμενή μεταβολή εις βάρος της Αθήνας. Αντίθετα, εξέφρασε την προσδοκία ότι η προσωπική σχέση Τραμπ–Ερντογάν θα συναντήσει περισσότερα θεσμικά αντίβαρα.

Αναφέρθηκε επίσης στα F-35, στους κινητήρες του τουρκικού μαχητικού KAAN και στις κυρώσεις CAATSA, συνδέοντας τις δυνατότητες αλλαγής του πλαισίου με τη στάση της Άγκυρας απέναντι στους S-400. Ταυτόχρονα, χαρακτήρισε σημαντική την ενίσχυση της ελληνοαμερικανικής παρουσίας στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Ιράν: Ο κίνδυνος να ωφεληθεί η Τουρκία

Στο σκέλος της Μέσης Ανατολής, ο Σάββας Καλεντερίδης έθεσε το ζήτημα των ανταγωνιστικών περιφερειακών συσπειρώσεων και του διλήμματος που αντιμετωπίζουν ΗΠΑ και Ισραήλ απέναντι στο Ιράν.

Ο Περικλής Νεάρχου υποστήριξε ότι μια παρατεταμένη στρατιωτική εμπλοκή εναντίον της Τεχεράνης θα μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελος της Τουρκίας και των δυνάμεων που συνδέονται με τον σουνιτικό άξονα. Κατά την εκτίμησή του, η απορρόφηση αμερικανικών και ισραηλινών δυνάμεων σε αυτό το μέτωπο ενδέχεται να δημιουργήσει περιθώρια ενίσχυσης άλλων περιφερειακών παικτών.

Έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στις εξελίξεις στη Συρία και στον Λίβανο και στην αντιμετώπιση της περιφερειακής επιρροής του Ιράν, επισημαίνοντας τις δυσκολίες μιας επιχείρησης ανατροπής του καθεστώτος.

Συζητήθηκε ακόμη το ενδεχόμενο αξιοποίησης εθνοτικών αντιθέσεων στο εσωτερικό του Ιράν. Ο Νεάρχου το αντιμετώπισε ως δύσκολο και μακροπρόθεσμο σενάριο, λόγω της οργάνωσης και της ισχύος των μηχανισμών εσωτερικής ασφάλειας.

Για το Ισραήλ, εξέτασε τα σενάρια κυβερνητικών συνεργασιών και τον ρόλο των αραβικών κομμάτων, εκτιμώντας ότι οι εξελίξεις στην Ουάσιγκτον επηρεάζουν και τα πολιτικά περιθώρια του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ευρώπη, μεταναστευτικό και Ουκρανία

Στο ευρωπαϊκό σκέλος, ο πρέσβης ε.τ. άσκησε έντονη κριτική στις πολιτικές για τη μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα. Συνέδεσε τη φθορά παραδοσιακών κομμάτων στη Γαλλία και τη Γερμανία με την αδυναμία τους, όπως υποστήριξε, να ανταποκριθούν στις ανησυχίες για τα σύνορα, την κοινωνική συνοχή και την εθνική ταυτότητα.

Ο Σάββας Καλεντερίδης έκανε ιδιαίτερη διάκριση ανάμεσα στα ακραία χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένας κομματικός πυρήνας και στους λόγους για τους οποίους πολίτες επιλέγουν να τον ψηφίσουν.

Για τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας, ο Νεάρχου προέβλεψε ότι το 2027 μπορεί να υπάρξει τερματισμός του. Στήριξε την εκτίμησή του στην εξάντληση των αντιμαχομένων και στην πιθανότητα αλλαγών στην ευρωπαϊκή πολιτική, ιδίως εάν μεταβληθούν οι κυβερνητικοί συσχετισμοί στη Γαλλία και τη Γερμανία.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έπραξε αυτό που η Ουάσιγκτον πιέζει τους συμμάχους της να κάνουν τον τελευταίο χρόνο. Κάλεσε τις ευρωπαϊκές κυβέρνησεις να αντιμετωπίσουν τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως πρόβλημα ασφαλείας και όχι ως μια απλή περιέργεια της εξωτερικής πολιτικής.

Στις 8 Οκτωβρίου 2026, οι νομοθέτες στο Στρασβούργο υιοθέτησαν ψήφισμα με το οποίο ζητούν μια στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιμετώπιση του «ισλαμιστικού εισοδισμού» (entryism) και προτρέπουν τα κράτη-μέλη να αξιολογήσουν εάν άτομα και οργανώσεις που συνδέονται με την Αδελφότητα πρέπει να συμπεριληφθούν στη λίστα τρομοκρατών του μπλοκ. Η ψηφοφορία συγκέντρωσε 381 ψήφους υπέρ, 167 κατά και 15 αποχές. Η Γαλλίδα νομοθέτης Céline Imart συνέταξε το κείμενο για το κεντροδεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), τη μεγαλύτερη ομάδα του Σώματος, ενώ οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (ECR) πίεσαν σθεναρά για την διεξαγωγή της ψηφοφορίας.

Το μέτρο φέρει πολιτικό βάρος, αλλά δεν διαθέτει νομική ισχύ. Δεν υποχρεώνει καμία κυβέρνηση να αναλάβει δράση, ενώ δεν ακολούθησε καμία απόφαση για δαπάνες. Οποιαδήποτε ένταξη σε λίστα τρομοκρατών θα απαιτούσε απόφαση από εθνική δικαστική ή διοικητική αρχή και την ομόφωνη υποστήριξη των κρατών-μελών στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί μεταφέρεται πλέον η μάχη.

Η διακυβέρνηση Τραμπ προηγήθηκε. Η εκστρατεία της ξεκίνησε με ένα προεδρικό διάταγμα τον Νοέμβριο του 2025, και τον Ιανουάριο τα Υπουργεία Οικονομικών και Εξωτερικών χαρακτήρισαν ως τρομοκρατικά τα παρακλάδια της Αδελφότητας στην Αίγυπτο, την Ιορδανία και τον Λίβανο, κατηγορώντας τα για υποστήριξη της Χαμάς. Το παρακλάδι του Σουδάν προστέθηκε τον Μάρτιο του 2026.

Στη συνέχεια, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών επέκτεινε τη δράση του εντός της ίδιας της Ευρώπης, επιβάλλοντας κυρώσεις στον ακτιβιστή Zaher Birawi με έδρα τη Βρετανία τον Ιανουάριο και, τον Ιούλιο, στον Mahmoud al-Abyari, τον οποίο αναγνώρισε ως γενικό γραμματέα της Γενικής Γραμματείας της Αδελφότητας, σύμφωνα με επισκόπηση του αναλυτή καταπολέμησης της τρομοκρατίας Robin Simcox. Ο Birawi απορρίπτει τις κατηγορίες, ενώ ο al-Abyari χαρακτήρισε τον χαρακτηρισμό του ως ψευδή.

Το Παρίσι κινήθηκε παράλληλα. Μετά από έκθεση του 2025 που ανατέθηκε από την κυβέρνηση σχετικά με τη διείσδυση της Αδελφότητας εντός της Γαλλίας, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε δικό της ψήφισμα τον Ιανουάριο, ζητώντας από την ΕΕ να εντάξει το κίνημα στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων. Μέσα σε λίγες ημέρες από την ψηφοφορία στο Στρασβούργο, ο Massad Boulos, ανώτερος σύμβουλος του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για αραβικές και αφρικανικές υποθέσεις, χαιρέτισε δημόσια την εξέλιξη.

Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών περιγράφουν το αποτύπωμα της Αδελφότητας στην ήπειρο εδώ και χρόνια. Μια σύνθεση δημόσιων αξιολογήσεων του 2023 από τις υπηρεσίες ασφαλείας της Αυστρίας, του Βελγίου, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Ισπανίας και της Σουηδίας διαπίστωσε ευρεία σύγκλιση: ένας μυστικοπαθής, ιεραρχικός εσωτερικός πυρήνας, κρυφή ιδιότητα μέλους και ένας κύκλος τυπικά ανεξάρτητων τζαμιών, φιλανθρωπικών οργανώσεων, φοιτητικών ομάδων και οργανώσεων νεολαίας. Η εγχώρια υπηρεσία πληροφοριών στο γερμανικό κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας αποκαλεί τη στρατηγική αυτή «ισλαμοποίηση από τα κάτω».

Αυτές οι ίδιες υπηρεσίες, ωστόσο, απέφυγαν να χαρακτηρίσουν το κίνημα ως τρομοκρατικό. Κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν το έχει χαρακτηρίσει ως τέτοιο, και ο συντάκτης της σύνθεσης, Lorenzo Vidino, το θεωρεί μη βίαιο, αν και προβληματικό. Ακόμη και ο Υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, Laurent Nuñez, προειδοποίησε τους νομοθέτες τον Ιανουάριο ότι η Αδελφότητα δεν είναι τρομοκρατικό κίνημα. Η απόσταση μεταξύ του «προβληματικού» και του «τρομοκρατικού» είναι ακριβώς το σημείο όπου το Συμβούλιο θα δώσει μάχη. Οι καταχωρίσεις στη λίστα τρομοκρατών πρέπει να αντέχουν στον δικαστικό έλεγχο, και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια έχουν ακυρώσει καταχωρίσεις στο παρελθόν όταν βασίζονταν σε δημοσιογραφικές αναφορές παρά σε αποφάσεις εθνικών αρχών.

Το χρήμα είναι το σημείο όπου το κείμενο θα μπορούσε να έχει τον πρωιμότερο αντίκτυπό του. Οι νομοθέτες θέλουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διακόψει τις επιχορηγήσεις σε ομάδες που συνδέονται με την Αδελφότητα και να δημοσιοποιήσει τη ξένη χρηματοδότηση τέτοιων ομάδων. Ξεχωρίζουν επίσης το Φόρουμ Ευρωπαϊκών Μουσουλμανικών Οργανώσεων Νεολαίας και Φοιτητών (FEMYSO), ένα δίκτυο με έδρα τις Βρυξέλλες που ιδρύθηκε το 1996, το οποίο εκπαιδεύει νεαρούς ακτιβιστές και πραγματοποιεί εκστρατείες κατά των διακρίσεων σε βάρος των μουσουλμάνων. Το ψήφισμα ζητά τον αποκλεισμό του FEMYSO από τις θεσμικές συναντήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αφαίρεσή του από το Μητρώο Διαφάνειας, τη βάση δεδομένων της ΕΕ για τους εγγεγραμμένους εκπροσώπους συμφερόντων (lobbies). Η οργάνωση αρνείται σταθερά οποιονδήποτε δεσμό με την Αδελφότητα.

Ο Τσέχος νομοθέτης Tomáš Zdechovský, εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για τον προϋπολογιστικό έλεγχο, διατύπωσε το αίτημα ξεκάθαρα πριν από την ψηφοφορία της 8ης Οκτωβρίου: «Πρέπει να γνωρίζουμε ποιος λαμβάνει χρήματα της ΕΕ, πόσα και μέσω ποιον προγραμμάτων».

Στην Ουάσιγκτον, ορισμένοι αναλυτές βλέπουν ένα παράθυρο ευκαιρίας για διατατλαντική συνεργασία. Μια πρόταση από δεξαμενή σκέψης (think tank) καλεί τα Υπουργεία Εξωτερικών και Οικονομικών να δημιουργήσουν μια μόνιμη ομάδα ανταλλαγής πληροφοριών με τις ευρωπαϊκές αρχές σχετικά με ύποπτες χρηματοροές, ηγεσίες και ενδιάμεσους.

Η αντίσταση προήλθε κυρίως από τους Σοσιαλδημοκράτες, τους Πράσινους και την Αριστερά, ενώ η κεντρώα ομάδα Renew υποστήριξε το κείμενο. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το κείμενο εκτείνεται πολύ πέρα από την Αδελφότητα, αγγίζοντας γενικότερα μουσουλμανικές οργανώσεις πολιτών και κατά του ρατσισμού. Ο Μαλτέζος Ευρωβουλευτής του Εργατικού Κόμματος Alex Agius Saliba ισχυρίστηκε ότι, αν και το ψήφισμα φέρει το όνομα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το περιεχόμενό του επεκτείνεται σε ένα πολύ ευρύτερο φάσμα ισλαμικών οργανώσεων. Ένα άρθρο γνώμης χαρακτήρισε την ψηφοφορία ως απόδειξη ότι η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά διολισθαίνει προς την ακροδεξιά σε ζητήματα που αφορούν τους μουσουλμάνους.

Η Imart προσπάθησε να απαντήσει σε αυτή την κατηγορία, επιμένοντας ότι η θρησκευτική πίστη και η πολιτική ιδεολογία πρέπει να διαχωρίζονται. Η Βέλγιδα νομοθέτης Assita Kanko από την ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών προέβαλε παρόμοιο επιχειρηματολογία, υποστηρίζοντας ότι η εναντίωση στον πολιτικό ισλαμισμό προστατεύει τους απλούς μουσουλμάνους από τη φονταμενταλιστική πίεση, παρά τους στοχοποιεί.

Οι συμβουλές του Simcox προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ξεκινούν από τις υπηρεσίες πληροφοριών. Οι υπηρεσίες ασφαλείας κάθε χώρας, υποστηρίζει, θα πρέπει να εξακριβώσουν ποιοι ανήκουν στο δίκτυο της Αδελφότητας στο εσωτερικό και να διαβιβάσουν αυτή την εικόνα στους γείτονές τους και στην Ουάσιγκτον. Φιλανθρωπικές οργανώσεις που λειτουργούν ως προκάλυμμα για τη συγκέντρωση χρημάτων υπέρ της Χαμάς θα πρέπει να κλείσουν. Για τη πολύ μεγαλύτερη ομάδα ακτιβιστών που δεν παραβιάζουν τους νόμους περί τρομοκρατίας, ζητά ένα ξεχωριστό σχέδιο για την αντιμετώπιση του μηνύματος και της στρατολόγησής τους.

Αυτό το τελευταίο κομμάτι ίσως έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Η Ευρώπη έχει περάσει δύο δεκαετίες διαφωνώντας για το αν η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι τρομοκρατικό κίνημα, μια συζήτηση που τα στοιχεία δεν κατάφεραν ποτέ να επιλύσουν. Ένα ερώτημα που μπορεί να απαντηθεί πιο εύκολα είναι το αν φορείς που συνδέονται με την Αδελφότητα θα πρέπει να αντλούν δημόσιο χρήμα και να απολαμβάνουν προνομιακή πρόσβαση στους θεσμούς τους οποίους επιδιώκουν να επηρεάσουν.

Το Στρασβούργο έδωσε την απάντησή του. Το αν οι 27 κυβερνήσεις που συναποφασίζουν θα ακολουθήσουν, μένει να φανεί.

Middle East Forum