Γράφει ο Αριστόβουλος

Αν και πρόθεση της στήλης είναι η ενασχόληση με θέματα γεωπολιτικής και εθνικών συμφερόντων της πατρίδας μας, δεν μπορούμε να μείνουμε μακριά από σημαντικά γεγονότα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία. Διότι με την κοινωνία σε σύγχυση, δεν μπορεί να υπάρχει πατρίδα με προοπτική. Τι κρίμα φυσικά που η προοπτική ως έννοια είναι θολή έως άφαντη σε όλη την πορεία της μεταπολιτεύσεως και που δεν θα πάψουμε να υποστηρίζουμε ότι αποτελεί από τις χειρότερες εποχές του Ελληνισμού. Έτσι προβληματιστήκαμε πολύ εάν κάποια στιγμή πρέπει να προσεγγίσουμε τα της τραγωδίας των Τεμπών κι αν κατ΄ επέκταση θα πρέπει να προσεγγίσουμε όλες τις τραγωδίες που έπληξαν την ελληνική κοινωνία, χωρίς διάθεση συμψηφισμού ή γενίκευσης. Στον παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με το φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού, όχι ως προσωπικότητα αλλά ως προβολή κι εκδήλωση ενός άγνωστου προσώπου το οποίο συγκεντρώνει τουλάχιστον το ενδιαφέρον πολλών με την ενεργή ενασχόληση με τα κοινά και την πιθανή ίδρυση ενός νέου κόμματος.

Την κυρία Καρυστιανού δεν γνωρίζουμε προσωπικά. Δεν πήγαμε σε ομιλίες της, δεν συμμετείχαμε σε εκδηλώσεις του συλλόγου συγγενών θυμάτων των Τεμπών. Την παρακολουθήσαμε μόνο σε μια ανοικτή συζήτηση, όπου και διαμορφώσαμε προσωπική άποψη περί εκείνης και των συνεργατών της. Το μόνο που έχουμε να πούμε για την Μαρία Καρυστιανού είναι ότι σε στιγμή που η κουβέντα έφτασε στην κόρη της, τραύλισε και δάκρυσε όταν είπε το όνομα της. Και αποκομίσαμε την εντύπωση ότι επρόκειτο για αυθόρμητη κίνηση (λύγισμα ενός γονιού) κι όχι για κάποιο θεατρινισμό. Επίσης δεν πρόκειται να σχολιάσουμε εάν πράττει ή δεν πράττει καλά, εάν κινείται από υπέρμετρη προσωπική φιλοδοξία, εάν έπρεπε ή όχι να εκδηλώσει έτσι τον πόνο της. Θα σταθούμε στην κίνηση της προς την πολιτική και την αναταραχή που έχει φέρει και θα φέρει περαιτέρω στο πολιτικό μας σκηνικό. Θα σταθούμε στο εάν ένας/μια πολίτης αυτής της έρμης χώρας έχει το δικαίωμα να μετέχει ενεργά στα κοινά και να εκτεθεί σε αυτά. Γιατί έχει σηκωθεί πολύς κουρνιαχτός γύρω από το θέμα αυτό, λες και για να ασχοληθείς με τα κοινά πρέπει οπωσδήποτε να προέρχεσαι από κάποιο κομματικό σωλήνα….

Η κυρία Καρυστιανού από όσα γνωρίζουμε, δεν είχε ποτέ την πρόθεση να ασχοληθεί με την πολιτική. Έχει το επάγγελμα από την επιστήμη που σπούδασε και το οποίο ασκεί στη Θεσσαλονίκη. Επομένως ξεκινάμε ότι δεν πρόκειται για επαγγελματία πολιτικό. Στο σημείο αυτό να διευκρινίσουμε πως στεκόμαστε με πλήρη ισότητα απέναντι σε όσους γονείς ή άλλους συγγενείς θρήνησαν αγαπημένα τους πρόσωπα. Μας είναι όλοι το ίδιο, είτε έχουμε ακούσει το όνομα τους είτε όχι. Επίσης στεκόμαστε με τον ίδιο τρόπο σε όσους επέζησαν με μικρά ή μεγάλα τραύματα και στους οικείους τους που του περιέθαλψαν και στήριξαν και στηρίζουν. Επίσης να καταστήσουμε σαφές ότι δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με συμπεριφορές, εκδηλώσεις και διαφωνίες μεταξύ συγγενών. Σε μια υπόθεση η οποία δεν έχει φθάσει ακόμη στο ακροατήριο, είναι παράλογο εμείς να παίξουμε τον ρόλο αυτόκλητου εισαγγελέα και να λέμε ποιος έχει το περισσότερο ή λιγότερο δίκαιο. Ούτε είμαστε πάνελ εκπομπής όπου διάφοροι τηλεαστέρες καταθέτουν την σοφία τους επί παντός επιστητού. Σίγουρα δεν θα σχολιάσουμε εάν διάφορες εκδηλώσεις έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνουν. Ούτε θα μπούμε σε συζήτηση περί οικονομικής διαχείρισης. Ειδικά για το τελευταίο υπάρχουν εισαγγελείς κι αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους για να ελέγξουν τα διάφορα πεπραγμένα. Μόνο που καλό θα ήτανε πριν από κάποιους ελέγχους να προτεραιοποιήσουν κάποιους άλλους, όπως για παράδειγμα τα οικονομικά και τα δάνεια των κομμάτων. Διότι νομίζουμε πως αυτά βαρύνουν τον έλληνα φορολογούμενο, τουλάχιστον ως δανεικά κι αγύριστα , αν όχι εις υγείαν των κορόιδων….

Μαθήματα σύγχρονης δημοσιογραφίας

Μπαίνοντας στην ουσία του άρθρου μετά από τις απαραίτητες διευκρινήσεις, θα ασχοληθούμε με την ενδεχόμενη αν όχι επικείμενη κίνηση της κυρίας Καρυστιανού σχετικά με το κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα δικαίωμα κάθε πολίτη ως προς το ¨εκλέγειν κι εκλέγεσθαι¨. Είναι ή δεν είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός; Προστάζει κάτι άλλο το Σύνταγμα; Έχει κάποια παραμετροποίηση για ιδιότητες και προσόντα που πρέπει να έχει κάποιος που κατέρχεται στην πολιτική; Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν είναι υποχρέωση όλων μας η ενασχόληση με τα κοινά; Επιβάλλει ο συνταγματικός νομοθέτης να προέρχεται κάποιος/α από πολιτική οικογένεια; Είναι εχέγγυο να έχεις πολιτική παράδοση τύπου Μαυρογιαλούρου (παππούς – πατέρας – γιός); Ή πρέπει να είσαι Γκρούεζας ώστε να συμμετέχεις στη νομή της εξουσίας; Αποβάλλει το Σύνταγμα από τις εκλογικές διαδικασίες συγγενείς τεθνεώτων; Έχει κάποιο μέτρο κομψότητας έως καθωπρεπισμού για να έχεις την έξωθεν καλή μαρτυρία ώστε να δύνασαι να εμπλακείς στο ¨εκλέγειν κι εκλέγεσθαι¨; Άρα είναι δικαίωμα της Καρυστιανού και της κάθε Καρυστιανού να εισέλθει στην πολιτική κονίστρα. Επομένως η όλη συζήτηση περί της συμβατότητας ή όχι, στα δικά μας μάτια αντικρίζεται ως ακόμη ένας αποπροσανατολισμός από την ουσία των θεμάτων, ακόμη μια παθογένεια στην πολιτική/κοινωνική ζωή του τόπου μας, όπου ανάγεται σε μείζον το φύλλο χάνοντας όχι απλά το δέντρο αλλά το όλον του δάσους.

Σε συνέπεια των λόγων μας δεν θα σταθούμε σε δηλώσεις άλλων συγγενών, αλλά θα καταθέσουμε την απορία μας γιατί διάφοροι τρίτοι (εκτός των συγγενών) ασχολούνται με τόσο πάθος. Και μιλάνε δεξιά κι αριστερά. Κι αφήνουν υπονοούμενα για προσωπικά θέματα και οικογενειακές καταστάσεις. Ανιόντες και κατιόντες ομιλούν με ένταση περί της πιθανής ίδρυσης νέου κόμματος. Κι άλλοι ασχολούνται εάν η Μαρία Καρυστιανού ταξίδεψε πρώτη θέση ή οικονομική. Βλέπουμε διάφορους να κατακρίνουν λες και πρόκειται για εσχάτη προδοσία. Βλέπουμε άτομα που φιλοδοξούν να καταστούν Γκρούεζες ή Γιώργηδες (ο ιδιαίτερος του Μαυρογιαλούρου) να μιλούν όχι με στόμα αλλά με οχετό. Βλέπουμε μια μεγάλη μανία γύρω από το θέμα. Διαπιστώνουμε διάφορα κυβερνητικά στελέχη με κεκαλυμμένη αλλά εμφανή αγωνία να μιλάνε για πολιτικά προγράμματα, για εξωτερικές σχέσεις, για στελεχώσεις. Επίσης βλέπουμε κυβερνητικούς παράγοντες να χρησιμοποιούν επιδέξια τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να θέσουν αυτά τα ερωτήματα με ένα ύφος (ξαφνικής) αγωνίας για το αύριο της χώρας, αυτό που στο χωριό μου αποκαλείται ¨τους πήρε ο πόνος…¨. Ειδικά για αυτούς, επειδή όλοι στο δημόσιο βίο κρίνονται, θα τους προτείναμε να ασχοληθούν περισσότερο με τα θέματα των χαρτοφυλακίων τους και προς τα εκεί να στρέψουν την αγωνία τους. Αν μη τι άλλο, από αυτόκλητους εθνοσωτήρες του γλυκού νερού έχει χορτάσει η έρμη η πατρίδα μας.

Θέλοντας λοιπόν να δώσουμε μια λογική εξήγηση, θα πούμε χωρίς κραδασμό πως για την κυβερνώσα παράταξη η Μαρία Καρυστιανού αποτελεί πονοκέφαλο κι αγκάθι στα πλευρά. Διότι επειδή δεν έχει πολιτικό παρελθόν, δεν παρέχεται η δυνατότητα να περιοριστεί λόγω κάποιου πολιτικού πεπραγμένου, άρα και να ελεγχθεί. Επομένως ο λόγος της μπορεί να αγγίζει τις μάζες. Και να εκφράζει την απόγνωση και την οργή τους. Εμείς προσωπικά την κυρία Καρυστιανού την έχουμε συνδυάσει με ένα χάρτινο πλακάτ και την τρομερή φράση «δεν έχω οξυγόνο», που μας θυμίζει διαχρονικά τις τελευταίες λέξεις ενός κοριτσιού μέσα στο φλεγόμενο τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας. Κι αυτή η θύμηση στοιχειώνει τη σκέψη μας διότι στη θέση εκείνου του κοριτσιού μπορεί να είμαστε εμείς ή το παιδί μας. Γιατί κάποιους τους ενοχλεί τόσο πολύ μια φρικτή αλήθεια; Απευθυνόμενοι στους αναγνώστες, θα ρωτήσουμε «εσείς έχετε οξυγόνο;». ΈΧΕΤΕ; Στη δουλεία σας, στην καθημερινότητα σας, στις υπηρεσίες, στις φορολογικές αδικίες, στις προκλήσεις απευθείας προς τη νοημοσύνη σας με όσα είδανε το φως της δημοσιότητας στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ; ‘Έχετε οξυγόνο όταν μια υπάλληλος εν ονόματι κ. Τυχεροπούλου που έκανε καλά κι ευσυνείδητα τη δουλεία της, έτυχε της αντιμετώπισης που έτυχε; Σε πόσα πράγματα άραγε της δύσκολης καθημερινότητας και της φαιδρής πραγματικότητας υπάρχει οξυγόνο;;;;;

Εφόσον η Καρυστιανού δεν παίζεται στα πολιτικά μοτίβα λοιπόν, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με άλλα μέσα. Μόνο που όσοι αφελείς το πράττουν, δεν καταλαβαίνουν πως έτσι την ενισχύουν στα μάτια του κόσμου. Και την ηρωοποιούν. Και την προβάλλουν ανέξοδα για εκείνη !! Γιατί πολύ απλά, μια μερίδα της κοινωνίας συντάσσεται μαζί της διότι βλέπει πως αντιμετωπίζεται κάποιο δυναμικό πρόσωπο που δεν είναι σε συγκεκριμένα στάνταρ. Φαίνεται πως για έχεις λόγο θα πρέπει να είσαι σε πολιτικές νεολαίες από παιδί, να έχεις κάνει αφισοκολλήσεις, να είσαι από τόσο δα μικρός στο κόμμα και να σκίζεσαι γι αυτό όπως έκανε ο Γκρούεζας…. Μόνο που ο Γκρούεζας είναι το όργανο που αφαιρεί και στερεί το οξυγόνο. Κι αυτό μερίδα της κοινωνίας την εξοργίζει. Και αυτή ως τώρα βουβή, ενδεχομένως στο δυναμισμό της κυρίας Καρυστιανού να βλέπει μια διέξοδο έκφρασης…. Αν τώρα η Μαρία Καρυστιανού είναι το κατάλληλο πρόσωπο, δεν το ξέρουμε καθόσον ρόλο Πυθίας δεν διεκδικούμε. Πολύ απλά θα πούμε, ότι μια πολίτης της χώρας εγείρει δημόσιο λόγο. Κι αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη. Αυτά σε ότι αφορά την κυβερνώσα παράταξη, της οποίας βέβαια η πρωτοκαθεδρία δεν αμφισβητείται αλλά μπορεί η Καρυστιανού να συνεγείρει κόσμο που δεν πήγαινε να ψηφίσει, κι αυτό να είναι μια δυσάρεστη έκπληξη. Διότι η λογική λέει πως δεν θα πάνε για να υπερψηφίσουν αλλά για να αποδοκιμάσουν. Οπότε η δεδομένη φθορά του κυβερνώντος κόμματος μπορεί από την κάλπη (γνωστή παλαιόθεν ως γκαστρωμένη) να βγάλει κανένα ποσοστό έκπληξη (κάτω από τον μαγικό αριθμό 25%) με απρόβλεπτες συνέπειες (bye bye bonus εδρών…).

Οπότε θα συμβουλεύαμε διάφορα troll να σιγήσουν. Και οι ύβρεις να πάψουν. Και να δοθεί κομματική γραμμή ώστε να περιοριστούν οι κακεντρεχείς/πικρόχολες αναρτήσεις. Κι όσο αφορά τις αγωνίες των κυβερνητικών παραγόντων για το μέλλον του τόπου από το φαινόμενο Καρυστιανού και την πολιτική που (κατά αυτούς) δεν κατέχει, ας πάψουν διότι δεν προσφέρουν κάτι. Είδαμε να διερωτάται κάποιος σε ένα υποθετικό σενάριο διακυβέρνησης Καρυστιανού, πως και ποιος θα σταθεί απέναντι στους Τούρκους. Ειλικρινά δεν ξέρουμε. Φανταζόμαστε όμως ότι δεν θα υποδεχθεί τον όποιο Τούρκο πρόεδρο και υπό το βλέμμα Φιντάν με βαθιά υπόκλιση (αν όχι επίκυψη) όπως ο κ. ΥΠΕΞ, μια ενέργεια που έχει προκαλέσει το εθνικό αίσθημα πολλών μέσα στη χώρα. Είπαμε, ο κόσμος μπορεί να είναι μπλοκαρισμένος, να είναι απογοητευμένος, να είναι αδρανής, αλλά σίγουρα δεν είναι αφελής. Κι αν ακόμη δεν έχουμε καταλήξει τι και πόσο και εάν κουβαλούσε η εμπορική αμαξοστοιχία, ποιος φόρτωσε ποιος κουβάλησε και ποιος θα παραλάμβανε, εάν πέρασε από σήραγγα και πότε κλπ κλπ στα αμέτρητα κι αναπάντητα ερωτήματα, θα προτείνουμε κάτι άλλο. Όσοι κυβερνητικοί ασχολούνται με τα πεπραγμένα Καρυστιανού κι αναλώνουν χρόνο, δεν τον διαθέτουν ώστε να προλάβουμε καμιά νέα τραγωδία; Το πρόσφατο μπλακάουτ στο σύστημα ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας δεν ήτανε καμπανάκι αλλά καμπάνα και σήμαντρο μαζί; Γιατί δύο εβδομάδες μετά δεν ξέρουμε τι και πως συνέβη κι από πού προήλθε και πως σταμάτησε από μόνο του !!!! Δεν διαθέτετε δημιουργικά το χρόνο σας μην έχουμε μείζον αεροπορικό δυστύχημα; Δεν ρυθμίζεται τα αντανακλαστικά σας στην παλαιότητα των συστημάτων και την αντικατάσταση τους, μην μας τύχει καμιά σύγκρουση αεροπλάνων και πέσουνε σε κανένα κατοικημένο τόπο; Το θεωρούμε πιο σόφρων και πατριωτικό. Και πιο παραγωγικό για τον χρόνο σας.

Παρακολουθώντας την εξέλιξη του φαινομένου Καρυστιανού, θα καταγράψουμε εκτός από την κυβερνητική σύγχυση και την αντιπολιτευτική αδυναμία (sic). Μέσα στον κατακερματισμό και την έλλειψη συνοχής σε όλο το φάσμα της αντιπολίτευσης (από τα αριστερά έως τα δεξιά), η έλλειψη φαντασίας και φρέσκων ιδεών/πρακτικών έγινε περισσότερο από εμφανής, στις δραστηριότητες που ανέπτυξε η κυρία Καρυστιανού. Πτωχές κινήσεις, προσπάθεια προσεταιρισμού της λάμψης των δράσεων της, προσπάθεια προσκόλλησης για ταχεία κι ανέξοδη δημοσκοπική άνοδο. Η μάχη για τα ψηφαλάκια δηλαδή. Είδαμε διάφορους ανενεργούς παράγοντες να ενεργοποιούνται ώστε να δηλώσουν την παρουσία τους και να δικαιολογήσουν την πολιτική τους ύπαρξη. Κι όταν αυτές οι δοκιμασμένες συνταγές δεν πιάνουν, κι αφού δεν υπάρχουν άλλες, τότε αρχίζει η κριτική… Η αποδόμηση δηλαδή (sic). Είναι γεγονός πως η Μαρία Καρυστιανού δέχθηκε αρκετές προσκλήσεις να ενταχθεί σε διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς από πολύ νωρίς. Είναι αυτό το dna των πολιτικών κομμάτων να αρπάξουν την ευκαιρία αντί να δημιουργήσουν την προϋπόθεση. Κι όσο η Καρυστιανού δεν τοποθετείτο, όλοι στην αντιπολίτευση (λίγο έως πολύ) είχανε τον κρυφό πόθο για μια θεαματική εγγραφή, κάτι σαν ποδοσφαιρική μεταγραφή αεροδρομίου. Καθώς διαφαίνεται ότι η Μαρία Καρυστιανού τραβάει το δικό της δρόμο, τα αντανακλαστικά ενεργοποιήθηκαν. Αποστάσεις, προβληματισμοί, επιπλήξεις και διαγραφές. Γιατί άραγε; Διότι πολλοί απλά διέγνωσαν πως όχι μόνο δεν έχουνε να ωφεληθούν αλλά και πιθανότατα θα χάσουν. Γιατί φαίνεται πως ένα κόμμα Καρυστιανού αλιεύει κοινό από όλους τους χώρους. Διότι όχι μόνο η συμπολίτευση αλλά και η αντιπολίτευση κινείται μέσα στο ίδιο μεταπολιτευτικό πλαίσιο. Δεν έχει να αντιτείνει σοβαρό πολιτικό λόγο η αντιπολίτευση ξεχωριστά και στο σύνολο της, οπότε και τροφοδοτείται η κυβερνητική μετριότητα. Οπότε και η αντιπολίτευση δεν μπορεί να ξεφύγει από πρακτικές πολιτικής ρηχείας, είναι τέτοιες οι εργοστασιακές ρυθμίσεις. Κι όσο ο χρόνος θα μας φέρνει εγγύτερα των εκλογών τόσο θα δούμε κριτικές και κρίσεις από την αντιπολίτευση κατά της Καρυστιανού να μεγαλώνουν, ιδίως εάν οι δημοσκοπήσεις καταδείξουν τάσεις.

Υποστηρίζουμε λοιπόν πως ο επιθετικός προσδιορισμός ¨φαινόμενο¨ έχει να κάνει τον τρόπο που το πολιτικό σύστημα προσέγγισε την εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού κι όχι ότι η ίδια είναι κάποιο ον με υπερφυσικές δυνατότητες. Η ενόχληση του προκάλεσε η πρόθεση μιας νόμιμης πολίτη αυτής της χώρας να κατέλθει στην πολιτική κάνοντας κάτι που το Σύνταγμα επιτρέπει (εκλέγειν κι εκλέγεσθαι), είναι πασιφανής κι αυτό είναι που μεγιστοποιεί το εγχείρημα της. Και μας προκαλεί βάναυσα, διότι οι πολλοί κι άγνωστοι δεν είμαστε κάτι το θολό κι αόρατο. Και πασιφανής είναι και η αμηχανία προς την αντιμετώπιση της. Γι αυτό και οι ύβρεις. Η μεταπολίτευση έχει εμφανώς χάσει όποια λάμψη (μάλλον χρυσόσκονη) διέθετε. Καθώς όμως βλέπει να διακυβεύονται τα ¨καλά και συμφέροντα¨, προβαίνει σε διάφορες αντιδράσεις. Διαφορετικές μεταξύ τους ανάλογα την προέλευση (συμπολίτευση ή αντιπολίτευση) μα σίγουρα εξίσου αμήχανες στο αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη της χώρας να ασχοληθεί και με το ¨εκλέγεσθαι¨, κι όχι μόνο με το ¨εκλέγειν¨ κατά την έννοια της εξυπηρέτησης όσων νέμονται κατ΄ επάγγελμα τον πολιτικό βίο, όπως είπε κι ο Μαυρογιαλούρος σε κρίση ειλικρίνειας κι εφόσον παραιτήθηκε. Διότι από οικογενειοκρατία και πολιτική κληρονομιά γόνων κι επιγόνων, έχουμε χορτάσει ήδη από το σωτήριο έτος 1831 κι εντεύθεν. Αν τώρα η κυρία Καρυστιανού προχωρήσει το εγχείρημα της, θα κριθεί από την κοινωνία. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι και πως και εάν πράξει. Δίχως όμως να γινόμαστε κουραστικοί, θα σταθούμε πως έχει το δικαίωμα του εκλέγειν κι εκλέγεσθαι._

Κι επειδή μας έχει απασχολήσει η εμφάνιση της και η δυναμική της, θα θέλαμε να καταθέσουμε την προσωπική μας άποψη. Καλό θα είναι εάν δημιουργήσει κόμμα, αυτό να είναι έξω από χρώματα και πρόσημα. Η ελληνική κοινωνία δεν έχει ανάγκη από κάτι τέτοιο. Όπως της έχουμε γράψει και σε προσωπικό της λογαριασμό, θα πρέπει να αποφύγει τη σύσταση κόμματος και να κινηθεί σε κίνηση/κίνημα πολιτών, που θα τους ενώνει η κοινή αγωνία που προκαλείται από την έλλειψη οξυγόνου. Δικό της θέμα βέβαια πως θα πορευθεί κι αν και με ποιο πολιτικό χώρο συνταχθεί. Εξάλλου εμείς από τη στήλη μας, με μόνη ανησυχία την πορεία της χώρας, δεν προβήκαμε ούτε θα προβούμε σε υποστηρίξεις προεκλογικού τύπου. Με αφορμή ότι τίθεται σε σχολιασμό το δικαίωμα του ¨εκλέγειν κι εκλέγεσθαι¨, θελήσαμε να δηλώσουμε τον προβληματισμό μας για το επίπεδο του πολιτικού μας πολιτισμού. Ούτε γνωρίζουμε την κυρία Καρυστιανού, ούτε προσδοκούμε κάτι. Αλίμονο όμως να σχολιάζετε σκαιότατα το αναφαίρετο δικαίωμα μιας πολίτη της χώρας. Και είναι αυτή η σκαιότητα με την οποία έχουνε μεταχειριστεί πολλοί το συγκεκριμένο θέμα. Διότι είναι προφανές πως την φοβούνται και δεν ξέρουν πώς να την αντιμετωπίσουν οπότε και προβαίνουν σε σπασμωδικές κινήσεις. Η κυρία Καρυστιανού και κάθε κυρία Καρυστιανού θα κριθεί από τις πράξεις της. Αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Μέχρι όμως να (κι εάν) κριθεί, καλό θα είναι να πάψουν οι εμετικές αναρτήσεις, οι πικρόχολες τοποθετήσεις και οι ειρωνείες. Στα μάτια των πολλών αυτές οι ενέργειες την ενισχύουν, έχοντας για όσους την εκπέμπουν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα. Αιδώς Αργείοι !