Η 6η Απριλίου είναι μια σημαντική ημέρα μνήμης. Είναι η θλιβερή ημέρα του ξεριζωμού των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης το 1914, την οποία μέχρι σήμερα ο λαός θυμάται και αποκαλεί “Μαύρο Πάσχα”. Επρόκειτο για ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο των νεότουρκων και η αρχή του ξηλώματος του Ελληνισμού από τα εδάφη της καταρρέουσα οθωμανικής αυτοκρατορίας, το οποίο ολοκληρώθηκε τα χρόνια που ακολούθησαν τότε με τη μικρασιατική καταστροφή και την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης με την ξεχωριστή συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών. Τον Δεκέμβριο του 2024 με προεδρικό διάταγμα η πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου αναγνώριζε την 6η Απριλίου ως Ημέρα Θρακικού Ελληνισμού, κατά την οποία μπορούν να λαμβάνουν εκδηλώσεις μνήμης με πανελλήνιο χαρακτήρα σε όλη την επικράτεια. Ωστόσο στο σχετικό ΦΕΚ δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στη λέξη “Γενοκτονία”, προφανώς γιατί ως κράτος δεν θέλουμε να ενοχλήσουμε τους Τούρκους.

Διαβάστε το σχετικό ΦΕΚ για το να διαπιστώσετε και μόνοι σας: 

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 1

Οργάνωση εκδηλώσεων μνήμης της 6ης Απριλίου, Ημέρας Θρακικού Ελληνισμού.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Έχοντας υπόψη:

1. Τις διατάξεις του άρθρου 48 του ν. 4954/2022 «Συμπληρωματικά μέτρα για την εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) 2019/788 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών και του Εκτελεστικού Κανονισμού (ΕΕ) 2019/1799 της Επιτροπής για τη θέσπιση τεχνικών προδιαγραφών για τα επιμέρους επιγραμμικά συστήματα συγκέντρωσης – Διατάξεις σχετικές με την εκλογική διαδικασία και τον έλεγχο εσόδων και δαπανών κομμάτων, συνασπισμών και υποψηφίων βουλευτών και αιρετών – Λοιπές επείγουσες διατάξεις» (Α’ 136).
2. Το π.δ. 32/2024 «Διορισμός Υπουργών και Υφυπουρ γών» (Α’ 91).

3. Το άρθρο 90 του Κώδικα νομοθεσίας για την Κυβέρνηση και τα κυβερνητικά όργανα (π.δ. 63/2005, Α’ 98), το οποίο διατηρήθηκε σε ισχύ με την περ. 22 του άρθρου 119 του ν. 4622/2019 (Α’ 133), και το γεγονός ότι από τις διατάξεις του παρόντος διατάγματος δεν προκαλείται δαπάνη σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού.

4. Την 89/2024 γνωμοδότηση του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Με πρόταση του Υπουργού Εσωτερικών, αποφασίζουμε:

Άρθρο 1

1. Ορίζεται η 6η Απριλίου κάθε έτους ως Ημέρα Θρακικού Ελληνισμού. Οι εκδηλώσεις μνήμης έχουν πανελλήνιο χαρακτήρα και πραγματοποιούνται σε ολόκληρη την επικράτεια.
2. Εάν η 6η Απριλίου δεν συμπίπτει να είναι ημέρα Κυριακή, οι εκδηλώσεις μνήμης πραγματοποιούνται την πρώτη Κυριακή μετά την 6η Απριλίου.

Άρθρο 2

Οι εκδηλώσεις μνήμης, στις οποίες προσκαλούνται και εκπρόσωποι των θρακικών οργανώσεων και σωματείων, περιλαμβάνουν γενικό σημαιοστολισμό και φωταγώγηση των δημοσίων κτιρίων και των δημοτικών καταστημάτων, τέλεση δοξολογιών, εκφώνηση ομιλιών, και κατάθεση στεφάνων στις έδρες των Περιφερειών και Περιφερειακών Ενοτήτων.

Στο πλαίσιο των ως άνω εκδηλώσεων μπορεί να πραγματοποιούνται ημερίδες και εκδηλώσεις πολιτιστικών σωματείων είτε στη Θράκη είτε στην υπόλοιπη Ελλάδα, καθώς και ομιλίες στα σχολεία όλων των βαθμίδων και στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Άρθρο 3

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων καταρτίζεται με απόφαση του οικείου Περιφερειάρχη.

Άρθρο 4

Η ισχύς του παρόντος διατάγματος αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Στον Υπουργό Εσωτερικών αναθέτουμε τη δημοσίευση και εκτέλεση του παρόντος διατάγματος.

Αθήνα, 24 Δεκεμβρίου 2024

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Υπουργός Εσωτερικών
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΛΙΒΑΝΙΟ

Το “ημέρα Θρακικού Ελληνισμού” χωρίς αναφορά στη γενοκτονική πολιτική που οδήγησε στον εκτοπισμό και το ξεπάστρεμα των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης δεν λέει απολύτως τίποτα. Πρόκειται για ημέρα μνήμης, γι’αυτόν τον λόγο πρέπει τα πράγματα να λέγονται με το όνομά τους και όχι με περιστροφές και ωραία λόγια, για να μην ενοχλούνται οι γενοκτόνοι με τις πράξεις των προγόνων τους.

Όσον αφορά την απελθούσα πρόεδρο; Και μόνο ότι γεννήθηκε στη Θράκη και απέφυγε την αναφορά στον όρο “γενοκτονία” δείχνει πόσο ελλιποβαρής ήταν κατά τη διάρκεια της θητείας της ως πρόεδρος της Δημοκρατίας. Για την τέως πρόεδρο, η ευχή της για την περιοχή είναι «να παραμείνει σύμβολο ομορφιάς, ποικιλομορφίας και ανθεκτικότητας», όπως είχε δηλώσει τον Ιούνιο του 2024 σε συνέδριο με τίτλο «Κλιματική Ανθεκτικότητα και Τοπική Κοινωνία».

Το Μαύρο Πάσχα της Ανατολικής Θράκης

Στις 6 Απριλίου 1914, το «Μαύρο» Πάσχα για τους Θρακιώτες, οι Νεότουρκοι εκδίωξαν τους Έλληνες πολλών χωριών της επαρχίας Αρκαδιούπολης, Βιζύης και άλλων περιοχών της Θράκης. Η γενοκτονική συμπεριφορά των Νεοτούρκων ήταν αποτέλεσμα ενός οργανωμένου και μεθοδικά μελετημένου σχεδίου, όπως προκύπτει από τα τουρκικά αρχεία: Με βίαια μέσα, με εμπορικό αποκλεισμό, με βαριά φορολογία, λεηλασίες περιουσιών, τρομοκρατικές και δολοφονικές επιθέσεις, υποχρεωτικής στράτευσης, ατιμώσεις, ομαδικές σφαγές, εκτοπισμούς καταναγκαστική εργασία (τάγματα εργασίας) εξανάγκασαν τους Θρακιώτες να εγκαταλείψουν την Αν. Θράκη.

Από τον Απρίλιο του 1915 150.000 Θρακιώτες από τη Μακρά Γέφυρα, τη Μάδυτο, την Καλλίπολη, τις Σαράντα Εκκλησιές, τη Ραιδεστό, το Σκοπό και άλλες περιοχές της Ανατολικής Θράκης εκτοπίστηκαν από τους Νεότουρκους στη Μικρά Ασία και ελάχιστοι από αυτούς επέζησαν από τις πορείες στα τάγματα εργασίας, όπως και χιλιάδες άλλοι Μικρασιάτες και Πόντιοι αδελφοί μας.

Ο συνολικός πληθυσμός των εξόριστων Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης που εκτοπίστηκαν μέχρι και το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έφτασε τελικά τις 220.000 ψυχές, σύμφωνα με στοιχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Τις απαρχές των διωγμών του Θρακικού Ελληνισμού τις βρίσκουμε στο χώρο της Βορ. Θράκης (Ανατ. Ρωμυλίας) το 1906. Τότε που οι Βούλγαροι με την εθνικιστική τους μανία οργάνωσαν τις σφαγές και τις διώξεις στην Αγχίαλο και σε άλλες πόλεις σε βάρος του ελληνικού στοιχείου που εξανάγκασαν πολλούς Έλληνες να καταφύγουν στην τουρκοκρατούμενη Ανατολική και Δυτική Θράκη και οι περισσότεροι στην ελεύθερη Ελλάδα.

Τότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο είχε κλείσει τα σχολεία και τις εκκλησίες, κήρυξε γενικό πένθος και την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία εν διωγμώ, υψώνοντας παράλληλα φωνή έντονης διαμαρτυρίας προς την υψηλή Πύλη και τις πρεσβευτικές αρχές των Μεγάλων Δυνάμεων.

Η Ανατολική Θράκη γνώρισε την απελευθέρωση από τον Ελληνικό Στρατό τον Αύγουστο του 1920 και παρέμεινε ελεύθερη μέχρι τον Οκτώβριο του 1922, οπότε αποχώρησαν οι Έλληνες στρατιώτες και μαζί με αυτούς και πολλοί Θρακιώτες για να αποφύγουν τα αντίποινα των Τούρκων. Ο ξεριζωμός των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης ολοκληρώθηκε το 1923 με την Ανταλλαγή των πληθυσμών.

Η απόφαση για την καθιέρωση σε πανελλήνια κλίμακα της 6ης Απριλίου ως «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού» εγκρίθηκε με σχετικό ψήφισμα στο ‘‘7ο Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών’’ που διεξήχθη στο Διδυμότειχο τον Ιούνιο του 2006.

Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος για την Θρακική Γενοκτονία

Η Θρακική Γενοκτονία είναι ιστορικά αποδεδειγμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη, αν και αποσιωπημένη και ελάχιστα μνημονευμένη από την Ελληνική ιστοριογραφία, όπως αναφέρει ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, Καθηγητής του Α.Π.Θ.

Ο ίδιος καθηγητής σημειώνει με έμφαση ότι “η αφετηρία των διωγμών και της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Μ. Ασίας και αργότερα του Πόντου υπήρξε ο χώρος της Ανατολικής Θράκης. Εκεί δοκίμασαν και εφάρμοσαν για πρώτη φορά το μοντέλο των μετατοπίσεων (και διωγμών) των Ελληνικών πληθυσμών και των εθνικών εκκαθαρίσεων, εκεί επέβαλαν τη γενοκτονική τους συμπεριφορά και εκεί αξιοποίησαν τα θλιβερά αποτελέσματα των πειραμάτων τους, ώστε να τα επεκτείνουν σχεδόν αμέσως (και με μεγαλύτερη επιτυχία) στη Δυτική Μικρασία και αργότερα σε κραυγαλέο βαθμό (και μεγαλύτερη αγριότητα) στον Πόντο”.

Οι σύγχρονοι Τούρκοι για την Θρακική Γενοκτονία

Το έγκλημα της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής (Πόντου, Μ. Ασίας, Θράκης) αποκαλύπτουν και ομολογούν ακόμη και σύγχρονοι Τούρκοι ιστορικοί συγγραφείς, όπως ο Φονάτ Ντουντάρ, που μελετά, με πάθος και καθάριο βλέμμα, τα πρόσφατα αποχαρακτηρισθέντα Τουρκικά Αρχεία της εποχής εκείνης.

Πρόσφατα εκδόθηκε το τρίτο έργο του για το θέμα αυτό με τίτλο: “Η εθνοτική μηχανική των Νεότουρκων και ο εκτουρκισμός της Ανατολίας” (1913 – 1918). Ο Φονάτ Ντουντάρ ο “εκσκαφέας αρχείων”, όπως αυτοαποκαλείται, ομολογεί σε σχετική συνέντευξή του: “Με ενδιαφέρει, μεταξύ άλλων, το πώς η εξουσία κατέγραψε στα επίσημα έγγραφά της τις βιαιότητες που η ίδια σχεδίασε και εκτέλεσε (και που φυσικά η ίδια ποτέ δεν το παραδέχθηκε). Είχα την τύχη να είμαι ο πρώτος ερευνητής που διάβασε ορισμένα αρχεία, τα οποία αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα. Τα αρχεία αυτά λοιπόν παρουσιάζουν λεπτομερώς τα στάδια που σχεδίου δράσης εναντίον του Ρωμιών που κατάρτισε το καθεστώς των Νεοτούρκων.” (με τη βοήθεια γερμανών στρατηγών).

Λεπτομέρειες για τη Γενοκτονία αυτή του Θρακικού Ελληνισμού μας δίνουν και οι εκθέσεις προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο των κατά τόπους Μητροπολιτών, καθώς και το βιβλίο με τίτλο: “Μαύρη βίβλος” που εξέδωσε το Πατριαρχείο το 1919.

Μαρτυρίες αποκαλύπτουν την αγριότητα των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων Θρακιωτών

Η μαρτυρία της Ασπασίας Κωνσταντινίδου, κατοίκου της Στράντζας, είναι χαρακτηριστική:

«Το πρωί της 6ης Απριλίου, ο δεκανέας μαζί με χωροφύλακες, έχοντας τα σπαθιά γυμνά και κρατώντας μαστίγια, μετέβησαν στην αγορά και με γροθιές και λακτίσματα ανάγκασαν τους χωρικούς να κλείσουν τα καταστήματά τους. Διέταξαν να φύγουν οι εκατόν πενήντα οικογένειες την επόμενη μέρα και οι υπόλοιπες τη μεθεπόμενη. Ένας από τους νέους που ρώτησε «και γιατί να φύγουμε;» ξυλοκοπήθηκε ο δύστυχος ανελέητα. Κατόπιν, διέρχονταν στις συνοικίες μαζί με Οθωμανούς πρόσφυγες οι οποίοι λιθοβολούσαν τα χριστιανικά σπίτια και φώναζαν «Θα φύγετε ή θα περάσετε από το σπαθί, άπιστα γουρούνια».

(…)Έναν χωρικό, το Δημήτριο Γεωργή, με το πρόσχημα ότι χρωστούσε φόρο για τα ζώα του, τον έσυραν στις φυλακές. Ο 12χρονος γιος του, Απόστολος, ακολουθούσε κλαίγοντας τον πατέρα του για να τον σώσει. Οι χωροφύλακες ζητούσαν 17 λίρες, αλλά ο δυστυχής δεν είχε ούτε οβολό, με αποτέλεσμα να τον ξυλοκοπήσουν μέχρι λιποθυμίας. Όταν συνήλθε, βρισκόταν στο δρόμο γυμνός κι ένας χωροφύλακας του είπε: «φύγε και ο γιος σου θα πληρώσει το χρέος σου». Και ο μικρός Απόστολος αφέθηκε στα χέρια των αιμοβόρων αυτών τεράτων. (…) Μετά από δύο ώρες περπάτημα, φθάσαμε σε ένα βαθύ και στενό φαράγγι όπου βρήκαμε τον δεκανέα Ισμαήλ με έναν αριθμό προσφύγων, που προφανώς μας περίμεναν. Μόλις μας είδε, διέταξε τους οδηγούς μας να σταματήσουν και σέρνοντας τις γυναίκες από τα κάρα, τις κακοποίησαν θηριωδώς. Τράβηξαν τα σκουλαρίκια που φορούσαν κόβοντας τα αυτιά τους. Τις υποχρέωσαν να ξεντυθούν για να πάρουν τα κολιέ τους τραβώντας τα με τόση βία που έκοψαν το λαιμό μιας γυναίκας κάνοντας το αίμα να ρέει ποτάμι».