Τα στοιχειώδη για τα σύνορα

Ας ξεκινήσουμε από τα στοιχειώδη. Τα σύνορα υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Και αν υπάρχουν, φυλάσσονται. Δεν «επιτηρούνται», δεν «παρακολουθούνται», δεν «σχολιάζονται» – φυλάσσονται. Αν όμως φυλάσσονται, τότε όσοι επιχειρούν να τα παραβιάσουν δεν είναι απλώς “παράτυποι”. Είναι παράνομοι.

Η έννοια παράνομος μετανάστης (#illegal_immigrant) υπάρχει στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και είναι διαφορετική από τον “παράτυπο” (#irregular). Παράτυπος είναι αυτός που μπήκε νόμιμα, για παράδειγμα με τουριστική βίζα, και παρέμεινε αφού έληξε η άδειά του ή εργάζεται χωρίς άδεια. Αυτός που μπήκε παράνομα δεν είναι παράτυπος· είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ. Παραβίασε τον σκληρό πυρήνα του ποινικού δικαίου: την παράνομη είσοδο σε κυρίαρχο κράτος. Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, εγκληματίας, τρομοκράτης, κατάσκοπος. Αν ένα κράτος δεν μπορεί να ελέγχει ποιοι μπαίνουν, χάνει κάθε μέσο προστασίας των πολιτών του και παύει να είναι κυρίαρχο. Η παράνομη είσοδος δεν είναι διοικητική παρατυπία αλλά σοβαρό ποινικό αδίκημα. Από αυτή τη θεμελιώδη διαπίστωση ξεκινούν όλα, και από την άρνησή της ξεκινά το χάος.

Χίος: άλλη μία τραγωδία

Πύλος: η απόλυτη νομική σχιζοφρένεια

Το κρίσιμο σημείο

Αν το Λιμενικό δεν έχει δικαίωμα απώθησης, σύλληψης και κράτησης, αν μετά τη «διάσωση» οι παράνομοι αποβιβάζονται και χάνονται στο σύστημα, τότε η φύλαξη συνόρων δεν έχει νόημα. Το Λιμενικό δεν φυλά σύνορα· λειτουργεί ως πλωτό ΕΚΑΒ. Όμως οι συνοριοφύλακες έχουν ως βασικό έργο τη φύλαξη. Η διάσωση είναι παράγωγο της φύλαξης, όχι υποκατάστατό της.

Αν κάποιοι πλησιάζουν νύχτα για να αποβιβάσουν ναρκωτικά ή τρομοκρατικούς πυρήνες, το Λιμενικό οφείλει να τους καταδιώξει και να τους συλλάβει. Αν όμως πρόκειται για δουλεμπορικά, καλείται να παρακολουθεί, να συνοδεύει, να συνδράμει. Το αποτέλεσμα είναι να λειτουργεί όχι ως φύλακας των θαλασσίων συνόρων αλλά ως τροχονόμος των διακινητών.

Ο μόνος τρόπος

Ο μόνος τρόπος να σωθούν ανθρώπινες ζωές χωρίς να καταλυθούν τα σύνορα είναι συγκεκριμένος: διάσωση όπου υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, σύλληψη, κράτηση, επιστροφή. Χωρίς αυτό το πακέτο, κάθε διάσωση λειτουργεί ως πρόσκληση για την επόμενη τραγωδία. Όσοι μπαίνουν παράνομα πρέπει να συλλαμβάνονται και να κρατούνται μέχρι να αποχωρήσουν, είτε εντοπιστούν στη θάλασσα είτε στις ακτές. Όσοι εμφανίζονται ως «κυβερνήτες» των σκαφών πρέπει να αντιμετωπίζονται ως διακινητές, με εξάντληση της αυστηρότητας του Ποινικού Δικαίου. Αν δεν επανέλθει η κράτηση τύπου «Αμυγδαλέζας», είτε δεν θα υπάρχουν σύνορα είτε θα υπάρχουν αλλεπάλληλες ναυτικές τραγωδίες.

Διακινητές, ΜΚΟ και η ιταλική επιλογή

Το τελικό συμπέρασμα

Χωρίς σύλληψη και κράτηση δεν υπάρχουν σύνορα. Χωρίς επιστροφή δεν υπάρχει αποτροπή. Χωρίς αποτροπή οι διακινητές θα συνεχίσουν να σκοτώνουν. Όσο βαφτίζουμε την παρανομία «παρατυπία», όσο μετατρέπουμε τους συνοριοφύλακες σε διασώστες και θεωρούμε αυτονόητο δικαίωμα την παραβίαση συνόρων, οι τραγωδίες θα επαναλαμβάνονται και το κράτος θα συρρικνώνεται. Αυτό δεν είναι ανθρωπισμός· είναι παραίτηση.

ΥΓ. Η Ελλάδα είχε υιοθετήσει το σύστημα σύλληψης και φύλαξης των παρανόμως εισελθόντων σε δομές τύπου «Αμυγδαλέζα» επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, με αισθητή μείωση ροών την περίοδο 2012-14. Η πολιτική αυτή εγκαταλείφθηκε το 2014 από τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν αποκαταστάθηκε μετά το 2019.

Η Ελλάδα καταδικάστηκε για push back για ένα περιστατικό του Μαΐου 2019 (A.R.A. vs Greece). Παράλληλα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση N.T. and N.D. v. Spain έκρινε ότι όποιος εισέρχεται παράνομα από ασφαλή χώρα δεν δικαιούται άσυλο εφόσον υπάρχει πρακτικά προσβάσιμη νόμιμη πύλη εισόδου. Ωστόσο, ο δημόσιος διάλογος παραμένει εστιασμένος στις ευθύνες του Λιμενικού. Θλιβερή κατάντια αυτοπαραίτησης και αυτοδιάλυσης.

Θανάσης Κ.

Στο περιθώριο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου 2026, ο διοικητής των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στρατηγός Μαζλούμ Άμπντι ανακοίνωσε ότι συναντήθηκε με διακομματική αντιπροσωπεία του Κογκρέσου των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκρέιαμ, κάνοντας λόγο για «τιμή» και υπογραμμίζοντας τη σταθερή γραμμή επικοινωνίας που –όπως είπε– διατηρεί με Αμερικανούς νομοθέτες που παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στη Συρία.

Συνάντηση Άμπντι – Γκρέιαμ και «σταθερό σήμα» προς τη Ροζάβα

Σύμφωνα με τη δημόσια ενημέρωση, στην αντιπροσωπεία συμμετείχαν επίσης οι γερουσιαστές Sheldon Whitehouse, Jacky Rosen, Peter Welch και Andy Kim. Ο Άμπντι ανέφερε πως οι συγκεκριμένοι νομοθέτες συγκαταλέγονται στους πιο ενεργούς υποστηρικτές των Κούρδων και των SDF, αποδίδοντάς τους ρόλο σε πρωτοβουλίες και νομοθετικές κινήσεις υπέρ της διατήρησης της στήριξης προς τις κουρδικές δυνάμεις στη βορειοανατολική Συρία.

Στο ίδιο πλαίσιο, έγινε ειδική αναφορά στο “Save the Kurds Act”, το οποίο παρουσιάζεται από κουρδικές πηγές ως κρίσιμο «εργαλείο πίεσης» για την αποτροπή νέας αιματοχυσίας και τη θεσμική κατοχύρωση πολιτικής κάλυψης προς τους Κούρδους συμμάχους των ΗΠΑ.

With great honor, we had the opportunity to meet with a delegation of members of the United States Congress, led by Senator @LindseyGrahamSC , and comprising Senators Sheldon Whitehouse, Jacky Rosen, Peter Welch, and Andy Kim, on the sidelines of the Munich Security Conference… pic.twitter.com/Vl1UJiOIWI

— Mazloum Abdî مظلوم عبدي (@MazloumAbdi) February 14, 2026

«Ιστορική» επαφή και με τη Δαμασκό: πολιτική μετάβαση και ο ρόλος των SDF

Παράλληλα, καταγράφηκε και δεύτερη –πολιτικά βαρύτερη– διάσταση στο Μόναχο: διακομματική αντιπροσωπεία Αμερικανών νομοθετών συναντήθηκε τόσο με τον Άμπντι όσο και με τον ΥΠΕΞ της Συρίας Ασάαντ αλ-Σαϊμπάνι, με επίκεντρο τη πολιτική μετάβαση, τη «θέση» των SDF σε μελλοντικές εθνικές δομές και τη σταθεροποίηση της χώρας. Η γερουσιαστής Jeanne Shaheen χαρακτήρισε τη συνάντηση «ιστορική», συνδέοντάς την με πρόσφατη συμφωνία μεταξύ συριακής κυβέρνησης και SDF, την οποία περιέγραψε ως βήμα προς εθνική συμφιλίωση και «ενιαίο κράτος» με εγγυήσεις για όλες τις κοινότητες.

Η Shaheen, όπως μεταδίδεται, έθεσε ως προϋπόθεση τη συνεχή εφαρμογή της συμφωνίας και μετρήσιμη πρόοδο σε ζητήματα συμμετοχικής διακυβέρνησης και προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διαμηνύοντας ότι το Κογκρέσο θα παραμείνει ενεργό στον σχεδιασμό της «επόμενης ημέρας» στη Συρία.

Το «σήμα» για κυρώσεις και η στόχευση στο ISIS

Στο παρασκήνιο αυτής της κινητικότητας, η αμερικανική γραμμή επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη σταθεροποίηση και στην αποτροπή αναβίωσης του ISIS, αλλά και στη διαχείριση των περιφερειακών ανταγωνισμών (Ιράν–Ρωσία). Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι αναφορές περί προσαρμογών στο καθεστώς κυρώσεων, με στόχο –κατά τους υποστηρικτές– να μη «μπλοκάρει» η οικονομική ανάκαμψη και να μη δημιουργούνται κενά που αξιοποιούν εξτρεμιστικά δίκτυα.

Δήλωση Γιόσεφ: «Υποσχέθηκαν στήριξη στη Ροζάβα»

Την ίδια εικόνα «θετικού αποτελέσματος» προσπάθησε να ενισχύσει δημόσια και ο Γεχούντα Μπεν Γιόσεφ, πρόεδρος της Κουρδικής Κοινότητας στο Ισραήλ, αποδίδοντας τη συνάντηση σε συντονισμένη διπλωματική δουλειά και σε ενίσχυση του λόμπι σε Ισραήλ και ΗΠΑ. Σε δήλωσή του υποστήριξε ότι ο Άμπντι μετέφερε πως η επαφή με τον γερουσιαστή Γκρέιαμ ήταν θετική και ότι «υποσχέθηκαν να στηρίξουν τη Ροζάβα» και τις SDF, προσθέτοντας ότι «ο αγώνας συνεχίζεται» και ότι «νέες κατακτήσεις είναι εφικτές».

Συμπέρασμα: Η εικόνα από το Μόναχο δείχνει πως, ανεξάρτητα από τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες στη Συρία, το Κογκρέσο επιδιώκει να κρατήσει «ζεστό» τον δίαυλο με τους SDF και να διατηρήσει πολιτικό αποτύπωμα στη διαμόρφωση της επόμενης μέρας — με τη Ροζάβα να ποντάρει ανοιχτά σε θεσμική κάλυψη, νομοθετικά «δίχτυα ασφαλείας» και συμμαχίες υψηλού επιπέδου.

A historic moment.

A delegation from Rojava, led by Mazloum Abdi and Ilham Ahmed,
met with a United States delegation led by Senator Lindsey Graham.

Diplomacy. Determination. Strategic coordination.

The combined efforts between Rojava, Washington and the strengthened lobby… pic.twitter.com/lcucnU3zVr

— Yehuda Ben Yosef (@yby4040) February 14, 2026